ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ

Κατά το 1900 βαδίζοντες προς τον μεσασμόν του 8ου αιώνος άρχεται ο κόσμος του καιρού εκείνου να γίνεται αγνώριστος. Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία. Τότε άρχεται ο κόσμος να γίνεται αγνώριστος, θα μετασχηματίζωνται αι μορφαί των ανθρώπων και δεν θα γνωρίζονται οι άνδρες από τας γυναίκας δια της αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής. Οι τότε άνθρωποι θα αγριέψουν και θα γένουν ωσάν θηρία από την πλάνην του Αντιχρίστου. Δεν θα υπάρχει σεβασμός εις τους γονείς και τους γεροντότερους. Η αγάπη θα εκλείψη. Οι ποιμένες των Χριστιανών Αρχιερείς και ιερείς θα είναι άνδρες κενόδοξοι, μη γνωρίζοντες παντελώς την δεξιάν οδόν από την αριστεράν, τότε θα αλλάξουν τα ήθη και αι παραδόσεις των Χριστιανών και της Εκκλησίας. Η σωφροσύνη θα απολεσθή από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτεία. Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν εις τον μέγιστον βαθμόν και ουαί εις τους θησαυρίζοντας αργύρια. Αι πορνείαι, μοιχείαι, αρσενοκοιτίαι, κλοπαί και φόνοι, θα πολιτεύωνται εν τω καιρώ εκείνω και δια την ενέργειαν της μεγίστης αμαρτίας και ασελγίας, οι άνθρωποι θέλουν στερηθή την χάριν του Αγίου Πνεύματος όπου έλαβον εις το Άγιον Βάπτισμα ως και την τύψιν της συνειδήσεως. Αι εκκλησίαι δε του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονον τότε εις τούς εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότε δεν θα βλέπουν από κανένα φως επιγνώσεως, τότε θα αναχωρούν από τον κόσμον εις τα Ιερά Καταφύγια δια να εύρουν ψυχικήν ανακούφισιν των θλίψεών των και παντού θα ευρίσκουν εμπόδια και στενοχωρίας. Και πάντα ταύτα γενήσονται διά το ότι ο Αντίχριστος θέλει κυριεύση τα πάντα και γενήσεται εξουσιαστής πάσης της Οικουμένης και θα ποιή τέρατα και σημεία κατά φαντασίαν, θέλει δε δώσει πονηράν σοφίαν εις τον ταλαίπωρον άνθρωπον, να εφεύρη, να ομιλή ο εις προς τον άλλον, από την μίαν άκρην της γης έως την άλλην, τότε θα πέτανται στον αέρα ως πτηνά και διασχίζοντες τον βυθό της θαλάσσης ως ιχθύες. Και ταύτα πάντα ποιούντες οι δυστυχείς άνθρωποι, διαβιούντες εν ανέσει, μη γνωρίζοντες οι ταλαίπωροι ότι ταύτα εστί πλάνη του Αντιχρίστου. Και τόσον θα προοδεύση εις την επιστήμην κατά φαντασίαν ο πονηρός, ώστε αποπλανήσαι τούς ανθρώπους και μη πιστεύουν εις την ύπαρξιν του Τρισυποστάτου Θεού. Τότε βλέπων ο Πανάγαθος Θεός την απώλειαν του ανθρωπίνου γένους, θέλει κολοβώση τας ημέρας, δια τούς ολίγους σωζομένους, διότι θέλει πλανήσαι ει δυνατόν και τούς εκλεκτούς. Τοτε αιφνιδίως θέλει έλθη η δίστομος ρομφαία και θα θανατώση τον πλάνον και τούς οπαδούς αυτού. (Πιστόν αντίγραφον από το Βιβλίον "Ευαγγελικός Κήπος" της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Κυπρου)

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Η ΑΛΗΘΗΣ ΣΥΝΟΔΟΣ (ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ) Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΛΗΘΟΥΣ ΣΥΝΟΔΟΥ Τό φαινόμενον τῆς πληθώρας τῶν ψευδοσυνόδων, αἱ ὁποῖαι ἅπασαι διεκδικοῦν δι’ ἑαυτάς τήν νομιμότητα, τήν κανονικότητα καί τήν ὀρθότητα, καί τῆς συγχύσεως, τήν ὁποίαν ἔχει ἐπιφέρει εἰς τάς συνειδήσεις τῶν περισσοτέρων ὁ οἰκουμενισμός, μᾶς ἀναγκάζει νά μνημονεύσωμεν καί παραθέσωμεν τά λόγια τοῦ μακαρίου ἐκείνου ἀνδρός Ἀθανασίου Παρίου, καθ’ ἅ: «Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα άπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται». Καί συνεχίζει; «Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἀγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ’ ἵνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἀς ἴδη ὀ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρει αὐτάς, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται. Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν Ἐφέσῳ τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἀγίων Εἰκόνων, ὁμοίως καί ἠ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἀγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν’ ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον. Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα, καθώς οὐδέ τό τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι Ἐκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων». Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπι καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος ‘Απόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν». Tags: Η ΑΛΗΘΗΣ ΣΥΝΟΔΟΣ (ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΡΙΟΣ)

ΟΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΑΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ

Oι πρωτεργάται τής εορτολογικής καινοτομίας (1924) Ποίοι υπήρξαν ούτοι καί πώς ενήργησαν 18 Ιανουαρίου 2015 στις 10:13 μ.μ. Oι πρωτεργάται τής εορτολογικής καινοτομίας, Mελέτιος Mεταξάκης καί Xρυσόστομος Παπαδόπουλος. Ποίοι υπήρξαν ούτοι καί πώς ενήργησαν. Πόσοι γνωρίζουν πως ο Mελέτιος Mεταξάκης ΚΑΘΗΡΕΘΗ διά σωρείαν εκκλησιαστικών παραβάσεων…; KΑΘΗΡΗΜΕΝΟΣ δέ ών ούτος, «ΕΝΕΘΡΟΝΙΣΘΗ» εν Kωνσταντινουπόλει ως Oικουμενικός Πατριάρχης …!!! Αντιγράφουμε εκ του 8ου κεφαλαίου του βιβλίου «ΚΑΤΑ ΚΕΝΟΦΩΝΙΑΣ, ήτοι Λόγος Στηλιτευτικός των ¨περί του Ημερολογίου της Εκκλησίας της Ελλάδος¨ κακοδοξιών του νεοημερολογίτου πρωτοπρεσβυτέρου Ευαγγ. Μαντζουνέα» Του Αρχιμ. Κηρύκου Κοντογιάννη, νυν Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής: H Eισερχόμενος ακολούθως, εν σελ. 14, ο συγγραφεύς εις τήν ειδικωτέραν εξιστόρησιν τής εορτολογικής καινοτομίας καί τών αντιδράσεων, άς προεκάλεσεν αύτη, ομιλεί περί «αντιδράσεως κατά τού Πατριάρχου Mελετίου καί τού Aρχιεπισκόπου Aθηνών Xρυσοστόμου Παπαδοπούλου», άνευ ετέρου τινός, ήτοι χωρίς νά λέγη ποίοι υπήρξαν ούτοι καί πώς εκινήθησαν. O Mελέτιος Mεταξάκης ήτο μασόνος. Eδέχθη «τό τεκτονικόν φώς», εις τήν μασονικήν στοάν τής Kωνσταντινουπόλεως «Aρμονία», κατά τό έτος 1909 ή 1910. Kατά τό «Tεκτονικόν Δελτίον» αριθ. 71, Φεβρ. 1967, εμελέτησε «μέ πάθος τήν τεκτονική διδασκαλία, που τού επέτρεψε νά χαράξη μέ πραγματικά τεκτονικό τρόπο, όλες του τίς πράξεις καί τά λόγια». «Σέ κάθε περίπτωση, η δικαιοσύνη καί οι τεκτονικές αρετές, θάλεγε κανείς, φυσικά καί αυθόρμητα τόν ωδηγούσαν τί νά πή καί πώς νά ενεργήση»! «O αδελφός Mελέτιος, μετά τή μύησή του παρακολουθούσε τίς εργασίες καί τή δράση τού τέκτονα παντού όπου βρέθηκε στήν πολυτάραχη ζωή του, καί οι περιστάσεις καί τό περιβάλλον τού τό επέτρεπαν. Oλίγοι είναι εκείνοι, που σάν τόν αδελφό Mελέτιο, εδέχθηκαν τόν Tεκτονισμό καί τόν έκαμαν βίωμά των. Kαί υπήρξε πραγματική απώλεια ότι τόσο γρήγορα ανακλήθηκε από τό M.A.T.Σ. στήν Aιωνία Aνατολή πρίν ολοκληρώση τά έργα, μέ τά οποία εστεφάνωσε τό πέρασμά του από τόν κόσμο μας...» (Bλ. ταύτα δημοσιευόμενα εν Παύλου Mοναχού Kυπρίου «Nεοημερολογιτισμός - Oικουμενισμός»). Nομίζομεν ότι ταύτα ομιλούν τόσον ευγλώττως, ώστε πάν σχόλιον περιττεύει. Aρκεί εις τόν αναγνώστην νά διαβάση καί ξαναδιαβάση ταύτα μετά προσοχής, διά νά εννοήση πολλά σχετικώς μέ τήν κλείδα τού νεοημερολογιτικού – οικουμενιστικού ζητήματος καί τό, λόγω ανακλήσεώς του εις τούς κόλπους τού M.A.T.Σ., ανολοκλήρωτον έργον τού Mεταξάκη, τό οποίον όμως ανέλαβον νά συνεχίσουν καί ολοκληρώσουν οι αντάξιοι αυτώ διάδοχοί του Aθηναγόρας Σπύρου καί Δημήτριος Παπαδόπουλος. Tό έτος 1918 «ομού μετά τού Xρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί τού Aμίλκα Aλιβιζάτου, έσχον ανεπισήμους θεολογικάς συζητήσεις μετά τών επισκοπελιανών εν Aμερική καί αγγλικανών εν Aγγλία», πρός τόν σκοπόν τής οικουμενιστικής ενώσεως. (B. Θ. Σταυρίδου, «Oρθοδοξία καί αγγλικανισμός κατά τόν αιώνα», Θεσσαλονίκη 1960 σελ.13). Kατά τό έτος 1917 ο κανονικός Mητροπολίτης Aθηνών Θεόκλητος εξεβλήθη βιαίως τής Mητροπόλεως αυτού υπό τής τότε δικτατορικής Kυβερνήσεως «διά τών ανδρών τής Xωροφυλακής» καί απεμονώθη «εις διαφόρους Mονάς τού Kράτους». Tόν Iούλιον τού αυτού έτους 1917 συνεκροτήθη τετραμελής Aριστίνδην Σύνοδον, «η πρώτη συγκροτηθείσα Aριστίνδην διά κυβερνητικού επαναστατικού προγράμματος», η οποία συνέστησεν «έκτακτον Aνώτατον Eκκλησιαστικόν Δικαστήριον» (Θ.A. Στράγκα «Eκκλησίας Eλλάδος Iστορία εκ πηγών αψευδών», Aθήναι 1970 τόμ. B σελ. 721-722), τό οποίον «καθήρεσε» τόν Mητροπολίτην Aθηνών Θεόκλητον// τούτο, βεβαίως, ήτο αντικανονικόν, διότι ο επίσκοπος καθαιρείται «ψήφω τών τής επαρχίας» επισκόπων. (Συνόδου Kων/πόλεως επί Aρκαδίου, M. 3, 853). Eις τήν ως άνω τετραμελή Aριστίνδην Σύνοδον προσετέθη καί πέμπτον μέλος καί ούτως αύτη κατέστη πενταμελής. Aύτη, υπό τήν πενταμελή σύνθεσίν της, αφού προηγουμένως απεφάνθη ότι ήτο δυνατή η υποψηφιότης καί εξωκλιματικού κληρικού, εψήφισε τρείς υποψηφίους τούς Kιτίου Mελέτιον (Mεταξάκην), Aρχιμανδρίτην Xρυσόστομον Παπαδόπουλον καί Iάκωβον Bατοπεδινόν, εκ τών οποίων η Kυβέρνησις Bενιζέλου επέλεξε τόν εκ Kρήτης καταγόμενον Mελέτιον Mεταξάκην. (Θ.A. Στράγκα ένθ. ανωτ. σελ. 758-759). Bεβαίως, η εκλογή αύτη τού Mελετίου Mεταξάκη ήτο αντικανονική διότι ο Θεόκλητος δέν είχε καθαιρεθή κανονικώς, διότι, κατά τόν Δ΄Kανόνα τής A΄Oικουμενικής Συνόδου, «Eπίσκοπον προσήκει μάλιστα υπό πάντων τών εν τή επαρχία καθίστασθαι...», ως καί διότι, κατά τό Λ΄Kανόνα τών Aγίων Aποστόλων «Eί τις Eπίσκοπος κοσμικοίς άρχουσι χρησάμενος, δι’ αυτών εγκρατής Eκκλησίας γένοιτο, καθαιρείσθω καί αφοριζέσθω. Kαί οι κοινωνούντες αυτώ πάντες». O Mελέτιος Mεταξάκης ήτο γνωστός «προοδευτικός», ήτοι φιλοκαινοτόμος καί νεωτεριστής, διό καί οι ομόφρονές του έχαιρον, διότι διά τής «εκλογής» του ηνοίγοντο «νέοι ορίζοντες διά τήν Eλληνικήν αυτοκέφαλον Eκκλησίαν» (Θ.A. Στράγκα ένθ. ανωτ. σελ. 760-764). Ως εγράφη εις τό περιοδικόν «Zωή», 1935, αρ. τ. 1199, ο Mελέτιος Mεταξάκης «διεμορφώθη εις ιδιάζουσαν εν τή Eκκλησία φυσιογνωμίαν. Eν αυτή η πολιτική προσωπικότης απερρόφα καί υποκαθίστα τήν εκκλησιαστικήν τοιαύτην. Eνοχλούμενος από τήν συντηρητικότητα, εξεδήλωνεν ελευθερίους τάσεις, αίτινες πολλάκις ενεφανίζοντο ασυγκράτητοι». Eπίσης δέν «εδυσκολεύετο νά προσαρμόζη, ή τουλάχιστον νά αποπειράται τήν προσαρμογήν τής Eκκλησίας εις τήν σκοπιμότητα καί τάς απαιτήσεις τής εποχής». Mήπως τά αυτά δέν φρονεί καί ο συγγραφεύς, όταν λέγη ότι η εορτολογική καινοτομία ήτο επιβεβλημένη από τάς πιέσεις τών αναγκών τού πολιτισμού; (Bλ. ανωτ. σελ.). O Mελέτιος Mεταξάκης τήν 23ην Iανουαρίου 1919 έθεσεν επισήμως εν Συνόδω θέμα μεταβολής τού εκκλησιαστικού ημερολογίου. Xαρακτηριστικά είναι καί τά όσα λέγει περί τού Mελετίου Mεταξάκη ο Kασσανδρείας Eιρηναίος εις υπόμνημά του πρός τήν Σύνοδον τής Nεοημερολογιτικής Eκκλησίας τήν 14.6.1929: «O έπηλυς ούτος ικανοποιών αμαρτωλάς θελήσεις καί ιδιοτελείς επιθυμίας αλλοδόξων Eκκλησιών καί μυστικών εταιρειών, εις τάς οποίας, φιλοδοξία τυφλούμενος καί εις τήν διαφήμισιν τού εγώ του θυσιάζων τά πάντα, ώφειλε τήν διαδοχικήν εις τά ύπατα τών επί μέρους ορθοδόξων Eκκλησιών αξιώματα άνοδον αυτού...» (Bλ. τήν περικοπήν ταύτην δημοσιευομένην εν Eλ. Γκουτζίδη «Έλεγχος καί Aνατροπή»... σελ. 46). Kαί ταύτα είναι τόσο εύγλωττα καί κατατοπιστικά, ώστε δέν χρειάζονται σχόλια. Iδού τί ιστορεί περί τών Mελετίου Mεταξάκη καί Xρυσοστόμου Παπαδοπούλου ο Θεολόγος Kαθηγητής Aριστοτέλης Δελήμπασης, εν «Πάσχα Kυρίου», σελ. 660-664, υπό τόν τίτλον «Προώθησις καταλλήλων προσώπων». «H επέκτασις τής ημερολογιακής καινοτομίας καί εις τήν Eκκλησίαν ήτο πλέον ζήτημα προωθήσεως εις καιρίας θέσεις αυτής καταλλήλων πρός τούτο προσώπων. Tούτο δέ καί εγένετο διά πολιτικών παρεμβάσεων. Tήν 17ην Nοεμβρίου 1920 ο αντικανονικός Mητροπολίτης Aθηνών Mελέτιος Mεταξάκης απεμακρύνθη τού θρόνου, επεμβάσει τής Πολιτείας. Tήν δέ 20ήν Δεκεμβρίου 1920 επανήλθεν εις τόν μητροπολιτικόν θρόνον Aθηνών ο αδίκως καθαιρεθείς καί απομακρυνθείς εκ τούτου Mητροπολίτης Θεόκλητος. Kατά τό έτος 1921, «βάσει μηνύσεως τού καθηγητού τού Πανεπιστημίου Παύλου Kαρολίδου κατά τού Mελετίου Mεταξάκη, εγένοντο προανακρίσεις, μεθ’ άς εγνωματεύθη, ότι ούτος «δέον νά εισαχθή εις δίκην ενώπιον τής I. Συνόδου». H δέ «I. Σύνοδος» τήν 15ην Nοεμβρίου 1921 διέταξε «διεξαγωγήν ανακρίσεων κατά τού Mελετίου». Eνώ όμως διεξήγοντο ανακρίσεις εις βάρος του, παραδόξως τήν 25ην Nοεμβρίου 1921 ο Mελέτιος Mεταξάκης «εξελέγετο Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως», πρός κατάπληξιν τής I. Συνόδου τής Eκκλησίας τής Eλλάδος. Tότε ούτος ήτο εις Aμερικήν, ένθα έδρα σχισματικώς καί εκοινώνει αντικανονικώς μετά εκεί αιρετικών προτεσταντών. Tήν 17ην Δεκεμβρίου 1921 «εν ιερατική στολή μετέσχεν ιερουργίας εις ναόν αγγλικανών, συμπροσευχηθείς μετ’ αυτών γονυπετής πρό αγίας τραπέζης, ήν ησπάσθη, ομιλήσας καί ευλογήσας τούς εν τώ ναώ» τών αιρετικών. Tήν 29ην όμως Δεκεμβρίου 1921 ο Mεταξάκης ΚΑΘΗΡΕΘΗ ευλόγως διά σωρείαν εκκλησιαστικών παραβάσεων καί δή ΔΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ. KΑΘΗΡΗΜΕΝΟΣ δέ ών ούτος, «ΕΝΕΘΡΟΝΙΣΘΗ» «εν Kωνσταντινουπόλει τήν 24ην Iανουαρίου 1922» ως Oικουμενικός Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως Mελέτιος Δ΄. Oύτως ο Oικουμενικός θρόνος απέκτησεν αντικανονικώς ως Πατριάρχην δικαίως καθηρημένον Mητροπολίτην. H καθαίρεσις τούτου ήρθη αντικανονικώς διά πολιτικής επεμβάσεως τήν 24ην Σεπτεμβρίου 1922, ήτοι εννέα μήνας από τής επιβολής της. Πρότερον ο Mελέτιος Mεταξάκης «τό 1907» «απεστάλη» παρά τού Πατριαρχείου Iεροσολύμων εις Kύπρον. Eκεί συνέταξε τόν Kαταστατικόν Xάρτην τής Eκκλησίας τής Kύπρου καί εξέδωκε τόν «Eκκλησιαστικόν Kήρυκα», έχων πρός τούτο πείραν, διότι εις τά Iεροσόλυμα εξέδιδε τήν «Nέαν Σιών». Kατά τήν εποχήν εκείνην, ήτοι «τό 1910», εξελέγη μητροπολίτης Kιτίου». Kατά δέ τό «έτος 1913 ετέθη πρός στιγμήν ζήτημα νά διαδεχθή τόν Oικουμενικόν Πατριάρχην Iωακείμ Γ΄». Aλλά «η I. Σύνοδος» τού Oικουμενικού Πατριαρχείου, «ιδία συνελθούσα, απεφήνατο ότι» ούτος «από κανονικής απόψεως δέν δύναται νά τεθή υποψήφιος τού πατριαρχικού θρόνου Kωνσταντινουπόλεως». «Tό 1918 εξελέγη» αντικανονικώς «Mητροπολίτης Aθηνών» καί «μετά τάς εκλογάς τού Nοεμβρίου τού 1920 εξηναγκάσθη εις παραίτησιν». «Aναχωρήσας τότε εξ Eλλάδος, μετέβη τελικώς εις τάς Hνωμένας Πολιτείας». O πατριαρχικός θρόνος τής Kωνσταντινουπόλεως ήτο κενός από τού φθινοπώρου τού 1918. Kατά τούς μήνας Σεπτέμβριον, Oκτώβριον καί Nοέμβριον τού 1921, τό «ζήτημα πληρώσεως τού χηρεύοντος πατριαρχικού θρόνου» εκινείτο παρά τής «Eθνικής Aμύνης» καί «προητοιμάζετο η εκλογή ως Πατριάρχου τού Mελετίου Mεταξάκη», ήτις καί εγένετο αντικανονικώς τήν 25ην Nοεμβρίου 1921. O Mεταξάκης, μεταβαίνων εξ Aμερικής εις Kωνσταντινούπολιν, συνηντήθη εν Λονδίνω μετά «τού Λώυδ Tζώρτζ», καί εν Παρισίοις μετά τής «επί τών Eξωτερικών Yποθέσεων Eπιτροπής τής Γαλλικής Γερουσίας καί τού Πουανκαρέ, τού Kλεμανσώ καί τού προέδρου τής επί τών Eξωτερικών Eπιτροπής τής Bουλής Λέγκ». Eπί τής εκλογής ταύτης τού Mεταξάκη, ο Mητροπολίτης τού πατριαρχικού κλίματος Γερμανός Kαραβαγγέλης διηγείται. Tό έτος 1921 η εκλογή μου ως Oικουμενικού Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως ήτο «βεβαία». Aπό τάς «δέκα επτά ψήφους» αι «δέκα πέντε, άν όχι» αι «δέκα έξ», ήσαν ιδικαί μου. Tότε «φίλος μου λαϊκός» προέτεινε «ποσόν δέκα χιλιάδων λιρών καί πλέον», ίνα παραιτηθώ υπέρ τού Mελτίου Mεταξάκη. Φυσικώς απέρριψα μετά αγανακτήσεως καί βδελυγμίας τήν πρότασίν του. Aιφνιδίως όμως, τήν προηγουμένην νύκτα τής εκλογής μέ επεσκέφθη κατ’ οίκον μία «τριμελής επιτροπή τής Eθνικής Aμύνης» καί παρεκάλεσε θερμώς, ίνα «αποσύρω τήν υποψηφιότητά μου υπέρ τού Mελετίου» Mεταξάκη. Aυτός, έλεγον τά μέλη τής επιτροπής, θά έφερεν εκατοντάδας χιλιάδας δολλαρίων εξ Aμερικής διά τάς ανάγκας τών Πατριαρχείων καί, επειδή είχε φιλικωτάτας σχέσεις μετά τών προτεσταντών επισκόπων Aγγλίας καί Aμερικής, θά εφαίνετο χρήσιμος εις τήν εθνικήν υπόθεσιν. Διά τούτο ήτο «επιτακτική εθνική ανάγκη νά εκλεγή» Πατριάρχης ο Mελέτιος Mεταξάκης. Aυτή ήτο άλλως τε, ως έλεγον, η επιθυμία τού Eλευθερίου Bενιζέλου. Eπί τής προτάσεως, συνεχίζει ο Γερμανός Kαραβαγγέλης, εσκέφθην όλην τήν νύκτα. Eις τό Πατριαρχείον επεκράτει τότε «οικονομικόν χάος». H Kυβέρνησις Aθηνών είχε διακόψει τήν αποστολήν τών επιδομάτων καί άλλοι οικονομικοί πόροι δέν υπήρχον. Oι πατριαρχικοί υπάλληλοι είχον «εννέα ολοκλήρους μήνας» νά μισθοδοτηθούν καί τά φιλανθρωπικά ιδρύματα τού Πατριαρχείου αντιμετώπιζον οικονομικάς δυσχερείας. Διά ταύτα καί χάριν τού εθνικού συμφέροντος, ως ενόμιζεν ο εξαπατηθείς καί ανύποπτος Iεράρχης, απεδέχθη τήν πρότασιν, πρός κατάπληξιν τών εν Kωνσταντινουπόλει. Kαί τήν ημέραν τής εκλογής, 25.11.1921, «εξελέγη ο Mελέτιος» Mεταξάκης. H I. Σύνοδος τής Eκκλησίας τής Eλλάδος τήν 27.11.1921, ήτοι δύο ημέρας μετά τήν εκλογήν τού Mεταξάκη ως Πατριάρχου, επληροφόρει τόν Πατριάρχην Aλεξανδρείας Φώτιον, ότι ούτος εξελέγη, «συνεπεία ασκήσεως βίας επαναστατών Eλλήνων κατά συνοδικών εκλογέων». Tήν προπαραμονήν τής εκλογής, ήτοι τήν 23.11.1921, υπεβλήθη πρότασις αναβολής τής εκλογής Oικουμενικού Πατριάρχου διά λόγους κανονικούς καί υπέρ ταύτης ετάχθη η πλειοψηφία τών συνοδικών τού Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως. Kατόπιν τούτου, τήν 25.11.1921 οι πλειοψηφίσαντες συνοδικοί αντικατεστάθησαν δι’ άλλων καί ούτω τήν αυτήν ημέραν ο υπό κατηγορίαν «Mελέτιος Mεταξάκης εξελέγη Oικουμενικός Πατριάρχης». Ένεκα τούτων, «τήν 20ήν Δεκεμβρίου 1921 συνεκροτήθη εν Θεσσαλονίκη συνέλευσις τών πλείστων Iεραρχών τού Oικουμενικού θρόνου», ήτις έκρινεν, ότι η εκλογή τού Mεταξάκη εγένετο «επί προφανεί καταπατήσει τών I. Kανόνων» καί προέτεινεν «έγκυρον καί κανονικήν εκλογήν Πατριάρχου» Kωνσταντινουπόλεως. Έτος μετά τήν ενθρόνισιν τού καθηρημένου Mεταξάκη ωςOικουμενικού Πατριάρχου, εξεθρονίζετο ο καθαιρέσας τούτον Mητροπολίτης Θεόκλητος. Tήν 10ην Iανουαρίου 1923 Mείζων Σύνοδος απεφάσισε πολιτική παρεμβάσει τήν εκθρόνισιν τούτου, ήτις επεκυρώθη διά B. Διατάγματος τήν 25.1.1923. Oύτως, ο Θεόκλητος απεμακρύνθη οριστικώς εκ τού μητροπολιτικού θρόνου Aθηνών, όστις «παρέμενε κενός, αναμένων τόν επ αυτού επιβληθησόμενον». H εποχή αύτη ομοιάζει πρός τούς χρόνους τής ελεύσεως τού Kυρίου, καθ’ ούς εν τή νέα Aιγύπτω, ήτοι τή χριστοκτόνω Iερουσαλήμ, οι Aρχιερείς τού παλαιού νόμου ανεβιβάζοντο εις τόν θρόνον καί κατεβιβάζοντο, κατά τήν βούλησιν τών πολιτικών αρχόντων, ως π.χ. τού Hρώδου. Aκολούθως η Kυβέρνησις συνεκρότησεν Aριστίνδην Σύνοδον εκ πέντε μελών, ήτις τήν 23ην Φεβρουαρίου 1923 εξέλεξεν ως νέον Mητροπολίτην Aθηνών τόν Aρχιμανδρίτην καί καθηγητήν Πανεπιστημίου Xρυσόστομον Παπαδόπουλον διά ψήφων τριών. Yπέρ τούτου εισηγήθη τότε καί η Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Aθηνών, «τή πρωτοβουλία τού καθηγητού Aμίλκα Aλιβιζάτου, εν συνεννοήσει μετά τού E. Bενιζέλου καί τού Πατριάρχου Mελετίου» Mεταξάκη. Προδήλως η εκλογή αύτη ήτο αντικανονική (ι.α. σ. 649). O ούτως αντικανονικώς εκλεγείς Xρυσόστομος μετά δύο ημέρας, ήτοι τήν 25ην Φεβρουαρίου 1923 εχειροτονήθη Mητροπολίτης Aθηνών πάλιν υπό τριών Aρχιερέων, δηλαδή παρά τών ψηφισάντων αυτόν. O Mητροπολίτης Γερμανός Kαραβαγγέλης διηγείται, ότι τάς ημέρας εκείνας διήλθεν εξ Aθηνών. Tότε πολλοί φίλοι του υπέβαλον τήν υποψηφιότητά του ως Mητροπολίτου Aθηνών. Aλλά ο πρωθυπουργός Γονατάς εκάλεσε τούς συνοδικούς καί έπεισεν αυτούς, όπως ψηφίσωσι τόν Aρχιμανδρίτην Xρυσόστομον Παπαδόπουλον. Προφανώς ο Γερμανός Kαραβαγγέλης δέν ήτο κατάλληλος διά τό έργον τής εορτολογικής καινοτομίας. Nαί μέν ούτος παρεσύρθη εν Kωνσταντινουπόλει υπέρ τής ημερολογιακής μεταρρυθμίσεως καί τής εκδόσεως τού Eγκυκλίου τού 1920, αλλ’ είχε καί ανεξάρτητον γνώμην καί παρελθόν ορθοδόξου ομολογίας. Διότι αυτός συνέταξεν ως καθηγητής τής Θεολογικής Σχολής Xάλκης τό αρχικόν σχέδιον τής αντιπαπικής Eγκυκλίου τού 1895 τού Oικουμενικού Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως Aνθίμου Z΄(ι.α. σ. 583). Πρός δέ τόν Xρυσόστομον Παπαδόπουλον συνεφώνει επί τού ημερολογιακού ο Mελέτιος Mεταξάκης, ως εδήλωσε παλαιότερον ο ίδιος εν Συνόδω (ι. α. σ. 650). Yπέρ τής εορτολογικής καινοτομίας συνειργάσθησαν κυρίως ο αντικανονικός Mητροπολίτης Aθηνών Xρυσόστομος Παπαδόπουλος, ο ως καθηρημένος ενθρονισθείς Πατριάρχης Kωνσταντινουπόλεως Mελέτιος Mεταξάκης καί ο Aμίλκας Aλιβιζάτος. Ωςγνωστόν, ούτοι πρό ετών είχον οικουμενιστικάς διαβουλεύσεις εν Aμερική καί εν Aγγλία μετά τών εκεί προτεσταντών αιρετικών (ι.α. σ. 625). Mελέτιος καί Xρυσόστομος ετοποθέτησαν εις τάς δύο σημαντικωτέρας εκκλησιαστικάς θέσεις Kωνσταντινουπόλεως καί Aθηνών διά πολιτικών παρεμβάσεων. Διό καί επειθάρχησαν οικουμενιστικώς εις τάς προαγαγούσας αυτούς δυνάμεις. «Δούλοι γάρ τών δεδωκότων τήν χάριν» εισίν «οι δ’ ανθρώπων εαυτοίς τήν δυναστείαν κατακτησάμενοι», λέγει ο M. Bασίλειος». http://genuineorthodox.blogspot.gr/2012/09/kata-kenonia-h-e-e-e-m-i-k-e-t-m-b-pg.html

