ΗΓΑΠΗΣΑ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΝ ΟΙΚΟΥ ΣΟΥ

+ Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176 ΑΠ. 44 Ἐν Κορωπίω ΙΟΥΝΙΟΣ 2007 ΠΡΟΣ τούς εὐλαβεστάτους ἐνορίτας τοῦ Μητροπ. Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου τῆς πόλεως τῶν Ἀχαρνῶν. «ΑΓΙΑΣΟΝ ΚΥΡΙΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΣΟΥ» Παραθέτομεν ἕν ψυχωφελέστατον ἀνἀγνωσμα ἀπόσπασμα ἀπό το βιβλίον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης, το ὁποῖον ἐκυκλοφορήθη ὡς ἐποικοδομητικόν φυλλάδιον και ἀπηυθύνετο εἰς τους ἐνορίτας τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου τῆς πόλεως τῶν Ἀχαρνῶν εἰς τά πλαίσια τῆς ένοριακῆς ὀρθοδόξου οἰκοδομῆς και κατηχήσεως, ἐδημοσιεύθη δέ και εἰς το «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ». Ὁ Οἶκος τοῦ Θεοῦ "Κύριε, ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου σου καί τόπον σκηνώματος δόξης σου" (Ψαλμ. 25, 8). "Οἱ ὀφθαλμοί καί ἡ καρδιά μου ἐκεῖ διά παντός θά εἶναι" λέγεται περί τοῦ Ναοῦ, ἐκεῖ δηλαδή, εἰς τάς καρδίας ἐκείνων πού ὑπηρετοῦν καί προσεύχονται εἰς τόν Ναόν, διότι ὁ Ὕψιστος δέν κατοικεῖ εἰς χειροποιήτους Ναούς. Πόσον ἀνακουφιστικόν εἶναι νά ἀναγινώσκει κανείς τούς λόγους τούτους περί τοῦ βασιλέως Σολομῶντος! Οἱ ὀφθαλμοί τοῦ Κυρίου εἰς τόν Ναόν τοῦ Θεοῦ στρέφονται πρός ἕνα ἕκαστον ἐξ ἡμῶν· ἡ καρδία Του στρέφεται πρός ἡμᾶς! Εἶναι δυνατόν ν' ἀπαιτήσει κανείς προσέγγισιν μεγαλυτέραν; Αὐτή ἡ καρδία τοῦ Κυρίου στρέφεται πρός ἐμέ. Ἐνίοτε εὑρίσκεται ἀπέναντι ἑνός ἀνθρώπου πρόσωπον πρός πρόσωπον καί συνομιλεῖ μαζί του· ἡ καρδιά του ὅμως δέν εἶναι ἐστραμμένη πρός σέ, ἀλλ' εἶναι ἀπησχολημένη μέ κάτι ἄλλο ἐνῶ εἰς τόν Ναόν ἡ καρδία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁλόκληρος ἐστραμμένη πρός σέ, μέ ὅλην της τήν ἀγάπην καί ὅλους της τούς οἰκτιρμούς καί κατά τήν πίστιν σου εἶναι ἕτοιμος νά σκορπίσει ὅλας Του τάς εὐλογίας ἐπί σοῦ. Ἅγιε Ναέ, πόσον εἶναι καλόν καί εὐάρεστον νά προσεύχεται κανείς ἐντός σου! Διότι ποῦ ἀλλοῦ ἠμπορεῖ νά ὑπάρξει προσευχή θερμή παρά ἐντός τῶν τοίχων σου, ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καί ἐνώπιον Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος κάθηται ἐπ' αὐτοῦ. Ἀληθῶς ἡ ψυχή ἀναλύεται εἰς συγκίνησιν προσευχομένη καί δάκρυα καταβρέψουν τάς παρειάς μας. Εἶναι ὡραῖον νά προσεύχεταί τις ὑπέρ ὅλων. Εἰς τόν Ναόν εἴμεθα ἐλεύθεροι ἀπό τήν γοητείαν καί μέθην τῶν κοσμικῶν παθῶν καί ἐπιθυμιῶν, φωτιζόμεθα, ἁγιαζόμεθα καί αἱ ψυχαί μας καθαρίζονται, προσεγγίζομεν τόν Θεόν, ἑνούμεθα μέ τόν Θεόν. Πόσον ἐπαξίως πρέπει νά τιμᾶται καί νά ἀγαπᾶται ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ! Πόσον οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἠγάπων αὐτόν! Ἀληθῶς ὁ Ναός εἶναι οὐρανός ἐπί τῆς γῆς· διότι ἐκεῖ ὅπου εἶναι ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ, ὅπου τελεσιουργοῦνται τά φρικτά μυστήρια, ὅπου οἱ Ἄγγελοι ὑπηρετοῦν μαζί μέ τούς ἀνθρώπους, ὅπου ὁ Παντοδύναμος ἀκαταπαύστως δοξάζεται, ἐκεῖ ἀληθῶς εἶναι ὁ οὐρανός καί ὁ οὐρανός τῶν οὐρανῶν. Ἄς εἰσέλθωμεν, λοιπόν, εἰς τόν Ναόν τοῦ Θεοῦ ἰδιαιτέρως δέ εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων μέ φόβο Θεοῦ, μέ καθαράν καρδίαν, κατά μέρος θέτοντες ὅλα τά πάθη καί πᾶσαν κοσμικήν φροντίδα καί ἄς σταθῶμεν ἐντός αὐτοῦ μέ πίστιν καί εὐλάβειαν, μέ προσοχήν βαθεῖαν μέ ἀγάπην καί εἰρήνην εἰς τάς καρδίας μας, διά νά ἀπέλθωμεν ἀπό αὐτόν ἀνακαινισμένοι καί τρόπον τινά οὐράνιοι· διά νά ζήσωμεν εἰς τήν ἁγιότητα τοῦ οὐρανοῦ, ἐλεύθεροι ἀπό κοσμικάς ἐπιθυμίας καί ἡδονάς. Εἰς τόν Ναόν τοῦ Θεοῦ, αἱ ἁπλαῖ καί πισταί ψυχαί εὑρίσκονται τρόπον τινά εἰς τόν οἶκον τοῦ Οὐρανίου αὐτῶν πατρός, αἰσθάνονται τήν ἐλευθερίαν, τήν εὐτυχίαν καί τό θεῖον φῶς. Ἐκεῖ οἱ χριστιανοί προγεύονται τήν μέλλουσαν Βασιλείαν, ἡ ὁποία ἡτοιμάσθη δι' αὐτούς ἀπό καταβολῆς κόσμου, τήν μέλλουσαν ἐλευθερίαν ἀπό κάθε ἁμαρτίαν καί τόν θάνατον, τήν μέλλουσαν εἰρήνην καί μακαριότητα. Πότε ὅμως ἰδιαιτέρως ἔχουν τήν πρόγευσιν αὐτήν. Ὅταν εἰλικρινῶς ἐξ ὅλης τῆς καρδίας των στρέφονται πρός τόν Θεόν, προσευχόμενοι πρός τόν Θεόν καί λαμβάνοντες τήν σταθεράν ἀπόφασιν, νά ἀφιερώσουν τήν ζωήν των εἰς τόν Θεόν καί ὅταν πράττουν ἔργα ἀρετῆς ἐκτός τοῦ Ναοῦ. Ἡ πνευματική ἀνακούφισις καί μακαριότης, τήν ὁποίαν δοκιμάζομεν ἐνίοτε ἐν τῶ Ναῶ, κατά τήν ἁρμονικήν ψαλμωδίαν καί τήν καθαράν ἀνάγνωσιν τοῦ ἀναγνώστου, ἤ τοῦ λειτουργοῦντος Ἱερέως, εἶναι πρόγευσις τῆς ἀπείρου μακαριότητος, τήν ὁποίαν θά δοκιμάσουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι αἰωνίως θά θεωροῦν τήν ἀνέκφραστον ἀγαθότητα τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά εἴμεθα ζηλωταί τῆς ἁρμονικῆς ψαλμωδίας καί τῆς καθαρᾶς ἀναγνώσεως. Ἐπικαλούμενοι τά ὀνόματα τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ κατά τήν προσευχήν μας, τούς παρακαλοῦμεν εἰς προσευχήν ὑπέρ ἡμῶν. Ἡ πηγή κάθε ἀληθινῆς χαρᾶς, κάθε ἀληθινῆς ἀνακουφίσεως, τῆς σωματικῆς καί πνευματικῆς θεραπείας, ἡ πηγή τῆς πνευματικῆς δυνάμεως καί ἀνδρείας, εὑρίσκεται εἰς τόν Ναόν. Ἐνῶ τά θέατρα καί αἱ ποικίλαι κοσμικαί διασκεδάσεις καί παρηγορίαι δέν ἠμποροῦν ποτέ νά ἀντικαταστήσουν ἐκεῖνο τό ὁποῖον ὁ ἀληθής χριστιανός ἀντλεῖ ἐν τῶ Ναῶ, ὅπου Αὐτός ὁ Θεός παρηγορεῖ τάς ψυχάς τῶν πιστῶν, ἐκείνων τῶν ὁποίων αἱ καρδίαι εἶναι ἐστραμμέναι, πρός Αὐτόν, ὅπως ἡ μήτηρ παρηγορεῖ τό τέκνο της. Ἐκ τοῦ Ναοῦ ἐπίσης οἱ ἀποθανόντες προσφιλεῖς μας λαμβάνουν παρηγορίαν καί ἀνακούφισιν καί τόν καθαρμόν ἀπό τάς ἁμαρτίας των καί τήν συγχώρησιν. Πόσον πρέπει νά ἀγαπῶμεν τόν Ναόν καί πόσον πρέπει νά τόν διακοσμῶμεν! Καί κάμνουν τοῦτο ὅσοι ἀναγνωρίζουν τήν ἀξίαν του, ἡ δέ Ἐκκλησία προσεύχεται ὑπέρ Αὐτῶν λέγουσα: "Ὑπέρ τῶν μετά πίστεως, εὐλαβείας καί φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῶ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν". Καί παρακάτω: "Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τῶν καρποφορούντων καί καλλιεργούντων ἐν τῶ ἁγίω καί πανσέπτω Ναῶ τούτω" ἤ "ἁγίασον τούς ἀγαπῶντας τήν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου Σου, ἀντιδόξασον αὐτούς τῆ Θεϊκῆ Σου δυνάμει". Κατά τήν τέλεσιν τῆς Ἱερᾶς ἀκολουθίας καί τῶν μυστηρίων ὁ χριστιανός πρέπει νά εἶναι πεπεισμένος σταθερῶς ὅτι ὁ,τιδήποτε σκέπτεται καί λέγει, θά ἐκπληρωθεῖ. Εἶναι τόσον εὔκολον διά