ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ Ομιλία εκφωνηθεισα εν ετει 1993 κατα τα Εγκαίνια της υπογειου αιθουσης του εν Κατω Ηλιουπόλει (Ιερου Ναου Αγιας Τριαδος Εκκλησιαστικου Πνευματικου Κεντρου (Στεγης Φιλοξενιας Κληρικων της απανταχου Γνησιας Ορθοδοξου Εκκλησίας Αγιος Γρηγοριος ο Ε). ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Υπό Αρχ/του Κηρύκου Κοντογιάννη (νυν Μητροπολίτου Μεσογαίας) Παραθέτομεν εν επίκαιρον και σχετικόν με τον αγώνα της Γνησιας Ορθοδοξίας κείμενον - ομιλία, η οποία είχεν εκφωνηθει την 13ην Δεκ. 1993 υπό του τοτε Ιερομοναχου (νυν Μητροπολίτου) Κηρυκου Κοντογιαννη, κατά τα εγκαίνια της Αιθούσης Αντιαιρετικου Αγωνος του εν Ηλιουπόλει Εκκλησιαστικού Ιδρύματος. ''Η ΑΛΗΘΗΣ ΠΙΣΤΙΣ: ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΖΗΛΟΣ'' Ο Άγιος Αμβρόσιος ο Μεδιολάνων λέγει πολύ χαρακτηριστικά: ''Η αληθής πίστις αγνοεί την δειλίαν''. Διότι εμείς οι χριστιανοί δεν ελάβαμε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα αγωνιστικότητος υπέρ της αμωμήτου ημών πίστεως: ''Αγώνισαι περί της αληθείας'' και ''Αγωνίζου τον καλόν αγώνα της πίστεως'', είναι μηνύματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης αντιστοίχως. Γνώρισμα της Ορθοδοξίας είναι η αγωνιστικότης, και του ορθοδόξου Χριστιανού ο υπέρ της πίστεως ζήλος. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του υπερμάχου της Ορθοδοξίας Πατριάρχου Κων/πόλεως Γερμανού του Β΄, απευθυνομένου προς τους Κυπρίους, οι οποίοι εκινδύνευον από τους λατινοφρονήσαντας: ''Σεις λαέ περιούσιε του Χριστού, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε... ελέγχοντες τους την ευσέβειαν παραποιούντας, μηδέν των ορθών δογμάτων καταπροδίδοντες... πάσαν θλίψιν βιοτικήν και πάσαν ζημίαν, χαράν και κέρδος ηγούμενοι, ίνα μόνον εν υμίν άσυλος διαφυλαχθείη ο της ορθοδόξου πίστεως θησαυρός''. Ο αγών και ο ζήλος υπέρ της αληθούς πίστεως και η αγωνία δια την Ορθοδοξίαν πρέπει να είναι το μοναδικόν μέλημα των ορθοδόξων Χριστιανών. Οι αληθείς χριστιανοί στοιχούν εις το παράδειγμα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, όστις λέγει: ''Αυτήν την πίστιν της εδιδάχθην παρά των Αγίων Πατέρων. Αυτήν την πίστιν (την ορθόδοξον) την εδίδαξα πάντα καιρόν και διδάσκων ου παύσομαι, με αυτήν την πίστιν εγεννήθην, με αυτήν την πίστιν και θα αποθάνω''. ''ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ'' Όσοι δεν εβίωσαν το μεγαλείον της Ορθοδοξίας, δεν έχουν την δύναμιν να αγωνισθούν υπέρ Αυτής. Μόνον οι αληθείς Ορθόδοξοι γνωρίζουν να αγωνίζωνται. Ούτοι δεν παραμένουν εις τα βλεπόμενα, συλλαμβάνουν με τον δέκτην της ψυχής των τα μη βλεπόμενα και έκθαμβοι ατενίζουν το αθέατον πνευματικόν κάλος της Ορθοδοξίας, το ''πολυτελές ενώπιον του Θεού κάλλος'', όπως το ονομάζει ο Απόστολος Πέτρος. Πέραν της κατά κόσμον φαινομένης αδυναμίας, της ''πενίας'' και της ''ασθενείας'' της, η Ορθοδοξία κρύπτει το ατίμητον πνευματικόν της κάλλος. ''Η δύναμις της Ορθοδοξίας εν ασθενεία τελειούται''. Δια να εννοήσωμεν όμως καλύτερα την υψίστην σημασίαν του υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά των αιρέσεων αγώνος, ας επιμείνωμεν ολίγον περισσότερον στο νόημα της Ορθοδοξίας. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η Ορθοδοξία είναι κατά τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας ''διδασκαλείον'', έχουσα ''τον Νυμφίον μόνον διδάσκαλον''. Εν τη Ορθοδοξία έχομεν βεβαίαν την ομολογίαν της πίστεώς μας. Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι ''ο Παράδεισος του μεγάλου Βασιλέως'', ''η πόλις του Αγίου Βασιλέως'', ''η Νύμφη του Ασπίλου Χριστού'', ''η Παρθένος η αγνή, η εκ δεξιών του Βασιλέως, η μηδέν σκοτεινόν έχουσα''. Η Ορθοδοξία ορθοτομεί πάντοτε τον λόγον της ευθείς και βασιλικής οδού. Αύτη διεφύλαξεν αλώβητον το ιερόν σύμβολον της πίστεως και διετήρησεν ανόθευτον το αρχαίον εκκλησιαστικόν πολίτευμα. Διότι αύτη κηρύσσει: ''Των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα'', δια των οποίων ''εσφράγισε την μίαν πίστιν'', την ορθόδοξον πίστιν, ''ορθοτομών και δοξάζων το μέγα μυστήριον της ευσεβείας''. Οι Άγιοι Πατέρες βλέποντες το άρρητο κάλλος της Ορθοδοξίας έγιναν διαπρύσιοι κήρυκες αυτής και εθυσιάσθησαν μέχρις εσχάτων υπέρ αυτής. Ο Παλλάδιος, βιογράφος του Ιερού Χρυσοστόμου, γράφει ίσως τον ωραιότερον ύμνον δια την ορθόδοξον πίστιν και την αλήθειαν: ''Είναι καλύτερο, λέγει, να διώκωμαι εις τα φαράγγια και τα βουνά και εις τα πελάγη και να είμαι μαζί με την αλήθεια, παρά να έχω δόξα μεγάλη και ευημερία και να ζω μέσα στο ψεύδος. Διότι, όταν έχω μαζί μου την αλήθεια, έχω τα πάντα. Όταν όμως έχω το ψεύδος, δεν έχω ούτε τον ευατόν μου... Εκείνος που έχει την αλήθεια είναι αγέραστος και αμάραντος, έχει ζήλον πιο θερμόν από τον ήλιον, και ο λόγος του είναι πιο κοφτερός από το ξίφος, ο δε βίος του είναι πιο ελαφρύς και από τον αετό...''. Ο Άγιος Αθανάσιος χαρακτηρίζει την Ορθοδοξίαν ''θείον οξυγόνον'' άνευ του οποίου η ζωή είναι αδύνατος. Εις μίαν επιστολήν του προς τον Παλλάδιον πρεσβύτερον γράφει: ''Εχάρην πάρα πολύ, διότι βλέπω να αναπνέης με την πνοήν της Ορθοδοξίας''. Δια τους Αγίους Πατέρας η ζωή έξω από το κλίμα της Ορθοδοξίας στερείται νοήματος και περιεχομένου. Η Ορθοδοξία δια τους Πατέρας είναι η ενδοξοτέρα έπαλξίς των. Όταν αγωνίζονταν δια την Ορθοδοξίαν, ανεκαινίζοντο ως αετοί και αισθάνονταν ''θερμότερον πυρός τον ζήλον των υπέρ αυτής''. ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Το μεγαλείον της Ορθοδοξίας εξυμνεί το του Ιερού Χρυσοστόμου: ''Ας μαίνεται η θάλασσα, τον βράχον δεν μπορεί να τον διαλύση. Ας σηκώνονται τα κύματα, το πλοίον του Ιησού να το καταποντίσουν δεν ημπορούν. Τα κύματα δεν διαλύουν την πέτραν, αλλά τουναντίον αυτά διαλύονται εις αφρούς. Ουδέν Εκκλησίας (Ορθοδοξίας) δυνατώτερον, άνθρωπε. Σταμάτησε τον πόλεμον, δια να μη σου καταλύση την δύναμι. Μη πολεμάς με τον ουρανόν. Άνθρωπον εάν πολεμάς, ή θα νικήσης ή θα νικηθής. Την Εκκλησίαν εάν πολεμάς, να νικήσης είναι αδύνατον. Ο Θεός είναι ο ισχυρότερος πάντων. Ο Θεός έπηξε - εστερέωσε, ποίος επιχειρεί να την σαλεύση; Δεν γνωρίζεις αυτού την δύναμιν; Επιβλέπει επί την γην και κάμνει αυτήν τρέμειν. Η Εκκλησία είναι ισχυροτέρα του ουρανού. Πόσοι τύραννοι ηθέλησαν να αφανίσουν την Εκκλησία. Πόσα τηγάνια. Πόσα καμίνια, δόντια θηρίων, ξίφη ηκονημένα, και δεν κατόρθωσαν τίποτα. Που είναι αυτοί που πολέμησαν την Εκκλησία; Έχουν σιωπήσει. Έχουν ξεχαστεί. Που όμως είναι η Εκκλησία; Λάμπει περισσότερον από τον ήλιο. Τα έργα των πολεμίων έσβησαν παντελώς, της Εκκλησίας όμως το έργον παραμένει αθάνατον...''. ΑΝΑΓΚΗ ΑΓΩΝΟΣ Η Ορθοδοξία λοιπόν έχει μίαν ουράνιον δύναμιν, διότι είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ενώπιον του θείου κάλλους της, ενώπιον της δυνάμεώς της ''ύμνος άπας ηττάται''. Γεννάται όμως το ερώτημα. Αφού είναι τόσον δυνατή η Ορθοδοξία, ποίοι είμεθα εμείς που θα την υπερασπισθώμεν; Και τί θέσιν έχει εν προκειμένω, ο υπέρ της ορθοδόξου πίστεως και κατά των αιρέσεων αγών; Υπάρχει ανάγκη αγώνος; Η απάντησις δίδεται ήδη από την Παλαιά Διαθήκη ''Αγώνισαι περί της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου'' (Σοφ. Σειράχ 4.28). Και ο Προφήτης Ιεζεκιήλ: Λέγει ο Θεός ''Υιέ ανθρώπου σκοπόν δέδωκά σε τω οίκω Ισραήλ'' (σε έβαλα φύλακα)... και εάν μή λαλήσης του φυλάξασθαι τον ασεβή από της οδού αυτού, αυτός ο άνομος τη ανομία αυτού αποθανείται, το δε αίμα αυτού εκ της χειρός σου εκζητήσω'' (Ιεζ. 3.17-18). Και εις την Καινήν Διαθήκην Ο Κύριος λέγει: ''Μη φοβού, αλλά λάλει και μη σιωπήσης''. Επίσης οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν την ανάγκη αγώνος ''Αγώνος χρεία μεγάλου και τούτου νομίμου'' (λέγει ο Μ. Βασίλειος. Δηλ. είναι ανάγκη μεγάλου αγώνος και μάλιστα αγώνος νομίμου). Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει ότι: ''και ο μαθητού τάξιν επέχων'' οφείλει να υπερασπίζεται την αλήθεια. Προπάντων τούτο είναι χρέος των μοναχών. ''Εάν, λέγει ο Αγ. Θεόδωρος, υπάρχουν σ' αυτούς τους καιρούς μοναχοί, ας το δείξουν από τα έργα τους. Έργον δε μοναχών είναι να μην ανέχωνται να καινοτομήται το Ευαγγέλιον, ούτε και εις το παραμικρόν''. Και πως το δικαιολογεί αυτό. Ιδού: ''Καιρός του λαλείν, αλλ' ου του σιγάν, τω οπωσούν δυμανένω, επειδάν τις αίρεσις ενίσταται καθυλακτούσα της αληθείας''. Από την ιστορίαν του Μοναχισμού διδασκόμεθα, ότι εν καιρώ αιρέσεων οι ασκητές άφηναν την έρημο και ήρχοντο εις τας πόλεις δια να διδάξουν τον λαό την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Άριστον παράδειγμα ο Άγιος Αντώνιος ο Οποίος όταν εκορυφώθη η αρειανική αίρεσις, άφησε την ερημία και κατήλθε εις την Αλεξάνδρεια, δια να στηρίξη τους πιστούς. Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, και και ήσαν μοναχοί, όμως ανέλαβον τον υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά των συγκεκριμένων αιρέσεων αγώνα. Κατά την περίοδον της Τουρκοκρατίας ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρακινηθείς από τον λόγον του Απ. Παύλου ''Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος'', άφησε την ποθητήν ησυχίαν του και εξήλθεν του Αγ. Όρους δια να διδάξη τον λαόν. Και εις τον αιώνα μας ο Ιερομ. Ματθαίος μετέπειτα Βρεσθένης και εν συνεχεία Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος και λοιποί Ιερείς εξήλθον μετά την εορτολογικήν Καινοτομίαν του Αγίου Όρους και ηγωνίσθησαν σθεναρώς υπέρ της υγιαινούσης πίστεως και κατά της λαίλαπος του Νεοημερολογιτισμού-Οικουμενισμού. Και διατί έπραττον τούτο; Διότι η σιωπή ''όταν ο Χριστός διώκεται είναι δεινόν''. Και το ''μη διδάσκειν'', όταν η Ορθοδοξία κινδυνεύη, είναι προδοσία της αληθείας, κατά τον Αγ. Θεόδωρον τον Στουδίτην. Και αλλού τονίζει ότι: ''φοβερότερον το της σιπώς κρίμα... δι' αυτό και εγώ ο ταπεινός αναγκάζομαι να μη σιωπώ, αλλά να αγωνίζωμαι εγγράφως και αγράφως''. Και αλλού πάλι τονίζει, ότι ''εάν το μοναδικόν τάγμα, δηλ. οι μοναχοί δεν θεωρήσουν τα πάντα ως σκύβαλα και αυτά τα μοναστήρια... πως ο λαϊκός άνθρωπος θα καταφρονήση την γυναίκα του και τα παιδιά του και τα άλλα και θα αγωνισθή''. Δια τούτο, λέγει, σας υπομιμνήσκω: ''Μη σιγήσωμεν, ίνα μη κραυγή Σοδόμων γενώμεθα''. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποδίδει την μεγάλη τρικυμία στην Εκκλησία στο ότι οι ναυαγήσαντες περί την πίστιν, δεν έτυχον της προσηκούσης επιτιμήσεως δηλ. του ελέγχου. Και απαντά σε όσους δικαιολογούνται και προφασίζονται: ''Μη μου πης εκείνο τον λόγο ο οποίος είναι γεμάτος αναλγησία (έλλειψι πόνου δια τον πλησίον), ότι δηλ. τι με ενδιαφέρει εμένα; Εγώ μεριμνώ δια τα δικά μου. Διότι (συνεχίζει ο Άγιος), τότε προπάντων θα μεριμνήσης δια τα δικά σου, όταν τα δικά σου ζητάς εις το συμφέρον του πλησίον''. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς χαρακτηρίζει την σιωπή, όταν κινδυνεύει η πίστις: ''Τρίτον είδος αθεΐας'' (Γρηγ. Παλαμάς, Συγγρ. 2.483). Επομένως πάντοτε, Ιδιαιτέρως όταν κινδυνεύη η πίστις, είναι ανάγκη αγώνος. ''Απαραίτητος επί θύραις αγών'' κατά τον Αγ. Εφραίμ τον Σύρον. Προπάντων εις τους εσχάτους καιρούς τούτους, τους αποκαλυπτικούς και προδρομικούς της ελεύσεως του αντιχρίστου. Η υπεράσπισις της Ορθοδοξίας εν προκειμένω δεν έχει την έννοιαν ότι θα σώσωμεν ημείς την Ορθοδοξίαν, ή ότι θα νικήσωμεν ημείς τας αιρέσεις, αλλά ''μαθητεύοντες'', την αλήθειαν της Ορθοδοξίας εις πάντα τα έθνη θα δώσωμεν χείρα βοηθείας εις τους ολισθήσαντας, και ως αδελφούς που έπεσαν θα τους βοηθήσωμεν να εγερθούν με την χάριν του Θεού Βεβαίως. ''ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΝΑΥΑΓΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ'' Σήμερα συμβαίνει εκείνο που έλεγε ο Άγιος Βασίλειος δια την εποχήν του, δηλ. ''σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία πορθείται'' και ''τα ναυάγια περί την πίστιν είναι πυκνά'' ενώ ''τα στόματα των ευσεβών σιγούν''. Και όντως δεν υπάρχει προδοσία μεγαλυτέρα από αυτήν. Όπως δε τονίζει εις άλλο σημείο ο αυτός άγιος ''Έχουν καταφρονηθεί τα δόγματα των Πατέρων. Καταπατούνται οι αποστολικές παραδόσεις. Εφευρέματα νεωτεριστών εισέρχονται εις την Εκκλησία. Τεχνολογούν και δεν θεολογούν οι άνθρωποι... Και οι πρεσβύτεροι οδύρονται και θρηνούν συγκρίνοντες τα παλαιά με τα τωρινά''. ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Όταν τοιαύτη είναι η κατάστασις που επικρατεί, εμείς οι ορθόδοξοι τι πρέπει να πράξωμεν; Θα σιωπήσωμεν; Θα αδρανήσωμεν; Όχι, ασφαλώς. Ας ακούσωμεν όμως τι λέγει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης: ''Ότε περί πίστεως ο λόγος, δεν είναι δυνατόν να πούμε εγώς ποιος είμαι, Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης και επομένως καμμία φροντίδα δεν έχω για τα θέματα αυτά. Οι λίγοι θα φωνάξουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και χωρίς φροντίδα; Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα ακολουθήσουμε το πλήθος που σιωπάς Όχι, διότι ''Εις ευδοκιμών εις το θείον, προτιμότερος υπέρ μυριάδας αυθαδεία συμνυνομένους. Αλλά εσύ μεν προτίμησε εάν νομίζης αντί του σωζομένου Νώε, το πλήθος που κατεποντίσθη μέσα εις τα ύδατα. Εις εμένα όμως συγχώρησον να τρέξω να εισέλθω μαζί με τους ολίγους εις την Κιβωτόν''. Το χρέος μας λοιπόν ως ορθοδόξων είναι να εργασθώμεν την σωτηρίαν μας εντός της Κιβωτού της Χάριτος της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. ''Πορευθέντες δε να μαθητεύσωμεν πάντα τα έθνη'', αγωνιζόμενοι αντιαιρετικώς και ιεραποστολικώς. ''ΑΓΙΑΣΑΤΕ ΠΟΛΕΜΟΝ'' Ιδού και η φωνή του Θεού, η οποία δια του Προφήτου Ιωήλ μας προσκαλεί εις αυτούς τους ωραίους αγώνας: ''Κηρύξατε ταύτα εν τοις έθνεσιν, αγιάσατε πόλεμον, εξεγείρατε τους μαχητάς. Προσαγάγετε και αναβαίνετε. Πάντες άνδρες πολεμισταί... συναθροίζεσθε και εισπορεύεσθε... ο πραύς έστως μαχητής'' διότι ''κρείσσων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού''. