ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΣΦΑΚΙΩΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ
Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013
Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ
ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ
ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΣΦΑΚΙΩΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ
Ὑπό τοῦ Μητροπολίτου
Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κηρύκου
Ὁ Ἱερός Ναός τῶν Ἁγίων 'Αποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ειναι ἐκτισμένος πολύ πρό τοῦ σχίσματος τοῦ νέου Ἡμερολογίου (ὑπάρχει γραπτή μαρτυρία ὅτι τό ἔτος 1850 ἦτο ὁ δεύτερος Ναός τοῦ χωρίου Λαζαράτων Λευκάδος, ἑξ’ἑτέρας δέ μα;ρτυρίας προκύπτει ὅτι ἦτο ἐκτισμένος πρό τοῦ 1700) ἀνεκαινίσθη δέ μετά τόν καταστροφικό σεισμό τοῦ 1948, καί ἀπετέλεσε κατά τούς μεγάλους διωγμούς κατά τῶν Γ.Ο.Χ. τό Κέντρο τῆς ἀντιστάσεως κατά τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἱκουμενισμοῦ, δεδομένου ὅτι ἦτο ὁ μόνος Ναός τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν στά Ἑπτάνησα καί τήν Δυτική Ἑλλάδα.
Εἰς αὐτόν τόν Ναόν, τά ἔτη 1949 καί 1950, ἀλλά καί εἰς τήν συνέχειαν ἐπί δεκαετίας, κατεγράφησαν μεγάλοι ὁμολογιακοί ἀγῶνες τῶν γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι (ἀγῶνες) ἔμειναν εἰς τήν ἀφάνειαν, καί κινδυνεύουν νά περιπέσουν εἰς τήν λήθην.
Ἐν ἔτει 1949 -1950 ἐπί μήνας καί ἔτη ὁπλισμένοι χωροφύλακες ἐπετίθεντο διωκτικῶς ἐναντίον ἀόπλων ὀρθοδόξων, τῶν ὁποίων τό μόνον «ἔγκλημα» ἦτο ὅτι ἤθελον νά λατρεύουν τόν Θεόν ὡς γνήσια μέλη τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μακράν καινοτομιῶν καί νεωτερισμῶν.
Εἶναι ἄξιον σημειώσεως νά λεχθῆ ὅτι εἰς μίαν ἀπό αὐτάς τάς ἐπιθέσεις κατά τῶν ἀόπλων Ὀρθοδόξων, κατά τήν διάρκειαν τῶν ἀπηνῶν διωγμῶν, οἱ ὁποῖοι ἐγίνοντο κατ' ἐντολήν τοῦ τότε νεοημερολογίτου Ἐπισκόπου Λευκάδος καί εἰς τά πλαίσια τῶν Νερωνείων διωγμῶν τοῦ νεοημερολογίτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Σπυρίδωνος Βλάχου, ἀνεδείχθη καί νέα μάρτυς τῆς Πίστεως, γεγονός τό ὁποῖον δέν ἔχει καταγραφεῖ ἐπισήμως, ἀλλά ἐγράφη εἰς τήν μνήμην τῶν Λευκαδίων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἀπό κοντά τά γεγονότα.
Εἰς μίαν ἔφοδον τῆς τότε χωροφυλακῆς διά νά διαλύσουν τούς πιστούς καί νά συλλάβουν τόν ἱερέα, ἐκτυπήθη θανασίμως καί εἰς τήν συνέχειαν ὑπέκυψεν εἰς τά τραύματά της καί ἀπεδήμησε πρός Κύριον συνεπεία τοῦ τραυματισμοῦ της ἡ εὐλαβής Χριστιανή Βασιλική Λάζαρη.
Ὁ Ναός οὗτος, μοναδικός σχεδόν εἰς τήν νῆσον Λευκάδα, πού τιμᾶται ἐπ’ ὀνόματι τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, προφανῶς ἀνηγέρθη διά νά τιμηθῆ ὁ μέγας κήρυξ τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος κατά τήν παράδοσιν, ὅταν μετέβη εἰς Νικόπολιν (Πρέβεζαν), ὅπου «κέκρικεν παραχειμάσαι».
Κατά τήν ποαράδοσιν πάντοτε, ὁ Μέγας τῶν Ἐθνῶν ‘Απόστολος Παῦλος εὑρισκόμενος εἰς ΝΙκόπολιν, ἀπεστειλε εἰς τήν Λευκάδα, τόν συνεργάτην του Ἀκύλαν, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε εἰς τόν τόπον ὅπου εὑρίσκεται τό ἱστορικό μοναστήρι τῆς Παναγίας Φανερωμένης, (ἐκεῖ ὅπου ἦτο παλαιότερο εἰδωλολατρικός Ναός), διεπέρασε καί ὁ ἴδιος εἰς τήν Λευκάδαν, ἡ ὁποία ἦτο μία ἐπαρχία μέ τήν Νικόπολιν, διέμεινε δἐ εἰς ἕνα σπήλαιον, ὅπου καί σήμερον ὑπάρχει ναός (τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου) καί ἐκεῖθεν μετέδωσε τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τούς πρότερον εἰδωλολάτρας κατοίκους, διά τούς ὁποίους (πάλιν κατά τήν παράδοσιν) ἐχειροτόνησε ὁ ἴδιος ἤ οἱ συνεργάτες του τόν πρῶτον Ἐπίσκοπον Λευκάδος τόν Σωσίωνα. (Βλ. Ἐπιστολήν Ἀποστόλου Παύλου πρός τόν μαθητήν του Τίτον γ, 12: «Όταν πέμψω Ἀρτεμάν πρός σέ ἤ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθείν πρός με εἰς Νικόπολιν ἐκεί γάρ κέκρικα παραχειμάσαι»).