τόν Κύριον νά ἐκπληρώση τά αἰτήματά μας καί νά κάμη ἤ νά μεταβάλη κάτι συμφώνως μέ τούς λόγους μας. Ἡ πεποίθησις αὐτή ἄς εἶναι τόσον εὔκολος καί φυσική εἰς σέ ὅπως εἶναι τοῦ ἀέρος ἡ ἀναπνοή, ὅπως βλέπεις μέ τούς ὀφθαλμούς σου καί ἀκούεις μέ τά ὦτα σου. Χιλιάδας φοράς ἐδοκίμασες ὅτι δέν ὑπάρχει διάλειμμα χρόνου μεταξύ τῶν λέξεων = "Αὐτός εἶπε καί ἐγεννήθησαν, αὐτός ἐνετείλατο καί ἐκτίσθησαν" (Ψαλμ. 32, 9) ὅτι εἶναι ἀληθεῖς εἰς ὅλην των τήν ἔκτασιν. Ἀπορρόφησε ἐντός σου τήν πεποίθησιν αὐτήν μέ τήν τροφήν καί τό ποτόν σου, μέ τήν ἀναπνοήν σου. Κύριε, εἴθε ὁ Ναός Σου νά μεταδώσει εἰς ὅλους, οἴτινες εἰς αὐτόν εἰσέρχονται, μέ πίστιν, εὐλάβειαν καί φόβον Θεοῦ, τόν φωτισμόν τῶν ψυχῶν των, τήν κάθαρσιν ἀπό τάς ἁμαρτίας των, τόν ἁγιασμόν, τήν εἰρήνην, τήν ὑγείαν, τήν ψυχικήν ἀνακούφισιν, καί εἴθε ὁ Ναός Σου νά ἐνισχύση τήν πίστιν, τήν ἐλπίδα καί τήν ἀγάπην των, νά συντελέσει εἰς τήν διόρθωσιν τῆς ζωῆς των, εἰς τήν ἐπιτυχίαν κάθε ἀγαθῆς ἀρχῆς καί τῶν ἔργων των, εἰς τήν ἀμοιβαίαν ἀγάπην, τήν ἁγνήν χριστιανικήν ἀγάπην, τήν ἁπάλυνσιν τῶν καρδιῶν των καί τήν κατάπαυσιν τῆς φιλαυτίας, τῆς σκληρότητος τῆς καρδίας, τῆς ἀπληστίας, τῶν λαιμαργίας, τοῦ φθόνου, τῆς κακίας, τῆς μέθης, τῆς διαφθορᾶς ὅλων αὐτῶν τῶν κακιῶν, αἱ ὁποῖαι εἶναι τόσον ἐπιζήμιαι εἰς τήν κοινωνικήν ζωήν καί ὑποσκάπτουν τά θεμέλιά της. Δός ταῦτα Κύριε, εἰς ὅλους οἱ ὁποῖοι ἀγαποῦν νά συχνάζουν εἰς τόν Ναόν Σου, καί κάμε καί ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέν τόν ἀγαποῦν, νά τόν ἀγαπήσουν καί νά διορθώσουν τήν ζωήν καί τά ἔργα των, διότι ὁ χρόνος εἶναι ἐγγύς καί ἡ κρίσις εἶναι εἰς τάς θύρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, κάθε κλήσεως καί καταστάσεως, κάθε φύλου καί ἡλικίας καί ὅλοι ὀφείλουν νά ἀπολογηθοῦν πρό τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ. (Ἀπό τό βιβλίον "Ἡ ἐν Χριστῶ ζωή μου" τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Κρονστάνδης) Προς Κύριον εὐχέτης + Ὀ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ

ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΙ «ΠΕΝΤΕ» ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ ΜΑΣ ΕΜΗΝΥΣΑΝ ΔΙΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΩΣ «ΠΟΛΕΜΙΟΥΣ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ»!!! «Τήν ἀσέβειαν αὐτῶν στενάξω ἤ τήν ἀμαθίαν βδελύξομαι» , λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος Η ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΜΗΝΥΣΕΩΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 2006 Σημείωσις: Ἐγένετο προφορικῶς ἐνώπιον τῆς πταισματοδίκου Ἀθηνῶν τοῦ ΙΓ΄ Τμήματος Ἀναστασοπούλου Δήμητρας καί τῆς Γραμματέως Παπαποστόλη Φιλίτσας, τήν 11 Ἀπριλίου 2006. ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Κηρύκου (κατά κόσμον Μηνᾶ Κοντογιάννη) τήν 11 Ἀπριλίου 2006 (Ν.Η.) ἐνώπιον τῆς Πταισματοδίκου Ἀθηνῶν Ἀναστασοπούλου Δήμητρας τοῦ 18ου Τμήματος καί τῆς Γραμματέως Παπαποστόλη Φιλίτσας, ὅπου ἐκλήθην διά προανακριτικήν ἐξέτασιν ἐπί τῆς Μηνύσεως τήν ὁποίαν ὑπέβαλον οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται καί οἱ ὁπαδοί των διά τήν ὑπόθεσιν τοῦ Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Λαρίσης. Ἡ μήνυσις ἐναντίον μας ἦτο γιά ἀπάτη, πλαστογραφία μετά χρήσεως, ἀπάτη ἐπί δικαστηρίω, ψευδεῖς ἀνωμοτί καταθέσεις, ψευδεῖς βεβαιώσεις σέ δημόσια ἔγγραφα κ.ο.κ. «Θεωρῶ ἀνυπόστατους καί ψευδεῖς τούς εἰς βάρος μου ἰσχυρισμούς. Ἐάν μελετηθοῦν καλῶς τά στοιχεῖα ἀπό τόν κ. Εἰσαγγελέα θά πρέπει νά στρέψει τήν ποινική δίωξη κατά τῶν μηνυτῶν. Ἐπί δέκα χρόνια ἀντιποιοῦνται καί τήν Ἐκκλησία καί τήν Σύνοδο. Δέν ὑπάρχει δικαστική πλάνη στήν ἀπόφαση τῶν δύο δικαστηρίων, Πρωτοδικεῖο καί Ἐφετεῖο. Τουναντίον ὑπάρχει πλάνη δογματικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς φύσεως στούς μηνυτές. Καταθέτω ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος δύο συγκεκριμένες μελέτες: Τοῦ Ἐλευθερίου Γκουτζίδη «Τί Κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν κατά τῆς ’Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Γ.Ο.Χ. ὑπό τό φῶς τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας, τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων» καί τό ἡμέτερο «Οἱ πεπτωκότες τό 1995 πέντε πρώην Μητροπολῖτες». Οἱ δύο ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων εἶναι τεκμηριωμένες καί μέ Γνωμοδοτήσεις Καθηγητῶν Πανεπιστημίων, ὅπως Κονιδάρη, Παπαστάθη, Τρωϊάννου, καί μέ παλαιότερες ἀποφάσεις δικαστηρίων πού ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖτες καί οἱ ὁπαδοί των ἐν προκειμένω οἱ μηνυτές κινοῦνται στό χῶρο τῆς σχισματοαιρέσεως, ἑπομένως θεωρῶ προσβολή πρός τό δικαστήριο τήν ἐν λόγω μήνυση. Ἄλλωστε γιατί, ἐνῶ προσέφυγαν στόν Ἄρειο Πάγο, δέν περιμένουν τήν ἐτυμηγορία τοῦ Ἀρείου Πάγου; Πέραν αὐτῶν ἔχω νά τονίσω ὅτι στό θέμα τῆς συμπεριφορᾶς ἔναντι τῶν ἀποφάσεων διά τήν διατήρηση τοῦ Ναοῦ τῆς Εὐαγγελιστρίας στήν Λάρισα, συνεχίζουν νά χρησιμοποιοῦν βάρβαρο τρόπο, ἀπειλές, ὅπως «οἱ ἐξελίξεις θά εἶναι ἀπρόβλεπτες ... καί νά νά μή τολμήσουμε νά πλησιάσουμε στό Ναό ... καί νά μή μπλέξουμε σέ νέες περιπέτειες», ὅπως γράφουν στήν Τοπική Ἐφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» στίς 6.12.2005, δηλαδή λίγο μετά τήν ἔκδοση τῆς ‘Εφετειακῆς ἀποφάσεως. Εἶναι ψευδές ὅτι εἶναι ἀνύπαρκτα τά ἄτομα πού ὑπέγραψαν. Ἦσαν ἐνορῖτες τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας καί πνευματικά παιδιά τοῦ Ἐφημερίου Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου καί τό βεβαιῶ γιατί εἶμαι τώρα ὑπεύθυνος Ἐπίσκοπος τῆς περιοχῆς μετά τήν εἰς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ μακαριστοῦ Λαρίσης Παναρέτου. Καμμία ἀντίφαση δέν ὑπάρχει στούς ἰσχυρισμούς μας στά πρῶτα καί στά δεύτερα δικαστήρια, μέ τήν ἴδια μορφή παρουσιάζουμε πάντα τά γεγονότα. Γνωρίζω καλά τό θέμα τῆς δημιουργίας τοῦ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ καί τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ. Ὁ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ δημιουργήθηκε διότι ὁ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ δέν μποροῦσε νά ἀνταποκριθῆ στίς μεγάλες ἀπαιτήσεις στήν ἐφαρμογή τῶν Ἐκκλησιαστικῶν σκοπῶν του. Τό ΙΦΣΚΑΕΕΓΟΧ ἱδρύσαμε μαζί μέ τούς πέντε μητροπολίτες καί νῦν μηνυτές, καθώς καί Κληρικούς καί