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΕΑΝ ΜΕΙΝΩΜΕΝ ΟΛΙΓΟΙ Ακόμη και αν χρειασθή να μείνωμεν ολίγοι, πρέπει να αγωνισθώμεν υπέρ της Αληθείας, διότι ''Ει και πάνυ ολίγοι διαμείνωσιν εν τη Ορθοδοξία και τη ευσεβεία, ούτοι εισίν Εκκλησία και το κύρος και η προστασία των εκκλησιαστικών θεσμών εν αυτοίς κείται'' κατά τον Άγιον Νικηφόρον τον Ομολογητήν. Ας παραμείνωμεν λοιπόν αφοσιωμένοι εις την Εκκλησίαν του Χριστού και ας αγωνισθώμεν υπέρ Αυτής με όλας μας τας δυνάμεις.Ας λάβωμεν αγωνιστικάς αποφάσεις. Ας εγείρωμεν και άλλους μαχητάς και αγωνιστάς. Τούτο είναι το μήνυμα της σημερινής ημέρας. Αγαπητοί αδελφοί Ο σύγχρονος άνθρωπος που ζη ζαλισμένος και παραδομένος στα κύματα της συγχρόνου αποστασίας και απελπισμένος ψάχνει δι' ένα σωσσίβιον σωτηρίας, θέλει την βοήθειάν μας. Και αυτό το σωσσίβιον το οποίον ψάχνει το παρέχει με ασφάλεια η Γνησία Ορθοδοξία. Οι υποσχέσεις της δαιμονολατρικής εποχής μόνον απελπισία - αβεβαιότητα και άγχος προσφέρουν στον σύγχρονο άνθρωπο και τέλος την καταστροφήν και την κόλασιν. Η δική μας θέσις, μέσα σ' αυτήν την ταραγμένη κοινωνία, είναι ιδιαιτέρως σημαντική. Η κοινωνία περιμένει πολλά από εμάς τους ορθοδόξους. Ο άνθρωπος που έχασε τον προσανατολισμό του περιμένει να του δείξουμε την οδόν της αληθείας. Ο αποστάτης άνθρωπος που κατήντησε παίγνιον των σκοτεινών και των δαιμονικών δυνάμεων (των αιρέσεων και της μαγείας) ζητεί να του δείξουμε τον δρόμο της επιστροφής εις την καθαρότητα της πίστεως. Αυτό όμως χρειάζεται μεγάλην πίστιν. Έχουμε άραγε αυτήν την πίστιν; Έχουμε ζήλον Ορθοδοξίας; Έχουμε αγάπην προς τον Θεόν, τόσην, ώστε να μας παρακινήση εις την θυσίαν χάριν του πλησίον; Έχουμε την δύναμιν να γίνουμε μάρτυρες και ομολογηταί; Ίσως τίποτα από αυτά να μην διαθέτουμε. Μη στενοχωρήσθε όμως. Έχουμε κάτι πολύ σημαντικό. Έχουμε την Ορθοδοξία, τον μεγάλο και πολύτιμο αυτό θησαυρόν. Έχουμε μαζί μας την Χάριν του Θεού, η οποία, αρκεί να το θελήσωμε, θα μας ενισχύση, θα μας φωτίση και θα μας κάμη ισχυρούς. ''Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου επικαλεσόμεθα''. Ας αγωνισθώμεν λοιπόν υπέρ της Αληθείας και Κύριος ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψη, αλλά θα πολεμήση υπέρ ημών. ΑΜΗΝ. Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Αγιος Νικολαος» του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» καί του "Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμειου", του «Ιερου Φιλανθρωπικου Συνδεσμου Κληρικων Ακαινοτομητου Εκκλησίας ΓΟΧ Ματθαιος ο Α». Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης. Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου +Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΙΣ (ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ! (ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ) «Όταν δηλαδή χρειάζεται να ευεργετήσεις, ο κάθε άνθρωπος είναι πλησίον σου· όταν όμως προκύπτει θέμα σχετικό με την αλήθεια, ξεχώριζε τον δικό σου από τον ξένο. Και αν ακόμα έχεις αδελφό από τον ίδιο πατέρα και την ίδια μητέρα, και δεν συμφωνεί μαζί σου στο θέμα της αλήθειας, θεώρα αυτόν πιο βάρβαρο και από τον Σκύθη, αν όμως είναι Σκύθης ή Σαυρομάτης, αλλά γνωρίζει την ακρίβεια των δογμάτων και πιστεύει αυτό πού και συ ο ίδιος πιστεύεις, αυτός ας είναι πιο δικός σου και πιο πλησιέστερος από εκείνον· και τον βάρβαρο και τον μη βάρβαρο από εδώ να τον διακρίνουμε, όχι από τη γλώσσα, ούτε από το γένος, αλλ’ από τη γνώμη και την ψυχή του. Διότι αυτό προ πάντων είναι άνθρωπος, όταν φυλάσσει την ακρίβεια των δογμάτων και κάνει ευσεβή ζωή» (ΕΠΕ 7,401,Εις ΡΜΓ Ψαλμ.) «Γιατί δεν θα έχουμε κανένα κέρδος από τα ορθά δόγματα όταν η ζωή μας είναι διεφθαρμένη, όπως ακριβώς δεν υπάρχει κανένα όφελος από την άριστη συμπεριφορά όταν η πίστη μας δεν είναι υγιής. Για να έχουμε λοιπόν ολοκληρωμένη την ωφέλεια, ας ασφαλιζόμαστε και από το ένα και από το άλλο μέρος, φανερώνοντας και σε όλα τα άλλα καρπούς πλούσιους» (ΕΠΕ27,337,(Β΄),PG 51,287) «Ο Κύριος δεν απαγορεύει να εμποδίζονται οι αιρετικοί, να αποστομώνονται, να κόβεται η θρασύτητά τους και να διαλύονται τα συνέδριά τους και οι συγκεντρώσεις τους, αλλά απαγορεύει να φονεύονται» (ΕΠΕ 10,815) «Να μη φροντίζουμε μόνο για τα δικά μας πράγματα, αλλά και να διορθώνουμε και να θεραπεύουμε τα αρρωστημένα μέλη μας· αυτό είναι μέγιστο δείγμα της πίστεώς μας. Διότι λέγει, «Από αυτό θα γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη αναμεταξύ σας». Αγάπη δε γνήσια δείχνει όχι η συμμετοχή σε τράπεζα φαγητών, ούτε ο απλός χαιρετισμός, ούτε τα κολακευτικά λόγια, αλλά το να διορθώσουμε τον πλησίον και να φροντίσουμε για το συμφέρον του, το να ανορθώσουμε τον αμαρτωλό, το να βοηθήσουμε αυτόν που είναι πεσμένος» (ΕΠΕ 8,165.Εις Γένεσιν Θ΄,PG.54,623) «Σε κανένα να μη δίνεις αφορμή αντιδικίας καί φιλονεικίας, ούτε στον Ιουδαίο, ούτε στον εθνικό· αλλ’ αν κάπου δεις ότι ζημειώνεται η ευσέβεια, να μην προτιμήσεις την ομόνοια από την αλήθεια, αλλά να σταθείς γενναία μέχρι θανάτου· και ούτε έτσι να πολεμάς με την ψυχή, ούτε να αποστρέφεσαι τη γνώμη, αλλά να μάχεσαι μόνο με τά πράγματα. Γιατί αυτό σημαίνει, «όσο εξαρτάται από σας, να έχετε ειρηνικές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους». Και αν εκείνος δεν ειρηνεύει, εσύ να μη γεμίσεις την ψυχή σου με πάθος, αλλά να είσαι φίλος ως προς τη διάθεση, πράγμα που προανέφερα, χωρίς να προδίδεις πουθενά την αλήθεια» (ΕΠΕ 17,493P.G. 60,611 Εις Ρωμαίους 23,2) ««Δια να περισσεύη η αγάπη σας με πλήρη γνώσιν και με κάθε διάκρισιν». Δεν θαυμάζει απλώς ούτε την φιλίαν, ούτε την αγάπην, αλλά την αγάπην που προέρχεται από πλήρη γνώσιν· δηλαδή, να μη μεταχειρίζεσθε προς όλους την ίδια αγάπη, διότι αυτό είναι γνώρισμα όχι της αγάπης, αλλά της ψυχρής διαθέσεως. Τι σημαίνει, «με πλήρη γνώσιν;». Δηλαδή, με κρίση, με σκέψιν, με συναίσθησιν. Διότι υπάρχουν μερικοί που αγαπούν χωρίς περίσκεψιν, με επιπολαιότητα και κατά τύχην·… «Με πλήρη γνώσιν», λέγει, «και με πάσαν διάκρισιν, ώστε να διακρίνετε τας διαφοράς επί των ηθικών ζητημάτων», αυτά, δηλαδή, που σας συμφέρουν. Δεν τα λέγω αυτά εξ’ αιτίας μου, λέγει, αλλά εξ’ αιτίας σας· διότι υπάρχει φόβος μήπως διαφθαρεί κανείς από την αγάπην των αιρετικών. Αυτό δηλαδή υπαινίσσεται… να είστε σεις ειλικρινείς, δια να μην παραδεχθείτε, δηλαδή, με το πρόσχημα της αγάπης κανένα νόθον δόγμα. Πώς λοιπόν λέγει· «Να έχετε ειρηνικές σχέσεις με όλους, αν είναι δυνατόν, τους ανθρώπους»; Να έχετε ειρηνικές σχέσεις, είπε, και όχι να αγαπάτε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να βλάπτεσθε από την φιλία. «Εάν λοιπόν το δεξιόν σου μάτι σε σκανδαλίζει», λέγει, «βγάλε αυτό και πέταξέ το μακρυά»» (ΕΠΕ 21,391-393 Εις Φιλιπ.Ομιλ.Γ,PG 62,191) «Ας αποστρεφόμαστε τις συνάξεις των αιρετικών, ας ακολουθούμε παντοτινά την ορθή πίστη και ας επιδείξουμε βίο ακριβή και συμπεριφορά σύμφωνη με τα δόγματα» (ΕΠΕ 27,605, PG 56,256 ) «…τώρα [αφού ο επίσκοπος ξεχώρισε τα λείψανα] που βρίσκονται μόνα τους τα μαργαριτάρια (λείψανα ορθοδόξων μαρτύρων), που ξέφυγαν τα πρόβατα από τους λύκους (λείψανα αιρετικών μαρτύρων που ήταν θαμμένα μαζί), που απομακρύνθηκαν οι ζωντανοί από τους νεκρούς. Γιατί ούτε προηγουμένως έγινε σε αυτούς κάποιο κακό από το ότι ήταν μαζί θαμμένοι… ο λαός μας όμως υπέφερε πολύ από τους τόπους, όταν έτρεχε προς τα λείψανα των μαρτύρων και προσευχόταν με αμφιβολία και αβεβαιότητα, επειδή δεν γνώριζε τους τάφους των αγίων και που ήταν θαμμένοι οι αληθινοί θησαυροί. Και γινόταν το ίδιο όπως αν ένα κοπάδι πρόβατα, ενώ έτρεχε να απολαύσει καθαρά νερά, πλησίαζε μεν στις καθαρές πηγές, γύριζε όμως πάλι πίσω επειδή αναδυόταν από κάπου εκεί κοντά βρώμα και δυσοσμία. Έτσι συνέβαινε και στην περίπτωση αυτού του ποιμνίου. Βάδιζε ο λαός προς τις καθαρές πηγές των μαρτύρων, όταν όμως αισθανόταν την αιρετική δυσοσμία που αναδυόταν από εκεί κοντά γύριζε πάλι πίσω… Και (ο επίσκοπος) για τους μάρτυρες έδειξε τιμή, επειδή τους απάλλαξε από τους κακούς γείτονες» (ΕΠΕ 36,203) «Αλλά δεν πιστεύει στην Αγία Γραφή. Να αποστραφείς στη συνέχεια αυτον ως παράφρονα και ανόητο. Διότι εκείνος που δεν πιστεύει στο Δημιουργό των όλων, επειδή αποδίδει με ψέμα την αλήθεια, ποιας συγγνώμης θα είναι δυνατον να τύχει ποτέ; Εκείνοι έχουν προσποιητό χρώμα, και υποδυόμενοι πρόσωπο επιείκειας, κρύβουν μέσα στο δέρμα του προβάτου τον λύκο. Αλλά εσύ να μην εξαπατηθείς, αλλά για αυτό ακριβώς να μισήσεις υπερβολικά αυτον, διότι σε σένα μεν τον συνανθρωπο υποκρίνεται επιείκεια, στο Θεό όμως, τον Δεσπότη των όλων, ήγειρε πόλεμο και βαδίζοντας εναντίον της δικής του σωτηρίας, δεν αισθάνεται» . «Πρέπει να προσέχετε με ακρίβεια σ’ αύτα πού λέγονται. Υπάρχει γκρεμός και χαράδρα βαθειά και από τις δύο πλευρές, αν δεν διαβάσουμε το ρητό προσεκτικά…. Γιατί δεν πρέπει να εξετασουμε μόνο το «δεν είναι ο άνθρωπος κύριος των πράξεών του», αλλά και όλη τη συνέχεια, και για ποιούς ειπώθηκε και από ποιόν και για ποιόν και γιατί, και πότε και με ποιό τρόπο. Γιατί δεν αρκεί να λέμε, ότι στις Γραφές είναι γραμμένο, ούτε γενικά αποσπώντας λόγια και μαδώντας τα μέλη του σώματος των θεόπνευστων Γραφών, και παίρνοντας τα έρημα και ξένα προς τη συναφειά τους, να τα παραποιούμε όπως εμείς θέλουμε και χωρίς φόβο. Γιατί έτσι πολλές διδασκαλίες μπήκαν στη ζωή μας παραποιημένες, με το να πείθει ο διάβολος τους πιο ράθυμους να απαγγέλλουν παραποιημένα τα κείμενα των Γραφών, ή προσθέτοντας ή αφαιρώντας να επισκοτίζουν την αλήθεια. Δεν αρκεί λοιπόν να πούμε, ότι είναι γραμμένο στη Γραφή, αλλά πρέπει να διαβάσουμε και όλη τη συνέχεια· γιατί, αν διακόπτουμε τη μεταξύ τους συνέχεια και συνάφεια, θα προκύψουν με τον τρόπο αυτό πολλές πονηρές διδασκαλίες… Και όχι μόνο δεν πρέπει να τα αποκόπτουμε από τη συνάφειά τους, αλλά και να τα προφέρουμε σωστα, και να μην προσθέτουμε τίποτα. Πολλοί λοιπόν περιφέρουν και άλλα χωρία των Γραφών, απαγγέλλοντας τα παραποιημένα… Περιφέρουν επίσης και άλλο ρητό, χωρίς να διαστρέφουν το νόημά του, αλλά προσθέτοντας και άλλο που δεν είναι γραμμένο. Γιατί τέτοια είναι η πανουργία του διαβόλου να εισάγει τα ολέθρια διδάγματα του ή με πρόσθεση ή με αφαίρεση ή με διαστροφή ή με παραποίηση των κειμένων…. Δεν πρέπει τα χωρία της Γραφής να τα λέμε έτσι αόριστα, ούτε να τα αποκόπτουμε από τή συνάφειά τους, ούτε να τα αποσπούμε από την ενότητά τους, ούτε να τα παίρνουμε απομονώνοντάς τα και απογυμνώνοντάς τα από τη βοήθεια των επομένων και των προηγουμένων, και να συκοφαντουμε αόριστα και να επιδρούμε δυσμενώς. Γιατί δεν είναι άτοπο, όταν δικαζόμαστε στο δικαστήριο για βιοτικά πράγματα, να διεκδικούμε όλα τα δικαιώματά μας, και τόπους και καιρούς και αιτίες και πρόσωπα, και να προσκομίζουμε μύρια άλλα στοιχεία, ενώ όταν έχουμε αγώνες για την αιώνια ζωή, να αναφέρουμε έτσι γενικά και τυχαία τα χωρία των Γραφών; Και ένα νόμο βασιλικό δεν τον αναφέρει κανείς γενικά και αόριστα, και αν δεν πει και τον χρόνο και δε δείξει και αυτόν που τον εξέδωσε και δεν τον παρουσιάσει σωστό και ολόκληρο, δικάζεται και τιμωρείται με την έσχατη ποινή, ενώ εμείς αναφέροντας, όχι νόμο ανθρώπινον, αλλά αυτόν που ήρθε από πάνω, από τον ουρανό, τον χρησιμοποιούμε με τόσο μεγάλη επιπολαιότητα, ώστε να αποσπούμε τμήματα ή μέρη του; Και που αύτα είναι άξια δικαιολογίας και συγγνώμης;» (8Α,479-485) «Δεν ήλθα να φέρω ειρήνη στη γη»(Ματθ. 10,34). Μα τότε πώς τους παρήγγειλε να αποδίδουν χαιρετισμό ειρήνης σε κάθε σπίτι που θα πήγαιναν (Ματθ. 10,12); Πώς τότε και οι άγγελοι έψαλλαν «Δοξασμένος ας είναι ο ύψιστος Θεός και σε όλη τη γη ας βασιλεύσει η ειρήνη»; Πώς επίσης και οι προφήτες ευαγγελίζονταν την ειρήνη; Διότι αυτό κατεξοχήν είναι η ειρήνη, όταν δηλαδή αποκόπτεται αυτό που έχει ασθενήσει, όταν αποχωρίζεται αυτός που στασιάζει. Διότι μόνο έτσι είναι δυνατον να ενωθεί ο ουρανός με τη γη. Διότι και ο γιατρός έτσι διασώζει το υπόλοιπο σώμα, όταν αποκόψει δηλαδή το μέλος εκείνο που δεν είναι δυνατον να θεραπευτεί. Ομοίως και ο στρατηγός όταν οδηγήσει σε διαχωρισμό αυτους που ομονοούν κακά. Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στον πύργο εκείνο (της Βαβέλ)· διότι την κακή ειρήνη την διέλυσε η καλή διαφωνία και έφερε την ειρήνη (Γένεση 18,1). Αλλά και ο Παύλος έτσι απέσχισε εκείνους που συμφωνούσαν εναντίον του (Πράξ. 23,6-7). Και στον πόλεμο του Ναβουθέ η συμφωνία εκείνη ήταν χειρότερη από κάθε άλλο (Γ΄Βασ. 20,1). Διότι δεν είναι παντου καλό η ομόνοια, διότι και οι ληστές συμφωνούν μεταξύ τους. Επομένως ο πόλεμος δεν είναι έργο της πρόθεσης του Κυρίου, αλλά προέρχεται από τη γνώμη των ανθρώπων. Διότι ο Κύριος ήθελε όλοι οι άνθρωποι να συμφωνούν ως προς την ευσέβεια. Επειδή όμως εκείνη στασιάζουν, γίνεται πόλεμος»(ΕΠΕ τομος 10 σελ. 492-494)