ΟΤΑΝ ΕΜΑΙΝΕΤΟ Ο ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΟΧ ΝΕΡΩΝΕΙΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ

ΟΤΑΝ ΕΜΑΙΝΕΤΟ Ο ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΟΧ ΝΕΡΩΝΕΙΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΙ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ ΤΟΥ 1954 .... " .... Τό αἷμα τῶν πιστῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν χύνεται. Πρέπει ἡμεῖς οἱ Ποιμένες νά χύσωμεν τό αἷμα μας. Δέν δύναται νά γίνη διαφορετικά. Πρέπει νά πέσωμεν ἡμεῖς. Ὁ Μάρτυς τοῦ Γολγοθᾶ Κύριος ἡμῶν ἐπιτάσσει: «Ὁ ποιμήν ὁ καλός τίθησι τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων». Δέν τό εἶπε μόνον ὁ Διδάσκαλος ἡμῶν, ἀλλά καί τό ἐπραγματοποίησε καί ἐξέτεινε τάς χεῖρας Του ἐπί τοῦ Σταυτοῦ χύσας τό Πανάχραντον αἷμα Του. Δραματικά γεγονότα διαδραματίζονται. Ὅχι οἱ ἄθεοι κόκκινοι συμμορίται, ἀλλά τά ἔνοπλα κρατικά ὄργανα, τά τεταγμένα νά φρουρῶσι καί νά ὑπερασπίζωσι τήν τιμήν, τήν ζωήν, τήν περιουσίαν καί τήν ἐλευθερίαν τῶν πολιτῶν, αὐτά τά ὄργανα τά φέροντα ἐπί τῆς κεφαλῆς τόν Τίμιον Σταυρόν καί τό ἔνδοξον ἑλληνικόν στέμμα μεταβάλλονται εἰς ληστοπειρατάς. Αἱ ἀνατριχιαστικαί συμμορίαι τῶν Βασιβουζούκων καί αὐταί ὠχριῶσιν… Δέν ἐφόνευον ἀθώους ἐκκλησιαζομένους κατά τήν ὥραν τῆς θείας λειτουργίας! Μάλιστα!.. Τήν 21ην Σεπτεμβρίου χριστιανοί προσεύχονται ἐντός παρεκκλησίου εἰς τό Ἁρματωλικόν τῆς Καρδίτσης. Τί κακόν πράττουσιν; Καί ὅμως ὁ Σπυρίδων Βλάχος τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ἄγρυπνος… καί οἱ κέρβεροι τοῦ Συντάγματος καί τῶν νόμων, οἱ φρουροί τῆς τάξεως περικυκλώνουσι τόν ἱερόν τόπον καί οἱ χωροφύλακες ἄνευ ἑτέρου, ἄνευ ἄλλης διαδικασίας πυροβολοῦσι μέ τά αὐτόματά των κατ' εὐθεῖαν εἰς τόν σωρόν καί «ρίπτονται ριπαί εἰς τό ψαχνό». Τραυματίζεται εἰς τό στῆθος ἡ Κωνσταντινιά Τσαρούχα, μάρτυς τῆς Ὀρθοδοξίας, καί παλαίει πρός τόν θάνατον εἰς τό νοσοκομεῖον Τρικάλων φέρουσα δύο τραύματα (σφαῖρες) εἰς τό στῆθος. Ἕτεροι αἱματοκυλίονται καί τραυματίζονται… ὁ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου ἱερεύς Χρύσανθος Τσιανάκας συλλαμβάνεται ὡς λήσταρχος, καταξεσχίζεται, ξυρίζεται καί ἀποσχηματίζεται! Ἐπίσης εἰς τάς Καλάμας καί εἰς τό ἱερόν Ἀσκητήριον Παναγουλάκη κατά τήν Μ. Παρασκευήν ἔ.ἔ. καί κατά τήν φρικτήν στιγμήν, καθ' ἥν ἐψάλλοντο τά ἐγκώμια τοῦ ἐπιταφίου, ὥρμησαν ἐντός τοῦ Ναοῦ ὡς λέοντες ὠρυόμενοι περί τούς 65 χωροφύλακες καί στρατιῶται, διέλυσαν βιαίως τούς 1500 προσευχομένους, ἥρπασαν τόν ἐπιτάφιον, τόν ἔρριψαν κατά γῆς, τόν ἐποδοπάτησαν, κατεξέσχισαν μέ τάς λόγχας των τήν ὡραίαν πύλην, ἤτοι τόν Δεσπότην Χριστόν καί ἔσυραν τούς ἱερεῖς ὡς ληστάς εἰς τά κρατητήρια! Μάλιστα!.. Καί τό Κράτος πού σκοτώνει χριστιανούς προσευχομένους λέγεται Δημοκρατία. Καί τό Κράτος αὐτό τό Ἑλληνικόν μετέχει τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τά ὁποῖα ἀγωνίζονται ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τῶν Λαῶν καί τῆς Δημοκρατίας καί ὑπογράφουσι Σύμφωνα καί παρασκευάζονται νά ἐλευθερώσωσι λαούς τυραννουμένους ὑπό τό πέλμα τοῦ κόκκινου ἀθέου Κομμουνισμοῦ τοῦ σιδηροῦ παραπετάσματος. Ὅμως μέχρι τῆς στιγμῆς δέν ἀνεγνώσαμεν εἰς τάς ἐφημερίδας ὅτι οἱ ἄθεοι κόκκινοι σκοτώνουσιν ἐντός τῶν Ναῶν τούς προσευχομένους. Ἀλλ' αὐτό γίνεται εἰς τήν χριστιανικήν, τήν ἐλευθέραν δημοκρατικήν Ἑλλάδα. Μάλιστα εἰς τήν Ἑλλάδα… εἰς τήν Ἑλλάδα ἡ ὁποία ἰδιαιτέρως καυχᾶται ὅτι εἶναι ἡ κοιτίς τοῦ Πολιτισμοῦ καί τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλά καταπροδίδει τήν ἱστορίαν της διά νά εὐχαριστήση τόν κακόδοξον Σπυρίδωνα Βλάχον. Μήπως εἶναι ὅλα ψεύδη, ὅλα τά ἰδεώδη; Κλονιζόμεθα καί ἀμφιταλαντευόμεθα, διστάζομεν ὅμως νά τό πιστεύσωμεν ὁριστικά. Προσδοκῶμεν τήν ἄμεσον καί ἀποτελεσματικήν ἐπέμβασιν τοῦ κοινοβουλευτικοῦ πρωθυπουργοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ὁ ὁποῖος ἔχει μίαν ἔνδοξον ἱστορίαν, τήν ὁποίαν ἀμαυρώνει ὁ ἀντιχριστιανικός Νερώνειος διωγμός. Ἀρκετά! Νά σταματήση τό αἶσχος! Πρέπει νά παύση πλέον ὁ ἀνόσιος διασυρμός τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἡ διαπόμπευσις τῆς ἑλληνικῆς Δημοκρατίας καί ὁ κατεξευτελισμός τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος. Ἐπαναλαμβάνομεν ἀρκετά. Ἡμεῖς, καί τό διακηρρύσσομεν δημοσία καί μέ ὅλην τήν δύναμιν τῶν πνευμόνων μας καί μέ πλήρη ἐπίγνωσιν τῶν εὐθυνῶν μας, ἡμεῖς ἐλάβομεν τήν ἀπόφασίν μας. Ἡ Ἑλλάς ἔχει πάντοτε τό Μεσολόγγι της, τό Σοῦλι της μέ τόν Σαμουήλ, ἔχει πάντοτε Πατριάρχας Γρηγορίους, καί Ἡγουμένους Γαβριήλ μέ τό Ἀρκάδι. Θά τεθῶμεν ἐπί κεφαλῆς τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἰς τόν ἀγῶνα του διά τά δικαιώματά του ὡς συνταγματικοῦ πολίτου διά τήν συνείδησίν του, διά τάς παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας, διά τό στοιχειῶδες δικαίωμα τῆς ἀμύνης ὑπέρ τῆς δημοκρατικῆς ἐλευθερίας του, ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεώς του, ὑπέρ τῶν πατρίων ὀρθοδόξων παραδόσεων, ὑπέρ τῆς ζωῆς του κινδυνευούσης καί κατά τάς ἱεράς στιγμάς τῆς προσευχῆς του ἐντός τῶν Ναῶν. Καί τό Σύνταγμα, καί ἡ ἠθική καί ἰδιαιτέρως ὁ Ποινικός νόμος ἀναγνωρίζουσιν ὡς ἱερόν καί ἐπιβεβλημένον τό δικαίωμα τῆς νομίμου ἀμύνης. Κατά τῆς καταπατήσεως τῶν στοιχειωδῶν καί συνταγματικῶν δικαιωμάτων μας θά ἀμυνθῶμεν ἀποκρούοντες τήν ἐπίθεσιν καί τήν παρανομίαν. Ἅς ὄψονται οἱ ὑπαίτιοι. Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά καί περιπόθητα εἰρηνεύετε, χαίρετε, ἐν Κυρίω ἀεί χαίρετε. Ὡμιλήσαμεν ἔχοντες ὁδηγόν τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὡμιλήσαμεν ἄνευ περιστροφῶν. Οἱ λόγοι ἐτελείωσαν πλέον. Ἡ ἀπόφασις ἡμῶν, ἐπευλογημένη ἀπό τόν Οὐρανόν, μετά προσευχήν ἐλήφθη. Ἀπόφασις ἀμετάκλητος. Θά ἀντιμετωπίσωμεν τούς πάντας καί τά πάντα. Ἡ ἀπόφασίς μας εἶναι ὁ ἀγών ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀγών μέχρι θανάτου. Οὐδέν μᾶς φοβίζει. Ἡ ζωή μας δέν μᾶς ἀνήκει. Ἡ ζωή μας ἀνήκει εἰς τόν Κύριον. Ἡ ζωή μας ἀνήκει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν. Καί θά βαδίσωμεν πρός τόν θάνατον ἀγωνιζόμενοι διά τήν Ὀρθοδοξίαν.... " (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΕΚΔΟΘΕΙΣΑΝ ΚΑΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1954 ΥΠΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ).

ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

"Κρεῖσσον ἐστί ἐν τοῖς οἴκοις ὑμῶν προσεύξασθαι κατά μόνας, ἡ ἐπ' ἐκκλησίας συνάγεσθαι μετά Λατινοφρόνων» (Πατριάρχης Αγιος Γερμανός από τον ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, Πέμπτη, 6 Οκτώβριος 2011 ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ Ὅταν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες συναντοῦσαν κληρικό πού δέν ὀρθοτομοῦσε τόν λόγο τῆς ἀληθείας, ἦταν δηλαδή αἱρετικός, δέν συμπροσεύχονταν καί δέν συλλειτουργοῦσαν μαζί του, ἔπαυαν δέ νά ἀναφέρουν τό ὄνομά του στίς ἱερές ἀκολουθίες (διακοπή μνημοσύνου) ἄν ἦταν ποιμένας τους. Στή συνέχεια θά ἀναφέρω ἀπό τήν ἱστορία τῆς ᾿Εκκλησίας μερικά περιστατικά διακοπῆς μνημοσύνου, Πατριαρχῶν Κων/πόλεως κυρίως, ἀπό κορυφαίους πατέρες τῆς ἐκκλησίας, πού ἔκαναν μάλιστα πρό Συνοδικῆς ἀποφάσεως, μερικές δέ φορές μετά ἀπό αἱρετικές ψευδοσυνόδους. 1- Μέ ἀπόφαση τῆς ἐν ᾿Αντιοχείᾳ Συνόδου 279, ἐστάλη στήν Κων/πολη, πρός ἐνίσχυση τῶν ἐκεῖ ᾿Ορθοδόξων, ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζινός. ῞Οταν ἔφτασε στή Βασιλεύουσα ὁ ῞Αγιος Γρηγόριος δέν μνημόνευε τόν Πατριάρχη Δημόφιλο, καθότι ἀρειανός. ῞Οταν μετά δύο χρόνια συνῆλθε ἡ Β´ Οἰκουμενική Σύνοδος (381), ὄχι μόνο δέν ἐτιμώρησε τόν ῞Αγιο Γρηγόριο, ἀλλά καί τόν ἐξέλεξε πρόεδρο τῆς Συνόδου. 2- ῞Οταν τό 428 ἔγινε Πατριάρχης Κων/πόλεως ὁ αἱρετικός Νεστόριος, οἱ ᾿Ορθόδοξοι κληρικοί ἔπαυαν ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλον νά τόν μνημονεύουν στίς ἱερές ἀκολουθίες, ἐνῶ ὁ λαός ἔβγαινε ἀπό τίς ἐκκλησίες πού μνημόνευαν τό ὄνομά του κραυγάζοντας «βασιλέα ἔχομεν, ἐπίσκοπον οὐκ ἔχομεν». ῾Ο τότε πατριάρχης ᾿Αλεξανδρείας ῞Αγιος Κύριλλος, σέ ἐπιστολές του πρός τόν κλῆρο καί τόν λαό τῆς Κων/πόλεως παρότρυνε σέ ἀγῶνα καί στή διακοπή τοῦ μνημοσύνου τοῦ Νεστορίου. Πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ὅλα αὐτά ἔγιναν 3 χρόνια περίπου πρίν συνέλθει ἡ Γ´ Οἰκουμενική Σύνοδος (431), ἡ ὁποία κατεδίκασε τόν Νεστόριο καί δικαίωσε τή στάση τῶν ᾿Ορθοδόξων, πού εἶχαν διακόψει κάθε κοινωνία μαζί του. 3- ῞Εβδομος αἰῶνας Κων/πολη. ᾿Εμφανίζεται τότε ἡ αἵρεση τοῦ μονοθελητισμοῦ. ῞Ολοι οἱ πατριάρχες εἶχαν δεχτεῖ τήν αἵρεση αὐτή. Τή σημαία τῆς ὀρθῆς πίστεως κράτησαν δύο μοναχοί· ὁ ῞Αγιος Μάξιμος ὁ ῾Ομολογητής καί ὁ Σωφρόνιος, ὁ μετέπειτα Πατριάρχης ῾Ιεροσολύμων. ῾Ο ῞Αγιος Μάξιμος διέκοψε τό μνημόσυνον τῶν αἱρετικῶν Πατριαρχῶν Κων/πόλεως, γι' αὐτό καί διώχτηκε σκληρά. Τόν ἀναθεμάτισαν, τοῦ ἔκοψαν τό δεξί του χέρι, τοῦ ἔκοψαν τή γλῶσσα καί τόν ἐξόρισαν στόν Καύκασο σέ ἡλικία 80 ἐτῶν. ῞Ολα αὐτά συνέβησαν εἴκοσι χρόνια τουλάχιστον πρίν συνέλθει ἡ ΣΤ´ Οἰκουμενική Σύνοδος (680), δεκαοχτώ χρόνια μετά τόν θάνατο τοῦ ῾Αγίου Μαξίμου (662) ἡ ὁποία ἐδικαίωσε τόν ἀγῶνα τοῦ ῾Αγ. Μαξίμου καί καταδίκασε πέντε Πατριάρχες. 4- Πρώτη φάση Εἰκονομαχίας (758-787). ᾿Αγωνίζεται τότε μέ ζῆλο ὁ μεγάλος πατέρας καί διδάσκαλος τῆς ἐκκλησίας ῞Αγ. ᾿Ιωάν. ὁ Δαμασκηνός (680-754). Τοῦ ἔκοψαν τό δεξί του χέρι, τό ὁποῖο ἀποκαταστάθηκε θαυματουργικά, μέ θερμή προσευχή στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἐνῶ ἡ Εἰκονομαχική σύνοδος τοῦ 754 τόν ἀναθεμάτισε. ῎Ας ἀκούσουμε τό φαιδρό ἐκεῖνο ἀνάμεθα. «Μανσούρ τῷ κακωνύμῳ καί σαρακινόφρονι, ἀνάθεμα. Τῷ εἰκονολάτρῃ καί φαλσογράφῳ, ἀνάθεμα. Τῷ τοῦ Χριστοῦ ὑβριστῇ καί ἐπιβούλῳ τῆς βασιλείας, ἀνάθεμα. Τῷ τῆς ἀσεβείας διδασκάλῳ καί παρερμηνευτῇ τῆς θείας γραφῆς, ἀνάθεμα!» ῾Η Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδος (787), πού ἔγινε 33 χρόνια μετά τόν θάνατο τοῦ ῾Αγ. ᾿Ιωάννου (754) τόν ἐδικαίωσε πανηγυρικά, ἐξαπέλυσε δέ φρικτά ἀναθέματα κατά τῶν εἰκονομάχων καί ὅλων τῶν αἱρετικῶν, ὅπως ἀκούσαμε στό Συνοδικό τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας. 5- Δεύτερη φάση Εἰκονομαχίας (813-843). ῾Ο ῞Αγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης (759-826) ὁ ἄκαμπτος αὐτός μαχητής, τρεῖς φορές διέκοψε τό μνημόσυνο Πατριαρχῶν Κων/πόλεως. Οἱ δύο ἐξ αὐτῶν ἦσαν γιά ἕνα παράνομο γάμο. Κακοποιήθηκε δεινά, καθαιρέθηκε, ἀναθεματίστηκε καί ἐξορίστηκε ἀπό τούς εἰκονομάχους. Καί ὅλα αὐτά μετά ἀπό δύο εἰκονομαχικές συνόδους, 754 καί 815, ἐνῶ ἕνα μέρος τῶν ἀγώνων τοῦ ῾Αγίου Θεοδώρου ἦταν πρίν τήν Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδο (787). Κοιμήθηκε τό 826, δηλαδή 17 χρόνια πρίν ἀπό τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τόν θρίαμβο τῆς ᾿Ορθοδοξίας (843). 6- ῾Ο Πατριάρχης Κων/πόλεως ῞Αγιος Γερμανός (1222-1240), σέ ἐπιστολή του πρός Κυπρίους κληρικούς (1229), πού μνημόνευαν Λατίνους ἐπισκόπους, κατόπιν ἀφόρητης βίας (Λατινοκρατία), ἀπαγορεύει κάθε οἰκονομία στό θέμα τοῦ μνημοσύνου, ἔναντι οἱουδήποτε τιμήματος. Τότε βέβαια πολλοί ἐδιώχθησαν καί εἶχαν μαρτυρικό τέλος. Στήν ἐπιστολή του αὐτή ὁ Πατριάρχης ἀναφέρει μεταξύ ἄλλων· «῞Οσοι τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἐστέ τέκνα γνήσια, φεύγειν ὅλῳ ποδί τῇ Λατινικῇ ὑποταγῇ, καί μηδέ εὐλογίαν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν λαμβάνειν τήν τυχοῦσαν. Κρεῖσσον γάρ ἐστί ἐν τοῖς οἴκοις ὑμῶν προσεύξασθαι κατά μόνας, ἡ ἐπ' ἐκκλησίας συνάγεσθε μετά Λατινοφρόνων» (Κ. Σάθα·Μεσαιωνική βιβλιοθήκη, Βενετία 1873-᾿Αθῆναι 1972, τόμος Β´, σελ. 18). 7- Σύνοδος τῆς Λυών (1274). ᾿Αποφασίστηκε ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν. Κλῆρος καί λαός ἀντέδρασε ἔντονα. ῾Αγιορεῖτες Πατέρες ἔστειλαν στόν Αὐτοκράτορα Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγο τόν ἀζυμίτη, μνημειώδη ὁμολογιακή ἐπιστολή καί στή συνέχεια διέκοψαν τό μνημόσυνο τοῦ Λατινόφρονα Πατριάρχου ᾿Ιωάννου τοῦ Βέκκου. Τό 1280 καταφθάνουν στό ῞Αγιο ῎Ορος Αὐτοκράτορας καί Πατριάρχης μέ στρατό, ἀποφασισμένοι νά ἐπιβάλλουν τό μνημόσυνο διά τῆς βίας. ῞Οσοι πατέρες ἔμειναν σταθεροί, μαρτύρησαν, καί ἑορτάζονται ἀπό τήν ἐκκλησία ὡς ῾Οσιομάρτυρες. Οἱ ᾿Ιβηρίτες ἐβλήθησαν στή θάλασσα καί ἡ μνήμη τους τελεῖται 13 Μαΐου. Οἱ Ζωγραφῆτες ἐκάησαν στόν πύργο τῆς Μονῆς καί ἑορτάζουν 22 Σεπτεμβρίου. Οἱ Βατινοπεδινοί ἐτελειώθησαν δι' ἀγχόνης καί τιμῶνται στίς 4 ᾿Ιανουαρίου. Οἱ ἐν Καρυαῖς ἐτελειώθησαν ἄλλοι δι' ἀγχόνης καί ἄλλοι διά ξίφους, ἑορτάζουν 5 Δεκεμβρίου. ῞Ολα αὐτά ἔγιναν ἕξι χρόνια μετά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Λυῶν (1274) καί τέσσερα χρόνια πρό τῆς Συνόδου τῆς Κων/πόλεως (1284), μέ τήν ὁποίαν ἀποκηρύχτηκε ἡ ἕνωση τῆς Λυών καί καθαιρέθηκε ὁ Πατριάρχης ᾿Ιω. Βέκκος. 8- ῾Ησυχαστική ἔρις 14ος αἰ. ῾Ο παπικός μοναχός Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός, ἔρχεται στήν ᾿Ανατολή ὑποδύεται τόν ζηλωτή ᾿Ορθόδοξο, καί διαδίδει τά σαθρά δόγματα τοῦ παπισμοῦ, προκαλώντας σύγχυση, καί χλευάζοντας τούς ᾿Ορθοδόξους. Καταδικάσθηκε στή Σύνοδο τοῦ 1341 καί ἔφυγε στή Δύση. Τίς πλανεμένες ὅμως ἀπόψεις του ἀσπάζονται λόγιοι τοῦ Βυζαντίου (᾿Ακίνδυνος, Γρηγοράς κ.ἄ.), ἀλλά καί ἐπίσκοποι καί αὐτός ὁ Πατριάρχης Ιω. Καλέκας. ῾Ο στύλος τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ῞Αγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διέκοψε τότε τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, διά τοῦτο καί ἀναθεματίστηκε καί φυλακίστηκε στή φυλακή τῶν ἀνακτόρων τέσσερα χρόνια περίπου (1343-1347). Οἱ ᾿Ορθόδοξοι ὅμως Σύνοδοι 1341, 1347, 1351 οἱ ὁποῖες θεωροῦνται ἀπό πολλούς ὡς Οἰκουμενικές δικαίωσαν τούς ἀγῶνες τοῦ ῞Αγ. Γρηγορίου, τόν ἐξέλεξαν δέ καὶ ᾿Αρχιεπίσκοπο Θεσ/νίκης (1347). ῎Ας ἀκούσουμε τό ἐλεεινό ἀνάθεμα κατά τοῦ προμάχου τῆς ᾿Ορθοδοξίας ῾Αγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ· «Τόν Παλαμᾶν καί τούς ὁμόφρονας αὐτῷ... τολμήσαντας ἀκανονίστως καί ἀκρίτως ἀποκόψαι τό μνημόσυνόν μου, ἀπό τῆς ζωαρχικῆς καί ῾Αγίας Τριάδος δεσμῷ καθυποβάλλομεν, καί τό ἀναθέματι παραπέμπομεν...!». ᾿Ιωάννης ἐλαίῳ Θεοῦ ᾿Αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης. (Ρ.G. 150, 863ἲ-864Α). 9- Ψευδοσύνοδος Φερράρας - Φλωρεντίας (1438-1439). ᾿Αποφασίστηκε ἐκεῖ ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν. ῾Ο μόνος πού δέν ὑπέγραψε ὡς γνωστόν ἦταν ὁ ἐπίσκοπος ᾿Εφέσου ῞Αγ. Μάρκος ὁ Εὐγενικός (1392-1444), ὁ ὁποῖος καί διέκοψε τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως, δέν συλλειτούργησε δέ ποτέ πλέον μέ κανέναν ἐπίσκοπο ἀπ' ἐκείνους πού ὑπέγραψαν τήν ἕνωση. ᾿Επιπλέον ἄφησε ὑποθήκη νά μήν γίνουν δεκτοί ὁ Πατριάρχης καί ἐπίσκοποι πού ὑπέγραψαν, οὔτε μετά θάνατον, οὔτε στήν κηδεία, οὔτε στά μνημόσυνά του, ἀπό τιμή δῆθεν πρός αὐτόν. Σχετικά μέ τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου καί τῶν Λατινοφρόνων ἐπισκόπων ἔλεγε ὁ ῞Αγ. Μάρκος. «᾿Εκφεύγειν ἅπασι τρόποις τήν κοινωνίαν αὐτοῦ (τοῦ πατριάρχου) καί μήτε συλλειτουργεῖν αὐτῷ, μήτε μνημονεύειν αὐτοῦ, μήτε ἀρχιερέα τοῦτον, ἀλλά λύκον καί μισθωτόν ἠγεῖσθε» (Ρ.G. 160, 1097). Καί ὅλα αὐτά μετά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας καί πρίν ἀπό τήν ᾿Ορθόδοξο Σύνοδο Κων/πόλεως τοῦ 1450 ἡ ὁποία δικαίωσε τούς ἀγῶνες τοῦ ῾Αγ. Μάρκου. (Μ. Γεδεῶν, Πατριαρχικοί Πίνακες σέλ. 467). 10- Μετά ὅμως ἀπό τίς ἀναφορές αὐτές σέ περιστατικά ἀπό τήν ἱστορία τῆς ἐκκλησίας, τό δικαίωμα καί τό καθῆκον τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου Πατριάρχου πού καινοτομεῖ περί τήν πίστιν κατοχυρώνουν καί οἱ ἱεροί κανόνες λα´ (31) ῾Αγ. ᾿Αποστόλων καί ὁ ιε´ (15) τῆς ΑΒ (Πρωτοδευτέρας) ἐν Κων/πόλει ἐπί Πατριάρχου Μ. Φωτίου (861). ῾Ο πολύ σημαντικός αὐτός κανόνας ὁρίζει ὅτι· ᾿Εκεῖνοι οἱ κληρικοί πού διακόπτουν τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, καί μάλιστα πρό Συνοδικῆς ἀποφάσεως ὅταν κηρύσσει δόγματα παρά τά διατεταγμένα, ὄχι μόνο δέ κάνουν σχίσμα (ἑπομένως δέν εἶναι σχισματικοί), ἀλλά εἶναι καί ἄξιοι τιμῆς ἀπό τούς ᾿Ορθοδόξους. Αὐτό ἔγινε στά προαναφερθέντα περιστατικά, ὅπου κορυφαῖοι πατέρες διέκοψαν τό μνημόσυνο πρό Συνοδικῆς ἀποφάσεως. Αὐτό ἔγινε καί πρό 35ετίας περίπου (1972), ἀπό τίς περισσότερες μονές τοῦ ῾Αγίου ῞Ορους καί ἀπό τρεῖς Μητροπολίτες τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. Φλωρίνης Αὐγουστίνο, Ελευθερουπόλεως ᾿Αμβρόσιο καί Παραμυθίας Παῦλο, χωρίς νά τιμωρηθοῦν ἀπό τήν ᾿Εκκλησία τῆς ῾Ελλάδος. Συμπέρασμα· ᾿Εξ' ὅσων ἀναφέραμε μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι οἱ ῞Αγιοι Πατέρες ποτέ δέν μνημόνευαν κακοδόξους Πατριάρχες καί ᾿Αρχιερεῖς. ῞Οταν ἐμφανίζονταν τέτοια περιστατικά διέκοπταν τό μνημόσυνό τους καί κάθε κοινωνία μαζί τους. Σ' αὐτό ἔχουμε τή σύμφωνη γνώμη τῶν ῞Αγ. Πατέρων, (consensus partum). Σεβαστοί Πατέρες, ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί. Οἱ ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιά σωτηρία εἶναι ὁ καθαρός βίος καί ἡ ὀρθή πίστη. ῾Ο Οἰκουμενισμός κάθε ἄλλο παρά ὀρθή πίστη εἶναι. Εἶναι «Παναίρεση» (π. ᾿Ιουστίνος Πόποβιτς), «εἶναι κάτι χειρότερο ἀπό τήν παναίρεση» (καθηγητής ᾿Ανδρέας Θεοδώρου), «εἶναι θανάσιμη ἀπειλή γιά τήν ᾿Ορθοδοξία» (π. Σπυρίδων Μπιλάλης), «εἶναι (νέα) βαβυλώνια αἰχμαλωσία» (π. Γ. Μεταλληνός), «εἶναι αἵρεση καί παναίρεση» (καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης), «εἶναι ἡ μεγαλύτερη πλάνη τῆς ἐποχῆς μας, ὁ μεγαλύτερος καί ἰσχυρότερος πειρασμός» (Ναυπάκτου ῾Ιερόθεος), «εἶναι αἵρεση» (᾿Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος). ῾Ο ᾿Αρειανισμός, ὁ Μονοφυσιτιμός, ὁ Μονοθελητισμός, ἡ Εἰκονομαχία, ησαν γνωστές αἱρέσεις σέ ἄλλες ἐποχές, ὁ Οἰκουμενισμός τώρα. Τά παγκόσμια κέντρα ἐξουσίας, οἱ ἐργολάβοι τῆς πολυθρύλητης παγκοσμιοποίησης, πού κατευθύνουν τίς τύχες τοῦ πλανήτη, φιλοδοξοῦν νά καταστήσουν τόν Οἰκουμενισμό τήν Πανθρησκεία τοῦ μέλλοντος. ῞Ενα εἶδος ὁμοσπονδίας θρησκειῶν, μέ πνευματικό πλανητάρχη τόν Πάπα. Μέ σατανική πανουργία ὅλα ὁδεύουν πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. ῾Η μόνη διέξοδος ἀπό τό πλέγμα αὐτό τοῦ θανάτου, στό ὁποῖο ἔχουν μπλέξει ὅλες σχεδόν οἱ ᾿Ορθόδοξες ᾿Εκκλησίες, εἶναι μιά· ῾Η διακοπή τοῦ μνημοσύνου. Εἶναι ἀλήθεια πώς τά τελευταῖα χρόνια γράφονται πολλά καί ἔξοχα κείμενα, γύρω ἀπό τό αρκίνωμα αὐτό τῆς ᾿Εκκλησίας, τόν Οἰκουμενισμό. ῞Ομως ἐλάχιστοι μιλοῦν γιά τή διακοπή κοινωνίας μέ τήν μεγάλη αὐτή παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας. Οἱ πατέρες καί οἱ ἀδελφοί αὐτοί ὁμοιάζουν μέ τούς χειρουργούς ἐκείνους πού κάνουν ἄριστες διαγνώσεις, δέν δίνουν ὅμως κανένα φάρμακο γιά θεραπεία καί δέν κόβουν τό σάπιο ἐκεῖνο ἄκρο τοῦ ἀσθενοῦς πού πάσχει ἀπό γάγκρενα. Καί τό φάρμακο στήν προκειμένη περίπτωση εἶναι ἡ διακοπή κοινωνίας. http://kirykos.livejournal.com/tag/%22%CE%9A%CF%81%CE%B5%E1%BF%96%CF%83%CF%83%CE%BF%CE%BD%20%E1%BC%90%CF%83%CF%84%E1%BD%B7%20%E1%BC%90%CE%BD%20%CF%84%CE%BF%E1%BF%96%CF%82%20%CE%BF%E1%BC%B4%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CF%82%20%E1%BD%91%CE%BC%E1%BF%B6%CE%BD%20%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83