μέχρι τό 1995 τόν ὑπερασπίζοντο. Τώρα ἄλλαξαν γιατί ὑπάρχει σκοπιμότης. Ἔφκιαξαν ἕνα νέο παράνομο ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ πού λειτουργεῖ ἀπό αὐτούς μετά τό σχίσμα πού προκάλεσαν (οἱ πέντε) ἔναντι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου καί τῆς Κανονικῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ὁ Κανονικός ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ συνέχισε μετά τό σχίσμα τῶν πέντε ἀπό τούς ἐναπομείναντας εἰς τήν Ὁμολογίαν Ἀρχιερεῖς καί ἀπό τούς ὑπ’ αὐτῶν χειροτονηθέντας. Ἑπομένως ἀντιποιοῦνται καί τόν ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ. Σέ ὅλα τά δικαστήρια παρουσιαστήκαμε μέ τόν ἴδιο τρόπο καί ὡς ἡ Κανονική Ἱερά Σύνοδος καί ὡς ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ καί ὡς ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ πού εἶναι νομικά πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας ΓΟΧ καί οὐδεμία παραπλάνηση τῶν δικαστηρίων ὑπῆρξε. Μέσα στό δεύτερο σχετικό πού κατέθεσα ἀναφέρεται καί ὅλο τό περιεχόμενο τῆς ἀποφασης 20348/96 τοῦ Μονομελοῦς Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν πού ἀποδεικνύει ὅτι οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖτες δημιούργησαν τόι 1995 σχίσμα κανονικῆς καί δογματικῆς φύσεως. Ἄν φθάσει ἡ ὑπόθεση στό ἀκροατήριο ἐπιφυλάσσομαι νά καταθέσω περισσότερα καί νά προτείνω καί μάρτυρες ὑπεράσπισης. Η ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΜΗΝΥΣΕΩΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 2007 Αὕτη ἐγένετο δι’ Ὑπομνήματος κατατεθέντος τήν 6.11.2007 ἐνώπιον τῆς Πταισματοδίκου Ἐλευσῖνος Κων/νας Χατζούλη, ἔχει δέ ὡς κάτωθι: ΕΝΩΠΙΟΝ τοῦ κ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ (Διά τῆς Πταισματοδίκου Ἐλευσῖνος Κων/νας Χατζούλη) ΥΠΟΜΝΗΜΑ – ΠΑΡΟΧΗ ΕΞΗΓΗΣΕΩΝ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόπξου Ἐκκλησίας Κηρύκου (κατά κόσμον Μηνᾶ Κοντογιάννη) κατοίκου Ἐπισκοπείου Ἱ.Ν. Ἁγίας Αἰκατερίνης Στρογγύλη Κορωπίου Ἀττικῆς 28ο χιλιόμετρο Λεωφ. Κορωπίου Μαρκοπούλου Τηλ. 210. 6020176 Ἐπί τῆς ἀπό 16/7/2007 Μηνύσεως τοῦ τέως Μητροπολίτου τῆς Ἐκκλησίας τῶν ΓΟΧ «Μεσσηνίας» κ. Γρηγορίου, καί τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐν σχίσματι «χειροτονηθέντων», «Θηβῶν» Χρυσοστόμου καί « Φθιώτιδος» Ἰγνατίου ἐπί δῆθεν ἀπάτη ἡμῶν ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου, διά τήν ὁποίαν ἐκλήθην ὑπό τῆς κ. Πταισματοδίκου Ἐλευσῖνος (Κλῆσις 8/10/07) νά παράσχω ἐξηγήσεις (Ἀριθμ. Δικογραφίας Δ07/3428) ἐπαγόμεθα τά κάτωθι: Ἀρνοῦμαι καθ’ ὁλοκληρίαν ὅλας τάς εἰς βάρος μου καταγγελίας τῶν ἀνωτέρω μηνυτῶν μου, ὅπως αὗται ἐκτίθενται εἰς τήν ὡς ἄνω μήνυσίν των, ὡς κατά πάντα ἀβασίμους, ἀναληθεῖς καί κακοβούλους καί ἐπιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου. Προσέτι δέ δηλώνω, καί καταγγέλλω, ὅτι ἀπάτη ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου ἐπιχειροῦν οἱ μηνυταί μου, ἀφ’ ἑνός μέν διότι μέ χαρακτηρίζουν ἀναληθῶς καί συκοφαντικῶς ὡς «πολέμιον τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῆς προσκυνήσεως τῶν Ἰερῶν Εἰκόνων», ἐνῶ τό ἀληθές εἶναι ὅτι οἱ ἴδιοι, ὡς παντελῶς ἄμοιροι τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καί τῆς Ὀρθοδοξίας κατέχονται ἀπό αἱρετικά φρονήματα φθάσαντες εἰς τό σημεῖον νά ἀναθεματίζουν ὀρθοδόξους Βυζαντινάς Εἰκόνας, τάς ὁποίας ἐθεσμοθέτησεν ἡ ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος καί τάς ὁποίας τιμᾶ ἡ ἁπανταχοῦ Ὀρθοδοξία, ἐνῶ αὐθεντικάς Εἰκόνας τῆς Ὀρθοδοξίας θεσμοθετοῦν οἱ ἴδιοι τάς νεωτέρας ἀναγεννησιακάς δυτικάς, ἀφ’ ἑτέρου ἰσχυρίζονται ὅτι αἱ δύο Τροποποιήσεις τοῦ Καταστατικοῦ τοῦ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ (τοῦ 1997 καί 1998) δῆθεν ἐγένοντο παρανόμως, ἐνῶ παρανόμως συνέστησαν οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται τό 1995 μετά τό σχίσμα των τόν ἰδικόν των ψευδοΟΔΑΠΙΕΓΟΧ. Μετά τό κατά τό 1995 σχίσμα τῶν ὑπό τῶν πρώην Μητροπολίτην «Μεσσηνίας» Γρηγόριον, χρέος τῶν ἐναπομεινάντων μελῶν τοῦ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ, ἦτο νά προβοῦν εἰς Τροποποιήσεις τοῦ Καταστατικοῦ, νά διαγράψουν ἐκείνους πού ἀκολούθησαν τό σχίσμα, ἀφοῦ πλέον ἀπεκόπησαν ἀπό τήν Ἐκκλησία ΓΟΧ Ἑλλάδος καί δέν ἦσαν πλέον Κανονικοί Ἱεράρχαι της, ἀλλά ἐκπεπτωκότες, ἐγγράψουν δέ ὠς νέα μέλη τούς νεοχειροτονηθέντας τότε πέντε Ἀρχιερεῖς. Αἱ συγκεκριμέναι διαδικασίαι ἐγένοντο νομιμώτατα. Τά δύο μέλη τοῦ Κανονικοῦ καί νομίμου Δ.Σ., ἤτοι ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος ἐκάλεσαν τό τρίτον μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, τόν Ἀττικῆς Ματθαῖο εἰς συνεδρίασιν, μέ θέμα τήν Γενικήν Συνέλευσιν. Ὁ Ἀττικῆς Ματθαῖος ὅμως δέν προσῆλθε, ὅπως δέν προσῆλθον καί οἱ ὑπόλοιποι τρεῖς, ὅταν τούς ἐκάλεσε τό Διοικητικόν Συμβούλιο, διά τήν Γενικήν Συνέλευσιν. Κατόπιν τούτου νομίμως συνεκρότησαν Γενικήν Συνέλευσιν καί διέγραψαν τούς ἐκπεπτωκότας καί σχισματικούς, ἐνῶ ἐνέγραψαν ὡς νέα μέλη τούς νεοχειροτονηθέντας Ἀρχιερεῖς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡμᾶς, τόν Μητροπολίτην Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Κήρυκον (κατά κόσμον Μηνᾶν Κοντογιάννην), τόν ὁποῖον μέ τήν δευτέραν Τροποποίησιν (τοῦ 1989) ἡ Γενική Συνέλευσις μέ ὥρισεν Γραμματέα τοῦ ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ. Παρακαλοῦμεν, ὅθεν, τόν κ. Εἰσαγγελέα νά ἐξετάση μήπως οἱ ὡς ἄνω μηνυταί μου ἐπιχειροῦν πράγματι καί διά τῆς ἀνωτέρω μηνύσεώς των ἐναντίον μας «κακουργηματικήν ἀπάτην». Ληφθήτω δέ ὑπ’ ὄψιν ὅτι δέν γνωρίζομεν διά ποῖον δικαστήριον μᾶς μηνύουν, καί εἰς ποῖον δικαστήριον ἐπεχειρήσαμεν «ἀπάτην», δεδομένου μάλιστα ὅτι ἡμεῖς δέν ἔχομεν καμμίαν ἀνάμειξιν μέ τήν δικαστικήν διαμάχην μεταξύ αὐτῶν καί τοῦ Ἱερομονάχου Δαμιανοῦ, ἀφοῦ πρόκειται περί ἰδικῆς των ἐσωτερικῆς ὑποθέσεως καί διαφορᾶς. Κύριε Εἰσαγγελεῦ, δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού οἱ ἐν λόγω μηνυταί ἐχρησιμοποίησαν (πιθανόν παρασυρθέντες ὑπό τῆς Δικηγόρου των) αὐτόν τόν ἀπαράδεκτον τρόπον διά νά ὑπερασπιθοῦν τήν ἰδικήν των παρανομίαν, οἱ ὁποῖοι ἀπό τό 1995 ἀντιποιοῦνται πράγματι τόν ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ καί τήν Ἐκκλησίαν τῶν ΓΟΧ. Διά τοῦτο συνημμένως μέ τάς παρούσας ἐξηγήσεις καταθέτω καί τήν ἀπό 11 Ἀπριλίου 2006 Συμπληρωματικήν Κατάθεσίν μου ἐνώπιον τῆς Πταισματοδίκου Ἀθηνῶν Ἀναστασοπούλου Δήμητρας τοῦ 18ου Τμήματος, μέ τήν ὁποίαν ἔδωσα ἐξηγήσεις εἰς παρομοίαν ἀπόπειραν τῶν ἰδίων μηνυτῶν νά πλανήσουν τό Δικαστήριον καί νά μᾶς ἀποδώσουν κακοβούλως τήν ψευδῆ κατηγορίαν ὅτι ἡμεῖς ἐπεχειρήσαμεν νά ἀπατήσωμεν τό δικαστήριον. Ὁ μηνυόμενος καί παρέχων ἐνώπιόν σας ἐξηγήσεις Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Κήρυκος (κατά κόσμον Μηνᾶς Κοντογιάννης) Παραθέτομεν πρός ἐνημέρωσιν τῶν ἀναγνωστῶν καί τήν ὐπ’ ἀριθμ. 