Ὁ Ναός οὗτος (τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων) ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς φυσικόν καί οὐσιαστικόν ὅριον Ἀνατολῆς καί Δύσεως, τιμώμενος ἐπ’ ὀνόματι πρωτίστως τῶν δύο Πρωτοκορυφαίων Πέτρου καί Παύλου, τῶν ὁποίων ὁ ἀδιάρρηκτος σύνδεσμος, ὅπως φαίνεται καί εἰς τήν Εἰκόνα των, ἀποτελεῖ σημεῖον ἀναφορᾶς διά τήν ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ και τῆ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, καί οὐχί ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ, ΕΝΟΤΗΤΑ τῶν δύο κόσμων, ἔχει διαδραματίσει σημαντικόν ρόλον εἰς τόν Ἀγῶνα τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος εἰς τήν βάσιν του εἶναι ΑΓΩΝ κατά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως, τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ καί τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ, καί ἐλπίζομεν καί ὅτι θά διαδραματίσει καί εἰς τό μέλλον σημαντικόν ρόλον προπάντων εἰς τόν ἐν ἐξελίζει ἀγῶνα τῆς ἁπανταχοῦ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ.
Δέν εἶναι ὅμως μόνον αὐτό τό γεγονός, (ἡ τιμή τῶν Πρωτοκορυφαίων) διά τό ὁποῖον πρέπει νά χαρακτηρίσωμεν τόν Ναόν τοῦτον καί γενικώτερον τήν νῆσον Λευκάδα σύμβολον ἑνότητος ἐν τῆ 'Αληθεία. Εἶναι καί ἡ τιμή τῶν Λευκαδίων πρός τήν Παναγία τήν Φανερωμένη, τό μοναστήρι τό ὁποῖον στέκει βράχος ἀκλόνητος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τόν Δ΄ αἰῶνα, καί εἶναι ὁ τόπος ὅπου κατά τήν παράδοσιν πρωτοεκήρυξαν οἱ συνεργάτες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἴσως καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὡς εἴπομεν. Ειναι καί ἡ θαυματουργή Εἰκόνα, ἡ παλαιά, ἡ ὁποία συνδέει τήν Λευκάδα μέ τήν Κων/λιν (διότι ἐκεῖ τό πρῶτον μέ θαυμαστόν τρόπον ἁγιογραφήθη), καί ἡ νεωτέρα, ἡ ὁποία συνδέει τήν νῆσον μέ τό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τό δεύτερον ἁγιογραφήθη ἠ ἱερά αὕτη Εἰκών. Ειναι καί ὁ ἅγιος Δονάτος, ὁ τρίτος Ἐπίσκοπος τῆς Λευκάδος, καί ὅλα τά λοιπά σεβάσματα τά ὁποῖα ἔχει ἀναδείξει ἡ νῆσος Λευκάς άνά τούς αἰῶνας. Ειναι καί τό βραχῶδες ἀσκητήριο τῶν τριῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου είς τό βουνό «Σκάροι» κοντά εἰς τό χωριό Ἀλέξανδρος, καί ὁ ἅγιος ‘Αγάθαρχος ‘Επίσκοπος Λευκάδος ὁ ὁποῖος ἔλαβε μέρος εἰς τήν Α΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ειναι καί ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν Λευκάτη ἤ ἐν Λευκαδίω, ἡ ὁποία κατά τινας ἐρευνητάς ἀσκήτευσεν εἰς τό ἀκρωτήριον Λευκάτας, εἶναι καί ἡ νεωτέρα Ἑλένη Παλαιολογίνα, ἡ μετωνομασθεῖσα διά τοῦ θείου καί Ἀγγελίκοῦ σχήματος Ὑπομονή μοναχή, (ἐγγονή τῆς ἁγίας Ὑπομονῆς), κατά τήν παράδοσιν ἐμόνασεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ὁδηγητρίας, ὀλίγον ἔξω ἀπό τήν πόλιν τῆς Λευκάδος. Εἶναι καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὅστις μέ τήν ἐκεῖθεν διάβασίν του ἠγίασε καί οὗτος τά χώματα τῆς Λευκάδος. Ειναι ἴσως καί ἄλλοι τούς ὁποίους ἡμεῖς δέν γνωρίζομεν. Εἶναι καί ἡ προαναφερθεῖσα Νεομάρτυς Βασιλική, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐπισφράγισις τῆς μακρᾶς ἁλυσίδος τῶν ἁγίων τῆς νήσου Λευκάδος, πού μάς κάμνει νά θεωρήσωμεν τόν ναόν τοῦτον ἕνα πράγματι Πανορθόδοξον Κέντρον Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς καί Ὁμολογίας.