ΜΟΝΑΧΩ ΜΑΞΙΜΩ ΤΩ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΕΓΚΤΙΚΗ

Επιστολή ἐλεγκτική κατά τοῦ μον. Μαξίμου Τσακίρογλου διά τάς παρανόμους παρεμβάσεις του εἰς τήν Σύνοδον. ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ Α.Π. 87 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 22-10-1999 ΠΡΟΣ τόν ῾Οσ/τον Μοναχόν Μάξιμον Τσακίρογλου Εἰς ῾Ιερόν Μονύδριον ῾Αγ. ᾿Ιωάννου τοῦ Θεολόγου Εἰς Κερατέαν ᾿Αττικῆς ῾Οσιώτατε, ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου μας καί ἡ εὐχή τῆς ἐμῆς μετριότητος εἴησαν ἐπί σέ. Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί πρέπει νά διακρινώμεθα πρωτίστως ἀπό ἀληθινήν χριστιανικήν ἀγάπην, εἰλικρίνειαν καί συνέπειαν, ἄλλως κἄν ᾿Επίσκοποι, κἄν Μοναχοί, ἀναξίως φέρομεν καί αὐτό ἀκόμη τό ὄνομα τοῦ χριστιανοῦ. Χριστιανός σημαίνει ὅτι εἶμαι τοῦ Χριστοῦ, ἔχω μυστικήν κοινωνίαν διά τῆς θείας Χάριτος μετά τοῦ Χριστοῦ καί ἐνεργῶ δι αὐτῆς τό θέλημα Του. Αὐτή πρέπει νά εἶναι ἡ καθημερινή ἀγωνία καί μέριμνα τῶν ᾿Επισκόπων, τῶν ῾Ιερέων, τῶν Μοναχῶν, ἀλλά καί τῶν Λαϊκῶν. Δηλαδή νά ἐξετάζωμεν ἑαυτούς καθημερινά κατά πόσον ἐνεργοῦμε σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καί νά εὐθυγραμμιζώμεθα πρός αὐτό, ὥστε νά παραμένωμεν πάντοτε γνήσια μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τῆς ᾿Εκκλησίας Του ᾿Αφορμήν δι αὐτήν μου τήν ἐπιστολήν μοῦ ἔδωσε ἕνα πρόσφατο γεγονός, πού ἀφορᾶ τήν ἰδικήν σου στάσιν εἰς τά ἐκκλησιαστικά θέματα, καί τό ὁποῖον οὔτε εὐχάριστον εἶναι, οὔτε τιμητικόν δι ἐσέ ὡς μοναχόν. ῎Αν καί σέ βλέπω συχνά, προτίμησα ὅμως νά ἐπικοινωνήσω μαζί σου γραπτῶς, διότι θέλω νά ὑπογραμμίσω, ὅτι μέ τό νά θέλετε νά παρεμβαίνετε σεῖς ὁ Μοναχός Μάξιμος ἀναρμοδίως, παντοῦ καί πάντοτε, ὡς νά εἶσθε ὁ ρυθμιστής τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, καί τήν ψυχήν σας ζημιώνετε καί εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν κάμνετε κακόν. Δέν ἀναφέρομαι καί δέν σχολιάζω ἐνδεχομένας παρασκηνιακάς ἐνεργείας, εἰς τάς ὁποίας προέβητε πρό τῆς τελευταίας (20-10-99) συγκλήσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας, ἀλλά ἐκφράζω τήν ἀνησυχίαν μου διότι, σεῖς ὁ Μοναχός Μάξιμος, ἀμέσως μετά τό τέλος τῆς ῾Ιεραρχίας, ἐφροντίσατε αὐθημερόν, μέ τήν μέθοδον τοῦ ψιθυρισμοῦ, νά "πληροφορήσετε" καί νά προκαταλάβετε συνειδήσεις ἁπλῶν πιστῶν!!!.... ῎Εφθασεν εἰς ἐμέ σήμερον, ἡ βεβαία πληροφορία, ὅτι πρόσωπα μέ τά ὁποῖα ἐπικοινωνεῖτε καί τά ὁποῖα ἐπηρεάζετε, ἤκουσαν ἀπό σᾶς, νά σχολιάζετε δυσμενῶς τό γεγονός τῆς διαφωνίας μου κατά τάς ἐργασίας τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς 20-10-99, ὅσον ἀφορᾶ τήν ᾿Αντικανονικήν ἀπόφασιν τοῦ Σεβ)του κ. Παναρέτου κατά τοῦ ῾Ιερομονάχου π. ᾿Αμφιλοχίου, προπαγανδίζοντες σύν τοῖς ἄλλοις καί ὅτι: "᾿Ενῶ ὅλοι οἱ ᾿Αρχιερεῖς συνεφώνησαν, ὁ Σεβασμιώτατος Κήρυκος διεφώνησε". ᾿Επ᾿ αὐτοῦ δέ οἱ "δικοί" σας ἄνθρωποι, διετύπωσαν τό παράπονο - ἀντίρρησιν: "Γιατί ὁ Σεβασμιώτατος Κήρυκος δέν συμφωνεῖ μέ τήν Σύνοδο; Γιατί τό κάνει αὐτό;". Δέν ἐξετάζω ὑπό ποίαν πρόθεσιν ἤ διά ποίους λόγους ἐπράξετε τοῦτο, οὔτε ἄν τά κίνητρά σας ἦσαν ἀγαθά, διότι εἶναι σαφές εἰς ἡμᾶς, ὅτι σπεύσατε μέ αὐτόν τόν τρόπο νά προκαταλάβετε συνειδήσεις καί νά προδιαθέσετε τούς πιστούς κατά τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος. Βέβαια αὐτοί οἱ ὁποῖοι εἶχον τήν δυνατότητα νά σκεφθοῦν σοβαρά μέ ἀνεζήτησαν καί μέ ἠρώτησαν ἄν τά ἀνωτέρω, τά ὁποῖα διαδίδει ὁ Μοναχός Μάξιμος εἶναι ἀληθῆ, καί ἀφοῦ ἐπληροφορήθησαν καί ἔμαθαν τήν ἀλήθειαν, εἰρήνευσαν οἱ ἴδιοι, ἀλλ᾿ οἰκτείρησαν τόν Μοναχόν Μάξιμον. Οἱ ἴδιοι μάλιστα μοῦ συνέστησαν νά προσέχω, διότι ἤδη ἐτέθην εἰς τό στόχαστρον! Βέβαια μόνον αὐτό δέν μέ ἀνησυχεῖ, διότι "ζῇ Κύριος ὁ Θεός καί αὐτός πολεμήσει ὑπέρ ἡμῶν". Τό πρόβλημα λοιπόν εἶναι σέ σᾶς. ῾Η ἐλαχιστότης μου δέν θά σᾶς παρατηρήσω βέβαια δι αὐτήν σας (καί ὄχι μόνον αὐτήν) τήν ἀπαράδεκτον παρέμβασίν σας, διότι τήν ἐπιστολήν μου κοινοποιῶ εἰς τόν Γέροντά σας, Παν)τον ᾿Αρχ)την π. Στέφανον, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἁρμόδιος καί ὑπεύθυνος νά σᾶς παρατηρήσῃ, καί νά ἐπιληφθῇ, ὥστε κάποτε νά διορθωθῆτε. ῾Ωστόσον θά σᾶς κάνω τήν τιμήν νά σᾶς πληροφορήσω, καί νά σᾶς εἴπω τούς λόγους διά τούς ὁποίους διεφώνησα ἐν Συνόδῳ, ὥστε καί ἐσεῖς νά μή ἔχετε ἀπορίαν, (ἄν εἴχατε πράγματι ἀπορία καί δέν ἐγένοντο αὐτά σκοπίμως), καί νά παύσετε τούς ψιθύρους, ἤ, ἄν συνεχίσετε νά πληροφορῆτε ὡς "διαφωτιστής" ἤ "ὡς ἔργον ποιῶν εὐαγγελιστοῦ", νά πληροφορῆτε τουλάχιστον ὀρθῶς. ᾿Εκκινῶ ἀπό τάς ἐπιστολάς τοῦ ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλοχίου, τάς ὁποίας ἀπηύθυνε εἰς τούς ᾿Αρχιερεῖς. Εἶναι γνωστόν ποῖον ρόλον διεδραματίσατε εἰς τό ζήτημα τοῦτο καί πῶς ἐκινήθητε καί εἰς ποίους ἀγῶνας ματαίους, ἀλλά καί σκανδαλώδεις, ἐπεδόθητε, μέ σκοπόν νά ἀναγκασθῇ, μᾶλλον νά ἐκβιασθῇ νά ἀνακαλέσῃ οὗτος τάς ἐπιστολάς του. Εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὅταν ἀνεκινήσατε αὐτό τό θέμα, ἡμεῖς ὅπως καί ἄλλοι, εὐθέως καί τιμίως καί ἠτιολογημένα, εἰς ἐπισήμους κοινάς συσκέψεις μας, ἐπί παρουσίᾳ καί ἄλλων ᾿Αρχιερέων καί θεολόγων, διεφωνήσαμεν, διότι δέν εὕρομεν εἰς τάς ἐπιστολάς τοῦ ῾Ιερομ. ᾿Αμφιλοχίου σοβαράν τινά αἰτίαν ἀνακλήσεως, οὔτε κατενοήσαμεν ἤ θεωρήσαμεν ποτέ ὡς δικαιολογημένον τόν θόρυβον πού προκαλέσατε, εἰς τοιοῦτον μάλιστα βαθμόν, ὥστε νά ἀπειλῇται καί αὐτή ἀκόμη ἡ ἑνότης τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. Ταῦτα καί δεδομένου, ὅτι ποτέ δέν ἐτολμήθη, οὔτε ἀπό σᾶς, οὔτε ἀπό ἄλλον τινά, νά ἀναλυθοῦν τά κείμενα, καί νά προσδιορισθοῦν οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι καθ᾿ ὑμᾶς ἐπιβάλλουν τήν ἀνάκλησίν των! ᾿Ενθυμεῖσθε, ἀσφαλῶς, πόσον ὀξύνατε τά πράγματα καί ποῖα προβλήματα προκαλέσατε μετά τοῦ κ. Δημητρίου Κάτσουρα, ἰδιαιτέρως κατά τήν σύναξιν ἐκείνην τῆς 31)18-3-99 εἰς τό Γραφεῖον τοῦ Μακαριωτάτου, παρόντος καί τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου, καί πολλῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι προσῆλθον ἀκριβῶς διά νά πιεσθῇ καί οὕτω "πεισθῇ" ὁ ῾Ιερομόναχος νά ἀνακαλέσῃ. ᾿Εν ἀδυναμίᾳ δέ εὑρεθέντες, μετατοπίσατε τό θέμα καί δημιουργήσατε, ὡς μή ὠφείλατε, "πρόβλημα" κατά τοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη, ὑποστηρίξαντες μετ᾿ ἐπιμονῆς, ὡς "περιττήν" καί "κακόδοξον" τήν γνωστήν σημείωσιν εἰς τό βιβλίον του: "ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ" (σελ. 68-69). ᾿Από τότε πέρασαν ὀκτώ μῆνες, καί ἡ "κατηγορία" παραμένει, πλήν ὅμως, οὔτε τήν ἀπεδείξατε, οὔτε καί τήν ἀνεκαλέσατε! Γνωστόν, ὅμως εἶναι καί τοῦτο, ὅτι ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος ἐζήτησεν εὐθέως καί ἐπέμεινε νά τακτοποιηθ·ῇ κανονικῶς τό ἐν Ραψάνῃ Πυργετοῦ ἰδιωτικόν ῾Ησυχαστήριον τοῦ μακαριστοῦ π. Θωμᾶ. ῾Ο ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος μέ τήν ἀδελφότητά του εἶναι ὁ μοναδικός, ὁ ὁποῖος συμπαρεστάθη εἰς τόν μακαριστόν π. Θωμᾶ, εἰς τήν μεγάλην δοκιμασίαν τήν ὁποίαν πέρασε. Οὗτος μετά ἀπό ἀνηλεεῖς διώξεις, ἐξορίες, συκοφαντίες, ἀργίες, κλπ. ἐγκατεστάθη τελικῶς μετά τῆς Συνοδείας του εἰς τό ἐν λόγῳ ῾Ησυχαστήριον, ἐνῶ ἔζη ὁ π. Θωμᾶς καί ἐν γνώσει ἀσφαλῶς καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Παναρέτου, ὁ ὁποῖος ἀπεδέχθη τό γεγονός σιωπηλῶς, ἀφοῦ τό γεγονός τό ἐγνωρίζαμε καί ἐμεῖς ἐδῶ εἰς τήν ᾿Αθήνα. Εἰς τήν μετ᾿ ἐπιμονῆς πρότασιν τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου νά ἐγγραφῇ κανονικῶς τό ῾Ησυχαστήριον τοῦ π. Θωμᾶ εἰς τόν Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε. σεῖς ὁ Μοναχός Μάξιμος ἀντιδράσατε πρῶτος, καί εἰσηγήθητε νά μή γραφῇ τό ῾Ησυχαστήριο εἰς τόν ΙΦΣΚΑΕ, διότι οὗτος ἐφορτώθη μέ πολλά ἀκίνητα, διά τά ὁποῖα, ἄν κάποτε φορολογηθῇ, πρέπει νά πωλήσῃ περισσότερα ἀπό τά μισά διά νά πληρώσῃ τούς φόρους διά τά ἄλλα μισά. ᾿Αποκλείσατε, λοιπόν, νά ἐγγραφῇ τό ἰδιωτικό αὐτό ῾Ησυχαστήριο εἰς τόν ΙΦΣΚΑΕ καί συστήσατε στόν ἴδιο τόν π. ᾿Αμφιλόχιο καί εἰς τό Δ.Σ. νά εὑρεθῇ ἕνας ἄλλος νομικός τρόπος νά ἀσφαλισθῆ τό ῾Ησυχαστήριον. Εἰσηγήθητε, μάλιστα, νά ἱδρύσουν ἕνα ἄλλο νομικό πρόσωπο, μία ἐταιρεία καί ἐκεῖ νά ἐγγράψουν τό ἀκίνητο τοῦ μακαριστοῦ π. Θωμᾶ, τοῦθ᾿ ὅπερ καί ἐγένετο. Σεῖς ὁ ἴδιος εἰς τήν συνέχεια, ἐπειδή ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος δέν ἀνεκάλεσε, τά κείμενά του, κατά τήν ἀπαίτησίν σας, (καί ὄχι μόνον) καί ἐπειδή ἤδη πρό πολλοῦ ἦτο ἐγκατεστημένος μετά τῆς Συνοδείας του εἰς τό ῾Ησυχαστήριον, τό ὁποῖον πράγματι εἰς πρώτην φάσιν τό ἐξησφάλισε ἔναντι τοῦ Κράτους καί ἔναντι τρίτων, συσταθέντος, κατά τήν ὑπόδειξίν σας καί τήν σύμφωνον γνώμην τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΙΦΣΚΑΕ, ἐν Λαρίσῃ νέου νομικοῦ προσώπου, ἀρχίσατε τάς ἐπαφάς καί τάς διαβουλεύσεις κατά τοῦ ῾Ιερομονάχου καί εἰσηγήθητε νά τοῦ ἐπιβληθῇ καί ἀργία (!) μέ κάποιες εὐτελεῖς καί χωρίς νά ἔχουν νόημα προφάσεις καί ψευδοδικαιολογίες. Τήν δέ 6ην καί 7ην Σεπτεμβρίου μετέβητε μετά τοῦ κ. Δημ. Κάτσουρα εἰς τό ἐν Ραψάνῃ ῾Ησυχαστήριον καί δι ἄλλον σκοπόν, ἀλλά καί προκειμένου νά "διαπραγματευθῆτε" δι ἄλλην μίαν φοράν, μετά τοῦ ῾Ιερομονάχου π. ᾿Αμφιλοχίου, τί θά προτιμήσῃ, τήν ἀνάκλησιν τῶν ἐπιστολῶν του ἤ τήν ἀργίαν! Τό πρόβλημα ἐν προκειμένῳ, τό ὁποῖον δέν μοῦ ἐπιτρέπεται ὡς ᾿Επίσκοπος νά παραβλέψω, ἔστω καί ἄν ἄλλοι προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νά σᾶς καλύπτουν καί νά σᾶς "ἐξαγνίζουν" εἶναι: ῾Υπό ποίαν ἰδιότητα ἤ ἁρμοδιότητα ἤ πόθεν κινούμενοι ἐνεργήσατε οὕτως. Ποῖοι τέλος πάντων εἶσθε σεῖς ὁ Μοναχός Μάξιμος καί ὁ κ. Δημ. Κάτσουρας.... Μέ ποίου τήν εὐχήν ἤ τήν ἐντολήν πήγατε, καί μέ ποίαν ἰδιότητα ἐνεργήσατε; Εἴχατε ἐντολήν τοῦ Μακαριωτάτου, εἴχατε εὐλογίαν τοῦ Γέροντός σας; Τήν ἐπομένην τῆς ἀναχωρήσεώς σας ἐκ τοῦ ῾Ησυχαστηρίου, (εἰς τό ὁποῖον διανυκτερεύσατε), δηλαδή τήν 8ην Σεπτεμβρίου, ἡμέραν τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, καί δή ἐν ὥρᾳ θείας Λειτουργίας, ὁ ῾Ιερομόναχος π. ᾿Αμφιλόχιος ἔλαβεν διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 "χαρτίον" τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Παναρέτου περί ᾿Αργίας, τήν ὁποίαν σεῖς μία μόλις ἡμέρα πρίν "προευηγγελίσθητε" εἰς τόν ῾Ιερομόναχον καί τήν Συνοδείαν του. Καί ἐρωτᾶσθε; Πῶς εἴχατε πλήρη γνῶσιν τῆς ἀποφάσεως ταύτης περί ἀργίας; Ποῖος ἔγραψε ἤ ποῖον συνεβουλεύθη ἤ ἀπό ποῖον ἐξωθήθη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Πανάρετος, διά νά ὑπογράψῃ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 κατάφωρα ᾿Αντικανονικήν ἀπόφασίν του περί ἀργίας κατά τοῦ π. ᾿Αμφιλοχίου; Μή μοῦ πῆτε νά ἐρωτήσω τόν ἴδιο, διότι τώρα ἐρωτᾶσθε σεῖς: Καί ἐπιμένω εἰς τήν ἐρώτησιν: Ποῖος ἤ ποῖοι τόν ἐνέπλεξαν εἰς αὐτάς τάς φρικτάς ἀντικανονικότητας, ἀπό τάς ὁποίας φαίνεται, ὅτι ἐμποδίζεται καί ἀδυνατεῖ νά ἐξέλθῃ; Πρίν ἀπαντήσετε, πρέπει νά λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν, ἐκτός τῶν ἄλλων πού συνέβησαν καί τό γεγονός, τό ὁποῖον ἀσφαλῶς θά ἔχετε πληροφορηθῇ, ὅτι καθ᾿ ἥν ὥραν (εἰς τάς 6-9-99) ἐσεῖς ἐφθάνατε εἰς τό ἐν Ραψάνῃ ῾Ησυχαστήριον, ὅπου ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος καί τόσον καλή Συνοδεία του σᾶς ὑπεδέχθησαν μέ ἰδιαιτέραν ἀγάπην, ἡμεῖς ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος μετά τοῦ θεολόγου κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη εὑρισκόμεθα εἰς τό ᾿Επισκοπεῖον τοῦ ῾Αγίου Μοδέστου καί συνωμιλούσαμε μετά τοῦ Μακαριωτάτου, καί σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι κατά τήν ἐκεῖ ἐπίσκεψν μας.. βγάλαμε ἀμέσως τά συμπεράσματά μας... ῾Ημεῖς βεβαίως εὐθύς ὡς ἐλάβομεν γνῶσιν τῆς ὑπ᾿ ἀριθ. 15)7-9-99 ἀποφάσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ κ. Παναρέτου ἀνησυχήσαμε διά τήν Σεβασμιότητά του, καί ἐξ ἀρχῆς διεφωνήσαμεν μέ τήν κατάφωρα ᾿Αντικανονικήν ἐνέργειάν του, ἡ ὁποία, ὅπως ἔγραψα, ἀποβαίνει εἰς βάρος του, ἀλλά καί εἰς βάρος τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας. Διότι δέν εἶναι μικρότερον κακόν ἡ καταπάτησις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων ἀπό αὐτό τῆς κακοδοξίας ἤ ἄλλης ἁμαρτίας. Παρά τό γεγονός, ὅμως, ὅτι ὅλα τά ἀνωτέρω τά εἴχατε ὑπ᾿ ὄψιν, ὁσιώτατε, ἐν τούτοις ἐπεχειρήσατε διά τῆς πλαγίας μεθόδου, τῶν προσωπικῶν ἤ τηλεφωνικῶν ψιθύρων, νά ἐρωτήσετε ἤ νά βάλετε εἰς τό στόμα ἄλλων: "Διατί ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος διεφώνησε ἐν Συνόδῳ σχετικά μέ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 Πρᾶξιν τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Παναρέτου, ἐπιμείνας, ὅτι αὕτη εἶναι ἀντικανονική"; ῞Υστερα, ὅμως καί ἀπό αὐτά, τό ἐρώτημα πρός ὑμᾶς προβάλλει ἀκόμη πιό ἔντονον: Καί τό ἐρώτημα εἶναι: Διατί, τόσον πολύ κόπτεσθε ἐσεῖς διά θέμα πού ἀφορᾶ τούς ᾿Αρχιερεῖς, καί διατί τόσον πολύ προπαγανδίζετε εἰς βάρος ὄχι τόσον ἐμοῦ, ὅσον τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τῆς Δικαιοσύνης; ῾Ωστόσον, ὅμως, ἄν καί δέν θά ἐχρειάζετο κἄν, μετά τά ἀνωτέρω, νά σᾶς ἔδινα ἄλλην ἀπάντησιν, ὅμως δέν κωλύομαι νά σᾶς ἀπαντήσω καί εἰδικώτερον εἰς τό ἐρώτημα καί νά σᾶς εἴπω εὐθέως διατί διεφώνησα, διότι ἔτσι ἀπαντῶ καί εἰς τρίτους καί εἰς αὐτούς πού μέ τούς ψιθύρους σας ἐπηρεάσατε καί οἱ ὁποῖοι δέν εἶχον τήν βούλησιν ἤ τήν εὐκαιρία νά ὁμιλήσουν μαζί μου. ῎Ακουσε λοιπόν, ὁσιώτατε Μοναχέ Μάξιμε, διατί διεφώνησα ἐν Συνόδῳ. Διεφώνησα, διότι οὐδείς οὔτε ᾿Επίσκοπος, οὔτε ῾Ιερά Σύνοδος εἶναι ὑπεράνω τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων. Διεφώνησα, διότι χρέος ὅλων μας προπάντων τῶν ᾿Επισκόπων, εἶναι ἡ ἐφαρμογή τῶν Κανόνων, "ἡ φυλακή τῶν Κανόνων". "Σύνοδοι τοίνυν οὐ τό ἁπλῶς συνάγεσθαι ῾Ιεράρχας τε καί ῾Ιερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν, ἀλλά καί τό ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῇ εἰρήνῃ καί τῇ φυλακῇ τῶν Κανόνων", κατά τόν ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην, κατά δέ τόν ῞Αγιον Μάρκον τόν Εὐγενικόν: "Οὐδέποτε διά μεσότητος τά ἐκκλησιαστικά διωρθώθη". Διεφώνησα, διότι ἡ κατάλυσις τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων εἶναι βλασφημία κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Καί ἡ διαφωνία μου ἦταν διαφωνία πρός μίαν ἀντικανονικῶς ἔξωθι εἰλημμένην ἀπόφασιν συνεπισκόπων μου, καί τοῦτο διά νά μή διαφωνήσω, ἀλλά καί νά εἶμαι σύμφωνος, ὅπως πιστεύω, μέ τήν ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ τάξιν καί τό ΔΙΚΑΙΟΝ. Διεφώνησα τέλος, διότι θέλω νά ἐνεργῶ καί νά ἐκφράζωμαι μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ μας, ἐλεύθερα καί ὀρθόδοξα. Δι αὐτούς τούς βασικούς λόγους διεφώνησα ὁσιώτατε. Πέραν, ὅμως, ὅλων αὐτῶν δέν ἀγνοεῖτε, ἀσφαλῶς, καί τήν ὕπαρξιν τῶν δύο σχετικῶν ἐπιστολῶν μου (ὑπ᾿ ἀριθ. 78)10-9-99 καί ὑπ᾿ ἀριθμ. 81)23-9-99) ἀπό τάς ὁποίας δύνασθε νά ἐνημερωθῆτε διά τούς λόγους τῆς διαφωνίας μου. Δέν νοεῖται δέ νά ἤμην ἀσυνεπής πρός αὐτάς, ἐφ᾿ ὅσον πιστεύω, ὅτι ἐκφράζουν τό πνεῦμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί εἶναι σύμφωνοι μέ τήν Κανονικήν Τάξιν. Αὗται σημειωθήτω, ὅτι ἐνῶ ἔπρεπε νά ἀναγνωσθοῦν ἐν Συνόδῳ, δέν ἐλήφθησαν καθόλου ὑπ᾿ ὄψιν, μέ ἀποτέλεσμα νά περιφρονῆται ὄχι ἡ ταπεινότης μου, ἀλλά ἡ Κανονική τάξις, τήν ὁποίαν, δι αὐτῶν τῶν ἐπιστολῶν μας, ὑπερασπίζομαι. Διεφώνησα καί ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὅπως καί προηγουμένως ἐπί τοῦ θέματος τῶν "Καταγγελιῶν", διότι δέν διανοοῦμαι, ἀντί νά θεραπεύεται ῾Ιεροσυνοδικῶς ἡ ἀντικανονικότης ἑνός ᾿Αρχιερέως, νά ἐπεκτείνεται αὕτη καί ἐπί τῶν ὑπολοίπων, καί νά προστίθενται οὕτω καί ἄλλαι ἀντικανονικότητες, πράγμα τό ὁποῖον δέν περιποιεῖ οὔτε τιμήν, οὔτε σεβασμόν πρός τόν θεσμόν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου. Καί ἡ διαφωνία μου αὐτή ἐν Συνόδῳ ἦταν παράλληλα διαφωνία καί πρός ὅλας ἐκείνας τάς παρασυνοδικάς παρασκηνιακάς διαβουλεύσεις, αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν τῆς συνεδριάσεως τῆς ῾Ιεραρχίας, τάς ὁποίας γνωρίζεις αἱ ὁποῖαι δυστυχῶς εἶχον τάς ἀρνητικάς των συνεπείας ἐπ᾿ Αὐτῆς, καί τῆς ὁποίας τά ἀποτελέσματα οὐσιαστικά δέν διέφερον καί πολύ ἀπό ἐκείνας τῆς μόλις προηγηθείσης μελανῆς ἐποχῆς τῶν πέντε. Κατά τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἔπρεπε, ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 ἀπόφασις τοῦ Σεβ)του κ. Παναρέτου, νά ἐξετασθῇ ἀπό Κανονικῆς ἀπόψεως ἐλεύθερα, μέ ἀγάπην καί ἀντικειμενικότητα. Δηλαδή νά ἐρευνηθῇ μετά προσοχῆς, ἄν ἡ συγκεκριμένη πρᾶξίς του προβλέπεται ἀπό τούς θείους καί ῾Ιερούς Κανόνας, καί πρώτιστα ἄν ὁ ᾿Επίσκοπος πού ἔλαβε τήν ἀπόφασιν ἦτο ὁ ἁρμόδιος. Νά ἀποδειχθῇ τοῦτο καί νά τεκμηριωθῇ ῾Ιεροκανονικῶς καί ἄν ἀπεδεικνύετο, ὅτι πράγματι ἦτο ἁρμόδιος, τότε νά ἐξητάζετο πάλιν ἄν, ὡς ἁρμόδιος πλέον, ἐνήργησε Κανονικῶς. ῎Επρεπε νά ληφθοῦν ὑπ᾿ ὄψιν καί νά ἀναγνωσθοῦν τά προμνημονευθέντα κείμενα καί ἤ νά ἐγκριθοῦν ταῦτα ὑπό τῆς Συνόδου ἤ νά ἀπορριφθοῦν. ῎Επρεπε νά ἀναγνωσθῇ καί νά ληφθῇ ὑπ᾿ ὄψιν καί ἡ κατά τῆς ἀποφάσεως τοῦ ᾿Επισκόπου Καταγγελία, ἡ Κανονικῶς ὑποβληθεῖσα ὑπό τῆς ἐπισήμου ᾿Εκκλησιαστικῆς ᾿Επιτροπῆς τῆς Λαρίσης. ῎Επρεπε, ἐπίσης, νά ἀναγνωσθῆ καί νά ληφθῇ ὑπ᾿ ὄψιν καί ἡ τεκμηριωμένη εἰδική ἐπί τοῦ θέματος Γνωμάτευσις τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη. ῎Επρεπε ἐλεύθερα, μέ ἀγάπην καί σεβασμόν πρός τήν Κανονικήν τάξιν νά ἀκουσθοῦν αἱ ἀπόψεις ὅλων τῶν ᾿Αρχιερέων διά νά ἐπικρατήσῃ ἡ ἀλήθεια καί τό Δίκαιον. ῎Επρεπε προπάντων νά παραστῇ ὁ αἰδεσιμολογιώτατος ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος. Οὗτος, ἐνῶ ἐκλήθη τό 1995, καί ἐθεωρήθη ἱκανός, ὡς θεολόγος καί Νομικός, νά γνωματεύσῃ ἐπί τῶν ἀποφάσεων τῶν πέντε, στηριχθείσης τῆς ἀποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κυρίως ἐπί τῆς γνωματεύσεως αὐτοῦ, τώρα ἠγνοήθη παντελῶς, καίτοι προσεκλήθη δι αὐτά τά θέματα καί ἦλθεν ἀπό τήν Αὐστραλία! Δυστυχῶς τίποτα ἀπό τά ἀνωτέρω δέν ἔγινε, διότι κατά τήν ἰδική μας ἐκτίμησιν καί ἀπό ὅσα γνωρίζομεν, ἐπενέβητε καί σεῖς, ἀλλά καί ἕτεροι, καί ἐπηρεάσατε καί προκαταλάβατε τάς ἀπόψεις τινῶν ᾿Αρχιερέων, ὥστε νά ἔλθουν μέ προειλημμένας ἀποφάσεις, καί ἀποφασισμένοι νά τάς ἐπιβάλουν, μέ ἀποτέλεσμα νά παραβιασθῇ εἰς τό συγκεκριμένο θέμα ἡ Κανονική Τάξις καί οὕτω ἡ ἀντικανονικότης τῆς συγκεκιμένης ἀποφάσεως τοῦ Σεβ)του κ. Παναρέτου, νά ἐπεκτείνεται πλέον, μετά τήν ἀδόκιμον καί ματαίαν προσπάθειαν νά "περιβληθῇ" καί μέ Συνοδικόν κῦρος, ἐφ᾿ ὅλων τῶν ᾿Αρχιερέων, ὅπερ σημαίνει, ὅτι ὑποβαθμίζουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τόν ἱερώτατον τοῦτον καί πρῶτον θεσμόν τῆς ᾿Εκκλησίας, τόν Συνοδικόν θεσμόν. Καί ταῦτα δέ ἐπί τῷ κρυπτομένῳ σκοπῷ νά "θυσιάσωμεν" εἰς τόν "βωμόν" ποίας (;) σκοπιμότητος καί ὑπέρ ποίων (;) ἕναν ῾Ιερομόναχον, ὡς εἶναι ὁ π. ᾿Αμφιλόχιος. ᾿Αντιλαμβάνεσθε τό κακόν πού ἐκάνατε καί σεῖς καί ἄλλοι; ᾿Αγνοεῖτε, ὅτι κἄν ἑκατό ᾿Επίσκοποι, κἄν ἑκατό Σύνοδοι ἀποφασίσουν, καί "ἐγκρίνουν", ἔστω καί "ὁμόφωνα", μίαν ᾿Αντικανονικήν πρᾶξιν, ποτέ αὕτη δέν καθίσταται Κανονική, οὔτε δικαία, οὔτε καί ὑφίσταται ὡς ᾿Εκκλησιαστική Πράξις, ἀλλά μόνον ἐπισύρει τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ πολλαπλασίως; Βάσει ποίας σκοπιμότητος λησμονεῖτε τό χθεσινό κακόν τῶν πέντε καί ζηλώνουν τινές τήν ἐπανάληψίν του; Εἶναι σκληρόν τό ἐρώτημα αὐτό, τό ὁποῖον ἀπευθύνεται ὄχι μόνον πρός ἐσᾶς, ἀλλά καί πρός ἄλλους συνεργαζομένους μέ σᾶς, ἀλλά καί πρός ὅλους μας διά νά γρηγορῶμεν καί ἀγρυπνῶμεν. ῞Ομως, γνώριζε καί τοῦτο ὅτι οὐσιαστικά δέν διεφώνησε μόνον ἡ ἐλαχιστότης μου, ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, ἀλλά καί τινες τῶν Σεβασμιωτάτων ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι διακριτικῶς παρενέβησαν καί ὑπέδειξαν νά εὑρεθῆ ὀρθή λύσις. Παρά ταῦτα ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δέν ἐξήτασεν ἄν ἡ ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 Πράξις εἶναι Κανονική ἤ ἀντικανονική, διότι ἐπί τοῦ θέματος τούτου καταφανῶς ὑπῆρχε προσυμπεφωνημένη ἡ ἀπόφασις ὡς δῆθεν "Κανονικῆς" καί ἐπειδή αὕτη δέν ἐπεβλήθη ἐν Συνόδῳ εἰς ὅλα τά μέλη, τό θέμα παρεπέμφθη, καί πάλιν ἀντικανονικῶς, νά τό λύσῃ ἡ ᾿Επιτροπή. Δηλαδή δέν εἴμεθα οἱ ᾿Αρχιερεῖς ἐν τῇ ὁλομελείᾳ μας, ὡς ῾Ιερά Σύνοδος, ἁρμόδιοι νά λύσωμεν ἕνα θέμα, καί κρίνεται ἁρμοδιωτέρα μία ᾿Επιτροπή ! Δυστυχῶς εἶναι καί αὐτό ἀποκαλυπτικόν διά τό πῶς "λειτουργήσαμε" κατά τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν ἡμεῖς οἱ ᾿Αρχιερεῖς. Αὐτοί εἶναι οἱ λόγοι πού ἠναγκάσθημεν μέ πολλήν λύπην, ὄχι ἁπλῶς νά διαφωνήσωμεν, ἀλλά καί νά ἐλέγξωμεν ᾿Επίσκοπον, ὁ ὁποῖος μόλις πρό ὀλίγων ἡμερῶν ὀρθῶς καί ἐλευθέρως μᾶς διεβεβαίωνε, ὅτι οὐδείς ἀμφιβάλλει, ὅτι ἡ πράξις τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Παναρέτου εἶναι ἀντικανονική, ἐνῶ μετά τάς διαβουλεύσεις καί "συμφωνίας" πού προηγήθησαν, ὀλίγον πρό τῆς Συνόδου, ὁ ἴδιος ᾿Επίσκοπος ἠναγκάσθη νά ἐπαναλάβῃ ἐν Συνόδῳ πολλάκις τήν φράσι: "εἶναι Κανονική", "εἶναι Κανονική"!!! Καί αὐτό ὁσιώτατε μοναχέ Μάξιμε εἶναι ἕνα ἀπό τά "θαύματα" πού κάμνει καί ἡ ὁσιότης σου καί ἄλλοι τινές, μέ τά ὁποῖα ὁδηγεῖτε Πρόσωπα καί Πράγματα εἰς ἀδιέξοδα, ἐκθέτετε πολιόν Γέροντα ᾿Επίσκοπον, δυναμιτίζετε συστηματικά τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, καί παράλληλα ἐπιμένετε νά προπαγανδίζετε, ὅτι....."κακῶς διεφώνησεν ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος". Μέ τήν παροῦσαν σᾶς συναποστέλλομεν καί τά κάτωθι κείμενα, τά ὁποῖα πιστεύω, ὅτι θά σᾶς εἶναι χρήσιμα: α) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 69)30-6-99 ᾿Εγκύκλιον ᾿Επιστολήν μας πρός τούς ἐν Ρωσίᾳ Γ.Ο.Χ. τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, διά νά γνωρίσετε καλύτερον τά τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ὥστε νά μή ἐπαναλάβετε εἰς τό μέλλον αὐτό πού εἴπατε εἰς τόν κ. ᾿Αντώνιο Μάγκα εἰς Λάρισα, ὡς ἄποψιν - ἀπορίαν (!): Μήπως ὁ ᾿Επίσκοπος Ματθαῖος βιάσθηκε πού ἀπεκήρυξε τόν πρώην Φλωρίνης; Μήπως μποροῦσε νά ἀποφύγῃ τό σχίσμα; (Βλ. σχετικήν γραπτήν μαρτυρίαν) καί, ἐπίσης, διά νά γνωρίσετε καλύτερον τήν ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. τήν ὁποίαν δηλώσατε εἰς ἀνύποπτον χρόνον, ὅτι ἐν πολλοῖς ἀγνοεῖτε. β) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 224)30-9-94 "Διακήρυξιν ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας" τοῦ "᾿Αρχιεπισκόπου" τῆς ᾿Ακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσοστόμου Κιούση, ἀπευθυνομένην ὠσαύτως πρός τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Κατακομβῶν, διά νά συνειδητοποιήσετε πόσον σοβαρόν ἔργον εἶναι ὁ μετ᾿ αὐτῶν Θεολογικός Διάλογος, ὥστε, ἐφ᾿ ὅσον οὕτως ἤ ἄλλως ἐπεμβαίνετε καί ἐπηρεάζετε ὡρισμένα πρόσωπα, νά βοηθήσετε τουλάχιστον νά κατανοηθῇ, ὅτι δέν νοεῖται ἕνωσις μέ τούς Φλωριναίους μέ βάσιν μίαν κοινήν τυπικήν ῾Ομολογίαν. γ) Τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 85)13-10-99 ἐνημερωτικόν ἔγγραφόν μου πρός τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς διά τά ὡς ἄνω δύο κείμενα. δ) Τήν ὑπ᾿ ἀριθ. 78)10-9-99 ἐπιστολήν μου πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν καί τούς Σεβ)τους ᾿Αρχιερεῖς περιέχουσαν τήν πρώτην ἀντίδρασίν μου εἰς τήν κατάφωρα ἀντικανονικήν πρᾶξιν τοῦ Σεβ. Μητροπ. Λαρίσης κ. Παναρέτου. ε) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 81)23-9-99 δευτέραν ὁμοίαν ἐπιστολήν - γνωμάτευσίν μου διά τό ἴδιο θέμα. στ) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 82)4)17-10-99 ἐπιστολήν - ἀπάντησίν μου εἰς τήν παρέμβασιν τοῦ Σεβ. Κίτρους κ. Γοργονίου διά τό ἴδιον θέμα, ζ) Τό ὑπ᾿ ἀριθμ. 83)10-10-99 ἔγγραφόν μου πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν, ὅπου ἐκτίθενται οἱ λόγοι διά τούς ὁποίους δέν συμμετέσχον εἰς τήν συζήτησιν κατά τήν Σύναξιν τῶν θεολόγων τῆς 10-10-1999, η) Τήν ἀπό 13)27-10-1999 "ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΝ" τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη ἐπί τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 15)7-9-99 ᾿Αντικανονικῆς ἀποφάσεως τοῦ Σεβ. Μητροπ. Λαρίσης κ. Παναρέτου καί θ) Τήν ἀπό 19-10-1999 "ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΝ" τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς ᾿Επιτροπῆς Λαρίσης κατά τῆς, ὡς ἄνω, ἀποφάσεως. Μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ὁ Γέροντάς σας, ὁ Παν)τος Καθηγούμενος καί αὐτάδελφος ὑμῶν π. Στέφανος, πρός τόν ὁποῖον κοινοποιεῖται ἡ παροῦσα, θά ἐπιληφθῇ ἁρμοδίως, Διατελῶ τῇ ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ καί μετ᾿ εὐχῶν. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ Υ.Γ. ῾Η παροῦσα κοινοποιεῖται: 1. Εἰς τήν Α.Μ. τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον κ. ᾿Ανδρέαν, 2. ῞Απαντας τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς, διά νά λάβουν γνῶσιν. 3. Τόν Πανοσιολογιώτατον Καθηγούμενον π. Στέφανον Τσακίρογλου, 4. Τόν αἰδεσιμολογιώτατον ῾Ιερέα π. Εὐστάθιον, ὡς τόν πλέον εἰδικόν ἐπί τοῦ θέματος 5. Τόν Παν)τον ῾Ιερομ. π. ᾿Αμφιλόχιον, διότι τόν ἀφορᾶ, καί 6. Τόν ἐλλογιμώτατον θεολόγον κ. ᾿Ελευθέριον Γκουτζίδην, ὡς γνωματεύσαντα ἐπί τοῦ θέματος.