461/16.12.2007 ἐπιστολήν τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου πρός τόν φερόμενον ὡς «Μητροπολίτην Θηβῶν καί Λεβαδείας» Χρυσόστομον, προερχόμενον ἀπό τούς «πέντε σχισμτοαιρετικούς Ἐπισκόπους. Α.Π. 461 Ἐν τῶ Ἐπισκοπείῳ τῆ 16.12.2007(π.ἡ.) Πρός τόν «Μητροπολίτην Θηβῶν καί Λεβαδείας» κ. Χρυσόστομον Τζανῆν Ι.Ν. Ἁγ. Ταξιαρχῶν. Κολωνάκι Τ.Κ. 32200 Θῆβαι Ἀγαπητέ μοι π. Χρυσόστομε. Εἴθε ὁ Κύριος νά μᾶς εὐσπλαγχνισθῆ καί μᾶς δώση μετάνοιαν, ἀφοῦ ἡμεῖς εἰλικρινῶς ταπεινωθῶμεν καί ζητήσωμεν τό ἔλεος καί τόν φωτισμόν του. Ἐλάβομεν τό πολυτελέστατον περιοδικόν σας «ΘΗΒΑΙΚΗ ΦΩΝΗ» (Σεπτέμβριος – Ὀκτώβριος 2007) καί εἴδομεν ἐν αὐτῶ τό ἀκροτελεύτειον ἄρθρον σας ὑπό τόν τίτλον «ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ» ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΝ», τό ὁποῖον ἀποτελεῖ ἀπάντησίν σας εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 451/10/23.10.07 «ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ – ΠΡΟΤΑΣΙΝ - ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΚΟΙΝΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΕΝΩΣΙΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ», ἐπί τό ἀκριβέστερον δέ ἀποτελεῖ ἔνστασιν – διαφωνίαν σας ἐπί τῶν ὑπ’ ἀριθμ. 8 καί 9 παραγράφων τῆς συνημμένως αὐτῶ ἐπαναποσταλείσης «ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ». Ἐκ τοῦ ὅλου κειμένου καί τῶν συνημμένων αὐτῶ ἐθεωρήσατε «ἐπιβεβλημένον καθῆκόν σας» νά ζητήσετε νά σᾶς ἀπαντήσω, διατί εἰς τήν ἐν λόγῳ Ὁμολογίαν, χαρακτηρίζονται καί ἀντιμετωπίζονται ὡς σχισματοαιαρετικοί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται. Ἐπ’ αὐτοῦ Σᾶς διαβεβαιοῦμεν ὅτι θά σᾶς δοθῆ πλήρως ἠτιολογημένη ἀπάντησις μέ τήν προϋπόθεσιν ὅτι θά τήν δημοσιεύσετε εἰς τό περιοδικόν σας διατυπώνοντες ἐννοεῖται καί τάς κρίσεις σας ἐπ’ αὐτῆς καί ἐπισημειώνοντες ὅ, τι θά ἐκρίνατε ὡς ὠφέλιμον κατά Θεόν. Ἐπί τοῦ παρόντος ὅμως σᾶς ἀποστέλλομεν τήν σχετικήν μελέτην – γνωμοδότησιν τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Καθηγητοῦ καί πολυτίμου συνεργάτου είς τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό 1970, κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη ὑπό τόν τίτλον: «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ» (Ἀθῆναι 1999), τό ὁποῖον παρακαλοῦμε νά τό μελετήσετε ἐπισταμένως καί κατόπιν ἐπανέρχεσθε ἀναλόγως, ἄν παραμείνη ἡ ἀπορία σας. Ἀς προσφέρωμεν καί ἡμεῖς ὡς δῶρον τῶ δι’ ἡμᾶς Νηπιάσαντι Ἰησοῦ Χριστῶ αὐτήν τήν σημαντικήν διακονίαν. Μέ ἀγάπην Χριστοῦ + ¨Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Ἐνημερώνομεν, ὅτι πράγματι ἤδη ἤρξατο ἀναδημοσιευόμενον, εἰς συνεχείας, εἰς τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν Ὄργανον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἤτοι εἰς τό περιοδικόν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ», ἡ μελέτη – γνωμοδότησις, τοῦ θεολόγου Καθηγητοῦ κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, περί τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, ὑπό τόν τίτλον: «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ» (Ἀθῆναι 1999). Ἐκεῖ δύναται ὁ ἀγαπητός ἀναγνώστης νά εὕρη τήν ἀπάντησιν εἰς τό ἐρώτημα, τό ὁποῖον θέτει ὁ «Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας» κ. Χρυσόστομος, διατί χαρακτηρίζομεν τούς «πέντε» σχισματοαιρετικούς καί διατί τούς ἀντιμετωπίζομεν οὕτω. Ὅσον ἀφορᾶ τό ἕτερον ἐρώτημα τινῶν ὀρθοδόξων, ἄν δύνανται νά ἐκκλησιάζωνται εἰς τούς Ναούς, τάς ὁποίους κατέλαβον οἱ «ΠΕΝΤΕ» καί κατόπιν οἱ χειρότεροι τῶν πέντε ἀποδειχθέντες βλάσφημοι κατά τῆς ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί αἱρετικοί ΝΙΚΟΛΑΙΤΑΙ, ἀπαντῶμεν ΟΧΙ καί τοῦτο σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ἡ ὁποία εἶναι καί διδασκαλία ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων: «Τό γάρ κοινωνεῖν παρά αἱρετικοῦ ἤ προφανοῦς διαβεβλημένου κατά τόν βίον, ἀλλοτριοῖ Θεοῦ, καί προσοικειοῖ τῶ διαβόλω». Ἐπίσης οὔτε καί νά μεταλαμβάνει τις παρά αἱρετικοῦ καί διαβεβλημένου δημοσίως Κληρικοῦ, ἀλλά οὔτε καί παρά τῶν κοινωνούντων αὐτοῖς. Λέγει πάλιν ὁ ὁμολογητής ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: «Ἐκ παντός ἱερέως ἀδιαβλήτου μεταλαμβάνομεν. Διά τοῦτο δέ ἐκ τοῦ Ἰωσήφ οὐ μεταλαμβάνομεν, ὡς διαβεβλημένου αὐτοῦ δημοσία. Διαβεβλημένοι δ’ ἄν εἶεν πάντως καί οἱ τούτω συλλειτουργοῦντες». ‘Επίσης ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀπαντῶν εἰς τήν ἐρώτησιν: «Περί τῶν κοινωθεισῶν ἐκκλησιῶν ἐκ τῶν ἱερέων τῶν κοινωνησάντων τῆ αἱρέσει καί κατεχομένων ὑπ’ αὐτῶν, εἰ χρή ἐν αὐταῖς εἰσιέναι χάριν εὐχῆς καί ψαλμωδίας», ἐπεξηγεῖ καί τό διατί δέν πρέπει νά εἰσερχὠμεθα εἰς τούς ναούς τῶν σχισματοαιρετικῶν διά προσευχήν καί ψαλμωδίαν: «Οὐ χρή τό καθόλου εἰς τάς τοιαύτας ἐκκλησίας εἰσιέναι, κατά τούς εἰρημένους τρόπους ἐπειδή γέγραπται. Ἰδού ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Ἅμα γάρ τῶ εἰσαχθῆναι τήν αἵρεσιν, ἀπέπτη ὁ ἔφορος τῶν ἐκεῖσε ἄγγελος, κατά τήν φωνήν τοῦ μεγάλου Βασιλείου. Καί κοινός οἶκος ὁ τοιόσδε χρηματίζει ναός. Καί οὐ μή εἰσέλθω, φησίν, εἰς Ἐκκλησίαν πονηρευομένων. Καί ὁ Ἀπόστολος. Τίς συγκατάθεσις γάρ Θεοῦ μετά εἰδώλων;». Οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι οἱ μόνοι ἀσφαλεῖς ὁδοδεῖκτες πρός τήν ἀλήθειαν. Αὐτούς ἀς ἀκούωμεν πάντοτε καί ὄχι τούς συγχρόνους ψευδοπαλαιοημερολογίτας καί νεοημερολογίτας οἰκουμενιστάς. Ἄς τούς ἀκούωμεν, διότι αὐτοί διδάσκουν τήν πραγματικήν ἀλήθειαν: «Γνώσεσθε τήν Ἀλήθειαν καί ἡ Ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ @ ΓΟΕΕ 2008

ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, ΠΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣΘΕ ΟΥΤΕ ΩΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΟΥΤΕ ΩΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 336 ᾿Εν Κορωπίῳ τῇ 4/17-9-03 ΠΡΟΣ Τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, Εἰς Νίκαιαν Πειραιῶς, Σαμψοῦντος 54, 184 51. ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: 1) Τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ. ᾿Ανδρέαν, εἰς ᾿Επισκοπεῖον ῾Αγίου Μοδέστου 19001 Κερατέα ᾿Αττικῆς. 2) Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιον, εἰς ῾Ιεράν Μονήν ῾Αγίας Τριάδος, 20100 ᾿Εξαμήλια Κορινθίας. 3) Σεβ. Μητροπολίτην Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, εἰς Νεάπολιν Πειραιῶς Αἰσχύλου 105, 184 52. 4) Σεβ/τον Μητροπολίτην Κίτρους καί Κατερίνης κ. Γοργόνιον, εἰς Ι.Ν. ῾Αγίου Δημητρίου 60100 Σ.Σ. Κατερίνης. 5) Σεβ. Μητροπολίτην Βεροίας καί Ναούσης κ. Ταράσιον, εἰς Ι.Μ. ῎Αξιόν ᾿Εστί" 60066 Μεθώνη Πιερίας. 6) Σεβ. Μητροπολίτην Λαρίσης καί Τυρνάβου, εἰς Ι.Μ. ῾Αγίων ᾿Αποστόλων 40007 Σ.Σ. Ραψάνης Λαρίσης. 7) Σεβ/τους Επισκόπους Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον, εἰς Ι.Μ. Μεταμορφώσεως, 19001 Κουβαρᾶ ᾿Αττικῆς. 8) ῞Απαντας τούς Κληρικούς τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ῾Ιεράς Μονάς καί ᾿Εκκλησιαστικά Συμβούλια ῾Ιερῶν Ναῶν. ᾿Αγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ καί Συλλειτουργέ Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαε, καί Σεβ/τοι ᾿Αρχιερεῖς, Κανονικά μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὁ Χριστός εἴη ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν. Σχετικῶς μέ τά τελευταῖα ἀποσταλέντα εἰς ἐμέ "χαρτία", ἤτοι: α) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 3196 ἀπό 26 Αὐγ. 2003 (π.ἡ.) "πρόσκλησίν" σας, διά τῆς ὁποίας ὅλως ἀντικανονικῶς, ῾Υμεῖς ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ἀντιποιεῖσθε τόν "᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν" καί πειρᾶσθε "σύγκλησιν Συνόδου ῾Ιεραρχίας" (διά τήν 17ην Σεπτεμβρίου π.ἡ.), καί β) Τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 233 ἀπό 2 Σεπτ. 2003 (π.ἡ.) ἑτέραν "πρόσκλησίν" σας, τήν ὁποίαν μοι ἐπιστείλατε τήν 3ην Σεπτεμβρίου, μετά τήν 9ην βραδυνήν, δι᾿ ἧς ἀντιποιεῖσθε καί τόν "Πρόεδρον" τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ῾Ιεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῶν Κληρικῶν (Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε), καλεῖτε δέ διά τήν ἀμέσως ἑπομένην ἡμέραν Τετάρτην, καί ὥραν 9ην πρωϊνήν (!) (4-9-03) "Διοικητικόν Συμβούλιον" τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε, ἡ ἐλαχιστότης μου ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, κατ᾿ ᾿Αρχιερατικόν καθῆκον, εὐθύνην, ἀλλά καί φιλάδελφον διάθεσιν, ἀπαντῶ τά κάτωθι: ῞Οπως διά σειρᾶς προηγηθέντων σχετικῶν ἐγγράφων μας, (τά ὁποῖα σᾶς ἐπιστείλαμεν ἁρμοδίως καί Κανονικῶς καί τά ὁποῖα ἐν σώματι συνημμένως τῷ παρόντι σᾶς ἐπανεπιστέλλομεν), σᾶς ἐγνώσθη καί ἀναλυτικῶς ἐτεκμηριώθη, ἡ ἀπό 5 Φεβρουαρίου 2003 ἱερόσυλος συμπαιγνία περί παραιτήσεως τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν κ. ᾿Ανδρέου καί μεταβιβάσεως τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς εἰς ὑμᾶς, ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΠ᾿ ΟΥΔΕΝΙ, καθώς ἐπίσης ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣΘΕ καί ῾Υμεῖς ὡς "νέος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν", ἤ καί ὡς "Πρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.". ᾿Επανειλημμένως, διά σειρᾶς Κανονικῶν ἐγγράφων μας, σᾶς ἐξεθέσαμε, ὅτι ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ὑπό τῆς Κανονικῆς Τάξεως, ΟΥΤΕ ΑΠΑΝΤΑΤΑΙ εἰς τήν μακραίωνα πρᾶξιν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τοιαύτη παραίτησις, ὡς ἡ ὡς ἄνω, ἡ ὑπαγορευθεῖσα ὑπό τῆς ἰδικῆς σας ἱεροσύλου συμπαιγνίας, ἥτις ἐν συνεχείᾳ καί δή ἀπό 25.4.03 ἐξειλίχθη εἰς" ἀποποίησιν" τῆς "παραιτήσεως", "ἐπανεργοποίησιν" τοῦ "παραιτηθέντος" ὡς ᾿Επισκόπου, "μετάθεσις" αὐτοῦ εἰς ἄλλην Μητρόπολιν ὡς "Προέδρου", ἐπαναφορά του ὡς μέλους εἰς τάς συνεδρίας τῆς Συνόδου καί λοιπά ἀσεβῆ καί ἱερόσυλα καί ταῦτα πάντα προσχηματικῶς, σκοπίμως καί ὑστεροβούλως, πρός ὁλοκλήρωσιν τῆς συμπαιγνίας, ἤτοι τήν ὑφ᾿ ῾Υμῶν "κατάληψιν" τοῦ Θρόνου τήν 30.6.03. ῞Απαντα τά ἀνωτέρω, καθώς καί τό γεγονός ὅτι τάς συγκεκριμένας Κανονικάς, πραγματικάς ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ, ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ καί ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ᾿Αρχιερέων οὐδόλως ἐλάβατε ὑπ᾿ ὄψιν κατά τήν συνεδρίαν σας τῆς 25.4.03, ἀφ᾿ ἑνός μέν δέν σᾶς ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ, ἀφ᾿ ἑτέρου δέ μαρτυροῦν τήν δέσμευσίν σας ὑπό τῶν ξένων Κέντρων νά προχωρήσετε τά σχέδιά των μέ τελικόν στόχον τό ἀκήρυκτον σχίσμα σας, ἤ καί τήν ἱκανοποίησιν τῆς ματαιοφροσύνης σας. Περαιτέρω, ῾Υμεῖς ὁ Σεβασμιώτατος Πειραιῶς κ. Νικόλαος, ὅλως ἀδιστάκτως, διά τῆς εἰσηγήσεώς σας, κατά τήν ἐν λόγῳ συνεδρίασιν, δυστυχῶς ἐμιμήθητε καί συνεχίσατε τό ἔργον τοῦ πονηροῦ. Σκληρός ὁ λόγος, ἀλλά ἀληθινός, ἀφοῦ "γυμνῇ τῇ κεφαλῇ" διά τῆς συγκεκριμένης εἰσηγήσεως ἐψεύσθητε, οἱ δέ λοιποί συμμετασχόντες καί συνεργήσαντες εἰς τήν ἐν λόγῳ φατριαστικήν σας συνεδρίασιν, παρεχαράξατε καί διεστρέψατε τήν μακράν ἱστορικήν ἀλήθειαν καί πρᾶξιν τῆς ᾿Εκκλησίας, καί ἀκολούθως ἐδημοσιεύσατε τά ψεύδη σας, δι᾿ ὧν εἰσηγεῖσθε πλέον νέαν Κανονικήν Τάξιν καί νέαν θεσμοθεσίαν, ἀντίθετον πρός τήν Κανονικήν τάξιν καί τήν δισχιλιετῆ πρᾶξιν τῆς ᾿Εκκλησίας. ῞Ενεκα τούτων, ὑπογραμμίζομεν ὅτι, ὄχι μόνον ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣΘΕ ὡς "᾿Αρχεπίσκοπος" ἤ ὡς "Πρόεδρος τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.", ἀλλά καί ἐφέρατε ἑαυτόν (καί τήν ὁμάδα σας) ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΩΣ εἰς βαρυτάτην ΥΠΟΔΙΚΙΑΝ, διότι καί τήν παρακαταθήκην τῆς ᾿Αρχιερωσύνης - ᾿Επισκοπῆς, καί τήν Κανονικήν Τάξιν, καί τούς θεσμούς καί τά ἱερά καί ὅσια καί αὐτήν τήν ᾿Εκκλησίαν, ἱεροσύλως ὑπετάξατε καί ἐθέσατε ὑπό τούς πόδας σας, τόσον κατά τήν 5.2.03, ὅσον καί τήν 25.4.03 καί τήν 30.5.03 καί τήν 3.6.03, καί ἐξακολουθεῖτε ἀπονενοημένως ἐνεργοῦντες νά παγιώσετε τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν σας καί διά τῶν τελευταίων ἐγγράφων σας. ῎Αλλωστε προκειμένου νά συμμετάσχουν οἱ ᾿Αρχιερεῖς καί κατά τήν παράνομον διαδικασίαν τῆς 30.5.03, πρός "ἀνάδειξίν" σας εἰς δῆθεν "νέον ᾿Αρχιεπίσκοπον", ἀρχικῶς ἐπεχειρήθη διά τῶν παρανόμων καί ἐξωφρενικῶν ἀποφάσεών σας, τῆς 25.4.03, νά μᾶς ἐκφοβίσετε, δεδομένης δέ τῆς ἀποτυχίας αὐτοῦ τοῦ ἐγχειρήματός σας, εἰς τήν συνέχεια προσεπαθήσατε νά μᾶς πείσετε νά συμμετάσχωμεν, ἐμφανιζόμενος ὅτι δῆθεν προτίθεσθε νά ἐπιλύσετε τά ἐκκρεμμοῦντα θέματα, τά ὁποῖα ἐπί ἔτη καταγγέλλομεν. Αὗται ὅμως αἱ δῆθεν καλαί προθέσεις σας, μετά καί ἀπό τά ὑπ᾿ ἀριθμ. 