Τόν ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐξυπηρέτησαν ὡς ἐφημέριοι ἐν καιρῶ διωγμῶν καί ἐν καιρῶ εἰρήνης, οἱ Ἱερομόναχοι π. Πολύκαρπος Ματθαιούλης, ὁ ὁποῖος ἀποσταλείς ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου ἐξυπηρέτησεν ὑπό συνεχεῖς διωγμούς καί ὁ ὁποῖος ἄφησε εἰς τήν Λευκάδα μνήμην ἁγίου λευίτου, ὁ π. Εὐλάμπιος Λάζαρης καί ὁ π. Κήρυκος Κοντογιάννης, ἐνῶ ἀπό τό 1974 συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως ἐφημερεύει εἰς τόν Ναόν ὁ Ἱερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης, διορισθείς παρά τῆς Ἱερᾶς Αρχιεπισκοπῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐσχάτως ἀποστέλλεται ὡς Ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ καί ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας, ὁ π. Ἐλισσαῖος ὁ ἐκ Μαυροβουνίου.
Εἰς αὐτόν τόν ἱστορικόν Ναόν μέ ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας εἶναι Μετόχιον, τελεῖται, ὅταν γίνεται θεία Λειτουργία καί ἡ Σὐναξις καί ἡ μνημόνευσις πάντων τῶν Ἁγίων τῶν ἐν Λευκάδι καί λοιπῆ Ἑπτανήσω, Αἰτωλοακαρνανία καί Ἠπείρω, Δυρραχίω καί Μαυροβουνίω, Παλαιᾶ Ρώμη καί Βορείω Ἀφρικῆ διαλαμψάντων Ἁγίων, ἐνῶ γίνεται καί προσπάθεια νά ὀργανωθῆ μέ ἐπίκεντρον τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου καί ὡς ἀντίδρασις εἰς τόν σημερινόν κατακλυσμόν τῆς ἀντιχρίστου παγκοσμιοποιήσεως, ἕνα σύγχρονον Πανορθόδοξον ‘Εκκλησιαστικόν Κέντρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
ΕΔΩ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1950, Η ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΕΔΩΚΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ..
ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΣΦΑΚΙΩΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ
Ὑπό τοῦ Μητροπολίτου
Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
Κηρύκου
Ὁ Ἱερός Ναός τῶν Ἁγίων 'Αποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ειναι ἐκτισμένος πολύ πρό τοῦ σχίσματος τοῦ νέου Ἡμερολογίου (ὑπάρχει γραπτή μαρτυρία ὅτι τό ἔτος 1850 ἦτο ὁ δεύτερος Ναός τοῦ χωρίου Λαζαράτων Λευκάδος, ἑξ’ἑτέρας δέ μα;ρτυρίας προκύπτει ὅτι ἦτο ἐκτισμένος πρό τοῦ 1700) ἀνεκαινίσθη δέ μετά τόν καταστροφικό σεισμό τοῦ 1948, καί ἀπετέλεσε κατά τούς μεγάλους διωγμούς κατά τῶν Γ.Ο.Χ. τό Κέντρο τῆς ἀντιστάσεως κατά τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἱκουμενισμοῦ, δεδομένου ὅτι ἦτο ὁ μόνος Ναός τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν στά Ἑπτάνησα καί τήν Δυτική Ἑλλάδα.
Εἰς αὐτόν τόν Ναόν, τά ἔτη 1949 καί 1950, ἀλλά καί εἰς τήν συνέχειαν ἐπί δεκαετίας, κατεγράφησαν μεγάλοι ὁμολογιακοί ἀγῶνες τῶν γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι (ἀγῶνες) ἔμειναν εἰς τήν ἀφάνειαν, καί κινδυνεύουν νά περιπέσουν εἰς τήν λήθην.
Ἐν ἔτει 1949 -1950 ἐπί μήνας καί ἔτη ὁπλισμένοι χωροφύλακες ἐπετίθεντο διωκτικῶς ἐναντίον ἀόπλων ὀρθοδόξων, τῶν ὁποίων τό μόνον «ἔγκλημα» ἦτο ὅτι ἤθελον νά λατρεύουν τόν Θεόν ὡς γνήσια μέλη τῆς ἀκαινοτομήτου γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μακράν καινοτομιῶν καί νεωτερισμῶν.
Εἶναι ἄξιον σημειώσεως νά λεχθῆ ὅτι εἰς μίαν ἀπό αὐτάς τάς ἐπιθέσεις κατά τῶν ἀόπλων Ὀρθοδόξων, κατά τήν διάρκειαν τῶν ἀπηνῶν διωγμῶν, οἱ ὁποῖοι ἐγίνοντο κατ' ἐντολήν τοῦ τότε νεοημερολογίτου Ἐπισκόπου Λευκάδος καί εἰς τά πλαίσια τῶν Νερωνείων διωγμῶν τοῦ νεοημερολογίτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Σπυρίδωνος Βλάχου, ἀνεδείχθη καί νέα μάρτυς τῆς Πίστεως, γεγονός τό ὁποῖον δέν ἔχει καταγραφεῖ ἐπισήμως, ἀλλά ἐγράφη εἰς τήν μνήμην τῶν Λευκαδίων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἀπό κοντά τά γεγονότα.
Εἰς μίαν ἔφοδον τῆς τότε χωροφυλακῆς διά νά διαλύσουν τούς πιστούς καί νά συλλάβουν τόν ἱερέα, ἐκτυπήθη θανασίμως καί εἰς τήν συνέχειαν ὑπέκυψεν εἰς τά τραύματά της καί ἀπεδήμησε πρός Κύριον συνεπεία τοῦ τραυματισμοῦ της ἡ εὐλαβής Χριστιανή Βασιλική Λάζαρη.