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ

 Ορθοδοξία ανορθόδοξη!

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Ορισμένοι θεωρούν την παράδοση να τους καταδιώκει και να τους απειλεί. Πιστεύουν ότι το μάθημα των Θρησκευτικών δεν θα πρέπει να είναι ομολογιακό. Θέλουν το μάθημα να είναι θρησκειολογικό και πολιτιστικό. Όσοι αντιδρούν χαρακτηρίζονται υπερσυντηρητικοί και φανατικοί.

Η θεολογία μας θα παραμείνει αγιοπατερική. Μάθημα Θρησκευτικών δίχως την αναφορά και παρουσία του ζώντος Χριστού δεν υφίσταται. Η παράδοση στην ορθοδοξία είναι με τους αγίους πατέρες και τον Χριστό. Κάθε άλλη σκέψη είναι ανορθόδοξη.

Ο Χριστός δεν είναι ένας από τους πολλούς, αλλά ο μόνος και αληθινός...

Η λεγόμενη άστοχα μεταπατερική θεολογία φαίνεται πως βολεύει τους συζητητές ενός διαχριστιανικού ή διαθρησκειακού διαλόγου. Η ορθόδοξη ησυχαστική παράδοση αποκρούει τις αθεμελίωτες θέσεις της μεταπατερικής θεολογίας, η οποία αποτελεί ανορθοδοξία.

Περιορίσαμε την ορθοδοξία σε στείρο ηθικισμό. Ειρωνευτήκαμε την ευλάβεια και την κατάνυξη κληρικών και λαϊκών. Εξαντλήσαμε το έργο της εκκλησίας σε φιλανθρωπικά έργα. Το κήρυγμα κατάντησε φθηνό σχόλιο της παρερχόμενης επικαιρότητος προτεσταντικού τύπου. Φοβηθήκαμε φοβερά τη φτώχεια, την αδοξία και τις δοκιμασίες.

Η κατήχηση, το κήρυγμα, η διδαχή χρειάζονται στέρεες ορθόδοξες βάσεις. Σήμερα η χριστιανική ιδιότητα δεν έχει κανένα κόστος, ούτε θέλει να έχει κανένα μόχθο.

Πολλοί εξομολογούνται και λίγοι μετανοούν. Η σχέση πολλών με την εκκλησία είναι αρκετά επιφυλακτική και καχύποπτη. Δεν γνωρίζουν την αλήθεια της πίστεως. Υπάρχει μία σοβαρή νοσηρότητα εντός των τειχών της ορθοδοξίας. Μισαλλοδοξίες, σχολαστικισμοί, λαϊκισμοί, αμαρτιοφοβίες, φαντασίες, οράματα, πλάνες, πείσματα, ζήλιες και αδιαφορίες. Ένας αδιέξοδος σκοτεινός κύκλος που δεν ελευθερώνει, δεν φωτίζει και δεν λυτρώνει. Χρειάζεται γενναιότητα, τόλμη, ενθουσιασμός, ζήλος, θέρμη, ειλικρίνεια, σοβαρότητα και υπομονή.

Όσα γράφουμε δεν τα γράφουμε απλά για να τα γράφουμε. Μας καίει ο πόνος να παρουσιάσουμε και να ζήσουμε όλοι μία ορθόδοξη ορθοδοξία. Δεν γκρινιάζουμε αναίτια και δυσανασχετούμε μόνιμα. Δεν κάνουμε τους σοφούς και τους αλάνθαστους. Κινούμεθα συνειδητά, με φόβο Θεού, με ελπίδα για κάτι καλύτερο. Δεν αντιστεκόμαστε διαμαρτυρόμενοι παράλογα, αλλά αγωνιζόμαστε σθεναρά για τη φίλη ορθοδοξία, για την αποκάθαρσή της από ανορθόδοξες προσμίξεις.

Οπωσδήποτε δεν θα πρέπει να παραμείνουμε σε διαπιστώσεις, αλλά να προχωρήσουμε σε δυνατές διορθωτικές λύσεις. Όλοι, κλήρος και λαός, να αναλάβουν ενσυνείδητα τις ευθύνες τους. Χρειάζονται διορθόδοξες συναντήσεις, ταπεινοί διάλογοι και γενναίες αποφάσεις.

Η όποια απόκλιση από την αγιοπατερική παράδοση δεν μπορεί να υιοθετηθεί και να δικαιολογηθεί, αλλά είναι ανάγκη να εντοπιστεί, να χαρακτηριστεί και να διορθωθεί.

Να απομονώνονται οι ανορθόδοξοι παραχαράκτες, να μη φοβόμαστε την ομολογία, να μην αισθανόμαστε μειονεκτικοί και οπισθοδρομικοί, αλλά να παραμένουμε εδραίοι στην αγκάλη της αγίας μητέρας μας, της ορθόδοξης εκκλησίας.

Η ορθοδοξία έχει έναν απύθμενο πλούτο. Μην τη μειώνουμε, μην την παραποιούμε και μην ασχολούμεθα με ασήμαντες λεπτομέρειες και αφήνουμε τη ζωοποιό ουσία, την κανονικότητα, την ενότητα και την παραδοσιακότητα. Η ορθόδοξη εκκλησία δεν κομματιάζεται, δεν σχισματίζεται και συσχηματίζεται.

Χρειάζεται συνεχής επαγρύπνηση να μην παραδώσουμε ποτέ μία ανορθόδοξη ορθοδοξία. Μια ορθοδοξία καταπώς τη φανταζόμαστε, τη νομίζουμε και μας συμφέρει.