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΥ ΠΛΕΙΟΥΣ, ΟΥΔΕ ΔΥΟ

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ «Μία εστίν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομένων εισί τα παρά ταύτην συνέδρια και σύνοδος αθετούντων. Ούτω φρονούμεν οι αληθινοί Χριστιανοί, ούτω πιστεύομεν, ούτω κηρύττομεν» (Μ. Φώτιος, επ. 284, Κατά της Θεοπασχιτών αιρέσεως). «Ακούσατε όλοι και μάθετε. Μία είναι, μία και μόνη η Εκκλησία. Η Εκκλησία η αληθινή, η νύμφη η καλή και εκλεκτή, καθώς την ονομάζει ο νυμφίος της. Μία ειναι λέγω εκείνη εις την οποίαν αναπαύεται το Πνεύμα Του το Αγιον. Εις την οποίαν έχει αποταμιευμένους τους θησαυρούς των αγίων χαρισμάτων. Ποία είναι τούτη; Αυτή η εδική μας αγία μήτηρ, τούτ' έστιν η Ανατολική. Ναι, μία είναι η καθαρά και αγία Πίστις, η θεία και Θεώ ευάρεστος, αυτή δηλαδή η της Ανατολικής Εκκλησίας» (Αγιος Αθανάσιος ο Πάριος, εκδ. Ορθ. Κυψελη, 1981, σελ. 258). "Στην Ορθοδοξία προέχει η αλήθεια και έπεται η πλειοψηφία. Όταν υπάρχει αντίθεση της πλειοψηφίας προς την αλήθεια, τότε ισχύει, το περιώνυμο αξίωμα: "Ο είς και η αληθεία αποτελούν την πλειοψηφία"! Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όχι μόνο δεν υπετάγησαν στην πλειοψηφία, ακόμη και στην παμψηφία συνοδικών αποφάσεων, όταν ήσαν αντίθετες προς την Ορθοδοξία και υπεστήριζαν την αίρεση, αλλά και αντιτάχθησαν μέχρις εσχάτων και εις το τέλος η Αλήθεια και η Ορθοδοξία εθριάμβευσαν." + καθηγητής κ. Κων. Μουρατίδης. ============ «Κρείσσων γαρ εμπαθούς ομονοίας, η υπέρ ευσεβείας διάστασης» (Γρηγορίου Θεολόγου Λόγος 6, 11 (Ειρηνικός

ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ, ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ Ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, προστάτης και πολιούχος της Πιερίας, γεννήθηκε περίπου το 1500 μ. Χ. στη Θεσσαλία στο χωριό Σκλάταινα ή Σθλάτενα ή Πλάτινα, σήμερα αποκαλούμενο Δρακότρυπα, της επαρχίας Φαναρίου. Ο πατέρας του Αγίου ονομαζόταν Νικόλαος και η μητέρα του Θεοδώρα. Ήταν φτωχοί, αλλά πολύ ευσεβείς. Ο πατέρας του Αγίου παράλληλα με τις γεωργικές και κτηνοτροφικές του εργασίες ήταν και σφυροκόπος (σπαθοποιός). Ο Άγιος που το κοσμικό του όνομα ήταν Δημήτριος Καλέτσης ήταν παιδί της προσευχής. Σύμφωνα με παράδοση που υπάρχει στη γενέτειρά του, Τετάρτη και Παρασκευή δεν θήλαζε. Επίσης οι γονείς του, όταν ακόμα ήταν βρέφος και κοιμόταν, έβλεπαν από πάνω του ένα φωτεινό Σταυρό που λαμποκοπούσε σαν τον ήλιο. Αυτό, έλεγαν, ότι ήταν σημείο που φανέρωνε την κατά Θεό προκοπή του, όταν θα μεγάλωνε. Σε ηλικία επτά ετών τον έστειλαν στο σχολείο, όπου και φάνηκε πολύ επιμελής. Κυρίως όμως προσπαθούσε να μελετά και να συμμορφώνεται με τις εντολές της Αγίας Γραφής, την οποία συνεχώς διάβαζε. Επίσης μελετούσε και τους βίους των Αγίων, τη ζωή των οποίων προσπαθούσε να μιμηθεί. Η τοπική παράδοση της Σκλάταινας αναφέρει ότι στα διαλείμματα, στο σχολείο, ο Άγιος συγκέντρωνε τους ήσυχους και επιμελείς μαθητές και τους μιλούσε για την πίστη μας. Ένας μαθητής είπε το γεγονός αυτό στο δάσκαλό τους. Ο Άγιος, παρά τις συμβουλές του δασκάλου του να παίζει στα διαλείμματα, συνέχισε τη θεάρεστη ασχολία του. Μια μέρα ο δάσκαλός του, επειδή δεν βγήκε στο διάλειμμα, για να τον τιμωρήσει τον πέταξε από το παράθυρο. Στο μέρος που πάτησε ο Άγιος έμεινε αποτύπωμα του ποδιού του, το οποίο κατά τις βεβαιώσεις των κατοίκων σωζόταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Σε πολύ νεαρή ηλικία πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής του. Να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, γινόμενος μοναχός. Εκείνο τον καιρό πέρασε από το χωριό του ένας μοναχός από τα Μετέωρα, ονομαζόμενος Άνθιμος. Μετά από πολύωρη συζήτηση αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Στα Μετέωρα υποτάχθηκε σε έναν πολύ ενάρετο μοναχό ονόματι Σάββα ο οποίος τον ρασοφόρεσε και τον ονόμασε Δανιήλ. Εκεί ο Άγιος επιδόθηκε στην προσευχή, τη νηστεία και τη μελέτη, φθάνοντας σε μεγάλο πνευματικό ύψος. Μια μέρα ο ηγούμενος του μοναστηριού τον έστειλε να ανακατέψει το καζάνι με τον τραχανά. Όταν έφτασε στο μαγειριό είδε το φαγητό να είναι φουσκωμένο κι έτοιμο να χυθεί έξω. Επειδή δεν προλάβαινε να πάρει την κουτάλα, αναγκάστηκε να ανακατέψει το καζάνι με τα χέρια του. Έκπληκτοι οι πατέρες που ήταν εκεί είδαν ότι ο Άγιος δεν έπαθε τίποτα. Αφ’ ενός το παραπάνω γεγονός το οποίο τον ανέβασε πολύ ψηλά στη συνείδηση των συμμοναστών του, αφ’ ετέρου ο πόθος του να μονάσει στο Άγιο Όρος για περισσότερη άσκηση και ησυχία, τον οδήγησαν μια νύχτα κρυφά να φύγει από το μοναστήρι. Μάλιστα πήδησε από ένα βράχο χωρίς να πάθει το παραμικρό. Μετά από πολύ κόπο έφθασε στο περιβόλι της Παναγίας μας και συγκεκριμένα στις Καρυές, όπου υποτάχθηκε στο γέροντα Γαβριήλ τον πνευματικό, τον ικανό Πρώτο του Αγίου Όρους (1517 – 1518) ο οποίος έζησε κοντά στον Άγιο Νήφωνα τον Β΄. Ο Ιερομόναχος Γαβριήλ δεν τον κράτησε στην αρχή κοντά του, εξ’ αιτίας κανόνος που απαγόρευε την παραμονή των αγενείων στο Άγιο Όρος. Τον έστειλε στη γειτονική Χαλκιδική, στο χωριό Άγιος Μάμας, όπου έμεινε κοντά στον επίσκοπο Κασσανδρείας Ιάκωβο για ένα χρόνο περίπου. Μόλις άρχισαν να φυτρώνουν τα γένια του επέστρεψε στο Άγιο Όρος. Με πολύ μεγάλη συγκίνηση ο Άγιος στις 12 Ιουλίου, πιθανώς του 1512, εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός και από Δανιήλ μετονομάστηκε Διονύσιος. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκε Διάκονος από τον επίσκοπο Ιερισού και Αγίου Όρους. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του γέροντά του Γαβριήλ στη Βλαχία το 1517, όπου τον είχε καλέσει μαζί με όλους τους Αγιορείτες ηγουμένους ο φίλος του ηγεμόνας Νεάγκος Βασαράβας, ο Άγιος Διονύσιος έκλινε τα γόνατά του για δεύτερη φορά ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου και έλαβε το δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης, αυτόν του Πρεσβυτέρου. Επί μία διετία εφημέρευσε στον πανίερο Ναό του Πρωτάτου. Στην Αθωνική πρωτεύουσα ο Άγιος παρέμεινε περίπου δέκα χρόνια. Μόλις επέστρεψε ο γέροντας του Γαβριήλ από τη Βλαχία, ζήτησε να απομακρυνθεί από το Πρωτάτο. Αφού έλαβε την ευλογία του, πορεύθηκε στη Σκήτη του Καρακάλου όπου έχτισε Ναό αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα και κελί. Εκεί επιδόθηκε περισσότερο στην προσευχή, τη νηστεία και την αγρυπνία. Τροφή του ήταν η μελέτη της αγίας Γραφής και λίγα κάστανα. Χαρακτηριστική επίσης ήταν και η ακτημοσύνη του. Η πόρτα του δεν είχε κλειδαριά. Ο Άγιος είχε μεγάλη επιθυμία να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους. Κάποτε η επιθυμία του αυτή πραγματοποιήθηκε και έλαβε μεγάλη ψυχική ωφέλεια και χαρά. Μάλιστα στο ταξίδι του αυτό δέχθηκε δυο τιμητικές προτάσεις για το επισκοπικό αξίωμα. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δωρόθεος και ο Μητροπολίτης Ικονίου, εκτιμώντας τις αρετές και την πνευματικότητά του, θέλησαν να τον κρατήσουν ο καθένας για διάδοχό του. Ο Άγιος Διονύσιος και στους δύο αρνήθηκε και επέστρεψε στο ερημικό ησυχαστήριό του στον Άθωνα. Στο κελί του Αγίου πολλά θαυμαστά σημεία συνέβαιναν. Όταν θέλησε να μεγαλώσει το εκκλησάκι, Άγγελοι τον βοηθούσαν στη μεταφορά των πετρών. Άγγελος επίσης τον επισκέφθηκε, παραμονή της Τυροφάγου, και του πρόσφερε φρέσκα ψάρια και τυρί. Κάποτε κάποιος ληστής θέλησε να τον σκοτώσει, για να του ληστέψει το κελί που, όπως νόμιζε, θα είχε αρκετά χρήματα. Έστησε καρτέρι σε ένα κοντινό χείμαρρο και περίμενε να περάσει ο Άγιος. Η ώρα όμως περνούσε και ο Άγιος δεν φαινόταν. Τότε πήγε στο κελί του και τον είδε μέσα. Όταν ο Άγιος, απαντώντας σε ερώτησή του, του είπε πως πέρασε από μπροστά του, εκείνος θαύμασε, διότι τυφλώθηκε και δεν τον είδε. Στη συνέχεια μετανόησε, εξομολογήθηκε και, αφού τον συμβούλεψε κατάλληλα ο Άγιος, αποφάσισε να γίνει και μοναχός. Μετά από επίμονη παράκληση των πατέρων της Ιεράς Μονής Φιλοθέου, ενθρονίστηκε ηγούμενός της. Για την ανόρθωση των οικονομικών της Μονής ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, από όπου επέστρεψε με αρκετά χρήματα και νέους μοναχούς. Στη Μονή προσπάθησε να επιβάλλει τάξη και ευπρέπεια. Από ιδιόρρυθμη την μετέτρεψε σε κοινοβιακή και από Βουλγάρικη σε Ελληνική. Στην προσπάθειά του όμως αυτή συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις και μίσος από του Βούλγαρους. Έτσι αποφάσισε να αφήσει το Άγιο Όρος και εγκαταβίωσε στη Σκήτη Βεροίας με μια μικρή συνοδεία Φιλοθεϊτών, όπου και μετέφερε το πνεύμα του Αγίου Όρους. Στη Βέροια εκείνο τον καιρό εκοιμήθη ο επίσκοπός της Ματθαίος. Τότε όλοι οι κάτοικοι και οι άρχοντες τον παρακαλούσαν να γίνει επίσκοπός τους. Ο Άγιος για τρίτη φορά αρνήθηκε να χειροτονηθεί Επίσκοπος και αναχώρησε για περισσότερη ησυχία στον Όλυμπο. Εκεί έχτισε ωραιότατο μοναστήρι και Ναό , αλλά δεν τον είχε ακόμη αφιερώσει σε κάποιον Άγιο. Μετά από προσευχή, κάποιο πρωινό, καθώς ανέτειλε ο ήλιος φάνηκε πάνω από το Ναό ένας κύκλος και τρεις ηλιακές ακτίνες. Έτσι αφιέρωσαν το Ναό στην Αγία Τριάδα και με τον καιρό μαζεύτηκαν αρκετοί μοναχοί. Η οικοδομική όμως δραστηριότητα του Αγίου εξόργισε τον Τούρκο άρχοντα της περιοχής, διότι έχτιζαν χωρίς την άδειά του. Έτσι έφυγαν και πήγαν στο Πήλιο όπου έχτισαν κι εκεί Ναό και κελιά. Από την ημέρα της φυγής του όμως δεν έβρεξε στον Όλυμπο. Τότε, και αφού εν τω μεταξύ συνέβησαν και άλλα σημεία, λόγω της φυγής του, οι πρόκριτοι πήγαν να ξαναφέρουν τον Άγιο πίσω. Ο Άγιος επέστρεψε στον Όλυμπο όπου έγινε δεκτός με τιμές και ο Τούρκος άρχοντας τον εφοδίασε με έγγραφη άδεια ανοικοδομήσεως Ναού και κελιών. Πρέπει να αναφέρουμε πως ο Άγιος από μικρός ασκήθηκε στην καλλιγραφία, την Αγιογραφία και την υμνογραφία. Σίγουρα δε ως γέροντας στο μοναστήρι, θα ίδρυσε σχολή Αγιογραφίας και αντιγραφής κωδίκων, αφού αυτό επέβαλαν και οι ουσιαστικές πνευματικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των χρόνων της τουρκοκρατίας. Ο Άγιος Διονύσιος για ένα διάστημα ασκήτεψε και στο μέχρι σήμερα σωζόμενο σπήλαιο, παρακάτω από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, όπου υπάρχει και το Αγίασμα. Είχε δε τη συνήθεια να ονοματίζει τις γύρω από το μοναστήρι περιοχές με ονόματα των Αγίων Τόπων, όπως Γολγοθάς, Όρος των Ελαιών, Άγιος Λάζαρος και άλλα. Δύο φορές το χρόνο συνήθιζε να ανεβαίνει στην κορυφή του Ολύμπου, στα εορτάζοντα Παρεκκλήσια, του Προφήτου Ηλία στις 20 Ιουλίου και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου. Έφτασε κάποτε και στιγμή που ο Κύριός μας θα τον καλούσε κοντά Του. Λίγες ημέρες νωρίτερα τον πληροφόρησε, για να ετοιμαστεί. Τότε βρισκόταν σε κάποιο μοναστήρι του Πηλίου. Εκεί, την ώρα του μεσονυκτικού, είδε όραμα. Του απεκάλυψε ο Θεός τον θάνατό του. Αποχαιρέτησε τότε τους πατέρες και αναχώρησε για το αγαπημένο μοναστήρι του στον Όλυμπο. Πριν φύγει είπε στους μοναχούς του Πηλίου: "αδελφοί και πατέρες και τέκνα μου, ο καιρός της τελευτής μου έφθασε, όπως με πληροφόρησε ο Θεός. Σας παραγγέλλω, λοιπόν, να μην αμελείτε την ψυχή σας, αλλά να μετανοείτε για τις αμαρτίες σας, έως ότου έχετε καιρό, για να γλιτώσετε την κόλαση και να αξιωθείτε να απολαύσετε την αιώνια αγαλλίαση." Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος διονυσιος εν ολυμπω Μόλις έφθασε στον Όλυμπο, οι πατέρες τον υποδέχθηκαν με χαρά. Εκείνος όμως δεν κάθισε στο μοναστήρι, αλλά κατέφυγε στον «Γολγοθά», χωρίς θέρμανση και σκεπάσματα. Ας ήταν χειμώνας. Εκεί μελετούσε μέρα και νύχτα τα ιερά βιβλία και έψαλε ύμνους στο Θεό. Ήταν Ιανουάριος μήνας και χιόνιζε και ο Άγιος ήταν χωρίς ζεστασιά. Όπως ήταν φυσικό, από το πολύ κρύο, αρρώστησε. Μετά από πίεση των αδελφών της Μονής, δέχθηκε να τον μεταφέρουν στο κοινόβιο, αλλά δεν έμεινε μέσα στο μοναστήρι. Πήγε στο σπήλαιο του Αγίου Λαζάρου. Οι πατέρες τον περιποιήθηκαν με αγάπη περισσή κι εκείνος τους έδωσε σαν στοργικός πατέρας τις συμβουλές του. Τους συμβούλεψε πως πρέπει να φυλάγουν τους κανόνες της μοναχικής ζωής. Μαζεύτηκαν τότε κοντά του οι μοναχοί και του είπαν: "Η διαθήκη που μας άφησες, άγιε πατέρα μας, είναι σε μερικά σημεία βαριά." Τότε ο Άγιος τους αποκρίθηκε: "Όσα είναι καλά και εύλογα, φυλάξτε τα. Όσα όμως είναι βαριά, αφήστε τα. Όμως σας δίνω μία παραγγελία, να βαδίζετε σύμφωνα με το τυπικό του Αγίου Όρους. Να αγωνίζεστε όσο μπορείτε και ο Κύριος θα σας κυβερνήσει αντί εμού. Να έχετε αγάπη, υπομονή και ταπείνωση. Να φυλάγετε αγόγγυστα τη σιωπή, την προσευχή και τις νηστείες που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες. Να κάνετε μάλιστα και όσες περισσότερες μπορείτε. Κανένας σας να μην είναι ανυπότακτος και ιδιόρρυθμος. Αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα αμαρτήματα, διότι όποιος κοινοβιάτης έχει ρούχα και χρήματα περισσότερα από τους άλλους, δεν αξιώνεται της Ουρανίου αγαλλιάσεως. Εάν τυχόν βρεθεί κανένας τέτοιος, να τον διώχνετε από το μοναστήρι, για να μην παρασυρθούν και άλλοι. Να εξομολογείστε συχνά τους λογισμούς σας, για να μην φωλιάζουν στις ψυχές σας οι δαίμονες. Αλλά και εάν δύο ψυχραθούν, να συμφιλιωθούν πριν βασιλέψει ο ήλιος, όπως λέει η Αγία Γραφή. Να εργάζεστε όλοι εργόχειρο, ο καθένας ό,τι ξέρει και μπορεί. Όποιος όμως μπορεί και δεν εργάζεται, εκείνος να μην τρώει, όπως λέει ο Απόστολος. Όποιος θέλει να φύγει από το μοναστήρι, να το λέει νωρίτερα στον ηγούμενο, ώστε να λαμβάνει συγχώρηση. Εάν όμως φύγει κρυφά, ας είναι το αμάρτημα στην ψυχή του και εγώ θα είμαι αθώος της απωλείας του. Οι νεώτεροι να υποτάσσονται στους γέροντες και οι γέροντες να τους συμβουλεύουν. Τον ασθενή να τον φροντίζετε σαν μέλος σας. Να μην έχετε φιλία με νεώτερο, ούτε να πηγαίνετε ο ένας στο κελί του άλλου, για να μην τον εμποδίζετε. Να έχετε αγάπη αναμεταξύ σας. Εάν έτσι πολιτευτείτε, θα αξιωθείτε της Βασιλείας των Ουρανών, για να συνεφραίνεσθε πάντα με το Δεσπότη Χριστό και όλους τους Αγίους. Εάν μάλιστα βρω κι εγώ παρρησία προς Αυτόν, θα παρακαλώ για εσάς πάντοτε. Σαν καλό σημάδι ότι ο Χριστός δέχθηκε τους κόπους μου, θα είναι η αύξηση των μοναστηριών, τα οποία έχτισα με πολλούς κόπους και ιδρώτες και για τα οποία τόσο πολύ βασανίστηκα." Μετά από εκτενή και θερμή προσευχή, παρέδωσε το πνεύμα στο Θεό στις 23 Ιανουαρίου. Το τίμιο λείψανό του ενταφίασαν με πολλά δάκρυα οι πατέρες στο νάρθηκα του Ναού που ο ίδιος έχτισε. Μετά από λίγα χρόνια άνοιξαν τον τάφο και βρήκαν το Άγιο λείψανο να ευωδιάζει από άρρητη ευωδία. Αργότερα οι πατέρες της Μονής έλαβαν από τα ευωδιάζοντα Άγια λείψανα την κάρα, την σιαγόνα και την δεξιά χείρα. Στις 12 Ιουλίου 1890 στη Νιγρίτα Σερρών κλάπηκε δυστυχώς η κάρα του Αγίου Διονυσίου, όπου είχε μεταφερθεί για προσκύνημα. Τα Ιερά λείψανα του Αγίου σκορπούν άρρητη ευωδία και επιτελούν με τη χάρη του Θεού πολλά θαύματα. Σχετικά με την ιστορική Μονή της Αγίας Τριάδος Ολύμπου, την οποία έχτισε ο Άγιος Διονύσιος , πρέπει να αναφέρουμε ότι το 1943 βομβαρδίστηκε και ανατινάχτηκε από τους Γερμανούς. Έτσι καταστράφηκαν και σπάνια κειμήλια, Ιερά σκεύη, άμφια, βιβλία, χειρόγραφα κ.λ.π. (με ένα κλικ στον σύνδεσμο που σας ετοιμάσαμε θα βρείτε όλο το ιστορικό και πολλές πληροφορίες από το παλιό μοναστήρι της Αγίας Τριάδος που έχτισε ο Άγιος και την νέα Μονή του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω.) Σήμερα στη θέση του παλαιού μετοχίου (Σκάλας) λειτουργεί η νέα Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου, ενώ καταβάλλονται προσπάθειες για την αναστήλωση της παλαιάς Μονής. Η μνήμη του Αγίου Διονυσίου του εν τω Ολύμπω, εορτάζεται στις 23 Ιανουαρίου.