Ὁ Ναός οὗτος, μοναδικός σχεδόν εἰς τήν νῆσον Λευκάδα, πού τιμᾶται ἐπ’ ὀνόματι τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, προφανῶς ἀνηγέρθη διά νά τιμηθῆ ὁ μέγας κήρυξ τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος κατά τήν παράδοσιν, ὅταν μετέβη εἰς Νικόπολιν (Πρέβεζαν), ὅπου «κέκρικεν παραχειμάσαι».
Κατά τήν ποαράδοσιν πάντοτε, ὁ Μέγας τῶν Ἐθνῶν ‘Απόστολος Παῦλος εὑρισκόμενος εἰς ΝΙκόπολιν, ἀπεστειλε εἰς τήν Λευκάδα, τόν συνεργάτην του Ἀκύλαν, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε εἰς τόν τόπον ὅπου εὑρίσκεται τό ἱστορικό μοναστήρι τῆς Παναγίας Φανερωμένης, (ἐκεῖ ὅπου ἦτο παλαιότερο εἰδωλολατρικός Ναός), διεπέρασε καί ὁ ἴδιος εἰς τήν Λευκάδαν, ἡ ὁποία ἦτο μία ἐπαρχία μέ τήν Νικόπολιν, διέμεινε δἐ εἰς ἕνα σπήλαιον, ὅπου καί σήμερον ὑπάρχει ναός (τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου) καί ἐκεῖθεν μετέδωσε τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τούς πρότερον εἰδωλολάτρας κατοίκους, διά τούς ὁποίους (πάλιν κατά τήν παράδοσιν) ἐχειροτόνησε ὁ ἴδιος ἤ οἱ συνεργάτες του τόν πρῶτον Ἐπίσκοπον Λευκάδος τόν Σωσίωνα. (Βλ. Ἐπιστολήν Ἀποστόλου Παύλου πρός τόν μαθητήν του Τίτον γ, 12: «Όταν πέμψω Ἀρτεμάν πρός σέ ἤ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθείν πρός με εἰς Νικόπολιν ἐκεί γάρ κέκρικα παραχειμάσαι»).
Ὁ Ναός οὗτος (τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων) ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς φυσικόν καί οὐσιαστικόν ὅριον Ἀνατολῆς καί Δύσεως, τιμώμενος ἐπ’ ὀνόματι πρωτίστως τῶν δύο Πρωτοκορυφαίων Πέτρου καί Παύλου, τῶν ὁποίων ὁ ἀδιάρρηκτος σύνδεσμος, ὅπως φαίνεται καί εἰς τήν Εἰκόνα των, ἀποτελεῖ σημεῖον ἀναφορᾶς διά τήν ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ και τῆ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, καί οὐχί ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ, ΕΝΟΤΗΤΑ τῶν δύο κόσμων, ἔχει διαδραματίσει σημαντικόν ρόλον εἰς τόν Ἀγῶνα τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος εἰς τήν βάσιν του εἶναι ΑΓΩΝ κατά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως, τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ καί τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ, καί ἐλπίζομεν καί ὅτι θά διαδραματίσει καί εἰς τό μέλλον σημαντικόν ρόλον προπάντων εἰς τόν ἐν ἐξελίζει ἀγῶνα τῆς ἁπανταχοῦ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ.
Δέν εἶναι ὅμως μόνον αὐτό τό γεγονός, (ἡ τιμή τῶν Πρωτοκορυφαίων) διά τό ὁποῖον πρέπει νά χαρακτηρίσωμεν τόν Ναόν τοῦτον καί γενικώτερον τήν νῆσον Λευκάδα σύμβολον ἑνότητος ἐν τῆ 'Αληθεία. Εἶναι καί ἡ τιμή τῶν Λευκαδίων πρός τήν Παναγία τήν Φανερωμένη, τό μοναστήρι τό ὁποῖον στέκει βράχος ἀκλόνητος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τόν Δ΄ αἰῶνα, καί εἶναι ὁ τόπος ὅπου κατά τήν παράδοσιν πρωτοεκήρυξαν οἱ συνεργάτες τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἴσως καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὡς εἴπομεν. Ειναι καί ἡ θαυματουργή Εἰκόνα, ἡ παλαιά, ἡ ὁποία συνδέει τήν Λευκάδα μέ τήν Κων/λιν (διότι ἐκεῖ τό πρῶτον μέ θαυμαστόν τρόπον ἁγιογραφήθη), καί ἡ νεωτέρα, ἡ ὁποία συνδέει τήν νῆσον μέ τό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τό δεύτερον ἁγιογραφήθη ἠ ἱερά αὕτη Εἰκών. Ειναι καί ὁ ἅγιος Δονάτος, ὁ τρίτος Ἐπίσκοπος τῆς Λευκάδος, καί ὅλα τά λοιπά σεβάσματα τά ὁποῖα ἔχει ἀναδείξει ἡ νῆσος Λευκάς άνά τούς αἰῶνας. Ειναι καί τό βραχῶδες ἀσκητήριο τῶν τριῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου είς τό βουνό «Σκάροι» κοντά εἰς τό χωριό Ἀλέξανδρος, καί ὁ ἅγιος ‘Αγάθαρχος ‘Επίσκοπος Λευκάδος ὁ ὁποῖος ἔλαβε μέρος εἰς τήν Α΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ειναι καί ἡ ὁσία Ἄννα ἡ ἐν Λευκάτη ἤ ἐν Λευκαδίω, ἡ ὁποία κατά τινας ἐρευνητάς ἀσκήτευσεν εἰς τό ἀκρωτήριον Λευκάτας, εἶναι καί ἡ νεωτέρα Ἑλένη Παλαιολογίνα, ἡ μετωνομασθεῖσα διά τοῦ θείου καί Ἀγγελίκοῦ σχήματος Ὑπομονή μοναχή, (ἐγγονή τῆς ἁγίας Ὑπομονῆς), κατά τήν παράδοσιν ἐμόνασεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ὁδηγητρίας, ὀλίγον ἔξω ἀπό τήν πόλιν τῆς Λευκάδος. Εἶναι καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὅστις μέ τήν ἐκεῖθεν διάβασίν του ἠγίασε καί οὗτος τά χώματα τῆς Λευκάδος. Ειναι ἴσως καί ἄλλοι τούς ὁποίους ἡμεῖς δέν γνωρίζομεν. Εἶναι καί ἡ προαναφερθεῖσα Νεομάρτυς Βασιλική, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐπισφράγισις τῆς μακρᾶς ἁλυσίδος τῶν ἁγίων τῆς νήσου Λευκάδος, πού μάς κάμνει νά θεωρήσωμεν τόν ναόν τοῦτον ἕνα πράγματι Πανορθόδοξον Κέντρον Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς καί Ὁμολογίας.