μ. Μωυσέως Αγιορείτου

Πηγή: Ιερά Μονή Βέροιας

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΜΙΛΙΑ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑΝ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ - ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

 

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

 

 

 

Αριθμ. Φυλλου 171    ΜΑΡΤΙΟΣ 2021

 

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

 

Ομιλία εκφωνηθεισα εν ετει 1993 κατα τα Εγκαίνια της υπογειου αιθουσης του εν Κατω Ηλιουπόλει (Ιερου Ναου Αγιας Τριαδος Εκκλησιαστικου Πνευματικου Κεντρου (Στεγης Φιλοξενιας Κληρικων της απανταχου Γνησιας Ορθοδοξου Εκκλησίας Αγιος Γρηγοριος  ο Ε).

 

 

ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (+1950)

Μακάριος εκείνος όστις θέλει φυλάξη και κρατήση έως τέλους την αμώμητον και αγίαν ημών Ορθόδοξον Πίστιν, την Πίστιν της Μιάς του Χριστού και Μητρός ημών Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, και υπομείνει τας διαφόρους θλίψεις, φυλακάς ή και εξορίας και λοιπάς κακώσεις. Ο τοιούτος θέλει στεφανωθή και συναριθμηθή μετά των Ομολογητών και Μαρτύρων. ( Βρεσθένης Ματθαίος νουθετική επιστολή 1936) ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥ.

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

 Υπό Αρχ/του Κηρύκου Κοντογιάννη (νυν Μητροπολίτου Μεσογαίας)

 

Παραθέτομεν εν επίκαιρον και σχετικόν με τον αγώνα της Γνησιας Ορθοδοξίας κείμενον -  ομιλία, η οποία είχεν εκφωνηθει την 13ην Δεκ. 1993 υπό του τοτε Ιερομοναχου (νυν Μητροπολίτου) Κηρυκου Κοντογιαννη, κατά τα εγκαίνια της Αιθούσης Αντιαιρετικου Αγωνος του εν Ηλιουπόλει Εκκλησιαστικού Ιδρύματος.

 

''Η ΑΛΗΘΗΣ ΠΙΣΤΙΣ: ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΖΗΛΟΣ''

 

Ο Άγιος Αμβρόσιος ο Μεδιολάνων  λέγει πολύ χαρακτηριστικά: ''Η αληθής πίστις αγνοεί την δειλίαν''. Διότι εμείς οι χριστιανοί δεν ελάβαμε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα αγωνιστικότητος υπέρ της αμωμήτου ημών πίστεως: ''Αγώνισαι περί της αληθείας'' και ''Αγωνίζου τον καλόν αγώνα της πίστεως'', είναι μηνύματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης αντιστοίχως.

 Γνώρισμα της Ορθοδοξίας είναι η αγωνιστικότης, και του ορθοδόξου Χριστιανού ο υπέρ της πίστεως ζήλος. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του υπερμάχου της Ορθοδοξίας Πατριάρχου Κων/πόλεως Γερμανού του Β΄, απευθυνομένου προς τους Κυπρίους, οι οποίοι εκινδύνευον από τους λατινοφρονήσαντας: ''Σεις λαέ περιούσιε του Χριστού, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε... ελέγχοντες τους την ευσέβειαν παραποιούντας, μηδέν των ορθών δογμάτων καταπροδίδοντες... πάσαν θλίψιν βιοτικήν και πάσαν ζημίαν, χαράν και κέρδος ηγούμενοι, ίνα μόνον εν υμίν άσυλος διαφυλαχθείη ο της ορθοδόξου πίστεως θησαυρός''.

 Ο αγών και ο ζήλος υπέρ της αληθούς πίστεως και η αγωνία δια την Ορθοδοξίαν πρέπει να είναι το μοναδικόν μέλημα των ορθοδόξων Χριστιανών. Οι αληθείς χριστιανοί στοιχούν εις το παράδειγμα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, όστις λέγει: ''Αυτήν την πίστιν της εδιδάχθην παρά των Αγίων Πατέρων. Αυτήν την πίστιν (την ορθόδοξον) την εδίδαξα πάντα καιρόν και διδάσκων ου παύσομαι, με αυτήν την πίστιν εγεννήθην, με αυτήν την πίστιν και θα αποθάνω''.

 

''ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ''

 

 Όσοι δεν εβίωσαν το μεγαλείον της Ορθοδοξίας, δεν έχουν την δύναμιν να αγωνισθούν υπέρ Αυτής. Μόνον οι αληθείς Ορθόδοξοι γνωρίζουν να αγωνίζωνται. Ούτοι δεν παραμένουν εις τα βλεπόμενα, συλλαμβάνουν με τον δέκτην της ψυχής των τα μη βλεπόμενα και έκθαμβοι ατενίζουν το αθέατον πνευματικόν κάλος της Ορθοδοξίας, το ''πολυτελές ενώπιον του Θεού κάλλος'', όπως το ονομάζει ο Απόστολος Πέτρος. Πέραν της κατά κόσμον φαινομένης αδυναμίας, της ''πενίας'' και της ''ασθενείας'' της, η Ορθοδοξία κρύπτει το ατίμητον πνευματικόν της κάλλος. ''Η δύναμις της Ορθοδοξίας εν ασθενεία τελειούται''.

 Δια να εννοήσωμεν όμως καλύτερα την υψίστην σημασίαν του υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά των αιρέσεων αγώνος, ας επιμείνωμεν ολίγον περισσότερον στο νόημα της Ορθοδοξίας.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

 Η Ορθοδοξία είναι κατά τον Κλήμεντα Αλεξανδρείας ''διδασκαλείον'', έχουσα ''τον Νυμφίον μόνον διδάσκαλον''. Εν τη Ορθοδοξία έχομεν βεβαίαν την ομολογίαν της πίστεώς μας. Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι ''ο Παράδεισος του μεγάλου Βασιλέως'', ''η πόλις του Αγίου Βασιλέως'', ''η Νύμφη του Ασπίλου Χριστού'', ''η Παρθένος η αγνή, η εκ δεξιών του Βασιλέως, η μηδέν σκοτεινόν έχουσα''. Η Ορθοδοξία ορθοτομεί πάντοτε τον λόγον της ευθείς και βασιλικής οδού. Αύτη διεφύλαξεν αλώβητον το ιερόν σύμβολον της πίστεως και διετήρησεν ανόθευτον το αρχαίον εκκλησιαστικόν πολίτευμα. Διότι αύτη κηρύσσει: ''Των Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα'', δια των οποίων ''εσφράγισε την μίαν πίστιν'', την ορθόδοξον πίστιν, ''ορθοτομών και δοξάζων το μέγα μυστήριον της ευσεβείας''.

 Οι Άγιοι Πατέρες βλέποντες το άρρητο κάλλος της Ορθοδοξίας έγιναν διαπρύσιοι κήρυκες αυτής και εθυσιάσθησαν μέχρις εσχάτων υπέρ αυτής. Ο Παλλάδιος, βιογράφος του Ιερού Χρυσοστόμου, γράφει ίσως τον ωραιότερον ύμνον δια την ορθόδοξον πίστιν και την αλήθειαν:

 ''Είναι καλύτερο, λέγει, να διώκωμαι εις τα φαράγγια και τα βουνά και εις τα πελάγη και να είμαι μαζί με την αλήθεια, παρά να έχω δόξα μεγάλη και ευημερία και να ζω μέσα στο ψεύδος. Διότι, όταν έχω μαζί μου την αλήθεια, έχω τα πάντα. Όταν όμως έχω το ψεύδος, δεν έχω ούτε τον ευατόν μου... Εκείνος που έχει την αλήθεια είναι αγέραστος και αμάραντος, έχει ζήλον πιο θερμόν από τον ήλιον, και ο λόγος του είναι πιο κοφτερός από το ξίφος, ο δε βίος του είναι πιο ελαφρύς και από τον αετό...''.

 Ο Άγιος Αθανάσιος χαρακτηρίζει την Ορθοδοξίαν ''θείον οξυγόνον'' άνευ του οποίου η ζωή είναι αδύνατος. Εις μίαν επιστολήν του προς τον Παλλάδιον πρεσβύτερον γράφει: ''Εχάρην πάρα πολύ, διότι βλέπω να αναπνέης με την πνοήν της Ορθοδοξίας''.

 Δια τους Αγίους Πατέρας η ζωή έξω από το κλίμα της Ορθοδοξίας στερείται νοήματος και περιεχομένου. Η Ορθοδοξία δια τους Πατέρας είναι η ενδοξοτέρα έπαλξίς των. Όταν αγωνίζονταν δια την Ορθοδοξίαν, ανεκαινίζοντο ως αετοί και αισθάνονταν ''θερμότερον πυρός τον ζήλον των υπέρ αυτής''.

 

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

 

 Το μεγαλείον της Ορθοδοξίας εξυμνεί το του Ιερού Χρυσοστόμου: ''Ας μαίνεται η θάλασσα, τον βράχον δεν μπορεί να τον διαλύση. Ας σηκώνονται τα κύματα, το πλοίον του Ιησού να το καταποντίσουν δεν ημπορούν. Τα κύματα δεν διαλύουν την πέτραν, αλλά τουναντίον αυτά διαλύονται εις αφρούς. Ουδέν Εκκλησίας (Ορθοδοξίας) δυνατώτερον, άνθρωπε. Σταμάτησε τον πόλεμον, δια να μη σου καταλύση την δύναμι. Μη πολεμάς με τον ουρανόν. Άνθρωπον εάν πολεμάς, ή θα νικήσης ή θα νικηθής. Την Εκκλησίαν εάν πολεμάς, να νικήσης είναι αδύνατον. Ο Θεός είναι ο ισχυρότερος πάντων. Ο Θεός έπηξε - εστερέωσε, ποίος επιχειρεί να την σαλεύση; Δεν γνωρίζεις αυτού την δύναμιν; Επιβλέπει επί την γην και κάμνει αυτήν τρέμειν. Η Εκκλησία είναι ισχυροτέρα του ουρανού. Πόσοι τύραννοι ηθέλησαν να αφανίσουν την Εκκλησία. Πόσα τηγάνια. Πόσα καμίνια, δόντια θηρίων, ξίφη ηκονημένα, και δεν κατόρθωσαν τίποτα. Που είναι αυτοί που πολέμησαν την Εκκλησία; Έχουν σιωπήσει. Έχουν ξεχαστεί. Που όμως είναι η Εκκλησία; Λάμπει περισσότερον από τον ήλιο. Τα έργα των πολεμίων έσβησαν παντελώς, της Εκκλησίας όμως το έργον παραμένει αθάνατον...''.

 

ΑΝΑΓΚΗ ΑΓΩΝΟΣ

 

 Η Ορθοδοξία λοιπόν έχει μίαν ουράνιον δύναμιν, διότι είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ενώπιον του θείου κάλλους της, ενώπιον της δυνάμεώς της ''ύμνος άπας ηττάται''.

 Γεννάται όμως το ερώτημα. Αφού είναι τόσον δυνατή η Ορθοδοξία, ποίοι είμεθα εμείς που θα την υπερασπισθώμεν; Και τί θέσιν έχει εν προκειμένω, ο υπέρ της ορθοδόξου πίστεως και κατά των αιρέσεων αγών; Υπάρχει ανάγκη αγώνος;

 Η απάντησις δίδεται ήδη από την Παλαιά Διαθήκη ''Αγώνισαι περί της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου'' (Σοφ. Σειράχ 4.28). Και ο Προφήτης Ιεζεκιήλ: Λέγει ο Θεός ''Υιέ ανθρώπου σκοπόν δέδωκά σε τω οίκω Ισραήλ'' (σε έβαλα φύλακα)... και εάν μή λαλήσης του φυλάξασθαι τον ασεβή από της οδού αυτού, αυτός ο άνομος τη ανομία αυτού αποθανείται, το δε αίμα αυτού εκ της χειρός σου εκζητήσω'' (Ιεζ. 3.17-18).

 Και εις την Καινήν Διαθήκην Ο Κύριος λέγει:

 ''Μη φοβού, αλλά λάλει και μη σιωπήσης''.

 Επίσης οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν την ανάγκη αγώνος ''Αγώνος χρεία μεγάλου και τούτου νομίμου'' (λέγει ο Μ. Βασίλειος. Δηλ. είναι ανάγκη μεγάλου αγώνος και μάλιστα αγώνος νομίμου).

 Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει ότι: ''και ο μαθητού τάξιν επέχων'' οφείλει να υπερασπίζεται την αλήθεια. Προπάντων τούτο είναι χρέος των μοναχών. ''Εάν, λέγει ο Αγ. Θεόδωρος, υπάρχουν σ' αυτούς τους καιρούς μοναχοί, ας το δείξουν από τα έργα τους. Έργον δε μοναχών είναι να μην ανέχωνται να καινοτομήται το Ευαγγέλιον, ούτε και εις το παραμικρόν''. 

 Και πως το δικαιολογεί αυτό. Ιδού:

 ''Καιρός του λαλείν, αλλ' ου του σιγάν, τω οπωσούν δυμανένω, επειδάν τις αίρεσις ενίσταται καθυλακτούσα της αληθείας''.

 Από την ιστορίαν του Μοναχισμού διδασκόμεθα, ότι εν καιρώ αιρέσεων οι ασκητές άφηναν την έρημο και ήρχοντο εις τας πόλεις δια να διδάξουν τον λαό την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Άριστον παράδειγμα ο Άγιος Αντώνιος ο Οποίος όταν εκορυφώθη η αρειανική αίρεσις, άφησε την ερημία και κατήλθε εις την Αλεξάνδρεια, δια να στηρίξη τους πιστούς.

 Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, και και ήσαν μοναχοί, όμως ανέλαβον τον υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά των συγκεκριμένων αιρέσεων αγώνα.

 Κατά την περίοδον της Τουρκοκρατίας ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρακινηθείς από τον λόγον του Απ. Παύλου ''Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος'', άφησε την ποθητήν ησυχίαν του και εξήλθεν του Αγ. Όρους δια να διδάξη τον λαόν.

 Και εις τον αιώνα μας ο Ιερομ. Ματθαίος μετέπειτα Βρεσθένης και εν συνεχεία Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος και λοιποί Ιερείς εξήλθον μετά την εορτολογικήν Καινοτομίαν του Αγίου Όρους και ηγωνίσθησαν σθεναρώς υπέρ της υγιαινούσης πίστεως και κατά της λαίλαπος του Νεοημερολογιτισμού-Οικουμενισμού. Και διατί έπραττον τούτο; Διότι η σιωπή ''όταν ο Χριστός διώκεται είναι δεινόν''. Και το ''μη διδάσκειν'', όταν η Ορθοδοξία κινδυνεύη, είναι προδοσία της αληθείας, κατά τον Αγ. Θεόδωρον τον Στουδίτην.