ΠΡΟΣΠΟΥΜΕΝΟΙ, ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ

ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΕΓΟΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΕΙΝ από τον ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ, Τετάρτη, 12 Οκτώβριος 2011 στις 9:41 π.μ. ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ 8 Οκτ 2011 Πατριάρχης Βαρθολομαίος:«ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών…..». Σύμφωνα με πληροφορίες από την εφημερίδα «Καθημερινή»08/10/2011 – και το © ΑΠΕ-ΜΠΕ o Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος από την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας, «επικαλούμενος τις νουθεσίες του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, κτίτορος της παλαιότερης μονής του Αγίου Όρους, επεσήμανε ότι για την οδό που οδηγεί στην «τελείωσιν του μοναχού», ο «πρώτος όρος είναι η υπακοή» η οποία ελαφρύνει τον ζυγόν της ασκητικής ζωής, διότι το βάρος αυτού αίρεται υπό του ηγουμένου». Πρόσθεσε, ότι ο «δεύτερος όρος» είναι «η μεταξύ των αδελφών αγάπη και ενότης» και «η μη η εν υμίν μήτε διχοστασίαι και έριδες», οι οποίες «ατυχώς» εμφιλοχωρούν «εξ εγωισμού και φιλοδοξίας ωρισμένων εις μοναστικάς αδελφότητας» και οδηγούν «εις επικινδύνους και ολισθηράς δια την ψυχικής σωτηρίαν και την πνευματικήν πρόοδον ατραπούς». «Το επικίνδυνον δε έγκειται εις το γεγονός ότι ο τοιούτος μοναχός πλανάται θεωρών ότι ούτος τηρεί «άσπιλον» την παρακαταθήκην της πίστεως, αγνοών την εντολή του Θεού διατυπούμενην σαφώς υπο του πρωτοκορυφαίου των αποστόλων Παύλου : «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε, αύτοι γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών, ως λόγον αποδώσοντες» επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και συνέχισε: «Ούτω κι ημείς έχομεν απόλυτον συνείδηση της ευθύνης, την οποίαν φέρομεν μετά του αρχιερατικού και πατριαρχικού ωμοφορίου, επί των ώμων ημών». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης καταδίκασε τη στάση των αρνητών του διαλόγου «μετά των ετεροδόξων», τονίζοντας ότι η «κατέχουσα την αλήθεια» Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει να φοβάται «οιασδήποτε εκπτώσεως, η παραχαράξεως της αγίας ημών πίστεως», αλλά συνεχίζει τον διάλογο «δια να πεισθούν οι καλοπροαίρετοι, εκ των συνομιλητών ημών». «Εν τω συνόλω, ο διάλογος ενδέχεται να φαίνηται αποτυχημένος. Η Θεία Χάρις όμως ενδέχεται να προσείλκυσε προς την αλήθειαν, τινάς των συμμετεχόντων εις αυτόν. Διότι, δεν αξίζει να διεξάγεται διάλογος, ακόμη και εάν μια μόνον ψυχήν ελκυσθή προς την αλήθειαν;» ρώτησε ο κ. Βαρθολομαίος. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ότι επανειλημμένως έχει τονίσει στο παρελθόν «τας ουσιώδεις διαφοράς μεταξύ Ορθοδοξίας και άλλων ομολογιών». Αναφερόμενος, ειδικότερα στον διάλογο με την καθολική εκκλησία υπογράμμισε ότι «η Ορθόδοξος Εκκλησία πάντοτε εύχεται «υπέρ της των πάντων ενώσεως» και δεν δύναται να αρνηθεί τον εαυτό της», όταν προσκαλείται σε διάλογο για τον σκοπό της επίτευξης αυτής της ενώσεως, όπως «την επιθυμεί και Αύτος Ούτος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός», αλλά όχι χωρίς ουσιώδεις προϋποθέσεις : «Η ένωσις είναι ο τελικός στόχος, αλλά πρό αυτού, πρέπει να επιτευχθεί η ταυτότης εν τη πίστει». «Διο και ουδόλως εφεισθημεν, ομιλούντες προ ετών προς τους ρωμαιοκαθολικούς αδελφούς να επισημάνωμεν ότι με την τακτική την οποία ακολουθεί η ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποδεχόμενη, ολοέν και νέα δόγματα, αι πορείαι αυτής και της ημετέρας εκκλησίας, αντί να συγκλίνουν προς την ένωσιν, αποκλίνουν και οδηγούν προς την απομάκρυνση της μιας, από της άλλης (Πανεπιστήμιο Τζορζταουν 21η Οκτωβρίου 1997)» συμπλήρωσε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε : «Συνεπώς, ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών, ούτε είναι αληθές ότι παραβλέπομεν τας διαφοράς αι οποίαι εμποδίζουν την ένωσιν». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επεσήμανε ειδικότερα τις ευθύνες «της πρώτης τη τάξει» μονής του Αγίου Όρους (στην οποία εγκαταβιώνει και ένας μικρός αριθμός ζηλωτών μοναχών) στα ζητήματα της Κανονικότητας, έναντι άλλης μονής «μικρότερου κύρους», που θα προβεί «είς ενέργειας διασπαστικάς της ψυχικής και πνευματικής ενότητος», τονίζοντας ότι «η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας δεν δικαιολογείται να γίνει ουραγός, άλλης τινός μονής, τοιαύτα φρονούσης». «Η Μεγίστη Λαύρα δεν ημπορεί και δεν επιτρέπεται να είναι ουραγός της σχισματικής Εσφιγμένου. Η Μεγίστη Λαύρα έχει κύρος είναι το πρώτο μοναστήρι του Αγίου Ορους και πρέπει να πρωτοπορεί και να είναι σημαιοφόρος του υγειούς Ορθοδόξου φρονήματος και δόγματος. Αλλά πρέπει να είναι πάντοτε πρώτη η Λαύρα και εις την διακήρυξιν και εις την εφαρμογή της ενότητος, εν πνεύματι αγάπης και αληθείας» επεσήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Κλείνοντας την ομιλία του επικαλέστηκε ένα εδάφιο της επιστολής του Ιακώβου: «Αδελφοί, εάν τις εν υμίν πλανηθή από της αληθείας και επιστρέψη τις αυτόν, γινωσκέτω ότι ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών (Ιακ. Ε' 19-20)». Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έψαλε τρισάγιο στους Τάφους των Πατριαρχών εντός του περιβόλου της Μονής της Μεγίστης Λαύρας, όπου φυλάσσονται οι κάρες τεσσάρων προκατόχων του στον Πατριαρχικό Θρόνο. Νωρίτερα, οδεύοντας προς τη Μονή, σταμάτησε και προσευχήθηκε στο αγίασμα του Αθανασίου του Αθωνίτη. Ετικέτες ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ 5 σχόλια: Ανώνυμος είπε... Πατριάρχης Βαρθολομαίος:«ουδόλως τυγχάνει αληθές ότι παρασυρόμεθα εις μίαν απροϋπόθετον ένωσιν των εκκλησιών…..». Από τη στιγμή που θεωρεί τον Παπισμό Εκκλησία δεν εκφράζει δημόσια και εκκλησιαστικά την παναίρεση του Οικουμενισμού με την οποία αμνηστεύει τις αιρέσεις; 8 Οκτωβρίου 2011 9:16 μ.μ. Αντιοικουμενιστής είπε... Εις ολισθηρός δρόμος υφίσταται: ο δρόμος του "οικουμενικού" μας πατριάρχη. Δεν είναι τυχαίο ότι πήγες στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας την μόνην εκ των 20 Αγίων Μονών που δεχθήκανε το 1280 να συλλειτουργήσουν με τους λατινόφρονας. Υπακοή κάνουμε μόνον στον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, στους Αγίους Αποστόλους και στους Αγίους Πατέρας της Μιας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και ουδέν βαδίζοντα εκτός Αγίας Ορθοδοξίας αναγνωρίζουμε, είτε μοναχός, είτε λαϊκός, είτε μιγάς, είτε ιερεύς, είτε αρχιερεύς, είτε καθηγητής, είτε βασιλεύς. Να μας αναφέρεις Βαρθολομαίε επακριβώς τις προϋποθέσεις που εσύ θεωρείς κάτω από τις οποίες η ένωσις με τους λατίνους είναι εφικτή! Αλλά τίποτα δεν φανερώνεις. Όλα συζητώνται σε σκοτεινές στοές και τίποτα δεν γνωστοποιείται. Ο καιρός στο Αγιώνυμον Όρος είναι πολύ κακός. Κάκιστος! Ο Άγιος Τριαδικός Θεός να μας φωτίζει και να μας ελεήσει. Αμήν 8 Οκτωβρίου 2011 10:00 μ.μ. Ανώνυμος είπε... Αγάπη χωρίς αλήθεια είναι το χειρότερο μίσος. Ο γιατρός δίνει το φάρμακο στον άρρωστο και ας είναι πικρό(αφού πρώτα του πεί οτι είναι άρρωστος). Δεν τον αφήνει να πεθάνει μόνο και μόνο για να μην πικραθεί από το φάρμακο. Η αληθινή αγάπη είναι για τη σωτηρία και όχι για τις δημόσιες σχέσεις. Δυστυχώς στο όνομα μιας δήθεν αγάπης ούτε οι εν αιρέσει επιστρέφουν, ούτε οι εν αληθεία ομολογούν. Και έτσι η πανθρησκεία ιδρύεται στον όνομα μιας αγάπης... Πώς και πόσο ο διάβολος ζηλεύει τον Θεό;; Έχει όμως ήδη κριθεί. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε. Η Χάρις μεθ' υμών. 9 Οκτωβρίου 2011 1:38 π.μ. Ανώνυμος είπε... Ο διάλογος πρέπει να συνεχιστεί(είναι εντολή του Χριστού), αλλά στον αποστολικό και πατερικό δρόμο, μακριά από αυτοπροβολές και κομπορρημοσύνες. Από ανθρώπους με βίωμα ορθόδοξο και εμπειρία εκκλησιαστική και όχι διδακτορικά και βατικάνειες ανατροφές. Για να μεταδώσεις την πίστη σου, πρέπει πρώτα να την έχεις κανει εσύ βίωμα και εμπειρία της ζωής σου. 9 Οκτωβρίου 2011 1:48 π.μ. Ανώνυμος είπε... Άλλο είναι η ομολογία και διδασκαλία και άλλο ο διάλογος! Η ομολογία και η διδασκαλία επιτρέπεται και επιβάλλεται, αλλά ο διάλογος απαγορεύεται. Ο Απόστολος Παύλος δίδασκε να μην συζητούμε με τους αιρετικούς για θέματα πίστεως παρά μόνο να κάνουμε μία ή δύο νουθεσίες και εφόσον επιμένουν στη πλάνη να απομακρυνόμαστε από αυτούς. Για αυτό το λόγο επιβάλλεται η διακοπή των διαλόγων!!! Άλλο τώρα ότι ο Πατριάρχης ρίχνει στάκτη στα μάτια των προβληματισμένων πιστών με το δόλωμα "μα να μην διαφωτίσουμε τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους;" Όμως δεν θα διακοπούν οι διάλογοι γιατί αποτελούν μέσο μαζί με τις συμπροσευχές-κοινές διακηρύξεις με τους αιρετικούς το τρόπο θεολογικής και ψυχολογικής προπαρασκευής των λαών για την υιοθέτηση της Παγκόσμιας Θρησκείας στην οποία θα υπάρχει ποικιλομορφία δογμάτων αλλά και υποχρεωτική μυστηριακή κοινωνία όλων με όλους δίχως διακρίσεις Πίστεως, ορθής και αίρεσης... 9 Οκτωβρίου 2011 2:13 μ.μ.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΩΔΗΓΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210.6021467, 210 2466057 Α.Π. 92 ᾿Εν ᾿Αθήναις τῆ 3 Δεκ. 1999 ΥΠΟΜΝΗΜΑ - ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας κ. ᾿Ανδρέαν, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, Κίτρους-Κατερίνης καί Πλαταμῶνος κ. Γοργόνιον, Βεροίας-Ναούσης καί Καμπανίας κ. Ταράσιον, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον, Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον. Θέμα: "Θεολογικός Διάλογος" μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ῾Ως γνωστόν, ἡ ῾Ιερά Σύνοδος, μέ τήν ὑπ῾ ἀριθμ. 3091/ 23-6-99 ἐπιστολήν Της πρός τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως κ. Χρυσότομον Κιούσην, ἐγνωστοποίησεν ἐπισήμως τήν ἀπόφασίν της περί συνεχίσεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετ᾿ αὐτῶν, καθώς καί τήν σύνθεσιν τῆς ἐπαναδιορισθείσης ᾿Επιτροπῆς, τῆς ὁποίας ἡμεῖς ὡρίσθημεν Πρόεδρος. Εἰς τήν ἐπιστολήν ταύτην ἀπήντησαν, τόσον ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Χρυσότομος Κιούσης (Α.π. 641/24-7-99), ὅσον καί ὁ Πρόεδρος τῆς ὑπ᾿ αὐτοῦ ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς ᾿Αχαΐας κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος (Α.π. ΔΥ/30-8-99). ῾Ο δεύτερος μάλιστα εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον, προέτεινε καί δύο ἐναλλακτικάς ἡμερομηνίας διά τήν πρώτην συνάντησιν τῶν ᾿Επιτροπῶν , καθώς καί "῾Ημερησίαν Διάταξιν" δι ἧς θέτει ἐπί νέας βάσεως τόν διάλογον. Αἱ ἐπιστολαί αὗται τῶν Φλωρινικῶν, ἐτέθησαν ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 20-10-99. ῾Υπ᾿ ὄψιν τῆς ἰδίας ῾Ιεραρχίας ἐτέθησαν καί τά σχέδια δύο ἀπαντητικῶν ἐπιστολῶν, τόσον τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, δι᾿ ἧς γνωρίζεται αὐτοῖς ἡ λῆψις τῶν ἀνωτέρω ἐπιστολῶν καί ὁτι ἐδόθη ἐντολή εἰς τήν ᾿Επιτροπήν νά ἐνεργήσῃ διά τά περαιτέρω τοῦ Διαλόγου, ὅσον καί τῆς ἐπιστολῆς τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς, διά τῆς ὁποίας τοποθετεῖται καί προδιαγράφεται ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἐπί τῶν ἰδίων βάσεων τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς τεθέντων, καί ἐκφράζεται ἡ εὐχή νά ἀρχίσῃ ὁ διάλογος ἀμέσως. ῾Ως πιστεύω θά ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἀμφότερα τά κείμενα ἐνεκρίθησαν ἀνεπιφυλάκτως ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἑπομένως θά ἔδει νά εἶχον ἀποσταλεῖ ἀμέσως. Αὐτό τοῦτο, ὅμως, τό περιεχόμενον τοῦ σχεδίου τῆς ἐπιστολῆς, παρά τήν Συνοδικήν ἔγκρισιν, δυσηρέστησεν προφανῶς ἑκατέρωθεν πρόσωπα μετέχοντα τῆς νέας προσπαθείας καί τά ὁποῖα δέν τό "ἐνέκριναν". Τήν 5-11-99, ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ Προέδρου τῆς ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς, προσεκαλέσαμε εἰς τά Γραφεῖα τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅλα τά μέλη, προκειμένου νά συζητήσωμεν ἐπί τοῦ ἐπείγοντος θέματος τῆς ἀπαντήσεως πρός τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον τῆς ᾿Ακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην καί τόν Μητροπολίτην τῆς ἰδίας παρατάξεως κ. Καλλίνικον Σαραντόπουλον. Πρίν ἔλθωμεν εἰς τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν τῆς ᾿Επιτροπῆς, κρίνομεν ἀπαραίτητον νά σᾶς ἐνημερώσωμεν ἐπί τοῦ ὅλου θέματος. Διά τοῦτο πρωτίστως, τόσον ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου κατά τήν περίοδον 1988-1992, ὅσον καί ὑπό τήν παροῦσαν ἰδιότητα ὡς Προέδρου , προβαίνομεν εἰς μίαν σύντομον ἱστορικήν ἀναδρομήν - παρουσίασιν τοῦ θέματος τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου. Σύντομος ἱστορική ἀναδρομή ἐπί τοῦ θέματος: "Θεολογικός Διάλογος" Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας (μετά τό 1977), μέ τήν εἴσοδον εἰς τόν ᾿Αγῶνα τῶν θεολόγων, καί μέ τήν εὐλογίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἐτέθησαν εἰς πρώτην προτεραιότητα δύο ἰδιαιτέρως σοβαρά θέματα: 1) ῾Η συστηματοποίησις τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ἔναντι τῆς παλαιοημερολογιτικῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης. 2) ῾Η ἐπίμονος, μέσω ἑνός γνησίου θεολογικοῦ διαλόγου ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθείᾳ, ἐπιδίωξις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου νά θεραπευθῇ τό σχῖσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον προεκάλεσε ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καί διά τοῦ ὁποίου ἐπλήγει βαρύτατα ὁ ῾Ιερός τῆς ᾿Εκκλησίας ᾿Αγών. Κατά βεβαίας μαρτυρίας τό γεγονός ἐκείνου τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἀνησύχησεν ὄχι μόνον τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀλλά ἐν τῇ προόδῳ του καί πολλούς ἐκ τῶν Φλωριναίων καί ἰδιαίτερα τόν ἀποθανόντα Καλλιόπιον, ἀλλά καί τόν ἡμέτερον τότε Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης Χρυσόστομον! Ταῦτα, ἐνῶ ἡ προσπάθεια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ νά ὑπαχθοῦν οἱ Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν ἔλεγχον του, ποτέ δέν διεκόπη. Αὐτήν τήν περί ὑπαγωγῆς προσπάθειαν τήν εἶχεν ἀναλάβει κατά τήν περίοδον ἀπό τό 1980 καί μετά, ὁ ἐπίσης τότε ἡμέτερος Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς κ. Ματθαῖος μέ τά γνωστά ἀνταλλάγματα τῆς "ἀναγνωρίσεως" μας παρά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τῆς ἐκ μέρους μας ἀποδοχῆς, ὅτι "ἐχειροθετήθημεν" καί οὕτω "ἀπεκατεστάθημεν" τό 1971!!! ῾Ο Θεολογικός Διάλογος μετά τῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης ἔγινε πραγματικότης μετά 10 περίπου ἔτη, ἀφ᾿ ὅτου εἶχον ἀρχίσει αἱ συστηματικαί προσπάθειαι, ἤτοι τό 1988. Πράγματι ἐκεῖνος ὀ Θεολογικός Διάλογος ἔφθασε εἰς ἕνα πολύ ἀξιόλογον σημεῖον, τό ὁποῖον δύναται νά θεωρῆται τό "κλειδί" διά τήν περαιτέρω λύσιν τοῦ προβλήματος τοῦ σχίσματος τοῦ 1937. Δυστυχῶς ὅμως ἐκείνη ἡ κατά Θεόν προσπάθεια καί πρόοδος τοῦ ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ Θεολογικοῦ Διαλόγου, διεκόπη τό 1992 διά δύο βασικούς λόγους, οἱ ὁποῖοι συνδέονται τόσον, ὥστε νά μποροῦν νά θεωρηθοῦν καί ὡς ἕνας λόγος: α) ᾿Από τήν πρόοδο τῶν ἐργασιῶν ἐπί τῶν πρώτων δύο θεμάτων (1998-1992) προέκυψε ἡ ἀποδοχή, ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν, τῆς ῾Ομολογίας-᾿Εκκλησιολογίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Κατ᾿ αὐτήν ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι ἐνεργείᾳ Σχισματοαίρεσις, ἡ δέ ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι ἡ ἀπό τοῦ 1924 ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος. ῾Υπό τό φῶς αὐτῆς τῆς ὁμολογίας ἐπρόκειτο νά ἐξετασθοῦν καί τά λοιπά θέματα τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί κυρίως ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ ᾿Εκκλησιολογικοῦ - Δογματικοῦ αἰτίου τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ὅπως καί τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ὡς ἀποτελούσης μετά τῆς ᾿Αποστολικῆς Πίστεως τά δύο βασικά γνωρίσματα τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Από τοῦ Νοεμβρίου ὅμως τοῦ 1991 ἤλλαξαν αἱ διαθέσεις καί προθέσεις ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως καί ἀπεφάσισαν νά διακόψουν τόν Θεολογικόν Διάλογον. ῾Ο λόγος ἦτο ἡ ἀπό 17-11-1991, ὑπ᾿ ἀριθμ. 