Τόν ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐξυπηρέτησαν ὡς ἐφημέριοι ἐν καιρῶ διωγμῶν καί ἐν καιρῶ εἰρήνης, οἱ Ἱερομόναχοι π. Πολύκαρπος Ματθαιούλης, ὁ ὁποῖος ἀποσταλείς ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου ἐξυπηρέτησεν ὑπό συνεχεῖς διωγμούς καί ὁ ὁποῖος ἄφησε εἰς τήν Λευκάδα μνήμην ἁγίου λευίτου, ὁ π. Εὐλάμπιος Λάζαρης καί ὁ π. Κήρυκος Κοντογιάννης, ἐνῶ ἀπό τό 1974 συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως ἐφημερεύει εἰς τόν Ναόν ὁ Ἱερεύς Θωμᾶς Κοντογιάννης, διορισθείς παρά τῆς Ἱερᾶς Αρχιεπισκοπῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐσχάτως ἀποστέλλεται ὡς Ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ καί ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας, ὁ π. Ἐλισσαῖος ὁ ἐκ Μαυροβουνίου.
Εἰς αὐτόν τόν ἱστορικόν Ναόν μέ ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας εἶναι Μετόχιον, τελεῖται, ὅταν γίνεται θεία Λειτουργία καί ἡ Σὐναξις καί ἡ μνημόνευσις πάντων τῶν Ἁγίων τῶν ἐν Λευκάδι καί λοιπῆ Ἑπτανήσω, Αἰτωλοακαρνανία καί Ἠπείρω, Δυρραχίω καί Μαυροβουνίω, Παλαιᾶ Ρώμη καί Βορείω Ἀφρικῆ διαλαμψάντων Ἁγίων, ἐνῶ γίνεται καί προσπάθεια νά ὀργανωθῆ μέ ἐπίκεντρον τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου καί ὡς ἀντίδρασις εἰς τόν σημερινόν κατακλυσμόν τῆς ἀντιχρίστου παγκοσμιοποιήσεως, ἕνα σύγχρονον Πανορθόδοξον ‘Εκκλησιαστικόν Κέντρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
ΕΔΩ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1950, Η ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΕΔΩΚΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ..
6 σχόλια:
Ο πατέρας `Ελισσαίος22 Οκτωβρίου 2013 - 10:41 μ.μ.ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΙΔΡΥΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΩ ΙΕΡΩ ΜΕΤΟΧΙΑΚΩ ΝΑΩ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ,ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΣΥΝ ΘΕΩ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ.Απάντηση- ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΙΣΤΟΛΩΝ ΛΑΖΑΡΑΤΩΝ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΕΤΕΛΕΣΘΗΣΑΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΤΗΝ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010, ΗΜΕΡΑΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ.Απάντηση
ΙΔΟΥ Η ΠΡΟΗΓΗΘΕΙΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
Ἀνακοινοῦται ὅτι τήν 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 π.ἡ. /12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010 ν.ἡ. ἡμέραν ΔΕΥΤΕΡΑΝ, πανηγυρίζει ὁ Ἱερός Ναός τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου εἰς τό χωρίον Λαζαράτα Λευκάδος. Κατ' αὐτήν τήν ἡμέραν θά τελεσθοῦν τά Ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τό ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς περί ὥραν 8ην μ.μ. θά ψαλῆ ὁ Ἑσπερινός καί θά γίνη καί ἡ κατάθεσις τῶν Τιμίων Λειψάνων, ἐνῶ τήν πρωίαν τῆς κυριωνύμου ἡμέρας (Δευτέρα) θά γίνη ἡ τριττή λιτάνευσις τῶν Ἱερῶν Λειψάνων γύρω ἀπό τόν Ναό, καί ὁ Καθαγιασμός τῆς Ἁγίας Τραπέζης, ἐν συνεχεία δέ ἡ πρώτη Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία. Καλοῦνται οἱ φιλέορτοι νά παρακολουθήσουν τήν τελετήν, διά νά λάβουν πλουσίαν καί τήν θείαν Χάριν, τήν ὁποίαν ἔχομεν ὅλοι ἀνάγκην εἰς τάς δυσκόλους ἡμέρας πού διερχόμεθα καί ὡς ἄτομα καί ὡς Ἔθνος.