 Και αλλού τονίζει ότι: ''φοβερότερον το της σιπώς κρίμα... δι' αυτό και εγώ ο ταπεινός αναγκάζομαι να μη σιωπώ, αλλά να αγωνίζωμαι εγγράφως και αγράφως''. Και αλλού πάλι τονίζει, ότι ''εάν το μοναδικόν τάγμα, δηλ. οι μοναχοί δεν θεωρήσουν τα πάντα ως σκύβαλα και αυτά τα μοναστήρια... πως ο λαϊκός άνθρωπος θα καταφρονήση την γυναίκα του και τα παιδιά του και τα άλλα και θα αγωνισθή''. Δια τούτο, λέγει, σας υπομιμνήσκω: ''Μη σιγήσωμεν, ίνα μη κραυγή Σοδόμων γενώμεθα''. 

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποδίδει την μεγάλη τρικυμία στην Εκκλησία στο ότι οι ναυαγήσαντες περί την πίστιν, δεν έτυχον της προσηκούσης επιτιμήσεως δηλ. του ελέγχου. Και απαντά σε όσους δικαιολογούνται και προφασίζονται:

 ''Μη μου πης εκείνο τον λόγο ο οποίος είναι γεμάτος αναλγησία (έλλειψι πόνου δια τον πλησίον), ότι δηλ. τι με ενδιαφέρει εμένα; Εγώ μεριμνώ δια τα δικά μου. Διότι (συνεχίζει ο Άγιος), τότε προπάντων θα μεριμνήσης δια τα δικά σου, όταν τα δικά σου ζητάς εις το συμφέρον του πλησίον''. 

 Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς χαρακτηρίζει την σιωπή, όταν κινδυνεύει η πίστις: ''Τρίτον είδος αθεΐας'' (Γρηγ. Παλαμάς, Συγγρ. 2.483). Επομένως πάντοτε, Ιδιαιτέρως όταν κινδυνεύη η πίστις, είναι ανάγκη αγώνος. ''Απαραίτητος επί θύραις αγών'' κατά τον Αγ. Εφραίμ τον Σύρον. Προπάντων εις τους εσχάτους καιρούς τούτους, τους αποκαλυπτικούς και προδρομικούς της ελεύσεως του αντιχρίστου.

 Η υπεράσπισις της Ορθοδοξίας εν προκειμένω δεν έχει την έννοιαν ότι θα σώσωμεν ημείς την Ορθοδοξίαν, ή ότι θα νικήσωμεν ημείς τας αιρέσεις, αλλά ''μαθητεύοντες'', την αλήθειαν της Ορθοδοξίας εις πάντα τα έθνη θα δώσωμεν χείρα βοηθείας εις τους ολισθήσαντας, και ως αδελφούς που έπεσαν θα τους βοηθήσωμεν να εγερθούν με την χάριν του Θεού Βεβαίως. 

 

''ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΝΑΥΑΓΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ''

 

 Σήμερα συμβαίνει εκείνο που έλεγε ο Άγιος Βασίλειος δια την εποχήν του, δηλ. ''σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία πορθείται'' και ''τα ναυάγια περί την πίστιν είναι πυκνά'' ενώ ''τα στόματα των ευσεβών σιγούν''. Και όντως δεν υπάρχει προδοσία μεγαλυτέρα από αυτήν. Όπως δε τονίζει εις άλλο σημείο ο αυτός άγιος ''Έχουν καταφρονηθεί τα δόγματα των Πατέρων. Καταπατούνται οι αποστολικές παραδόσεις. Εφευρέματα νεωτεριστών εισέρχονται εις την Εκκλησία. Τεχνολογούν και δεν θεολογούν οι άνθρωποι... Και οι πρεσβύτεροι οδύρονται και θρηνούν συγκρίνοντες τα παλαιά με τα τωρινά''. 

 

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ  

 

 Όταν τοιαύτη είναι η κατάστασις που επικρατεί, εμείς οι ορθόδοξοι τι πρέπει να πράξωμεν; Θα σιωπήσωμεν; Θα αδρανήσωμεν; Όχι, ασφαλώς. Ας ακούσωμεν όμως τι λέγει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης:

 ''Ότε περί πίστεως ο λόγος, δεν είναι δυνατόν να πούμε εγώς ποιος είμαι, Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης και επομένως καμμία φροντίδα δεν έχω για τα θέματα αυτά. Οι λίγοι θα φωνάξουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και χωρίς φροντίδα; Τι θα κάνουμε λοιπόν; Θα ακολουθήσουμε το πλήθος που σιωπάς Όχι, διότι ''Εις ευδοκιμών εις το θείον, προτιμότερος υπέρ μυριάδας αυθαδεία συμνυνομένους. Αλλά εσύ μεν προτίμησε εάν νομίζης αντί του σωζομένου Νώε, το πλήθος που κατεποντίσθη μέσα εις τα ύδατα. Εις εμένα όμως συγχώρησον να τρέξω να εισέλθω μαζί με τους ολίγους εις την Κιβωτόν''.

 

 Το χρέος μας λοιπόν ως ορθοδόξων είναι να εργασθώμεν την σωτηρίαν μας εντός της Κιβωτού της Χάριτος της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. ''Πορευθέντες δε να μαθητεύσωμεν πάντα τα έθνη'', αγωνιζόμενοι αντιαιρετικώς και ιεραποστολικώς. 

 

''ΑΓΙΑΣΑΤΕ ΠΟΛΕΜΟΝ''

 

 Ιδού και η φωνή του Θεού, η οποία δια του Προφήτου Ιωήλ μας προσκαλεί εις αυτούς τους ωραίους αγώνας:

 

 ''Κηρύξατε ταύτα εν τοις έθνεσιν, αγιάσατε πόλεμον, εξεγείρατε τους μαχητάς. Προσαγάγετε και αναβαίνετε. Πάντες άνδρες πολεμισταί... συναθροίζεσθε και εισπορεύεσθε... ο πραύς έστως μαχητής'' διότι ''κρείσσων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού''.

 

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΕΑΝ ΜΕΙΝΩΜΕΝ ΟΛΙΓΟΙ

 

 Ακόμη και αν χρειασθή να μείνωμεν ολίγοι, πρέπει να αγωνισθώμεν υπέρ της Αληθείας, διότι ''Ει και πάνυ ολίγοι διαμείνωσιν εν τη Ορθοδοξία και τη ευσεβεία, ούτοι εισίν Εκκλησία και το κύρος και η προστασία των εκκλησιαστικών θεσμών εν αυτοίς κείται'' κατά τον Άγιον Νικηφόρον τον Ομολογητήν.

 Ας παραμείνωμεν λοιπόν αφοσιωμένοι εις την Εκκλησίαν του Χριστού και ας αγωνισθώμεν υπέρ Αυτής με όλας μας τας δυνάμεις.Ας λάβωμεν αγωνιστικάς αποφάσεις. Ας εγείρωμεν και άλλους μαχητάς και αγωνιστάς. Τούτο είναι το μήνυμα της σημερινής ημέρας.

 

 Αγαπητοί αδελφοί

 Ο σύγχρονος άνθρωπος που ζη ζαλισμένος και παραδομένος στα κύματα της συγχρόνου αποστασίας και απελπισμένος ψάχνει δι' ένα σωσσίβιον σωτηρίας, θέλει την βοήθειάν μας. Και αυτό το σωσσίβιον το οποίον ψάχνει το παρέχει με ασφάλεια η Γνησία Ορθοδοξία. 

 Οι υποσχέσεις της δαιμονολατρικής εποχής μόνον απελπισία - αβεβαιότητα και άγχος προσφέρουν στον σύγχρονο άνθρωπο και τέλος την καταστροφήν και την κόλασιν. Η δική μας θέσις, μέσα σ' αυτήν την ταραγμένη κοινωνία, είναι ιδιαιτέρως σημαντική. Η κοινωνία περιμένει πολλά από εμάς τους ορθοδόξους. Ο άνθρωπος που έχασε τον προσανατολισμό του περιμένει να του δείξουμε την οδόν της αληθείας.

 Ο αποστάτης άνθρωπος που κατήντησε παίγνιον των σκοτεινών και των δαιμονικών δυνάμεων (των αιρέσεων και της μαγείας) ζητεί να του δείξουμε τον δρόμο της επιστροφής εις την καθαρότητα της πίστεως. Αυτό όμως χρειάζεται μεγάλην πίστιν. Έχουμε άραγε αυτήν την πίστιν; Έχουμε ζήλον Ορθοδοξίας; Έχουμε αγάπην προς τον Θεόν, τόσην, ώστε να μας παρακινήση εις την θυσίαν χάριν του πλησίον; Έχουμε την δύναμιν να γίνουμε μάρτυρες και ομολογηταί; Ίσως τίποτα από αυτά να μην διαθέτουμε.

 Μη στενοχωρήσθε όμως. Έχουμε κάτι πολύ σημαντικό. Έχουμε την Ορθοδοξία, τον μεγάλο και πολύτιμο αυτό θησαυρόν. Έχουμε μαζί μας την Χάριν του Θεού, η οποία, αρκεί να το θελήσωμε, θα μας ενισχύση, θα μας φωτίση και θα μας κάμη ισχυρούς.

 ''Ούτοι εν άρμασι και ούτοι εν ίπποις, ημείς δε εν ονόματι Κυρίου επικαλεσόμεθα''.

 Ας αγωνισθώμεν λοιπόν υπέρ της Αληθείας και Κύριος ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψη, αλλά θα πολεμήση υπέρ ημών. ΑΜΗΝ.  

  

 

Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Αγιος Νικολαος» του «Συλλόγου των Ορθοδοξων» καί του "Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμειου", του «Ιερου Φιλανθρωπικου Συνδεσμου Κληρικων Ακαινοτομητου Εκκλησίας ΓΟΧ Ματθαιος ο Α». Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης. Ο Προεδρος του Μητροπολιτικου Φιλοπτωχου Ταμείου +Ο Μεσογαίας, Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος.