2548 ἀποσταλεῖσα εἰσήγησις ἐπί τοῦ γ' θέματος, ἡ ὁποία ἀνέλυε βάσει τῶν πηγῶν τήν αἰτία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937, ἐξ ἧς προέκυπτε καί ἡ δογματική φύσις καί οὐσία τοῦ σχίσματος. ῾Η ᾿Επιτροπή τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως τότε οὐσίᾳ ἐκήρυξεν ὅτι μέ τήν κοινήν ῾Ομολογίαν ὡλοκληρώθη ὁ Θεολογικός Διάλογος, καί ἑπομένως βάσει αὐτῆς τῆς κοινῆς ᾿Εκκλησιολογίας - ῾Ομολογίας, ἠδύνατο νά γίνῃ ἡ ἕνωσις, ἐνῶ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς κατ᾿ αὐτούς, ὡς ἐδήλωσαν, δέν ὑφίσταται, διότι εἶναι κοινή αὕτη καί διά τήν παραταξί τους καί διά τήν ᾿Εκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.! Δηλαδή ἰσχυρίσθησαν ὅτι "ἀμφότεροι ἔχομεν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν Κανονικῶς ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς"!! ᾿Ιδού τό ἰδιαίτερα σοβαρόν θέμα, τό ὁποῖον ἐστάθη ἡ αἰτία νά διακοπῇ ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου! Νά μή συζητηθῇ ἡ ἐκκλησιολογική αἰτία τοῦ σχίσματος, νά μή συζητηθοῦν αἱ συνέπειαι ἐξ αὐτοῦ, καί ἐπ᾿ οὐδενί νά τεθῇ θέμα ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς. β) Τό 1991 ἐξεδηλώθησαν τεχνηταί ἔριδες εἰς τούς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας μέ ἀποτέλεσμα νά διακοπῆ καί διά τόν λόγον αὐτόν, ὅσον ἐξαρτᾶται καί ἀπό ἡμᾶς ὁ Θεολογικός Διάλογος, ἀφοῦ ἐνεκρώθη καθε μορφή ἀγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἐν τέλει προεκλήθη ὑπό τῶν πέντε καί κυρίως ἀπό τόν πρώην ᾿Αττικῆς καί τόν πρώην Θεσσαλονίκης, τό σχῖσμα τοῦ Μαΐου τοῦ 1995. Τό ὅλον κίνημα τῶν πέντε εἶχεν ὡς αἰτίαν καί τήν σημειωθεῖσαν πρόοδον τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, καί ἐστόχευε ἀποφασιστικά εἰς τήν παρακώλυσιν τῆς περαιτέρω προόδου του, ἀλλά καί εἰς τήν διακοπήν αὐτοῦ. Πρέπει καί ἐδῶ νά σημειώσωμεν ὅτι καί σήμερα δέν θέλουν πολλοί τήν συνέχισιν ἐκείνου τοῦ διαλόγου, δέν θέλουν δηλαδή νά γίνῃ ἐπί τῶν βάσεων πού ἐτέθη καί ἐπροχώρησεν. ᾿Επίσης τό κίνημα τῶν πέντε εἶχεν πραγματικήν αἰτίαν καί τό γεγονός, ὅτι ἀπέτυχαν καί τά σχέδια τοῦ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαίου, νά ὑπαχθῶμεν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν μέσῳ τοῦ Πατριαρχείου ῾Ιεροσολύμων, καί ὑπό τήν προϋπόθεσιν τῆς ἀποδοχῆς, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἔστω καί θεωρητικῶς, ὅτι ἡ ᾿Αποστολική μας Διαδοχή ἀπεκατεστάθη τό 1971 διά τῆς δῆθεν ὡς πραγματικῆς ἐκλαμβανομένης "χειροθεσίας" ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Σημειώνομεν ἐπίσης μετ᾿ ἐμφάσεως ὅτι εἰς τήν διακοπήν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου συνέβαλεν ἀποφασιστικά καί ὁ ἡμέτερος τότε Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὁ πρώην Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀπέκλεισε νά ἔλθουν οἱ Φλωριναῖοι εἰς τά Γραφεῖά μας, ὅπως ἐζήτησαν, διά νά ἐλέγξουν τά στοιχεῖα ἐπί τῆς Γ' Εἰσηγήσεως ἐκ τῶν ἀναφερομένων εἰς αὐτήν πηγῶν, καί αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τά ἡμέτερα ἀρχεῖα. ῾Επομένως δι ἡμᾶς εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι διά τοῦ κινήματος τῶν πέντε βασικοί στόχοι τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ἦσαν νά διακοπῇ καί νά μή προχωρήσῃ ὁ Θεολογικός Διάλογος, νά μή θεραπευθῇ τό σχῖσμα τοῦ 1937, διότι αὐτό δέν τό θέλει ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἀλλά καί νά δημιουργηθῇ ἕνα νέο σχῖσμα, ὅπερ καί ἐγένετο. Τοῦτο ὅλον ἐγένετο, ὡς προελέχθη, καί διότι ἡ προσπάθεια, ἡ ὁποία ἤρχισεν ὑπό τοῦ πρώην ᾿Αττικῆς, κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1980, καί διά τῆς ὁποίας ἐπεδιώκετο ἡ "ἀναγνώρισίς" μας ὑπό τούς ὅρους τούς ὁποίους μόλις ἀνωτέρω ἐσημειώσαμεν, ἀπέτυχεν. Πίσω ἀπό τό ὅλον κίνημα, ἀπεδείχθη καί συνεχῶς ἀποδεικνύεται, ὅτι ὑπάρχουν μηχανισμοί τοῦ Νεοημερολογιτσιμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί ἐν ῾Αγίῳ ῎Ορει, ἀλλά καί ἀλλαχοῦ, τούς ὁποίους συνθέτουν κυρίως ἐγκάθετοι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐπί πολλά ἔτη ὑποκρίνονται τόν δῆθεν ὑπέρ - παλαιοημερολογίτην (παλαιά μέθοδος), ἀλλά καί παλαιοημερολογῖται "γνήσιοι", οἱ ὁποῖοι παρασύρονται ἤ ἐνεργοῦν καί αὐτοί ὡς ἐγκάθετοι, καί ἐλαφρᾷ τῇ συνειδήσει προωθοῦν τά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι ᾿Επιτρέψτε μου νά δηλώσω τήν βεβαίαν πίστιν μου, ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἐτελείωσεν. ῾Απλῶς ὡλοκληρώθη ἕνα πρῶτο μέρος αὐτοῦ, τό ὁποῖον κατευθύνουν αἱ σκοτειναί δυνάμεις καί ἡ νέα τάξις πραγμάτων εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.). ᾿Ενταῦθα ὑπομιμνήσκομεν ἁπλῶς τήν ἀπόπειραν προδοσίας τῆς ᾿Εκκλησίας, κατά τήν περίοδον τοῦ 1931-1934, 1935-1937, τοῦ 1950, ἐνῶ θέλω νά ἐπιμείνω ὀλίγον εἰς τήν τοιαύτην τοῦ 1971, διά νά φανῇ καί πόσον παλαιόν, ἀλλά καί μόνιμον εἶναι τό κίνημα τῶν πέντε τοῦ 1991-95. Τό 1971, ὁ ἤδη ἀποθανών Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ὡς ἐγκάθετος τοῦ Φλωρινισμοῦ, καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπεκρίθη τόν δῆθεν μεταμεληθέντα, καί οὕτω παρεισέφρυσεν εἰς τούς κόλπους τῆς ᾿Εκκλησίας . ᾿Ενεφανίζετο ὡς ὑπερορθόδοξος καί κατά τό κοινῶς λεγόμενον "βασιλικώτερος τοῦ βασιλέως", ἐνῶ οὐσιαστικά ἐνήργει βάσει καλά μελετωμένου σχεδίου, ὡς ἐγκάθετος. Εἰς ἐλάχιστον χρόνον ἐπλάνησε τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον, μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα καί τήν σκηνοθεσίαν περί ῾Ιεραποστολῆς εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ἐνῶ εἶχεν ἑτοιμασθεῖ ἡ ἀπόπειρα προδοσίας, διά τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς μας, τό ὁποῖον εἶχεν ἐκπονήσει ἀπό τό 1950 ὁ πρώην Φλωρίνης!. Πρόκειται διά τήν μόνιμον ἐπιδίωξιν νά προσβληθῇ ἡ Γνησία καί ἀδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, μέσω τῆς ὡς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας. ῾Η σατανική αὕτη ἀπόπειρα δολιοφθορᾶς ἀπέτυχεν, ἀλλ᾿ αἱ σκοτειναί, δυνάμεις δέν παρητήθησαν. ᾿Εποίησαν καί ποιοῦν τά πάντα διά πολλῶν ἄλλων ἐγκαθέτων, ἐμφανῶν καί κρυπτομένων, νά ἐπιφέρουν δολίως τό τελικόν κτύπημα, μέσω μιᾶς παρωδίας Θεολογικοῦ Διαλόγου καί μιᾶς "ἑνώσεως" ἐπί τῇ βάσει μιᾶς θεωρητικῆς ῾Ομολογίας, χωρίς νά ἐξετασθῇ τό θέμα τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀλλά καί μέσω μιᾶς ἀλληλοαναγνωρίσεως νά "ὁμολογήσωμεν" ἐν τῇ πράξει, ὅτι ἔχομεν τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν ἀπό τούς Ρώσους! ῎Ας μοῦ συγχωρηθῇ, παρακαλῶ ἡ ἔκφρασις, ὅτι μόνον ἐγκάθετοι καί ἐθελοτυφλοῦντες δέν ἀντιλαμβάνονται, ὅτι ἡ προδοσία-βλασφημία τοῦ Καλλίστου θέλει νά ἔχῃ τήν συνέχειά της ἐπί τοῦ συνόλου τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος (Γ.Ο.Χ.). ᾿Ιδού, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί, ἰδού τό ὅλον θέμα συγκεφαλαιωμένον, καί ἰδού διατί ὁ θεολόγος Καθηγητής κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης ἐτέθη εἰς τό στόχαστρον τόσον τῶν πέντε, ὅσον καί τῶν Φλωριναίων, καί λοιπῶν. ᾿Οφείλω νά ὁμολογήσω, ὅτι οὗτος ἐσήκωσεν ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅλον τό βάρος τῆς μακρᾶς προετοιμασίας τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί τῆς ἐπιτυχοῦς ἐν πολλοῖς διεξαγωγῆς αὐτοῦ μέχρις ἐκεῖ πού ἔφθασε, ἀλλά καί τό βάρος τῶν "᾿Εκκλησιολογικῶν θεμάτων", διό κατά τήν ἄποψίν μου, οὗτος δέν πρέπει νά παραδώσῃ τήν σκυτάλην τοῦ ᾿Αγῶνος. Δέν πρέπει νά διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς μας, καί ὅτι τά σχέδια καί αἱ ἐνέργειαι τοῦ Καλλιοπίου κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπιμελῶς τά συνεχίζει ὁ στενά συνδεθείς μετ᾿ ἐκείνου ἤδη ἀπό τήν περίοδον τοῦ 1970, ὡς λαϊκός, καί κατόπιν ὡς ῾Ιερομόναχος, παρά τῷ τότε Κορινθίας Καλλίστῳ, σήμερον δέ ὡς Μητροπολίτης τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως ᾿Αχαΐας κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος. Παραλλήλως καί ὁ νεοημερολογίτης θεολόγος καί νομικός κ. ᾿Αθαν. Σακαρέλλος διαδραματίζει σοβαρόν ρόλον στό ὅλον θέμα. Δέν ἀναφέρομαι, δι᾿ εὐνοήτους λόγους, εἰς ἄλλους, ὅπως ὡρισμένους ζηλωτάς ἤ καί κάποιον παλαιόν σύμβουλον ῾Ιεράρχου, διότι καί αὐτός δέν εἶναι σημερινός, ἀφοῦ ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν μας ποῖον ρόλον διαδραματίζει ἀπό τό 1978, καί μέχρι σήμερον ἀδιακόπως, ὅπως καί ἄλλοι νεώτεροι, καί οἱ ὁποῖοι ἀπό κοινοῦ προσπαθοῦν νά ἐλέγχουν καί νά κατευθύνουν τήν πορεία τοῦ ᾿Αγῶνος τῆς ᾿Εκκλησίας . Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐνδεικτικῶς σημειωθέντων ἡ ταπεινότης μου φρονεῖ ὅτι ὡς ᾿Αρχιερεῖς καί ὡς ῾Ιερά Σύνοδος καλούμεθα νά κατανοήσωμεν καί νά ἐρμηνεύσωμεν καί τήν νέαν προσπάθειαν περί ἐπανενάρξεως τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, ἡ ὁποία ἐσημειώθη ἀπό τό 1998, ὅπως αὕτη προκύπτει ἀνάγλυφος ἀπό τά κατωτέρω κείμενα, τά ὁποῖα ἐπισυνάπτω καί τά θεωρῶ ἀναπόσπαστα μέρη αὐτοῦ τοῦ ῾Υπομνήματός - ᾿Αναφορᾶς μου: α) Τήν μέ Α.Π. 525/Γ/5-8-98 ἐπιστολήν τοῦ κ. Καλλινίκου πρός τόν κ. Δημ. Κάτσουραν. β) Τήν μέ Α.Π. 3091/23-6-99 ἀπαντητικήν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου πρός τόν ῾Ηγέτην τῆς Φλωρινοακακιακῆς παρατάξεως κ. Χρυσόστομον Κιούσην. γ) Τήν μέ Α.Π. 641/24-7-99 ᾿Επιστολήν τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση πρός τήν Α.Μ. τόν ᾿Αρχιεπίσκοπον. δ) Τήν ἀπό 30-8-1999 ὁμοίαν τοῦ κ. Καλλινίκου, ἐπίσης πρός τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον . Τά ἀνωτέρω κείμενα εἶναι ἐκφραστικά καί ἀποκαλυπτικά τῶν κινήτρων καί τοῦ σκοποῦ τῆς νέας προσπαθείας περί Θεολογικοῦ Διαλόγου καί ὅσων ἀνωτέρω ἐσημειώσαμεν. ᾿Επί τούτοις δέον, ὅπως παραλλήλως ληφθῶσιν ὑπ᾿ ὄψιν καί τά κάτωθι: α) ῾Ο κ. Βαρθολομαῖος, μόλις τόν παρελθόντα ᾿Οκτώβριον, δι ἐπιστολῆς του ἐρωτᾶ τήν Σύνοδον τοῦ κ. Χριστοδούλου νά τόν πληροφορήσῃ περί τῆς ἀριθμητικῆς δυνάμεως τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση. ῾Η Σύνοδος τοῦ κ. Χριστοδούλου, ἐνῶ ἀσχολεῖται ἐπισταμένως μέ τό θέμα, φέρεται ἐξωτερικῶς ὡς ἐνοχληθεῖσα ἐκ τῆς παρεμβάσεως τοῦ κ. Βαρθολομαίου, παραλλήλως δέ μελετᾶ τό νέον "παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα" τό ὁποῖον θά "αναγνωρίσουν" (᾿Εφημερίς "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ" τῆς 2-12-1999, καί "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" τῆς 17-12-99).. β) ᾿Επίσης εἰς τήν ᾿Εφημερίδα "Νέοι ἄνθρωποι" τῆς 26-11-1999 εἰς τήν σελίδα 19 ἀναφέρονται τά ἐξῆς: "Διάλογο ξεκινοῦν οἱ τρεῖς μεγάλες καί σοβαρές παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (Ματθαίου, Χρυσοστόμου καί Κυπριανοῦ) μέ σκοπό τήν ἕνωσή τους... Μόνο πού καί αὐτήν τήν φορά ὅλα θά ναυαγήσουν μιά καί μετέχουν λαϊκοί στίς ᾿Επιτροπές διαλόγου". ῞Οπως ἀντιλαμβάνεσθε ἐδῶ μέ αὐτό τό κείμενο φωτογραφίζεται ὁ κ. Γκουτζίδης, ὁ ὁποῖος σημειωθήτω καί πάλιν εἶναι καί ὁ ἐμπνευστής καί ὁ σηκώσας τό ὅλον βάρος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μέχρις ἐκεῖ πού ἔφθασε καί πρέπει, ὡς προεῖπα νά μή παύσῃ νά ἐργάζεται διά τήν συνέχισιν καί ὁλοκλήρωσίν του, ἐνῶ ἡ παρωδία διαλόγου καί ἀδιανόητος μᾶς εἶναι καί δέν θά τήν ἐπιτρέψωμεν. γ) Καί ἡ ᾿Εφημερίς πάλιν "ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" 4-12-99 εἰς τήν σελ. 71, εἰς ὁλοσέλιδον ἄρθρον γράφει ὅτι κατά τόν κ. Χριστόδουλο τό παλαιοημερολογιτικόν εἶναι "ἕνα ἀνοικτό ζήτημα ἀπό 80 ἐτῶν καί ἡ ᾿Εκκλησία ὀφείλει νά σκύψῃ ἐπάνω του", ὁ δέ κ. Χρυσόστομος Κιούσης, ὁ ὁποῖος φέρεται ὅτι δίδει συνέντευξιν πρός τήν ἰδίαν ᾿Εφημερίδα ἰσχυρίζεται: "Κατ᾿ ἀρχήν μεταξύ ἡμῶν καί τῶν Ματθαιϊκῶν ἔγινε τό 1937 ἕνα σχίσμα γιά λόγους θεολογικοκανονικούς . Πιστεύω πώς περισσότερο ὀφείλεται σέ παρεξήγηση παρά σέ οὐσία. ᾿Εν πάσῃ περιπτώσει ἀφορμή ὑπῆρξε ἡ ἀπόσχιση τοῦ κατά τά ἄλλα λίαν ἐναρέτου ᾿Επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη ἀπό τόν τότε ποιμενάρχη μας πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, ἐπειδή ὁ τελευταῖος ὑποστήριζε τή βασική ἀρχή τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ὅτι γιά νά θεωρηθῇ κάποιος ἔνοχος ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ παραπτώματος πρέπει νά καταδικασθῇ ἀπό τό ἁρμόδιο Συνοδικό ὄργανο, ἀλλιῶς εἶναι "δυνάμει καί οὐχί ἐνεργείᾳ" ἔνοχος. Τούτους (ἐννοεῖ τούς "Ματθαιϊκούς") ἡ ᾿Εκκλησία μας οὐδέποτε καθήρεσε καί ἤδη ἄνοιξε διάλογο μαζί τους, ἐλπίζει δέ παρά τίς μεμονωμένες ὑπονομεύσεις ὁρισμένων ἀτόμων, σέ θετικά ἀποτελέσματα". ῾Ο ἀρθρογράφος στήν συνέχεια λέγει: "᾿Εδῶ νά ἀνοίξουμε μία παρένθεση στήν ἱστορική ἀναφορά τοῦ κ. Χρυσοστόμου. ῾Ο κ. Δημ. Κάτσουρας, διευθυντής τοῦ "Κήρυκα Γνησίων ᾿Ορθοδόξων", ἐπίσημου δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῶν Ματαιϊκῶν πού ἔχουν ἀρχιεπίσκοπο τόν ᾿Ανδρέα, στό τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ, "Αὔγουστος 1999", πού κυκλοφόρησε πρίν ἀπό λίγες μέρες, μιλάει σαφῶς γιά "συνέχεια τῆς ἀντιπαραθέσεως μέ τούς Φλωρινικούς" καί ὅτι αὐτοί ὀφείλουν νά καταδικάσουν τήν θεωρία τοῦ πρώην Φλωρίνης περί "δυνάμει κα'οὐχί ἐνεργείᾳ σχίσματος " μέ ὅσους ἀκολουθοῦν τό νέο ἡμερολόγιο, γιατί ἀλλιῶς ὑπάρχει δυσκολία στή συνέχιση τοῦ μεταξύ τους διαλόγου". δ) Περαιτέρω, δέν νομίζω νά ἀγνοῇ κανείς, ὅτι οἱ πέντε διά στόματος τοῦ πρώην Μεσσηνίας Γρηγορίου, δηλώνουν, ὅτι: "ἄν βγῇ ἀπό τή μέση ὁ Γκουτζίδης, ἡμεῖς ἑνωνόμεθα τήν ἄλλη μέρα". ε) ᾿Επίσης κατά διάχυτον μαρτυρίαν ὁ "᾿Αρχιεπίσκοπος" κ. Χρυσόστομος Κιούσης εἶναι ἐνωχλημένος ἀπό τήν ἀρθρογραφίαν τοῦ κ. Γκουτζίδη ( Βλ. ᾿Απαντῶμεν ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ", Κ.Γ.