3190/27.5.03 καί 1163/28.5.03 κείμενά σας, ἀπεδείχθησαν προσχηματικαί καί ψευδεῖς, καθόσον δι᾿ ἄλλην μίαν φοράν ἀμφισβητεῖτε, κατά τήν παγίαν τακτικήν τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου, τήν ὕπαρξιν τῶν ἐν λόγῳ θεμάτων καί ἀποδίδετε παραπλανητικῶς τά αἴτια τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς κρίσεως εἰς τεχνητά σκάνδαλα. ᾿Αλλά καί τό ὅτι εἰς τό ἄκυρον "χαρτίον" σας (3196 ἀπό 26.8.03) θέτετε ὡς θέμα τήν ἐξέτασιν τῶν λόγων, διά τούς ὁποίους οἱ Συνεπίσκοποί σας δέν συμμετέσχον εἰς τάς ἀπό 5.2.03 μέχρι καί τήν 30.5.03 παρανόμους συνεδριάσεις σας, προκύπτει ὡς ἀπειλή, καθ᾿ ὅσον τούς καλεῖτε εἰς ἀπολογίαν ἀπό τήν θέσιν τοῦ παρανόμως καί ἀντικανονικῶς καί ὡς μοιχεπιβάτου ἐπικαθήσαντος εἰς τόν θρόνον τῶν ᾿Αθηνῶν. Τελικῶς ἀποσκοπεῖτε, εἰς τήν τυπικήν ἀπόρριψιν τῶν, ὡς ἀναφέρετε, "αἰτιάσεων" τῶν Συνεπισκόπων σας, ἐκ δέ τῆς "ἐντολῆς" ἤ "προτροπῆς" σας νά παρευρίσκωνται εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἅπαντες οἱ ᾿Αρχιερεῖς, καί δή φέροντες μεθ᾿ ἑαυτῶν τά ἐξωτερικά διακριτικά τοῦ ᾿Αρχιερέως, ἀποσκοπεῖτε κυρίως εἰς τό νά ἐπισφραγίσετε διά τῆς παρουσίας των τήν παρανομίαν σας. Δηλαδή, εἶναι ὡς νά λέγετε, "ἐφ᾿ ὅσον προσέλθουν, καί φωτογραφηθῶμεν ἐν μέσω αὐτῶν ὡς ᾿Αρχιεπίσκοπος, θά τούς τά συγχωρήσωμεν ὅλα"!!! Σεβασμιώτατε κ. Νικόλαε, ὅλως φιδαδέλφως, σᾶς παρακαλῶ ἀφῆστε κάθε νοσηράν νοοτροπίαν καί συμπεριφοράν, καί λάβετε σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν μόνον τό ὅτι, μέχρι καί σήμερον, πιστός Κλῆρος καί Λαός, ἀναμένομεν ἐναγωνίως τήν μεταμέλειάν σας, καί ῾Υμῶν καί τοῦ Μακαριωτάτου καί τῶν συνεργησάντων Σεβασμιωτάτων ᾿Αρχιερέων, ἵνα συμφώνως τῇ Κανονικῇ τάξει καί ἐν προκειμένῳ καί τῇ ἐπιτρεπομένῃ οἰκονομίᾳ, ἐπανέλθητε, ὡς πρόσωπα καί ὡς ὁμάδα, εἰς τήν πρό τῆς 5.2.03 κατάστασιν καί ἀντιμετωπισθῇ καί θεραπευθῇ ἀπό κοινοῦ ἡ εἰδεχθής ἐγκληματική πρᾶξις τῆς ἱεροσύλου περί παραιτήσεως συμπαιγνίας σας, καί ὅλαι αἱ φατριαστικῶς καί ἄκρως ἀντικανονικῶς ἐπακολουθήσασαι, μέχρι καί τά περί οὗ ὁ λόγος ἄκυρα "χαρτία" σας 3169/26.8.03 (π.ἡ.) καί 233/2/15.9.03, τά ὁποῖα συνημμένως σᾶς ἐπιστρέφομεν ὡς ἀπαράδεκτα διά τούς προαναφερθέντας λόγους. Παρακαλεῖσθε καί ῾Υμεῖς, καί ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος καί οἱ Σεβ. κ.κ. Παχώμιος, Γαλακτίων καί ᾿Ανδρέας νά συνειδητοποιήσετε, ὅτι δέν νομιμοποιεῖσθε νά ἐμφανίζεσθε ῾Υμεῖς μέν ὡς "᾿Αρχιεπίσκοπος" ἤ "Πρόεδρος τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.", ὁ δέ Μακαριώτατος ὡς "παρητημένος", ὡς "ἐπανενεργοποιηθείς", ὡς "μετατεθείς" εἰς τήν "Προεδρίαν τῶν Πατρῶν", ἤ καί ὡς "μέλος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου", οὔτε ὅτι ἡ φατριαστική καί ἱερόσυλος ὁμάδα σας ἀποτελεῖ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον, κλπ....Παρακαλεῖσθε, διά τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ καί τήν σωτηρίαν ὅλων μας, προπάντων δέ τοῦ πιστοῦ πληρώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, νά προλάβετε τήν ἐκκρεμοῦσαν, καί ἀπειλοῦσαν ῾Υμᾶς, βαρεῖαν καί εὑρεῖαν Κανονικήν ὑποδικίαν σας, τήν ὁποίαν ὑπό τάς δεδομένας προϋποθέσεις ἡ Μήτηρ ἡμῶν ᾿Εκκλησία διά τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν ὀργάνων Της, δύναται νά οἰκονομήση. ῾Η ἐκκρεμοῦσα ὑποδικία σας δέν ἀπαιτεῖ τίποτε περισσότερον, παρά μόνον τήν εἰλικρινῆ μεταμέλειάν σας καί τήν βούλησίν σας νά ἐπανέλθητε εἰς τήν πρό τῆς 5.2.03 Κανονικήν ᾿Εκκλησιαστικήν κατάστασιν, διά νά ἐπανεύρη ἡ ᾿Εκκλησία τήν Κανονικήν, ἐξ᾿ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως, πορείαν Της, καί οὕτω παύση ἡ ἐκ μέρους σας ἀπειλή (κίνδυνος) νά ἀποβῇ τό "ἐν δυνάμει" σχίσμα σας καί ἐνεργείᾳ, ὅπερ, καθ᾿ ἡμᾶς, ἦτο καί παραμένει ὁ κύριος στόχος τῶν ξένων Κέντρων, τά ὁποῖα σᾶς ἐπέβαλον νά προβῆτε καί εἰς τήν περί παραιτήσεως ἱερόσυλον συμπαιγνίαν. Σεβασμιώτατε, ἐάν συνεχίσετε τήν πορείαν, ἡ ὁποία ἔχει προδιαγραφεῖ ὑπό τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστημένου (τῶν ἀδελφῶν Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, καί τῶν γνωστῶν Φλωρινικῶν, ἀλλά καί Νεοημερολογιτικῶν παραγόντων), τό μόνον τό ὁποῖον, καθ᾿ ἡμᾶς, θά ἐπιτύχετε, θά εἶναι νά παγιωθῆτε ὡς μία ἀκόμη σχισματική παλαιοημερολογιτική παράταξις, ἡ ὁποία, ἀργά ἤ γρήγορα, θά ἀφομοιωθῇ εἰς τό νέον σχῆμα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπερ μή γένοιτο ποτέ. Εἴθε ὁ Θεός νά μᾶς εὐσπλαγχνισθῇ, καί νά μᾶς δώση τήν δύναμιν, ἡμεῖς νά προσφέρωμεν τήν ταπείνωσίν μας, τήν μετάνοιαν καί τήν ἀνεπιφύλακτον διάθεσιν πρός διόρθωσιν καί ἀντιμετώπισιν ὅλων τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων, τά ὁποῖα καθάπτονται τῆς ᾿Εκκλησιολογίας καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀλλά καί τῆς καθαρᾶς ὁμολογίας σας ἔναντι τῶν γνωστῶν Βουλευμάτων, καί κάθε κακοδοξίας σας, ἡ ὁποία εἴτε ἐξ ἀντιγραφῆς, εἴτε ἐξ ἄλλης αἰτίας παρεισέφρυσεν εἰς κείμενά σας (Βιβλία, ᾿Εφημερίδες) καί τά ὁποῖα ὡς κακόδοξα πρέπει νά ἀποκηρυχθοῦν, ᾿Εκεῖνος δέ νά μᾶς χαρίση τό ἄπειρον ἔλεος καί τήν συγγνώμην. Καιρός ὅπου ἐπερίσσευσεν ἡ ἁμαρτία νά ὑπερπερισσεύση ἡ χάρις καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Σημείωσις: Τό παρόν κοινοποιεῖται πρός ἐνημέρωσιν καί εἰς τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειον τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Κύπρου. Διατελοῦντες μετά τῆς ἐν Κυρίῳ τιμῆς καί ἀγάπης, προσευχόμεθα ἡ Χάρις Του νά ἐπαναφέρη τήν εἰρήνην εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Ελάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Συνημμένως: 1) Αἱ ὑπ᾿ ἀριθμ. 3196/26.8.03 καί 233/2/15.9.03 Προσκλήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπιστρέφονται "ἀπαράδεκτοι", σελίδες 4, καί 2) ᾿Επίσημα κείμενα (ἤτοι ᾿Ενστάσεις, Καταγγελίαι, ᾿Αναφοραί, Γνωμοδοτήσεις κλπ.) σελίδες 123.