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

ΤΕΥΧΟΣ 189 Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2009 ΞΕΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ «Ο ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ Ἐκ τοῦ «Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ», ὄργανον τῆς Ὁμωνύμου Ἀδελφότητος Θεολόγων» (Ἀριθ. 1985/15.9.2009 Α΄ Μέρος καί 1986/1.10.09 Β΄ Μέρος. Τό κείμενον σχολιάζει ὁ Διευθυντής τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς» Ἐλευθέριος Γκουτζίδης. Ἡ «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα» μέ θέμα «Ὁ Θεολογικός Διάλογος μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας», πού ὀργάνωσε ὁ Τομέας Δογματικῆς Θεολογίας (τοῦ Τμήματος Θεολογίας) τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. στίς 20.5.2009 στήν αἴθουσα τελετῶν τοῦ ἐν λόγω Πανεπιστημίου, ἀπεκάλυψε «πολλῶν καρδιῶν διαλογισμούς». Καί ἀπό αὐτῆς τῆς πλευρᾶς ἡ Ἡμερίδα ἔκανε καλό. Θά ἐρωτήσει ὅμως ὁ ἀναγνώστης: Τί ἀκριβῶς ἀπεκάλυψε; 1. Διαπιστώσαμε τή θλιβερή ἄμβλυνση τοῦ δογματικοῦ αἰσθητηρίου ὁρισμένων Ὀρθοδόξων Καθηγητῶν, καί μάλιστα τῆς Δογματικῆς! Ἀπορήσαμε γιά τίς ἰδέες καί τίς τοποθετήσεις τους στά θέματα τοῦ Διαλόγου, τίς ὁποῖες οἱ ἴδιοι θεωροῦν Ὀρθόδοξες! Ἑνός Διαλόγου πού, ἀντί νά ἀποβλέπει στήν ἐπαναφορά τῶν ἑτεροδόξων στήν ἀλήθεια, ἐκτρέπεται ὁλοένα καί περισσότερο σέ ἐπικίνδυνες ἀτραπούς·(1) ἐκτός τῆς ἀληθείας πιστοποιώντας ἔτσι αὐτό πού εἶπε ὁ Ἁγιορείτης Γέροντας π. Παΐσιος: «Γιά ἀλλοῦ ξεκινήσαμε καί ἀλλοῦ πηγαίνουμε, ὅταν δέν ἀκολουθοῦμε τά χνάρια τῶν Ἁγίων Πατέρων». Ἀκούσαμε Ὀρθόδοξο Πανεπιστημιακό Καθηγητή τῆς Θεολογίας νά λέγει κατά λέξη ἀπό τοῦ βήματος τῆς «Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδος» ὅτι «μόνη διαφορά μας» μέ τούς Παπικούς «εἶναι τό πρωτεῖο» τοῦ Πάπα!.. Ἐνῶ καί αὐτός ἀκόμη ὁ πρωτοετής φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς γνωρίζει ὅτι οἱ Παπικοί δέν ἔχουν κοινή μέ μᾶς ἀποστολική πίστη· ὅτι οἱ διαφορές μας μέ τούς Παπικούς εἶναι τεράστιες καί θεμελιώδεις. Τέτοιες εἶναι ἡ ἐκ μέρους τους αὐθαίρετη προσθήκη τοῦ Φιλιοqωε (: καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ) στό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἡ ὁποία προσθήκη ἔχει ἐπισφραγισθεῖ ἀπό Παπικές «Οἰκουμενικές» Συνόδους· τό περί ἀσπίλου συλλήψεως τῆς Θεοτόκου δόγμα τοῦ Παπισμοῦ· τό ἀλάθητο τοῦ Πάπα· τά περί κτιστοῦ χαρακτήρα τῆς ἄκτιστης χάριτος· τά περί καθαρτηρίου πυρός κ.λπ.(2). 2. Ἀπό τήν εἰσήγηση τοῦ Καρδιναλίου Wαλτερ Κασπερ (Βάλτερ Κάσπερ) μέ τίτλο «Ὁ ἀπ. Παῦλος καί οἱ οἰκουμενικές προκλήσεις γιά τήν Ἐκκλησία σήμερα», δέν ἔλειπαν οἱ σαφεῖς ὑπαινιγμοί γιά τό «πρωτεῖο τοῦ Πάπα», τό ὁποῖο μπορεῖ μέν σήμερα νά ἄρχισε νά συζητεῖται ἀπό τούς Παπικούς, ἀλλ' ὁ Παπισμός δέν πρόκειται ποτέ νά τό ἀρνηθεῖ, διότι τό ἑρμηνεύει κατά τόν δικό του δικανικό τρόπο. Πέραν τοῦ ὅτι αὐτό, ὅπως τό ἑρμηνεύουν οἱ Παπικοί, ἀποτελεῖ γι' αὐτούς δόγμα (στηριζόμενο σαφῶς στίς ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις)· καί μάλιστα δόγμα τῆς Α΄ Βατικανικῆς Συνόδου, τήν ὁποία οἱ Παπικοί θεωροῦν Οἰκουμενική·(3). Ἑπομένως δέν ὑπάρχουν περιθώρια ἄλλης, νέας ἑρμηνείας ἐκ μέρους τους. 3. Ἀκούσαμε στήν «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα» ἀπό στόμα Ὀρθοδόξου Καθηγητοῦ ὅτι τό παπικό πρωτεῖο ἐξουσίας θά κριθεῖ στό μέλλον, ἐννοώντας στήν προσεχή διάσκεψη τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν πού θά γίνει τόν Ὀκτώβριο στήν Κύπρο, ὅπου θά συζητηθεῖ ἡ ἔννοια τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Ἄλλωστε καί στό κείμενο τῆς Ραβέννας ἀναφέρεται ὅτι τοῦτο «ἀναμένεται νά μελετηθεῖ εἰς μεγαλύτερον βάθος» (παράγρ. 45). Ἐπειδή ὅμως οἱ Παπικοί εἶναι, ὅπως ἤδη τονίσαμε, ἀνένδοτοι στό ζήτημα αὐτό, ὑπάρχει διάχυτος ὁ φόβος στό Ὀρθόδοξο πλήρωμα ὅτι οἱ ἡμέτεροι, διαλλακτικότατοι καί ἀνεπίτρεπτα ὑποχωρητικοί, ὅπως δεικνύει ἡ μέχρι τοῦδε στάση τους στήν πορεία τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, νά προσπαθήσουν, ὅπως ἀφέθηκε νά ἐννοηθεῖ ἀπό κάποιες συζητήσεις, νά ἑρμηνεύσουν τό ἐπάρατο παπικό πρωτεῖο… ὀρθοδόξως! Ὅπως προσπαθοῦν νά ἑρμηνεύσουν ὀρθοδόξως καί τήν αὐθαίρετη κακοδοξία τοῦ Φιλιοqωε. Ὁπότε δέν ἀποκλείεται νά ξυπνήσουμε·(4) μίαν ἡμέραν «βαπτισμένοι» ἀπό τά μέλη τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς γιά τόν Θεολογικό Διάλογο ὡς Οὐνίτες χωρίς νά τό ἀντιληφθοῦμε!.. 4. Ὁ Καρδινάλιος Κάσπερ στήν εἰσήγησή του ἀναφέρθηκε σαφῶς μέ διπλωματική πάντα γλῶσσα καί ὁρολογία στό «ὑπό συζήτηση», ὅπως εἶπε, «ἐρώτημα: Ὁ ρόλος τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης στήν παγκόσμια ἐκκλησία κατά τήν πρώτη χιλιετία». Ἐτόνισε ὅμως ὅτι «ἡ ἐπιστροφή στήν πρώτη χιλιετία δέν εἶναι τόσο ἁπλή». Διότι, ὅπως παραδέχθηκε, «ἤδη κατά τήν πρώτη χιλιετία ὑπῆρξαν σέ Ἀνατολή καί Δύση διαφορετικές ἐξελίξεις. Στή Δύση ὑπῆρξε πρακτικά ἤδη στά χρόνια τοῦ Λέοντος τοῦ Μεγάλου τόν 5ο αἰ. ἡ σημερινή ἀντίληψη γιά τό πρωτεῖο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης. Ὡστόσο, στούς Ἀνατολικούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δέν βρίσκει κανείς κάτι σχετικό ἤ το συναντᾶ μόνο σέ κάποιες περιστασιακές ἀναφορές», ἐπεσήμανε ὁ Καρδινάλιος. Ὅμως ἡ πλήρης ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε κατά τήν πρώτη χιλιετία ἀνεγνώρισε τόν ἐπίσκοπο Ρώμης αὐθεντία σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Γι' αὐτήν ὑπέρτατη αὐθεντία ὑπῆρξαν πάντοτε οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Ἑπομένως, προσθέτουμε ἐμεῖς, ἡ ἐπιστροφή στήν πρώτη χιλιετία εἶναι μιά πολύ ἁπλή κίνηση. Δύσκολη τήν κάνει ἡ «παπική ὀφρύς», γιά τήν ὁποία μιλοῦσε μέ πόνο ὁ Μέγας Βασίλειος στίς ἡμέρες του. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἀπό τίς 13 σελίδες τοῦ κειμένου τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Παπικοῦ Κάσπερ οἱ πέντε, δηλαδή σχεδόν τό 1/2, ἀσχολοῦνται μέ τό πρωτεῖο τοῦ Πάπα, ἐνδεικτικό καί αὐτό τῆς ἐπιμονῆς τοῦ Παπισμοῦ στό θέμα τοῦτο. 5. Στήν ὁμιλία του ὁ Καρδινάλιος Κάσπερ παρετήρησε: «Εἶναι εὐχάριστο ὅτι στό μεταξύ καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί ὁ πάπας Βενέδικτος 16ος ἐκφράστηκαν δημοσίως ἀναγνωρίζοντας τό ἔγγραφο τῆς Ραβέννας». Ἀλλά τό κείμενο τῆς Ραβέννας (13.10.2007) εἶναι ἀπαράδεκτο ἀπό πλευρᾶς ὀρθοδόξου, ἀφοῦ πάσχει σοβαρά σέ πάρα πολλά σημεῖα, ὅπως ἀπέδειξε στήν ἐπιστημονική, ὑπεύθυνη, σοβαρή καί μέ ὀρθόδοξα θεολογικά ἐπιχειρήματα εἰσήγησή του κατά τήν ἐν λόγω «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα» ὁ Τακτικός Καθηγητής τῆς Δογματικῆς κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, ἀναπτύσσοντας τό θέμα «Ὀρθόδοξοι προβληματισμοί μέ ἀφορμή τό κείμενο τῆς Ραβέννας». Στά συμπεράσματά του ὁ κ. Τσελεγγίδης ὑπεγράμμισε: «Στό κοινό κείμενο (Σ.Σ. τῆς Ραβέννας) ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία ἐπεκτείνεται καί ἐφαρμόζεται ἀνεπίτρεπτα καί στούς ἑτεροδόξους·(5). Αὐτό γίνεται ἀπροϋπόθετα, χωρίς δηλαδή νά λαμβάνονται ὑπ' ὄψιν οἱ ὑφιστάμενες δογματικές διαφορές, πράγμα πού νομιμοποιεῖ ἐκκλησιολογικά τήν ἑτεροδοξία καί τήν ἐξισώνει μέ τήν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἐκκλησιολογικός αὐτός νεωτερισμός», ἐπεσήμανε ὁ ὁμολογητής·(6) ὁμιλητής, «διαποτίζει ὅλο τό κοινό Κείμενο (Σ.Σ. τῆς Ραβέννας) καί ἐκβάλλει σέ ἐπιμέρους ἐκκλησιολογικές παραδοξότητες·(6), οἱ ὁποῖες ἀλλοιώνουν τήν ἕως τώρα αὐτοσυνειδησία τῆς Ἐκκλησίας». Ὀρθότατα. Ἄλλωστε, προσθέτουμε ἐμεῖς, εἶναι καθαρά βλασφημία νά θεωροῦμε καί νά ὀνομάζουμε τούς ἑτεροδόξους «ἐκκλησία»·(6). 6. Στήν «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα» ὅλοι οἱ εἰσηγητές Ὀρθόδοξοι καί Παπικοί πλήν τοῦ Καθηγητοῦ κ. Δημ. Τσελεγγίδη καί τοῦ Καθηγητοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κογκούλη, Κοσμήτορα τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ., μιλοῦσαν γιά «ἀδελφές ἐκκλησίες»·(6α). Εἶναι δέ πρός τιμήν τοῦ κ. Κογκούλη τό ὅτι κατά τήν προσφώνησή του στήν «Ἡμερίδα» «ἐτόνισε ὅτι τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρέπει νά τήν ὀνομάζουμε «Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία», διότι αὐτό εἶναι τό σωστό ὄνομά της. Ὀρθῶς· διότι ὁ Παπισμός, ἐφ' ὅσον βρίσκεται στήν αἴρεση, δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται «Ἐκκλησία» καί μάλιστα «Καθολική»!·(6). Αὐτά τόνισε μέ θεολογική ὁρολογία καί ὁ κ. Δημ. Τσελεγγίδης στόν ἐπίλογο τῆς εἰσηγήσεώς του λέγοντας: «Τό κοινό κείμενο (Σ.Σ. τῆς Ραβέννας) φαίνεται νά προϋποθέτει σαφῶς ὅτι Ὀρθόδοξοι καί Ρωμαιοκαθολικοί ἀνήκουν στή «Μία Ἐκκλησία» καί ὅτι οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ἔχουν κοινή μέ μᾶς (Σ.Σ. τούς Ὀρθοδόξους) ἀποστολική πίστη, παρά τήν ταύτιση οὐσίας καί ἐνεργείας στό Θεό, παρά τό Φιλιοqωε, παρά τήν ἐσφαλμένη δογματική διδασκαλία τους γιά τόν κτιστό χαρακτήρα τῆς ἄκτιστης καί θεοποιοῦ Χάριτος. Ὅλα τά παραπάνω, στά ὁποῖα παραμένουν σταθερά μέχρι σήμερα οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ἀκυρώνουν στήν πράξη τόν χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας ὡς «κοινωνίας θεώσεως», μέ τήν ὀντολογική σημασία τοῦ ὅρου, (τήν) πραγματική δηλαδή καί ὄχι συμβολική μετοχή τοῦ ἀνθρώπου στή θεία ζωή. Ἀκυρώνουν ὅμως ταυτόχρονα καί τόν οὐσιαστικό χαρακτήρα τῶν μυστηρίων της»·(7). Ἐπί πλέον ὁ κ. Τσελεγγίδης, κρίνοντας τήν παράγρ. 32 τοῦ κειμένου τῆς Ραβέννας ἐν συνδυασμῶ μέ τήν ὑποσημείωση 1 τῆς παράγρ. 4 τοῦ ἰδίου κειμένου, «βλέπει ὅτι στήν πραγματικότητα τό ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτήρα χάσμα ἀνάμεσα στίς δύο πλευρές (Σ.