Πληροφορίαι στό τηλέφωνο τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς εἰς τό Κορωπί Ἀθηνῶν. Τηλ. 210. 6020176.
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ - ΑΓΙΟΣ ΑΚΥΛΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΗΡΥΞΑΣ ΕΙΣ ΛΕΥΚΑΔΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ. ΤΙΜΑΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΩΣ ΑΝΩ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΣΤΙΣ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ.Απάντηση
«Ο άγιος Ακύλας εγκωμιάζεται ιδιαιτέρως από τον ευαγγελιστή Λουκά, στο δεύτερο βιβλίο του, των Πράξεων των Αποστόλων. Διότι υπήρξε μαθητής και ξεναγός του αποστόλου των Εθνών, του ιερού Παύλου, και μυήθηκε στα της πίστεως του Χριστού από εκείνον. Γι’ αυτό και απέπτυσε την πλάνη τη δαιμονική, έγινε ιερέας και μάρτυρας των Παθών του Κυρίου, και έλαβε από τον Κύριο το στεφάνι της σωτηρίας».
Η ακολουθία της ημέρας τονίζει με έμφαση το φωτοειδές της καρδιάς του αγίου Ακύλα. Έγινε όλος «δοχείον του Πνεύματος, καταστραπτόμενος ταις αυτού φωταυγίαις». Κι εκείνος που κατεξοχήν συνήργησε σ’ αυτό, ήταν ο απόστολος Παύλος, διότι με τα λόγια εκείνου καταυγάσθηκε η ψυχή του από το φως της θεογνωσίας κι έγινε σαν τον ήλιο. ΄Εμπλεως λοιπόν αγίου Πνεύματος, σαν φωτεινή ακτίνα φώτισε στη συνέχεια και αυτός «την σύμπασαν κτίσιν».
Η λήψη του αγίου Πνεύματος από τον άγιο Ακύλα – όπως συμβαίνει άλλωστε και με όλους τους αγίους – δεν υπήρξε χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προσωπική μετοχή. Είναι βασικό στοιχείο της χριστιανικής πίστεως ότι βεβαίως ο Θεός προσφέρει το Πνεύμα Του στον άνθρωπο, και μάλιστα αφειδώλευτα – «ουκ εκ μέτρου δίδωσιν ο Θεός το Πνεύμα» - αλλ’ όταν και ο άνθρωπος θελήσει να συνεργήσει στην προσφορά αυτή. Η συνέργεια του ανθρώπου φανερώνεται από τη θετική κλίση της καρδιάς του προς την προσφερομένη αγάπη του Δημιουργού, δηλαδή από την ένταξή του στο χώρο της Εκκλησίας και από τον πνευματικό αγώνα που αναλαμβάνει. Ο πνευματικός αγώνας συνίσταται στην προσπάθεια πια του ανθρώπου, με τη χάρη του Θεού, να διακρατείται πάνω στις εντολές του Κυρίου, στο νόμο του Κυρίου. Διότι δεν υπάρχει τίποτε ανώτερο από τον νόμο αυτό, αφού ο Ίδιος ο Κύριος βεβαίωσε ότι αποκαλύπτεται στην καρδιά του ανθρώπου, κυρίως μέσα από αυτόν. Συνεπώς, ο άνθρωπος γίνεται πνευματικός, μένει μέσα στο Πνεύμα του Θεού, στο βαθμό που τηρεί στη ζωή του ό,τι ο Κύριος έχει δώσει ως νόμο Του.
Ο προσανατολισμός και η εγκατοίκηση πια του πιστού στις εντολές του Χριστού είναι ευνόητο ότι κάνουν τον πιστό να αποκτά ένα είδος παντοδυναμίας. Όπως το βεβαίωσε ο απόστολος Παύλος για τον εαυτό του, «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ», έτσι και ο πιστός: ζώντας τον Χριστό μέσω των εντολών Του γεύεται αισθητά, στην ψυχή και στο σώμα, τη δύναμη Εκείνου. Κι αυτή είναι η απάντηση της Εκκλησίας και σε όλα αυτά που συνιστούν τα λεγόμενα ψυχολογικά προβλήματα. Πέραν των περιπτώσεων εκείνων, που ο άνθρωπος πράγματι χρήζει ανθρώπινης ψυχολογικής και ψυχιατρικής παρακολούθησης, λόγω υπερβολικά ευαίσθητου ψυχισμού, τα περισσότερα ψυχικού τύπου προβλήματα είναι απόρροια χαλαρής πνευματικής ζωής. Κι αυτό σημαίνει ότι, όταν ο άνθρωπος θωρακιστεί κι οχυρωθεί με τις εντολές του Χριστού, δηλαδή όταν οι σκέψεις και οι επιθυμίες και τα συναισθήματά του βρίσκονται εν τω Θεώ, τότε πράγματι θα δει να απεμπλέκεται από ό,τι αρνητικό έρχεται να του αμαυρώσει τη ζωή. Την πνευματική αυτή πραγματικότητα μάς την προβάλλει και η υμνολογία του αγίου Ακύλα σήμερα, που μεταξύ των άλλων, στο υπόψιν θέμα, σημειώνει: «Νόμοις Χριστού οχυρωθείς την διάνοιαν, το των ανόμων φρύαγμα όλον κατέβαλες…». Οχυρώθηκες κατά τη διάνοια με τους νόμους του Χριστού, και νίκησες όλους τους επαναστατημένους ανόμους… - Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (Η Φανερωμένη)Απάντηση
«Κυρὰ Φανερωμένη μου, παρηγοριὰ τοῦ κόσμου,
βοήθαμε τὴν πανόρφανη! Τ' ἅγιο σου χέρι δός μου
γιὰ ν' ἀνεβῶ στὸ βράχο σου! Δὲν ἦλθες μὲς στὸ βράδυ
ὡσὰν αχτίδ' ἀνέλπιστη στὸ μαῦρό μου τὸν ἅδη,
κ' ἐσφόγγισες τὸ δάκρυ μου καὶ μοὖπες σύ, Κυρά μου,
νὰ πάρω τὸ παιδάκι μου στὴν ἔρημη ἀγκαλιά μου
καὶ νὰ τὸ φέρω νὰ τὸ δῇς;... Παρθένε, βόηθησέ με...