ΟΜΟΛΟΓΟΑ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΛΑΜ Μεταγλώττισης εκ του αρχαίου ελληνικού κειμένου Ειρήνη Οικονομίδου Πτυχιούχος Θεολογίας και πολιτικών Επιστημών. Εκδόσεις Νεκτάριος Παναγοπουλος Α έκδοση Μάιος 1999 Του σοφότατου και τιμιότατου κυρίου Γενναδίου του Σχολαρίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης, ομολογία ρηθείσα περί της ορθής και αμώμητου πίστεως των χριστιανών προς τους Αγαρηνούς ερωτηθείς γαρ παρά του Αμηρά σουλτάνου του Μαχμέτη τι πιστεύετε υμείς οί χριστιανοί; απεκρίνατο ούτως: 1. Πιστεύομε ότι υπάρχει Θεός ό όποιος δημιούργησε τα πάντα όσα υπάρχουν εκ του μηδενός. Ότι δεν είναι σώμα (ό Θεός), ούτε έχει σώμα, αλλά ζει μόνο ως Πνεύμα. Και είναι νους άριστος, τελειότατος και γεμάτος σοφία. Είναι ασύνθετος, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Βρίσκεται μέσα στον κόσμο, αλλά και υπεράνω του κόσμου. Δεν βρίσκεται σε ορισμένο τόπο, αλλά βρίσκεται παντού. Αυτές είναι οί ιδιότητες του Θεού, πού Τον ξεχωρίζουν από τα δημιουργήματα Του και από αλλά όμοια με αυτά. Είναι σοφός και αγαθός και αληθής. Και Αυτός είναι ή αλήθεια. Και όσα προτερήματα έχουν τα δημιουργήματα Του χωριστά, Αυτός τα έχει όλα σε ύψιστο βαθμό. Τα δε δημιουργήματα Του έχουν αυτές τις τελειότητες, γιατί Αυτός ό ίδιος τους τίς δίνει. Επειδή, αφού αυτός είναι αγαθός και τα κτίσματα του είναι αγαθά, αφού Αυτός είναι σοφός και τα κτίσματα Του είναι σοφά, αφού Αυτός είναι αληθής και εκείνα είναι αληθινά, το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες τους αρετές. Όμως ενώ ό Θεός τα έχει κατά κυριότητα, εκείνα τα έχουν επειδή μετέχουν σ' Αυτόν. 2. Πιστεύομε ότι υπάρχουν στον Θεό άλλες τρεις ιδιότητες οί όποιες είναι αρχές και πηγές των άλλων μαζί ιδιοτήτων Του. Και μ' αυτές τίς τρεις ιδιότητες ο Θεός ζή αιωνίως στον εαυτό Του, πριν να δημιουργήσει τον κόσμο και μ' αυτές τίς τρεις ιδιότητες δημιούργησε τον κόσμο και με αυτές τον κυβερνά. Και αυτές τις τρεις ιδιότητες ονομάζαμε υποστάσεις (δηλαδή τρία πρόσωπα). Και επειδή αυτές οί τρεις ιδιότητες δεν διαχωρίζουν την μία και απλούστατη ουσία του Θεού, γι' αυτό είναι ό Θεός και με αυτές τίς τρεις ιδιότητες ένας Θεός και δεν πρόκειται για τρεις θεούς. 3. Πιστεύομε ότι από την φύση του Θεού προέρχονται ό Λόγος (Υιός) και το Πνεύμα, όπως από την φωτιά προέρχονται το φως και ή θερμότης. Και όπως ή φωτιά, ακόμη κι' αν δεν υπάρχει κάτι πού να φωτίζεται και να θερμαίνεται άπ' αυτήν όμως εκείνη έχει μονίμως φως και θερμότητα και εκπέμπει φως και θερμότητα, έτσι και πριν να δημιουργηθεί ό κόσμος υπήρχε ό Λόγος και το Πνεύμα ως φυσικές ενέργειες του Θεού, επειδή ό Θεός είναι Νους, όπως προείπαμε. Και αυτά τα τρία: Νους, Λόγος και Πνεύμα είναι ένας Θεός, όπως και στην μία ανθρώπινη ψυχή υπάρχει ό νους, ό ενδιάθετος λόγος και ή θέλησης του νου και όμως αυτά τα τρία είναι κατά την ουσία μία ψυχή. Επίσης τον Λόγο του Θεού τον ονομάζομε και σοφία του Θεού και δύναμη και Υίόν Αυτού, διότι γεννήθηκε από την φύση του Θεού, όπως αυτό πού γεννιέται από την φύση του άνθρωπου ονομάζεται υιός του ανθρώπου και όπως ή σκέψις του ανθρώπου είναι γέννημα της ψυχής του. Επίσης την θέληση του Θεού την ονομάζομε Πνεύμα του Θεού και αγάπη. Τον δε Νουν του Θεού ονομάζομε Πατέρα, γιατί ό Θεός είναι αγέννητος και αναίτιος, ενώ Αυτός είναι ή αιτία του Υιού και του Πνεύματος. Το ότι λοιπόν ό Θεός νοεί όχι μόνο τα κτίσματα Του, αλλά πολύ περισσότερο νοεί και γνωρίζει τον Εαυτόν Του, γι' αυτό και έχει λόγο και σοφία μέσω των οποίων νοεί τον Εαυτόν Του αιωνίως. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θέλει ό Θεός να αγαπά μόνο τα κτίσματα Του, αλλά θέλει πολύ περισσότερο να αγαπά τον Εαυτό Του, γι' αυτό προέρχονται από τον Θεό (Πατέρα) προαιώνιος ό Λόγος και το Πνεύμα Του και υπάρχουν σ' Αυτόν προαιωνίως. Και έτσι αυτές οί δύο υποστάσεις δηλαδή ό Λόγος και το Πνεύμα μαζί με τον Θεό (Πατέρα) αποτελούν ένα Θεό. 4. Πιστεύομε ότι ό Θεός με την συνεργασία του Λόγου (Υιού) και με την σοφία και την δύναμη Του δημιούργησε τον κόσμο και με το Πνεύμα Του, την αγαθή θέληση Του και την αγάπη Του, προνοεί και κυβερνά όλη την φύση σ' αυτόν τον κόσμο προς το καλό, κατά την ταξί κάθε δημιουργήματος. Και γι' αυτό πιστεύομε ότι, όταν θέλησε ό Θεός, λόγω μόνο της ευσπλαχνίας Του, να βοηθήσει τους ανθρώπους να επιστρέψουν από την πλάνη των δαιμόνων και της ειδωλολατρίας, (επειδή εκτός της μικρής χώρας πού ζούσαν οί Ιουδαίοι, οπού προσκυνούσαν και πίστευσαν στον ένα Θεό πού τους έδωσε ό Νόμος του Μωϋσέως, όλη ή άλλη οικουμένη είχε ως σεβάσματα τα κτίσματα του Θεού και όχι τον Θεόν (Δημιουργόν) και πίστευε σε πολλούς θεούς ανύπαρκτους, αντί να πιστεύει στον ένα και αληθινό και οί άνθρωποι ζούσαν σύμφωνα με τίς δικές τους επιθυμίες και όχι σύμφωνα με κάποιο Νόμο του Θεού, τότε λοιπόν (όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου) πραγματοποίησε ό Θεός με την συνεργασία του Λόγου (Υιού) και του Αγ. Πνεύματος Του την ανάπλαση των ανθρώπων. Και γι' αυτό ό Λόγος του Θεού (Υιός) έλαβε την ανθρώπινη φύση, ώστε, ως άνθρωπος μεν να μιλήσει προς τους ανθρώπους, ως Λόγος δε του Θεού και σοφία, να διδάξει τους ανθρώπους να πιστεύουν στον ένα και αληθινό Θεό και να ζουν σύμφωνα με το νόμο πού αυτός έδωσε. Επίσης ως άνθρωπος μεν να δώσει τον τρόπο της ζωής Του παράδειγμα της διδασκαλίας Του, αφού αυτός πρώτος τήρησε τον νόμο πού έδωσε στους ανθρώπους, ως Λόγος δε του Θεού και Δύναμις, να μπόρεση να κατορθώσει το παγκόσμιο αγαθό (την Σωτηρία), πού ήθελε. Διότι θα ήταν αδύνατον με την δύναμη μόνο ενός ανθρώπου να έπιστρέψη όλη την ανθρωπότητα προς τον Θεό. Και έτσι άφ' ενός μεν δια του Λόγου Του έσπειρε την αλήθεια ό παντοδύναμος και αόρατος Θεός στην Ιερουσαλήμ, άφ' ετέρου δε με την βοήθεια του Πνεύματος Του φώτισε και δυνάμωσε τους Αποστόλους Του, για να σπείρουν αυτοί την αλήθεια σε όλο τον κόσμο και να καταφρονήσουν τον θάνατο για την αγάπη της αλήθειας πού δίδασκαν, για την αγάπη του Θεού πού τους απέστειλε και για την αγάπη της σωτηρίας του κόσμου, κατά το παράδειγμα του Ιησού, ό όποιος πέθανε οικειοθελώς ως (τέλειος) άνθρωπος υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. Έτσι πιστεύομε εμείς τον ένα Τριαδικό Θεό: Πατέρα, Υίόν και το Άγιον Πνεύμα, καθώς μας δίδαξε ό Κύριος ημών Ιησούς. Και επειδή αυτός λέγει την αλήθεια και είναι ό ίδιος αλήθεια πιστεύομε ότι και αυτό (πού λέμε τώρα) είναι αλήθεια. Και οί μαθηταί Του έτσι μας δίδαξαν εκτενέστερα. Έτσι λοιπόν το καταλαβαίναμε και λόγω της δυνάμεως της σοφίας (του Ευαγγελίου). 