Σ. Ὀρθοδόξους καί Παπικούς) εἶναι πρός τό παρόν ἀγεφύρωτο. Καί αὐτό ὀφείλεται», κατά τή γνώμη τοῦ κ. Καθηγητοῦ, «στήν ἐσφαλμένη μέθοδο τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, στήν υἱοθέτηση δηλαδή τοῦ «ἐπί ἴσοις ὅροις» διαλόγου μέ παροῦσες τίς διαφορές στό δόγμα»·(8). Σωστόν ἀλλά δέν λέγει ὅλη τήν ἀλήθειαν. Β΄ 7. Τό ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καί ὁ Πάπας Βενέδικτος 16ος «ἐκφράστηκαν δημοσίως ἀναγνωρίζοντας τό κείμενο τῆς Ραβέννας», ὅπως εἶπε ὁ Βάλτερ Κάσπερ, δέν ἔχει οὐσιαστική σημασία γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Διότι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης δέν εἶναι Οἰκουμενική Σύνοδος(8). Ἐπί πλέον μέχρι σήμερα δέν εἴδαμε κανένα ἐπίσημο γραπτό κείμενο προερχόμενο ἀπό τίς Συνόδους τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν πού νά ἐκφράζει ἀποδοχή τοῦ κατ' ἐξοχήν προβληματικοῦ καί κατά συνέπειαν ἀπαράδεκτου κειμένου τῆς Ραβέννας· ἑνός κειμένου γιά τό ὁποῖο ἀκούστηκαν πληθωρικοί ἔπαινοι ἀπό τούς Οἰκουμενιστές Καθηγητές τῆς «Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδας», προφανῶς γιά νά μᾶς πείσουν γιά τήν ἀξία του!.. Πέραν αὐτῶν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στή Ραβέννα δέν ὑπέγραψαν τό κείμενο αὐτό, ἀφοῦ εἶχαν ἤδη ἀποχωρήσει ἀπό τή Ραβέννα! Ἐπί τῆ εὐκαιρία σημειώνουμε καί τοῦτο: Τά διαφημιζόμενα κοινά κείμενα τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς ἀπό τό 1980 (τοῦ Μονάχου 1982, τοῦ Μπάρι 1987, τοῦ Νέου Βάλαμο 1988, τῆς Ραβέννας 2007) μέχρι σήμερα δέν εἶναι πλήρως ἀποδεκτά ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκλκησία. Οἱ τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέν τοποθετήθηκαν ἐπίσημα στά κοινά αὐτά κείμενα. Ἐπί πλέον στήν Ζ΄ Γεν. Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στό Βαλαμανδ τοῦ Λιβάνου (1993) μόνο 9 Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἦταν παροῦσες!.. 8. Θέλαμε νά ρωτήσουμε τούς διοργανωτές τῆς «Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδας»: Ποιά θέση εἶχε στήν ἡμερίδα ὁ Οὐνίτης «ἐπίσκοπος» Δημήτριος Σαλάχας, τόν ὁποῖο ἀνέγραψαν στό πρόγραμμα ὡς «Καθολικό Ἐπίσκοπο Καρκαβίας»; Ὁ Πρόεδρος τῆς ἡμερίδας παρουσιάζοντάς τον ἀπέφυγε νά τόν ἀποκαλέσει «Οὐνίτη», ἀλλά τό ἀκροατήριο μέ τήν εὐαισθησία πού τό διέκρινε, τόν ἀνάγκασε τελικά νά τόν ὀνομάσει Οὐνίτη. Ἀγνοοῦν οἱ διοργανωτές τῆς ἡμερίδας τό ρόλο τοῦ «ἐπισκόπου» αὐτοῦ στή χώρα μας; Ἀγνοοῦν τήν ὕπουλη καί ὑπό τίς εὐλογίες τοῦ Πάπα διαβρωτική δράση τῶν Οὐνιτῶν μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων τῆς Ἀνατολῆς; Ἀγνοοῦν αὐτό πού ὁμολόγησε ὁ Βάλτερ Κάσπερ στήν εἰσήγησή του, ὅτι «ἡ πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου καί ἡ κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης (1989/90) δέν διευκόλυναν τούς (θεολογικούς) διαλόγους, ἀλλ' ἔφεραν στό προσκήνιο τό παλιό πρόβλημα τῆς Οὐνίας»; Ἀγνοοῦν ὅτι ἡ Οὐνία εἶναι πρόβλημα καί γιά τούς Παπικούς, παρόλον ὅτι διευκολύνει τούς σκοπούς τους;·(9). Συζητήσαμε τό πρόβλημα τοῦ Δουρείου Ἵππου τῆς Οὐνίας καί τό λύσαμε; Ποῦ; Πότε; Γιατί λοιπόν τήν ἀποδεχόμαστε ὡς ἐνεργό μέλος τῶν θεολογικῶν διαλόγων Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν; Τί ἔχει νά προσφέρει μιά κατάφωρα νόθος καί ἐρμαφρόδιτη ὁμάδα καιροσκόπων, πού προβάλλει θρασύτατα καί ὡς… ἐκκλησία; Ἄλλωστε τό κείμενο πού ὑπέγραψε ἡ Μικτή Θεολογική Ἐπιτροπή γιά τήν Οὐνία στό Μπάλαμαντ (Βαλαμανδ) τοῦ Λιβάνου εἶναι προβληματικό καί γι' αὐτό ὄχι ἀποδεκτό ἀπό τήν πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων. Καί λησμονήσαμε ὅτι στήν Η΄ Γεν. Συνέλευση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στή Βαλτιμόρη τῶν ΗΠΑ (2000) ἐξ ἀφορμῆς τῆς Οὐνίας ὁ Διάλογος ὁδηγήθηκε τελικά σέ ναυάγιο; Τόσο πολύ μάλιστα, ὥστε θά πρέπει ν' ἀρχίσουμε πάλι ἀπό μηδενική βάση προκειμένου ν' ἀντιμετωπίσουμε τό ἀκανθῶδες αὐτό θέμα·(10). 9. Τονίσθηκε ἀπό τόν Καρδινάλιο Κάσπερ καί ἀπό Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο — Καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ὅτι πρέπει «νά κάνουμε κατήχηση στό λαό», πράγμα τό ὁποῖο οἱ Παπικοί τό κάνουν διά τῶν «ἐπισκόπων» τους. Τό πῶς τό κάνουν καί τί κάνουν οἱ Παπικοί δέν τό γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι οἱ ἡμέτεροι ἀφήνουν τό λαό μας ἀπληροφόρητο γιά τά ὅσα λέγονται, γίνονται ἤ ἀποδέχονται οἱ Ὀρθόδοξοι πού συμμετέχουν στούς διαλόγους. Εἶναι δέ γνωστό στό Ὀρθόδοξο πλήρωμα ὅτι οἱ ἐκπρόσωποί μας στούς Διαλόγους προέρχονται κατά πλειοψηφίαν ἤ καί ἀποκλειστικῶς ἀπό τούς «οἰκουμενιστικῶς» φρονοῦντας. Γι' αὐτό καί ὁρισμένοι δέν εἶναι ἀποδεκτοί ἀπό τήν πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ ἀπληροφόρητος λαός, κατ' ἐξοχήν εὐαίσθητος στά θέματα πίστεως, ἀντιδρᾶ ὅταν πληροφορεῖται ἐλάχιστα, καί αὐτά συνήθως κολοβωμένα ἤ σερβιρισμένα ἔντεχνα, ἀπό ὅσα τεκταίνονται «ἐν κρυπτῶ καί παραβύστω» γιά νά θυμηθοῦμε ἐκεῖνο πού ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός καταμαρτυροῦσε στούς «ἑνωτικούς» τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Φερράρας — Φλωρεντίας (1438—1439). Ὡς ἐκ τούτου δέν προκάλεσαν ἔκπληξη οἱ ἀντιδράσεις πού παρουσιάστηκαν στήν «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα», ὑπερβολικές μέν ὁρισμένες στιγμές, ἀλλά ἀναμενόμενες λόγω τῆς εὐαισθησίας ὅσων παρακολουθοῦσαν τήν ἡμερίδα. Ἄλλωστε καί ἡ στάση τοῦ Προεδρείου, πού ἀποκαλοῦσε τούς διαμαρτυρομένους «ταλιμπάν» κ.τ.ὅ. δέν ἦταν ὅ,τι καλύτερο. Μᾶλλον προκαλοῦσε, παρά ἠρεμοῦσε τά πνεύματα. Ἐπί πλέον τό Προεδρεῖο ἄφησε ἐντελῶς ἀσχολίαστη τήν παρέμβαση πού ἔκανε κατά τήν προσφώνησή του ἀρχιμανδρίτης πού παρουσιάστηκε(!) ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου·(11). Ἡ παρέμβαση ἦταν καθαρά προσωπική του (ἄλλωστε, ὅπως δηλώθηκε ἤδη ἀπό τό ἰδιαίτερο Γραφεῖο τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ἐν λόγω κληρικός «οὔτε παρέστη ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, οὔτε καμμίαν ἐντολήν ἐκφωνήσεως κάποιου μηνύματος τοῦ Μακαριωτάτου εἶχε»). Εἶπε: «Τώρα μιλάω ἐξ ἑαυτοῦ (…). Λοιπόν, σάν κληρικός καί σάν Ὀρθόδοξος Χριστιανός σκέπτομαι μερικές φορές μήπως θά ἤτανε φρόνιμο, ἡ ἑπόμενη φάση τοῦ Διαλόγου νά εἶναι ἀφοῦ ἀποκαταστασθεῖ ἡ ἑνότητα καί ὄχι πλέον στό χῶρο τοῦ χωρισμοῦ; Μήπως, δηλαδή, δοῦνε καί οἱ δύο Ἐκκλησίες ἀφοῦ ἀναγνωρίσουνε ἡ μία τήν ἐκκλησιαστική καί εὐχαριστιακή ὑπόσταση τῆς ἄλλης ὅτι ἀποτελοῦνε δύο κακῶς χωρισμένα κομμάτια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ; Νά προχωρήσουμε στήν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας καί νά συνεχίζαμε τόν διάλογο μετά. Θά ἦταν πιό γόνιμο. Ἄλλωστε διαφορές ἔχουμε καί μεταξύ μας οἱ Ὀρθόδοξοι»! Ὅταν λοιπόν λέγονται τέτοια ἀθεολόγητα καί ἀντορθόδοξα, πῶς νά μήν ἀντιδράσει τό ἀκροατήριο; Ἀφήνουμε ὅτι ὁ ἐν λόγω ἀρχιμανδρίτης ὡς ἐκπρόσωπο τῆς Μακαριωτάτου (ἄν ἦταν, διότι ἔτσι παρουσιάστηκε) δέν εἶχε δικαίωμα προσωπικῆς ἐπεμβάσεως. Ἐφ' ὅσον ἦταν ἐκπρόσωπος, ἐξέθετε τόν ἀνεύθυνο ἐν προκειμένω Ἀρχιεπίσκοπο. Καί μάλιστα μέ τέτοια πρόταση!·(12). 10. Ἀκούσαμε στήν ἡμερίδα καί κάποιες ὁμολογίες τῶν ὑπερμάχων τοῦ Διαλόγου, πού ἴσως εἶναι ἀποτέλεσμα αὐτοκριτικῆς. Ὁμολογήθηκε ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη, τόν ὀρθόδοξο συμπρόεδρο τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς γιά τόν Θεολογικό Διάλογο: «Ἀγωνιζόμαστε γιά τό ἀδύνατο. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει στή Ρώμη», ἡ ὁποία μέ τήν διαμέσου τῶν αἰώνων στάση της «κατέστησε τήν προσέγγιση ἀδύνατη» καί «μέ τή Φερράρα — Φλωρεντία σκληρύνθηκε». «Ἡ Οὐνία ταλαιπώρησε καί ταλαιπωρεῖ τήν Ὀρθοδοξία». «Ὁ θεολογικός διάλογος εἶναι ἀκόμη μακρός». Τό ἴδιο ὅμως πρόσωπο ὕμνησε τό κείμενο τῆς Ραβέννας καί τόνισε: «Ἡ ἐξουσία τοῦ Πάπα θά κριθεῖ στό μέλλον. Σήμερα ὁ Πάπας καλεῖ νά συζητήσουν τό θέμα τοῦ πρωτείου· κάποτε δέν δεχόταν συζήτηση» σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τῆς Παπικῆς Συνόδου τῆς Λυῶνος. 11. Ἀπό τήν ἡμερίδα μάθαμε πῶς σκέπτονται καί πῶς ἐνεργοῦν οἱ ἡμέτεροι στό Διάλογο Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Καί πῶς μᾶς ζητοῦν νά ἀποδεχθοῦμε τήν παραπληροφόρηση ἤ τήν ἐλλιπή πληροφόρηση πού μᾶς προσφέρουν ὡς ὑπεύθυνη ἐνημέρωση. Γιά μᾶς ὅμως σωστή καί ἀλάθητη ἐνημέρωση, μέ τήν ὁποία κρίνουμε κάθε ἄλλη θεολογική ἐνημέρωση, εἶναι οἱ Ὅροι καί οἱ ἀποφάσεις τῶν ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ διδαχή τῶν θεοφόρων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τήν θεολογία τῶν θεοδιδάκτων Ἀποστόλων καί τήν Παράδοση τῆς ἑνωμένης Ἐκκλησίας·(13), τῆς Ἐκκλησίας πρίν ἀπό τό Παπικό Σχίσμα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς, τῆς Ὀρθοδόξου, τῆς μόνης Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσιν» αὐτή τή θεολογία ἔχουμε χρέος νά διδάσκουμε ὡς κατήχηση στό λαό τοῦ Θεοῦ. Τό δυστύχημα ὅμως εἶναι ὅτι ὁ συμπρόεδρος τῆς «Ἐπιστημονικῆς Ἡμερίδας» Ὀρθόδοξος Καθηγητής εἶπε γυμνῆ τῆ κεφαλῆ ὅτι «θά πρέπει νά ὑπερβοῦμε τούς Πατέρες γιά νά προχωρήσουμε στήν ἕνωση μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς»! Καί ἔτσι εἶναι σαφῶς στοιχημένος μέ αὐτό πού μᾶς καταλογίζουν ὡς μειονέκτημα οἱ Παπικοί· ὅτι δηλαδή οἱ ἑπτά ἅγιες Οἰκουμενικές Σύνοδοι μᾶς δεσμεύουν καί δέν μᾶς ἀφήνουν νά προχωρήσουμε πέραν τῆς διδασκαλίας των! Ἀποτελοῦν ἐμπόδιο καί ἀγκύλωση στή συνέχιση τοῦ διαλόγου!.. Ἀλλά ἡ ἀποσιώπηση ἤ ἡ παραφθορά ἤ ἡ ὑπέρβαση ἤ οἱ προσωπικές ἑρμηνεῖες τῆς ἀποστολικῆς διδαχῆς καί πατερικῆς Παραδόσεώς μας ἐκ μέρους ὁρισμένων συγχρόνων θεολόγων εἶναι ἁμάρτημα μέγα. Ἁμάρτημα κατά τοῦ παναγίου προσώπου τοῦ Χριστοῦ, διότι προσβάλλει τήν ἀλήθειά του. Ἁμάρτημα καί κατά τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος, μέ τόν φωτισμό τοῦ Ὁποίου ἐδογμάτισαν οἱ θεοφόροι Πατέρες, τά στόματα τοῦ Λόγου. Ἁμάρτημα καί κατά τοῦ μυστηριακοῦ σώματός του, τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας, ἐκτός τῆς ὁποίας δέν ὑπάρχει σωτηρία·(14). *** (1) Σημ. ἡμετέρα: Καθ' ἡμᾶς δέν πρόκειται «περί ἐκτροπῆς…» ἀλλά περί ἐπισήμου καί μετ' ἐπιγνώσεως ἀρνήσεως τῆς Ἀληθείας, ἤτοι, τῆς Ἐκκλησιολογίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καί Ἀποδοχῆς τῆς Αἱρετικῆς «Ἐκκλησιολογίας» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Τοῦτο ἐγένετο διά τῆς Πατριαρχικῆς — Συνοδικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920, τοῦ Μασονικοῦ — Οἰκουμενιστικοῦ Συνεδρίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά Μάϊον — Ἰούνιον 1923 καί διά τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτικοῦ, κατ' ἀπόλυτον δεοντολογίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί κατ' ἐφαρμογήν τῶν προμνημονευθεισῶν μνημειωδῶν ἐκτροπῶν ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας. (2) Σ.