Τὰ γόνατά μου ἐδείλιασαν... κατέβα, πρόφθασέ με...
Μὤφαγ' ἡ θάλασσα ἡ σκληρὴ τὸ Λάμπρο μου στὰ ξένα...
Ἡ δυστυχιὰ μ' ἐμάρανε!... Μὴν ἀρνηθῇς κ' ἐμένα...
Δυνάμωσέ με, τὴ φτωχή... Γιὰ ἰδές με! Θερμασμένη,
τρεῖς μέρες θεονήστικη, νεκρή, ξεψυχισμένη,
νοιώθω τὴ ρῶγά μου στεγνὴ στὰ χείλη του, Κυρά μου,
ἐστρέφεψε τὸ γάλα μου... Ἐπάγωσ' ἡ καρδιά μου...
Σύντρεξε, μὰνα τοὐρανοῦ, σύντρεξε τὸ παιδί μου...
Παρθένε μου, ἐχιονίστηκε... Θὰ νὰ σβυστῇ μαζί μου...»
Καὶ ξαναγύρισε μὲ μιᾶς στὴ γῆ ξεστηθωμένη,
μὲ τὸ παιδί στὴν ἀγκαλιά, ἡ Δέσπω ἡ πικραμμένη.
Ἐπάνωθέ της τοῦ βορειᾶ τὰ σύγνεφα ἀρμενίζουν
κι' οὔτε δὲ στέκουν νὰ τὴν δοῦν. Τὸν κόρφο της φωτίζουν
κρύαις ἀχτῖδες φεγγαριοῦ, ποὺ ἐδῶ κ' ἐκεῖ προβαίνουν
σὰν ἀπὸ μάτι νεκρικό, χωρὶς νὰ τὴ θερμαίνουν.
Σιμά της τρέχει τὸ νερό, γοργό, γοργό, δροσᾶτο...
λαλοῦν τ' ἀηδόνια ξέγνοιαστα μὲς στὴ μυρτιά, στὸ βάτο...
τὰ δένδρα εἶν' ἀνθοστόλιστα... παντοῦ χαρὰ κ' ἐλπίδα,
σφιχταγκαλιάζεται ἡ ὀχειὰ μὲ τὴ μονομερίδα,
κι' ὡς τόσο ἀμοιρολόγητη, χωρὶς ταφὴ καὶ δάκρυ,
μιὰ χήρα μάνα, ἕνα παιδί, πεθαίνουν σὲ μιὰν ἄκρη!
Μέσα στοῦ κόσμου τὴ γλυκειά, τὴν ἄφθαρτη ἁρμονία,
ποιὰ θέληση καὶ ποιὰ καρδιά, ποιὰ παντοδυναμία
ἐσύμπλεξ', ἐζευγάρωσε τὸ σφύριγμα τἀστρίτη,
τοῦ καταρράχτη τὴ βοή, τοῦ λύκου, τοῦ πετρίτη,
καὶ τἀητοῦ τὸ ρυάσιμο, μὲ τὸ γλυκὸ τραγοῦδι,
ποὺ χύνει ἀπ' τὰ στήθια του τὸ μαῦρο στεφανοῦδι;
Καὶ ποιός, καὶ ποιός ἐπρόσταξε, μέσα σ' αὐτὴν τὴν πλάση
νὰ συναντιέται ἀδελφικά, χωρὶς νὰ τὴ χαλάσῃ,
τὸ περιστέρι, κι' ὁ σκορπιός, ὁ χαμελειὸς κι' ὁ κρίνος,
φιλὶ καὶ ψυχομάχημα, χαμόγελο καὶ θρῆνος;...
Κι' ὡς τόσο ἀμοιρολόγητη, χωρὶς ταφὴ καὶ δάκρυ,
μιὰ χήρα μάνα, ἕνα παιδί, πεθαίνουν σὲ μιὰν ἄκρη.
(Συνεχίζεται) - Μοσχοβολοῦσε ἡ ἄνοιξη κι' ὁλόγυρά τους χίλιαΑπάντηση
ἀνθίζουν ἀγριολούλουδα, χολᾶτα χαμομήλια.
Καὶ κἄπου κἄπου ἀμέτρηταις τρελλαῖς πυγολαμπίδες
φωτίζουν τὰ δυὸ λείψανα μὲ μυστικαῖς ἀχτῖδες.
Καὶ τοῦ παιδιοῦ τὸ μέτωπο καὶ τῆς φτωχῆς τὰ στήθια
φεγγοβολοῦν σὰν οὐρανοὶ πὤχουν ἀστέρια πλήθια.