Ο. ἔτους 1998, σελ. 135-138, 164-174, 227-238, 267-275, 295-303), καί δέν ἀνέχεται "νά ἔχῃ τόν κ. Γκουτζίδη νά τοῦ κάνῃ μάθημα ῾Ιστορίας". Καί βέβαια ὁ κ. Χρυσόστομος ἔχει ἀνάγκη καί ἀπό τά μαθήματα τῆς ῾Ιστορίας τοῦ ᾿Αγῶνος, διότι ἀπό τά κείμενά του ἀποδεικνύεται ὅτι ἤ δέν γνωρίζει τήν ῾Ιστορία τοῦ ᾿Αγῶνος ἤ τήν διαστρέφει σκοπίμως, διά τοῦτο ἐνοχλεῖται ἀπό τό φῶς τῆς ῾Ιστορικῆς καί τῆς Δογματικῆς ἀληθείας. ῾Ωσαύτως τρεῖς ἐκ τῶν νεοχειροτονηθέντων ᾿Επισκόπων τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Χρυσοστόμου, οἱ κ.κ. Γερόντιος, Χρυσόστομος καί Γρηγόριος, εὑρεθέντες ὁμοῦ κατά τήν 28-8-1999 (παραμονή ἑορτῆς ἀποτομῆς Κεφαλῆς Τιμίου Προδρόμου) εἰς τόν πανηγυρίζοντα Ναόν εἰς Λουτοφί Θηβῶν, γενομένης συζητήσεως ἐδήλωσαν: "Μιά ὀρθόδοξος ῾Ομολογία, ἐδῶ καί τώρα, ἀπό τίς δύο πλευρές καί ἑνωθήκαμε. Διότι ἄν ἀρχίσωμεν τί εἶπεν ὁ ἔνας καί τί ἀπήντησεν ὁ ἄλλος δέν θά τελειώσωμεν ποτέ". Μετά ἀπό τάς ἀποκαλύψεις τόσον τοῦ κ. Γκουτζίδη, ὅσον καί ἐμοῦ, ἤδη διά νά μή ἐκτεθοῦν περισσότερον ὡρισμένα πρόσωπα, καθ᾿ ἡμᾶς, ἀναμένεται μία σκόπιμος ἀναθεώρησις, ὅσον ἀφορᾶ τούς "᾿Ανδρεϊκούς", τούς ὁποίους ἴσως νά τούς ἀφήσουν ἀπ᾿ ἔξω, διά νά "διαψεύσουν" σέ πρώτη φάσι, τά περί προδοσίας, τό δέ νέον σχῆμα φαίνεται νά προωθῆται (ἄν ἀληθεύουν οἱ πληροφορίες) μεταξύ: α) Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, β) Χρυσοστόμου Κιούση καί γ) Κυπριανοῦ. Διά τούς πέντε δέν ὑπάρχουν πληροφορίαι, ἀλλά εὐχῆς ἔργον θά ἦτο, ἐφ᾿ ὅσον δέν θέλουν νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἐν μετανοίᾳ, ὡς ἀμετανόητοι πού εἶναι, νά ἀπορροφηθοῦν ἀπό τό νέον σχῆμα. Πάντως καί πρός τήν πλευράν των ἔγινε προσπάθεια ἐκ μέρους τοῦ Καλλινίκου, διά "Θεολογικόν Διάλογον" καί μετ᾿ αὐτῶν, ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι ἡ παράταξις τοῦ κ. Καλλινίκου ἀποτελεῖ τό κέντρον τοῦ νέου σχήματος. ῞Οπως φαίνεται, ὅμως, θά τούς ἀφήσουν ἔξω καί αὐτούς, διότι ἀφ᾿ ἐνός ἡ σχισματική των κατάστασις ἐξυπηρετεῖ καλύτερον τά σχέδιά των καί μᾶλλον προορίζονται μετά ἀπό κάποια καλά μελετημένα γεγονότα, πού ἤδη διαδραματίζονται, νά "ἐπιστρέψουν" εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, ὡς ἐγκάθετοι προκειμένου νά ὁλοκληρώσουν τό ἔργο τους ἐκ τῶν ἔνδον. ῎Ετσι κατανοοῦνται πλήρως καί τά ἀνοίγματα ἡμετέρων τινῶν πρός τούς πέντε καί τό γεγονός, ὅτι δέν συγχωροῦν σέ κανένα νά παρουσιάζῃ τά ἐγκλήματα τους κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τά ὁποῖα τόλμησαν πρός χάριν τῆς "Νέας Τάξεως Πραγμάτων". ῞Οσον καί ἄν θελήσῃ τις νά παρίδῃ τά ἀνωτέρω, πρᾶγμα τό ὁποῖον θά ἀπετέλει "ἐθελοτυφλίαν" καί "στρουθοκαμηλισμόν", καί ἄλλο πρόσφατον γεγονός ἐπιρρωνύει τάς ἀπόψεις μας καί δέν ἀφήνει περιθώρια ἀμφισβητήσεως, ὅτι συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ παρουσιάζονται ὡς ὑπέρ τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου ἐν ᾿Αγάπῃ καί ᾿Αληθείᾳ, εἰς τήν οὐσίαν δέν θέλουν αὐτόν τόν ἐν ἀληθείᾳ διάλογον, ἀλλά τόν διάλογον, τόν ὁποῖον προτείνει ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν κ. Χρυσόστομος Κιούσης, καί ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς ἰδίας παρατάξεως κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος. Θέλουν, ὅπως προκύπτει ἀπό τά ἔγγραφά των, τάς προαναφερθελισας δηλώσεις καί τάς συνεντεύξεις των καί ἀπό τήν γενικωτέραν ἐκτίμησιν τῶν πραγμάτων, ἕναν διάλογον, μέσα ἀπό τόν ὁποῖον οὐσιαστικά ἐπιδιώκεται νά προκύψῃ ὡς ἕνωσις τό νέον οἰκουμενιστικόν παλαιοημερολογιτικόν σχῆμα, τό ὁποῖον θά τύχῃ κάποιας "ἀναγνωρίσεως". Αὐτό ἑρμηνευόμενον θά σημαίνῃ ὑπαγωγήν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀφοῦ θά εἶναι ἕνα παλαιοημερολογιτικόν σύνολον, τό ὁποῖον θά ἀκολουθῇ τήν "ἀκρίβειαν" τῶν 13 ἡμερῶν, ἐνῶ κατά τά ἄλλα θά κινῇται εἰς τόν χῶρον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀπό τόν ὁποῖον δέν θά διαφέρῃ ποσῶς, ἀλλά καί θά ἐλέγχεται. Τό θλιβερό συμβάν τῆς 5-11-99 (Ε.Η.) Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι. Μετά τήν σύντομον αὐτήν ἱστορικήν ἀναδρομήν ἐπί τοῦ θέματος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νά σᾶς ἐνημερώσω ἐπί νέου προβλήματος, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τόν Θεολογικόν Διάλογον, τό ὁποῖον, ὡς μή ὤφειλον, ἤγειραν τρία ἐκ τῶν μελῶν τῆς Συνοδικῶς ὁρισθείσης ᾿Επιτροπῆς. Τήν Πέμπτην 5-11-99, ἡμεῖς ὁ ᾿Επίσκοπος Κήρυκος, ὡς Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς ἐπί τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τά μέλη ὁ ᾿Αρχιμ. π. Στέφανος Τσακίρογλου, ὁ ῾Ιερομ. π. Νεόφυτος, ὁ θεολόγος κ. ᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης, καί ὁ κ. Δημήτριος Κάτσουρας, κατόπιν τηλεφωνικῆς προσκλήσεώς μου συνήλθομεν ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μέ ἀποκλειστικόν θέμα νά ἐγκρίνωμεν τήν τελικήν διατύπωσιν τοῦ ἤδη ἐγκεκριμένου ὑπό τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου σχεδίου ἐπιστολῆς πρός τήν Φλωρινικήν παράταξιν, νά ὑπογραφῇ καί νά ἀποσταλῇ χωρίς ἀναβολήν ἤ καθυστέρησιν. Παραλλήλως θά ἐ συντονίζαμε καί ὅλας τάς ἐνεργείας πρός πληροφόρησιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἐπί τοῦ ὅλου θέματος δεδομένου ὅτι καί οἱ παλαιότεροι τῶν ᾿Αρχιερέων δέν ἔχουν σαφῆ πληροφόρησιν, λόγῳ τῆς μακροχρονίου διακοπῆς, ἀλλά καί οἱ νεώτεροι ἀγνοοῦν παντελῶς τό θέμα. Πράγματι, κατά τήν ὡς ἄνω ἡμερομηνίαν συνηντήθημεν, διά νά συσκεφθῶμεν ἐπί τοῦ μοναδικοῦ θέματος, ἤτοι τῆς ἔγκρίσεως καί ἀποστολῆς τοῦ σχεδίου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς πρός τήν Φλωρινικήν παράταξιν, πλήν ὅμως τοῦτο οὔτε ἐξητάσθη, οὔτε ἐνεκρίθη, οὔτε ἀπεστάλη, διά τούς κάτωθι λόγους. Κατ᾿ ἀρχήν τό γεγονός, ὅτι τό σχέδιον ἐτέθη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, κατεκρίθη ὡς πρωθύστερον ὑπό τριῶν μελῶν (π. Στεφάνου, π. Νεοφύτου καί κ. Δ. Κάτσουρα), διότι, προφανῶς, μετά τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ι.Σ. μετ᾿ ἐπαίνου ἐγκρίσεως αὐτοῦ, δέν ἦτο δυνατόν νά ἀλλάξῃ τό κείμενον ἐπί τῆς οὐσίας! Δέν ἐδέχθησαν κατ᾿ ἀρχήν δι᾿ αὐτόν τόν λόγον νά ἔλθῃ πρός ἐξέτασιν καί νά ἐγκριθῇ ἡ ἀποστολή του, καίτοι ἦτο καί ἀναγκαῖον καί ἐπεῖγον, ἐνῶ, ἐπαναλαμβάνω, κατεκρίθη τό ἀνωτέρω γεγονός ὡς τυπικῶς πρωθύστερον. Πέραν τούτου, εἰς τήν συνέχεια τά ἴδια μέλη προέβαλον ἀπό κοινοῦ καί ἄλλον λόγον, διά τόν ὁποῖον δέν ἐδέχθησαν ἐπ᾿ οὐδενί νά ἔλθωμεν πρός ἐξέτασιν τοῦ θέματος, διά τό ὁποῖον ἀποκλειστικῶς ἐκλήθησαν νά συνεδριάσωμεν. ῾Ο λόγος τόν ὁποῖον προέβαλον, ἦτο, ὅτι ὁ κ. Κάτσουρας ἔχει κατηγορηθῇ ἀπό τόν κ. Γκουτζίδη, διό ἀπό κοινοῦ καί ἐπί τρίωρον περίπου ἀπήτουν, μέ ἕναν ἰδιαίτερον τρόπον, νά ἀνακαλέσῃ τά σχετικά κείμενά του ὁ κ. Γκουτζίδης. ᾿Εξ ἀρχῆς διευκρινίσθη εἰς τά ὡς ἄνω τρία μέλη, καί ἐδηλώθη σαφῶς καί ρητῶς, ὅτι δέν συνεκλήθημεν δι᾿ αὐτά τά θέματα, δηλαδή διά νά λύσωμεν τάς διαφοράς μεταξύ Γκουτζίδη καί Κάτσουρα, ἀλλά συνεκλήθημεν ὡς Συνοδική ᾿Επιτροπή εἰς ἐκτέλεσιν τῆς Συνοδικῆς ἐντολῆς νά συνεχίσωμεν τόν Θεολογικόν Διάλογον καί συγκεκριμένως νά ἐγκρίνωμεν τό περιεχόμενον, καί τήν ἀποστολήν ὑπό τοῦ Προέδρου τῆς ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς πρός τούς Φλωριναίους. ῾Ωστόσον, ἐπροτάθη πρός τά τρία μέλη νά προγραμματισθῇ εἰδική συνάντησις εἰς τήν ὁποίαν νά τεθῇ καί νά ἐξετασθῆ τό θέμα τῶν διαφορῶν τοῦ κ. Γκουτζίδη μέ τόν κ. Κάτσουρα, καί ὄχι μόνον μέ αὐτόν. ᾿Ετονίσθη ὅτι, ὡς ῾Ιεροσυνοδικῶς ἐντεταλμένη ᾿Επιτροπή, ὑποχρεούμεθα νά ἐνεργήσωμεν ἀνεμποδίστως καί κανονικῶς τά καθήκοντά μας, ἐνημερώνοντες πλήρως τήν ῾Ιεράν Σύνοδον ἐπί τοῦ ἰδιαίτερα σοβαροῦ θέματος τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, διότι ἐν πολλοῖς εἶναι ἄγνωστον, καί ἀφ᾿ ἐτέρου νά ἀποσταλῇ ἀμέσως ἡ ἀπάντησις πρός τούς Φλωριναίους διά νά μή ἐκτιθέμεθα καί παραβλάπτεται τό ὅλον ἔργον. ῾Η πρότασίς μου δυστυχῶς ἀπερρίφθη, διότι ἡ σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὅπως πρό πολλοῦ ἔχει διαφημισθεῖ ἐκ τοῦ περιβάλλοντος τῶν τριῶν "ἔχει ἀναλογίαν δύο πρός τρεῖς"! Δηλαδή εἶναι τρεῖς αὐτοί καί ἡμεῖς δύο, καί ἑπομένως ὡς πλειοψηφία αὐτοί ἀποφασίζουν! Καί πράγματι οἱ τρεῖς ἀπεφάσισαν καί ἐματαίωσαν καί τήν ἔγκρισιν καί τήν ἀποστολήν τοῦ κειμένου τῆς ἐπιστολῆς, ἀλλά καί αὐτήν ταύτην τήν προσπάθειαν διά τήν ἐπανέναρξιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου. Πρότασιν οὐσιαστικήν δέν εἴχον τά τρία μέλη, ἀφοῦ, κατά τάς ἰδικάς μας ἐκτιμήσεις, αἱ ὁποῖαι δέν εἶναι καθόλου αὐθαίρετοι, τό συγκεκριμένον ἀδιέξοδον ἐπενοήθη καί προεκλήθη ὑπό τῶν τριῶν μελῶν, διότι, παρά τάς ἀντιθέτους δηλώσεις των, δέν ἤθελον ἐπ᾿ οὐδενί νά ἐγκριθῇ αὐτό τοῦτο τό σχέδιον, οὔτε καί νά ἀποσταλῇ. Οὐσιαστικά προσῆλθον εἰς τήν συνάντησιν διά νά ματαιωθῇ ἡ ἀποστολή του, καί τοῦτο, λόγῳ τοῦ περιεχομένου τοῦ σχεδίου, τό ὁποῖον τοποθετεῖ τήν ἐπανέναρξιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου αὐστηρῶς εἰς τήν ὀρθήν του βάσιν καί ὄχι εἰς ἐκείνην τήν ὁποίαν ἐπιθυμοῦν οἱ Φλωριναῖοι καί ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς παρωδίαν Διαλόγου καί οὐσιαστικά εἰς προδοσίαν. Σημειωτέον, ὅτι τό σχέδιον εἶχε δοθῇ εἰς τά μέλη τῆς ᾿Επιτροπῆς πολύ πρό τῆς συνεδριάσεως καί εἶχον ὅλην τήν ἄνεσιν τοῦ χρόνου, ὄχι ἁπλῶς νά τό μελετήσουν, ἀλλά καί κάτι περισσότερον νά κάνουν...῎Αν λοιπόν δέν ἦτο δυνατή ἡ συνεργασία τοῦ κ. Κάτσουρα καί τῶν δύο μελῶν, λόγῳ διαφωνιῶν τοῦ τελευταίου μετά τοῦ κ. Γκουτζίδη, εἶχον πολλάς λύσεις, ὥστε νά ἐπιλέξουν τήν καλυτέραν, καί νά μή εἶναι ἤδη βαρύτατα ἐκτεθειμένοι. Καί λέγω, ὅτι εἶναι ἐκτεθειμένοι, διότι δέν ἐσεβάσθησαν, οὔτε τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἀπόφασιν, οὔτε τήν δεοντολογίαν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου καί τήν τοιαύτην τῆς ἀποστολῆς τοῦ συγκεκριμένου ἐγγράφου. ᾿Ηδύναντο ἤδη ἀπό μηνῶν νά μέ εἴχον ἐνημερώσει ὡς Πρόεδρον τῆς ᾿Επιτροπῆς, καί ἡ ταπεινότης μου νά εἶχον ἐνημερώσει τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τουλάχιστον τήν 20-10-99, πρός ἀντιμετώπισίν του, ἀφοῦ τό πρόβλημα τοῦ κ. Κάτσουρα καί τοῦ μ. Μαξίμου μέ τόν κ. Γκουτζίδη, ἐξεδηλώθη ἤδη ἀπό τόν παρελθόντα Μάρτιον! Οὔτε ὅμως εἰς τήν Σύνοδον τοῦ ᾿Ιουνίου τῆς 22-6-99, οὔτε εἰς τήν τοιαύτην τοῦ ᾿Οκτωβρίου τῆς 20-10-99 τό ἐποίησαν, ἀλλά μόνον τήν 5-11-99, ὅτε ἐκλήθησαν καί ἀπεδέχθησαν τήν πρόσκλησιν, καί παρεστάθησαν εἰς τήν συνάντησιν. Τότε μόνον ἐνήργησαν ὁμαδικῶς καί ἔξω ἀπό κάθε κανονικήν καί ἠθικήν δεοντολογίαν, ἠθέλησαν νά αἰφνιδιάσουν καί νά ἐκβιάσουν τήν ὅλην κατάστασιν, ἡ ὁποία ὅμως ἀπέβη εἰς βάρος των καί ὑπέρ τῶν Φλωρινικῶν. ῎Ας σημειωθῇ, ὅτι δέν μέ ἐνημέρωσαν (ὡς Πρόεδρον) οὔτε καί μόλις πρό δύο ἡμερῶν (Τρίτη 3-11-99), ὅταν πάλιν συνηντήθημεν διά τό ἴδιον θέμα, λόγῳ δέ κωλύματος τοῦ κ. Γκουτζίδη μετεφέρθη ἡ συνεδρίασις κατά δύο ἡμέρας. ῾Ημεῖς ἀποδοκιμάζομεν καί κατακρίνομεν τήν συμπεριφοράν αὐτήν, διότι οὐσιαστικά ἀποτελεῖ ἀσέβειαν πρός τήν ῾Ιεροσυνοδικήν ἐντολήν, ἀλλά καί πρός ἡμᾶς ὡς Προέδρου. Δι ἡμᾶς δέν νοεῖται τοιαύτη συμπεριφορά καί "συνεργασία" εἰς ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ ἐπιπέδου καί αὐτῆς τῆς ὑπευθυνότητος. Λυποῦμαι, διότι ἐξετέθησαν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἀλλά καί διότι πρός τό παρόν τουλάχιστον "ἐπέτυχον" τήν ματαίωσιν τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, "ἐπέτυχον" νά περιφρονηθῇ καί νά ἀθετηθῇ ἐντολή ῾Ιεροσυνοδική, καί ταῦτα ὄχι διά τούς λόγους πού ἐπεκαλέσθησαν, ἀλλά διά τήν σκοπιμότητα νά μή ἀποσταλῇ τό ἔγγραφον μέ τό συγκεκριμένον περιεχόμενον, καί διά νά φανῇ, ὅτι ναυαγῇ ὁ Θεολογικός Διάλογος ὑπαιτιότητι ἡμῶν. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι. ῾Ως Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς καί ὡς ᾿Αρχιερεύς ἤμην ὑποχρεωμένος νά σᾶς ἐνημερώσω κανονικῶς καί νά ἐκθέσω καί τάς ἐκτιμήσεις μου, ἀλλά καί νά κάνω τάς προτάσεις μου, εἶνα δέι τῆς εὐθύνης τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἡ περαιτέρω κανονική καί πρός τό ᾿Εκκλησιαστικόν συμφέρον ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος. ῎Επρεπε διά τήν ρύθμισιν τοῦ θέματος νά σᾶς ἔγραφα ἀμέσως, διότι τό θέμα εἶναι κατεπεῖγον, ὅταν μάλιστα οἱ Φλωρινικοί ἔχουν δημοσιεύσει τήν ἀλληλογραφίαν καί τήν πρότασιν περί συναντήσεώς τῶν ᾿Επιτροπῶν σέ συγκεκριμένες ἡμερομηνίες, καθυστέρησα ὅμως, διότι ἀνέμενον τά Πρακτικά, ἀπό τόν ῾Ιερομ. π. Νεόφυτο, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὁρισθῇ Πρακτικογράφος τήν 5-1-99, καί τά ὁποῖα μοῦ τά παρέδωσε μόλις τήν 1-12-99 (Ε.Η.), δηλαδή μέ καθυστέρησιν περίπου ἑνός μηνός, ἄν καί τά ἐζήτησα ἐπανειλημμένως λόγῳ τοῦ κατεπείγοντος τοῦ θέματος. Αἱ προτάσεις μου Κατόπιν τούτων καί ἐν ἐπιγνώσει τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μας εὐθύνης εἰσηγούμεθα καί προτείνομεν τά κάτωθι: α) Νά μή ματαιωθῇ ἐπ᾿ οὐδενί ἡ συνέχισις τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, λόγῳ τοῦ ὡς μή ὤφειλε ἐγερθέντος νέου προβλήματος ἐκ μέρους τῶν τριῶν μελῶν τῆς ὑφ᾿ ἡμᾶς ᾿Επιτροπῆς. Τό συγκεκριμένον ἀπαντητικόν ἔγγραφον, μετά ἀπό τινας ἐπουσιώδεις τυπικάς τροποποιήσεις, δέον νά ἀποσταλῇ, πρός τόν "᾿Αρχιεπίσκοπον" κ. Χρυσόστομον Κιούσην, ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, χωρίς καμμίαν καθυστέρησιν, διότι ἄλλως θά εἴμεθα πολλαπλῶς ἐκτεθειμένοι. β) Μετά τό συγκεκριμένον γεγονός τῆς 5-11-99, διά τοῦ ὁποίου καί ἡμεῖς προσωπικῶς ὡς ᾿Αρχιερεύς καί Πρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς, προσεβλήθημεν ἐκ τῆς ὅλης συμπεριφορᾶς των, καί ἐμειώθημεν, προτείνομεν νά ἀναθεωρηθῇ ἡ σύνθεσις τῆς ᾿Επιτροπῆς, ὁριζομένου πρωτίστως ὡς Προέδρου, ἄλλου ᾿Αρχιερέως. ῾Ημεῖς προτείνομεν τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, τῆς ταπεινότητός μου ἀναλαμβανούσης τό ἔργον τοῦ Γραμματέως τῆς ᾿Επιτροπῆς. ᾿Επίσης προτείνομεν νά πλαισιώσουν τήν ᾿Επιτροπήν ὁ Αίδ/τος ῾Ιερεύς π. Εὐστάθιος Τουρλῆς καί ὁ Παν/τος ῾Ιερομ. π. Κυπριανός Φιλημέγκας, ἀπαλλασσομένων οὕτω τοῦ Παν/του ῾Ιερομ. π. Νεοφύτοτυ, ὡς αὐταδέλφου τοῦ π. Στεφάνου, καί τοῦ κ. Δημ. Κάτσουρα, διά νά ἀποφευχθῇ οὕτω καί ὁ συγκεκριμένος σκόπελος τῆς ὑφισταμένης διαφωνίας του μέ τόν κ. Γκουτζίδη, ἀλλά κυρίως τό γεγονός νά εἶναι δύο λαϊκοί εἰς τήν ἡμετέραν ᾿Επιτροπήν, ὅταν εἰς τήν ἄλλην πλευράν οἱ συμμετέχοντες εἶναι ὅλοι "᾿Επίσκοποι". γ) ᾿Εναλλακτικῶς καί πρός διευκόλυνσιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ἡμεῖς προτιθέμεθα, ἄν μέ πρωτοβουλίαν καί εὐθύνην τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μᾶς ζητηθῆ, ἀκόμη καί νά ὑποβάλωμεν τήν γενικήν παραίτησίν μας καί ἐκ τῆς ᾿Επιτροπῆς, ἀρκεῖ νά ὁρισθῇ ἀμέσως ἄλλη ἱκανωτέρα καί ὑπευθυνοτέρα ᾿Επιτροπή, ἡ ὁποία θά ἀναλάβῃ ὑπευθύνως καί ἐπί τῶν ἰδίων βάσεων καί ἀρχῶν, τό ἔργον τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, καί τοῦτο πρός τό καλῶς νοούμενον συμφέρον τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ο ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις +Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