Η. Πολύ ὀρθῶς μνημονεύονται ὅλα αὐτά, ἀλλ' ἐπιτραπήτω νά σημειώσωμεν ὅτι ταῦτα, καίτοι σοβαρά καί σημαντικά, ὅμως ὠχριοῦν πρό τῆς «Ἐγκυκλίου τοῦ 1920 καί τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ὡς ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ! Ὠχριοῦν πρό τῆς συμμετοχῆς εἰς τό Π.Σ.Ε. καί τοῦ εἰς τά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ «θεολογικοῦ διαλόγου» κ.λπ…. (3) Σ.Η. Οἱ Παπικοί θεωροῦν ὡς «Οἰκουμενικήν» τήν Α΄ Βατικανήν Σύνοδόν των, οἱ λεγόμενοι ὀρθόδοξοι, μετά τήν ἐν τῆ πράξει καί θεωρίαν ἐκτροπήν ἐκ τῶν Α΄ καί Β΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἤτοι μετά τήν ἐκτροπήν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ἐπιδεικνύουν τήν ἰδίαν ἀφοσίωσιν πρός αὐτάς τάς Οἰκουμενικάς Συνόδους; Καλῶς γίνεται ἀναφορά καί εἰς τά δευτερεύοντα ἀλλά προέχει τό ΠΡΩΤΕΥΟΝ ΘΕΜΑ, ἤτοι, ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ, προέχει ἡ ἀφοσίωσις εἰς τάς Ἁγίας Οἰκουμενικάς Συνόδους καί βάσει αὐτῶν ἔλεγχος τῶν Παπικῶν. (4) Σ.Η. Καί ταῦτα λίαν ἐπιτυχῶς θίγονται καί ἐπικρίνονται, πλήν ὅμως, ἄν τό ὅλον θέμα περιορισθῆ ἐκ μέρους τῶν συντηρητικῶν εἰς τά δευτερεύοντα, ποτέ δέν θά ἀντιληφθῶμεν ὅτι ἤδη ἐπί ἕνα περίπου αἰῶνα ὁ Παπικός καί Οἰκουμενιστικός Νεοημερολογιτισμός εἶναι ἡ μεγαλυτέρα καί χειροτέρα μορφῆ ΟΥΝΙΑΣ, εἶναι τό «βάπτισμα» τῆς οὐνίας τοῦ Παπικοῦ καί Προτεσταντικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!.. (5) Σ.Η. Ὁ σεβαστός Πανεπιστημιακός Καθηγητής κ. Τσελεγγίδης δέν λαμβάνει ὑπ' ὄψιν του ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία δέν «ἐπεξετάθη» καί εἰς τούς αἱρετικούς μέ τό «κοινό κείμενον τῆς Ραβέννας» τῆς 13.10.2007, ἀλλά ἀπό τό 1920, μέ τήν Πατριαρχικήν — Συνοδικήν ἐκείνην Ἐγκύκλιον καί τήν ἐφαρμογήν της κατά τόν Μάρτιον τοῦ 1924! Ὁ «Πατριάρχης» Βαρθολομαῖος εἶναι ὁ τελευταῖος, ὁ ὁποῖος συμφωνεῖ μέ τόν Πάπα Βενέδικτον! Πρό αὐτοῦ ὑπάρχει σειρά βλασφήμων καί αἱρετικῶν «Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν», ἡ ὁποία φθάνει εἰς τόν Βασίλειον καί τόν Μελέτιον, ἐνῶ παρεμβάλλεται καί ὁ Ἀθηναγόρας!.. Δέν γνωρίζομεν τόν κ. Τσελεγγίδην πλήν ὅμως ἐνῶ ἐκτιμῶμεν βαθύτατα τήν στάσιν του ἔναντι τῶν ψευδοδιαλόγων, δέν συγχωρεῖται νά ἀγνοῆ τήν μεγίστην καί ἐπίσημον ΕΚΤΡΟΠΗΝ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ἀπό τό 1920, 1923, 1924 κ.ἕ. (6) Σ.Η. Καί ὅμως αὐτό δέν γίνεται διά πρώτην φοράν μέ τό κείμενον τῆς Ραβέννας (13.10.2007), ἀλλά ἐπισημώτερον θεωρία τε καί πράξει ἡ βλασφημία περί δῆθεν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» τῶν διαφόρων αἱρέσεων, ἐκηρύχθη ἀπό τό 1920, καί παραμένει ὄχι ἁπλῶς ἄθικτος ἀλλά καί ἐφαρμόζεται καί λαμβάνει διαστάσεις! Τόν διάβολον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὀφείλομεν νά τόν «πιάσωμεν ἀπό τά κέρατα ὄχι ἀπό τήν οὐρά» δι' εὐνοήτους λόγους… (6α) Σ.Η. Ὀρθωτάτη ὁμολογία, ἡ ὁποία ὅμως ἀπαιτεῖ συνέπειαν! Ἔξω λοιπόν ἀπό τούς ψευδοδιαλόγους καί ὀρθά κοφτά νά τεθῆ ἡ θέσις, (ὅσον ἀφορᾶ τούς αἱρετικούς), τοῦ Ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, θέσις ἡ ὁποία ἦτο καί παραμένει θέσις τῆς Ὀρθοδοξίας. Κατ' αὐτήν εἷς ΔΙΑΛΟΓΟΣ προετάθη διαχρονικῶς καί προτείνεται πρός πάντας: Ἐπί ἴσοις ὄροις παρακάθηνται ἅπαντες κύκλω τῆς Κοινῆς Τραπέζης καί διαλέγονται μέ ἀνοικτήν τήν Ἁγίαν Γραφήν τά Πρακτικά τῶν Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἐνῶ τήν θέσιν τοῦ πρώτου κατέχει ὁ Χριστός (ἡ Εἰκών τοῦ Χριστοῦ) ὡς Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι καί ὅποιοι παρεξέκλινον τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς κοινῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως τῶν 7 Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, αὐτοί ταπεινοῦνται ἐν Ἀγάπη, ἀνακαλοῦν, διορθώνουν καί ἐνσωματοῦνται τῶ ἑνί Σώματι τοῦ Χριστοῦ. Ὅλα τά λοιπά, τά ὁποῖα συμβαίνουν εἰς τούς παραθεολογικούς διαλόγους εἶναι ἐκ τοῦ Πονηροῦ. (7) Σ.Η. Θά ἐλέγομεν ὅτι πρωτίστως τό λάθος εὑρίσκεται εἰς τήν ἀρχήν τοῦ «θεολογικοῦ διαλόγου», εἰς τήν ΛΑΘΟΣ ΑΦΕΤΗΡΙΑΝ του. Τό θέμα ἐν προκειμένω εἶναι ΕΝ καί Ἐκκλησιολογικόν. Δέν νοεῖται νά ὁμολογοῦνται πλείονες τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας! Ἐξ αὐτῆς ἄς ἀρχίσουν οἱ σωστοί Θεολογικοί Διάλογοι ἤτοι: Μέχρι πότε Ἀνατολή καί Δύσις ἦσαν ἐν τῆ Μιᾶ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πότε καί διατί ἐγένετο τό σχίσμα, ποῖον βαρύνει καί ποῖον ἀπέκοψεν καί ἔθεσεν ἐκτός Ἐκκλησίας, ἐκτός τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀπολύτως τό ἴδιον ἰσχύει καί διά τόν κατά τό 1924 Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν, τόν ἐπιβληθέντα ὡς Οἰκουμενισμόν! Μετά τό 1924 καί πάλιν δέν ὑπάρχουν δύο Ἐκκλησίαι, ἄπαγε τῆς Βλασφημίας, ἀλλά Μία αὐτή τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. Ποῖοι ἀνήκουν εἰς Αὐτήν, ποῖοι τήν ἐκφράζουν καί τήν ἐκπροσωποῦν, εἶναι τό θέμα ἑνός Θεολογικοῦ Διαλόγου, ὁ ὁποῖος διαχρονικῶς προτείνεται ὑπό τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Τό 1924 κάποιοι κατέστησαν σχισματικοί μᾶλλον σχισματοαιρετικοί καί κάποιοι παρέμειναν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι εἰς τήν καθηγιασμένην ἑορτολογικήν παράδοσιν καί μακράν τῆς ἑορτολογικῆς καινοτομίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό θέμα ἑνός τοιούτου θεολογικοῦ Διαλόγου ἔχει γραφεῖ καί προταθεῖ ἐπανειλημμένως. Μήπως εἶναι καιρός, οἱ σεβαστοί κ.κ. Καθηγηταί Δ. Τσελεγγίδης καί Ἰ. Κογκούλης, ἀλλά καί ἡ ἐπίσης σεβαστή Ἀδελφότης Θεολόγων ὁ «ΣΩΤΗΡ», ὅπως καί οἱ σεβαστοί πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι π. Θεόδωρος Ζήσης καί π. Γεώργιος Μεταλλινός νά ἀσχοληθοῦν μέ τό θέμα; Τό θέμα ἐκτίθεται καί εἰς τό βιβλίον μας «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ τοῦ Δημητριάδος Χριστοδούλου Παρασκευα?δη» Ἀθῆναι 1985. (8) Σ.Η. Ἀδιανόητον τό ἐπιχείρημα διότι αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι ἤ Πανορθόδοξοι καί ἄλλαι συνεκλήθησαν πάντοτε διά νά ἀντιμετωπίσουν τά αἱρετικά φρονήματα καί τούς αἱρετικούς, κηρύξουν δέ τάς ἀληθείας τῆς Πίστεως. Ὁ Ἄρειος δέν ἀνεζήτησεν «Σύνοδον» ἴνα δι' αὐτῆς κηρύξη τήν αἴρεσίν του, ὅταν ὅμως ἐφούντωσεν ἡ αἴρεσίς του, τότε συνεκάλεσεν καί αἱρετικάς Συνόδους! Ὡστόσον ἕνας αἱρετικός Πατριάρχης ἀντιμετωπίζεται πλήν τῶν ἄλλων τρόπων καί μέ καταγγελίας καί ἀποτειχίσεις καί μέ ἀποκηρύξεις καί ἐπί τό ἀσφαλέστερον μέ Συνοδικάς ἀποφάσεις. Ποῦ εἶναι μία τοιαύτη Συνοδική Ἀπόφασις; Δέν ὑπάρχει διότι προηγεῖται ἡ Ἐγκύκλιος τῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920! Ὑπάρχουν τά Πρακτικά τοῦ «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» τοῦ Μα?ου — Ἰουνίου 1923! Ὑπάρχει ὁ Παπικός Οἰκουμενιστικός — Οἰκουμενισμός, διαχρονικός ἀπό τό 1924, ὅστις ρυθμίζει τά πάντα καί τούς «θεολογικούς διαλόγους» καί φιμώνει τούς πάντας!.. (9) Σ.Η. Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά εἴπωμεν, ὅτι ναί, ὁ Οἰκουμενισμός ἀλλά καί ὁ Νεοημερολογιτισμός ὡς ἄνοιγμα καί μετοχή εἰς τόν Οἰκουμενισμόν ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ἀφοῦ ὁ ἴδιος καθ' ἡμᾶς, εἶναι ἡ χειροτέρα Οὐνία κατά τῆς Ὀρθοδοξίας! Ἔκκλησιν ποιοῦμεν νά ἀπασχολήση εἰς βάθος τό θέμα τούς κ.κ. Καθηγητάς, καί ὅλους τούς Σεβαστούς Πανεπιστημιακούς Καθηγητάς. Πρέπει νά ἀσχοληθοῦν καί μέ αὐτά, τά ὁποῖα φωνάζουν «κάποιοι ἀκραῖοι», ὅπως μᾶς χαρακτηρίζουν τελευταίως… (10) Σ.Η. Ἰδού εἰς αὐτόν τόν ἀπαρχῆς Θεολογικόν Διάλογον νά τεθῆ καί ἡ ἄλλη «Οὐνία» τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἡ ὁποία εἰς τάς ἀρχάς τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἐπεβλήθη καί δρᾶ ὑπέρ τοῦ Παπισμοῦ καί Οἰκουμενισμοῦ καί πάντως σαφῶς κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτή ἡ «Οὐνία» ἔφερεν καί αὐτούς τούς «διαλόγους» καί τούς «Οἰκουμενιστικῶς φρονοῦντας» καθηγητάς «Ἐπισκόπους» καί «Πατριάρχας». (11) Σ.Η. Νά ἦτο μοναδικός αὐτός ὁ κληρικός!.. Ἀλλά τί λέγομεν; Ὁ Κληρικός αὐτός εἶναι θῦμα τοῦ ἀπ' ἀρχῆς Νεοημερολογιτισμοῦ — Οἰκουμενισμοῦ! Δέν εἶπεν οὐδέν νεώτερον ἀπό ἐκεῖνα, τά ὁποῖα, κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον, διεκηρύχθησαν καί ἐφηρμόσθησαν ἀπό τό 1920!.. (12) Σ.Η. Τί ἔκαμεν ὁ καλός κ. Ἱερώνυμος μετά ἀπ' αὐτά; Πῶς ἀντιμετώπισεν τόν αἱρετικόν κληρικόν του; Πῶς ὅμως νά τόν ἀντιμετωπίση ὅταν ὁ ἴδιος συνεχῶς «καίει τόσον οἰκουμενιστικόν λιβανωτόν», εἰς τόν Οἰκουμενικόν του Πατριάρχην; Πῶς «ὁ ἀνεύθυνος διά τήν ἐνέργειαν τοῦ Κληρικοῦ του» κ. Ἱερώνυμος, ἀπεκατέστησεν ἑαυτόν; (13) Σ.Η. Ἀδόκιμος ἔκφρασις ἀφοῦ τό «Παράδοση τῆς Ἑνωμένης Ἐκκλησίας», ἀφήνει νά ἐννοηθῆ ὅτι ὑπάρχει, μετά ἀπ' αὐτήν καί ἡ διηρημένη Ἐκκλησία! Ὡστόσον ἡ ἀρίστη διευκρίνισις, ἡ ὁποία ἀμέσως ἀκολουθεῖ ἀποκαθιστᾶ τό θέμα. Ὡστόσον φρονοῦμεν ὅτι αὐτή ἡ ἀρίστη διευκρίνισις ἀποκλείει τήν χρῆσιν του ὅρου «ἑνωμένη Ἐκκλησία»!.. (14) Σ.Η. Τό ἀναφερόμενο «μέγα ἁμάρτημα» δέν περιορίζεται μόνον εἰς «ὡρισμένους συγχρόνους θεολόγους»! Τοῦτο δέν τό εἰσήγαγον καί δέν τό διακονοῦν αὐτοί, ἀλλά «Πατριάρχαι» μέ τάς Συνόδους των! Αὐτοί ἀπό τό 1920 καί ἔκτοτε ἀδιακόπως καθυβρίζουν τόν Χριστόν καί τήν Ἀλήθειαν του, τό Παράκλητον Πνεῦμα, τούς θεοφόρους Πατέρας, τό μυστικόν Σῶμα Του τήν «Ἁγίαν Ἐκκλησίαν», ἐκ τῆς Ὁποίας οὐσία ἀπέκοψαν ἑαυτούς καί ὅσους τούς ἀκολουθοῦν! Ἐν προκειμένω ὁ «Συμπρόεδρος τῆς Μικτῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς γιά τόν Θεολογικό Διάλογον, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, Περγάμου», ὁ κ. Καθηγητής Ἰωάννης Ζηζιούλας μέ ὅσα κηρύσσει ὄντως «εἶναι δυστύχημα»! Ἐγνωρίσαμεν τόν κ. Καθηγητήν τήν δεκαετίαν τοῦ 1965-1970 εἰς τό κεντρικόν Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, παρά τοῖς ἀειμνήστοις Καθηγηταῖς Ἰ. Καρμίρη, Γ. Κονιδάρη καί Κ. Μπόνη. Διερωτώμεθα πῶς γίνεται ἀνεκτός ὁ κ. Ζηζιούλας ὅταν κατ' αὐτόν τόν τρόπον ἀσεβῆ καί πρός τούς Πατέρας καί πρός τήν Ἐκκλησίαν; Τί θά πῆ «θά πρέπει νά ὑπερβοῦμε τούς Πατέρας γιά νά προχωρήσωμε στήν ἕνωσι μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς»; Τοῦτο μεθερμηνευομένον σημαίνει ὀρθά κοφτά, ἀφῆστε τήν Ὀρθοδοξία, ἀφῆσε τήν Ἀποκάλυψιν, ἀφῆστε τήν Ἐκκλησίαν καί ὑποταχθῆτε εἰς τόν αἱρεσιοβριθῆ καί Ἀντίχριστον Παπισμόν! Αὐτό, καθ' ἡμᾶς, ἀποτελεῖ ὑπέρβασιν καί αὐτοῦ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2009