Χαμογελᾷ ἡ ἀνατολὴ καὶ ροδοκοκκινίζει
ὀλίγ' ὀλίγο ἡ καταχνιά, ποὺ τὰ βουνὰ στολίζει.
Λαλεῖ τὠρνίθι τῆς αὐγῆς, τὸ πρόβατο βελάζει...
Ξυπνοῦν στὰ πλάγια ἡ πέρδικαις, ἡ μιὰ τὴν ἄλλη κράζει...
Ξυπνᾷ κι' ὁ γέρο Γούμενος, τὸν ὄρθρο του σημαίνει
καὶ μουρμουρίζοντας σιγὰ στὴν ἐκκλησιὰ πηγαίνει
τὴν ἅγια εἰκόνα τῆς Κυρᾶς σκυφτὰ νὰ προσκυνήσῃ...
Κ' ἐκεῖ ποὺ ἐτέντων' ὁ παπᾶς τὰ χείλη νὰ φιλήσῃ,
τοῦ 'κάστηκε πὼς ἔλειπε – παράδοξη ἱστορία! -
ἀπ' τὸ θρονί της τὸ χρυσὸ ἡ Δέσποινα Μαρία...
Ἐτρόμαξ' ὁ καλόγερος... Στὴν πλάκα γονατίζει,
χτυπᾷ τὸ μέτωπο στὴ γῆ, παρακαλεῖ, δακρύζει...
Μὲ μιᾶς ἀστράφτ' ἡ ἐκκλησιά, κ' αἰσθάνετ' ἕνα χέρι
ὁποὺ τὸν ἀνεσήκωνε... Μοσχοβολάει τ' ἀγέρι...
Τὰ μάτια του ἄνοιξ' ὁ παπᾶς... Στὸ κάτασπρό του γένι
τὸ δάκρυ του ἔσταζε βροχή... Κυττάζει... Καθισμένη
στὸ θρόνο βλέπει τὴν Κυρά, ποὺ τοῦ χαμογελοῦσε,
καὶ τὸ παιδὶ ποὺ ἐχαίρετο καὶ ποὺ τὸν εὐλογοῦσε.
Σὲ ποιό καλύβι ἀγνώριστο, σὲ ποιά καρδιὰ θλιμμένη
νὰ πέρασες τὴ νύχτα σου, Κυρὰ Φανερωμένη;
Ποιό μαραμμένο λούλουδο ἡ χάρη σου, Κυροῦλα,
κρυφά, κρυφά ν' ἀνάστησε, σὰν τ' οὐρανοῦ δροσοῦλα;...
Ἡ μάνα ἡ δύστυχη ξυπνᾷ καὶ βλέπει τὸ μωρό της
νὰ παίζῃ μὲ τὰ λούλουδα, χορτᾶτο στὸ πλευρό της·
κ' ἀπ' τὸ φτωχὸ τὸ στῆθός της δροσᾶτο, τυλωμένο,
νὰ ρέῃ ἀδιάκοπα στὴ γῆ τὸ γάλα εὐλογημένο.
Τὴν εἶχε κράξει μιὰ φωνὴ καὶ μιὰ Κυρὰ Μεγάλη
τῆς φάνηκε ὅτι ἐμάλαζε τὸ ἔρμο της κεφάλι
καὶ μὲ γλυκάδ' ἀνέκφραστη ὅτι ἔταζε στὴ χήρα
νὰ στεῖλῃ χρυσῆ μοῖρα.
Κυττάζει ὁλόγυρα... Ψυχή!... Τὶ τάχα νὰ συνέβη
κ' ἐκεῖ δὲ φαίνεται κανείς; Στὸ μοναστῆρι ἀνέβη...
Στὰ πόδια πέφτει τῆς Κυρᾶς καὶ μὲ τὰ δάκρυά της
βρέχει τὸ κόνισμά της.
Τὸ δρόμο παίρνει γιὰ νἀλθῇ γοργὰ στὸ φτωχικό της
κ' ἔχει μαζί της συντροφιὰ τὤμορφο τὤνειρό της.
Σὰν νὰ τῆς ἔδινε φτερὰ, τόσο τρεχάτη ἐπέρνα,
ποὺ αἱμάτωνε τὴ φτέρνα.
Τὴ θύρα βλέπει διάπλατη... Σπρώχνει σκιαχτὰ τὸ μάρι
μὲς στὸ κατῶγί της νὰ ἰδῇ... Στὸ τίμιο της κρεββάτι
ἕνας λεβέντης σιωπηλὸς μὲς στὰ χρυσᾶ ντυμένος
προσμένει καθισμένος.
Ἐγνώρισε τὸ Λάμπρο της... πετᾷ στὴν ἀγκαλιά του...
Τοῦ δείχνει τὸ παιδάκι του... χορταίνει τὰ φιλιά του.
Καὶ σὺ τοὺς ἐπαράστεκες, ἐκεῖ σιμὰ κρυμμένη,
Κυρὰ Φανερωμένη. - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ (Ε.Η.) ΑΓΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ (Ε.Η.) ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΕΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΤΗΣ ΕΝ ΚΟΡΩΠΙΩ ΑΤΤΙΚΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ. ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΘΑ ΤΕΛΕΣΗ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΤΟΠΟΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΚΑΙ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΔΗ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΛΑΖΑΡΑΤΑ ΛΕΥΚΑΔΟΣ..