5. Πιστεύομε ότι ό Λόγος του Θεού και ό άνθρωπος την μορφή του οποίου έλαβε ό Λόγος του Θεού(κατά την θαυματουργό σάρκωση) είναι ό Χριστός. Και ή μεν ζωή του Χριστού σωματικώς ήταν ζωή υπεραγίου ανθρώπου, ή δε δύναμις της σοφίας και των έργων Του ήταν δύναμις Θεού. Πιστεύομε ότι όπως ή ψυχή και το σώμα του ανθρώπου αποτελούν ένα άνθρωπο, έτσι και ό Λόγος του Θεού από το ένα μέρος και από το άλλο μέρος ή ψυχή και το σώμα του Υιού της αγίας Μαρίας αποτελούσαν ένα πρόσωπο: τον Χριστό. Όμως όπως ή ψυχή και το σώμα είναι δύο φύσεις τελείως χωρισμένες μέσα στον άνθρωπο, έτσι και στον Χριστό οί δύο φύσεις, ή ανθρώπινη και ή θεία είναι τελείως χωρισμένες (δεν εξαρτώνται ή μία από την άλλη). 6. Πιστεύομε ακόμη ότι ούτε ό Λόγος του Θεού μετεβλήθη στο σώμα ή στην ψυχή του Χριστού, ούτε ότι το σώμα του Χριστού ή, ή ψυχή Του έγιναν Λόγος του Θεού, αλλά ότι πάντα ήταν και είναι στο πρόσωπο του Χριστού ό μεν Λόγος του Θεού πράγματι Λόγος του Θεού, ή δε ανθρώπινη φύσις, πράγματι ανθρώπινη φύσις. Πιστεύομε επίσης ότι ό Χριστός ως άνθρωπος δεν προσέλαβε την θεότητα, αλλά ή θεότης του Λόγου του Θεού προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και δημιούργησε θαυμαστός αυτό το γεγονός (της σαρκώσεως). Κάθε τι πού βρίσκεται στον Θεό και προέρχεται από τον Θεό κατά την φύση, είναι Θεός, γιατί δεν υπάρχει στο Θεό τίποτε πού να μην ανήκει στην φύση Του. Και γι' αυτό τον αιώνιο Λόγο του Θεού τον ονομάζομε Θεό και τον πιστεύομε ως Θεό. Και επειδή αυτός ό Λόγος του Θεού ήταν μέρος της οντότητας του Χριστού, γι' αυτό ομολογούμε τον Χριστό Θεό και άνθρωπο. Άνθρωπο μεν κατά την ψυχή και κατά το σώμα, Θεό δε, γιατί στην οντότητα του υπήρχε ό Λόγος του Θεού. 7. Πιστεύομε ότι ό Λόγος του Θεού ήταν παρών στον Χριστό και μέσα στον κόσμο και στον Ουρανό και στην παρουσία του Θεού και Πατρός, επειδή ό Λόγος του Θεού είναι άπειρος, όπως και ό Θεός (Πατήρ) είναι άπειρος. Αυτός πού τον γεννά, δηλαδή νοώντας και έχοντας άπειρο δύναμη. Αλλά με άλλον τρόπο βρισκόταν στην παρουσία του Πατρός, με άλλον στην οντότητα του Χριστού και με άλλον στον κόσμο. 8. Πιστεύομε ότι όταν ό Θεός μεταδώσει την αγαθότητα και την χάρι Του σε κάποιο κτίσμα, δεν ζημιώνεται καθόλου ό Ίδιος, αλλά μάλλον δοξολογείται επειδή από την αρετή των κτισμάτων φανερώνεται ή δόξα του Θεού. Και όσο πιο πολύ βελτιώνεται το κτίσμα με την όλο και μεγαλύτερη μετάδοση της αγάπης (του Κτιστού), τόσο πιο πολύ γίνεται φανερή ή άγαθότης του Θεού και ή αγάπη Του προς τους ανθρώπους. Γι' αυτό και ή αγαθότητα του Θεού και ή αγάπη Του προς τους ανθρώπους έγινε πολύ μεγαλύτερη όταν ήλθε ό Λόγος του Θεού και Θεός με όλη Του την δύναμη στο πρόσωπο του Ιησού, παρά όταν έστελνε στους Προφήτες (της Παλαιάς Διαθήκης) λίγο από την χάρι Του, ενώ σε άλλους Προφήτες έστελνε λιγότερη και σε άλλους περισσότερη. 9. Πιστεύομε ότι ό Κύριος ημών, ό Χριστός σταυρώθηκε και πέθανε οικειοθελώς για πολλούς και σπουδαίους λόγους πού μας ωφελούν και οί οποίοι χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Και όλα αυτά τα υπέστη ως άνθρωπος, γιατί ό Λόγος του Θεού ούτε σταυρώνεται, ούτε πεθαίνει, ούτε ανασταίνεται, αλλά μάλλον Αυτός ανασταίνει νεκρούς, όπως ανέστησε και το σώμα πού έλαβε. 10. Πιστεύομε ότι ό Χριστός μετά την ανάστασή Του ανελήφθη στους Ουρανούς και ότι πρόκειται να έλθει πάλι με ένδοξο τρόπο για να κρίνει τον κόσμο. 11. Πιστεύομε ότι οί ψυχές των ανθρώπων είναι αθάνατες, ότι τα σώματα των αγίων θα αναστηθούν άφθαρτα, δίχως πάθη, φωτεινά, ελαφρά, δίχως να χρειάζονται τροφή ή ποτό, ντύσιμο ή άλλη σωματική ηδονή και ότι οί ψυχές αυτών πού έζησαν κατά το Ευαγγέλιο θα πάνε στον Παράδεισο, των δε αμετανόητων και κακών θα πάνε στην Κόλαση. Και ή μεν απόλαυσης των Αγίων και των δικαίων θα είναι στον Ουρανό (γιατί αυτός ονομάζεται τώρα Παράδεισος), ή δε κόλασης (τιμωρία) των κακών και πονηρών θα είναι στη Γη). Και ή απόλαυσης των Αγίων δεν θα είναι τίποτε άλλο, παρά το ότι αυτές οί ψυχές θα τελειωθούν στην γνώση και έτσι θα μπορούν να θεωρούν τα Μυστήρια του Θεού, τα όποια γνωρίζουν τώρα μόνο δια της πίστεως. 12. Γιατί όμως ήταν αναγκαίο να σαρκωθή ό Λόγος του Θεού και Θεός; Χρειάζονται πολλά λόγια για να το εξηγήσομε και όταν χρειασθεί είμαστε έτοιμοι να το κάνομε, αν και εν μέρει το έχομε ήδη κάνει. Εκτός δε άπ' αυτά πού είπαμε ως τώρα, μας πληροφορούν για την αλήθεια της πίστεως αυτά τα επτά πράγματα: Πρώτον: το ότι οί Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, τους οποίους και εμείς δεχόμαστε, αναφέρουν στις προφητείες τους τον Ιησού και όσα Αυτός έπραξε και όσα του συνέβησαν, κι' ακόμη όσα έπραξαν οί Μαθηταί Του με την δική Του δύναμη. Επίσης προφήτευσαν γι' Αυτόν και τα Μαντεία των Αρχαίων Ελλήνων κατά παραχώρηση του Θεού, καθώς και οί αστρονόμοι των Περσών και των Αρχ. Ελλήνων. Όλες δε αυτές οί προφητείες εκφράζουν μεγάλο σεβασμό για τον Ιησού. Και το ότι αυτές οί προφητείες είναι αυθεντικές, μπορούμε να το αποδείξομε. Δεύτερον: το ότι όλα τα βιβλία της Αγ. Γραφής πού περιέχουν την πίστη μας συμφωνούν μεταξύ τους κατά πάντα, γιατί αυτοί πού τα έγραψαν είχαν τον ίδιο διδάσκαλο, δηλαδή την Χάρι του Θεού, γιατί αλλιώς θα έπρεπε σε κάτι να διαφωνούν. Τρίτον: το ότι αυτή ή πίστης, παρ' όλο πού ήταν νέα και παράδοξος, έγινε δεκτή από τους ανθρώπους παντού και γρήγορα, παρ' όλο πού διέτρεχαν πολλούς κινδύνους. Και έγινε δεκτή όχι μόνο από απλούς ανθρώπους, αλλά και από μορφωμένους και σοφούς. Αυτός λοιπόν είναι ό λόγος πού σταμάτησε τελείως ή πλάνη των Ελλήνων (ή ειδωλολατρία). Τέταρτον: το ότι αυτή ή πίστης δεν περιέχει τίποτε πού να μην είναι πραγματοποιήσιμο, πού να μην συμφωνεί με τα ανθρώπινα δεδομένα, αλλά και τίποτε σ' αυτήν δεν βασίζεται σε υλικά πράγματα, αλλά τα πάντα έχουν πνευματικό χαρακτήρα. Ή πίστης αυτή είναι οδός πού οδηγεί τίς ψυχές των ανθρώπων στην αγάπη του Θεού και προς την μέλλουσα αιώνια ζωή. Πέμπτον: το ότι όσοι δέχθηκαν αυτήν την πίστη και έζησαν ενάρετα σύμφωνα με τίς εντολές του Ιησού, έλαβαν από τον Θεό μεγάλα χαρίσματα και έκαναν πολλά θαύματα επικαλούμενοι το όνομα του Ιησού, πράγμα πού δεν θα συνέβαινε, αν αυτή ή πίστης δεν ήταν αληθινή. Έκτον: το ότι όσα λέγονται από μερικούς κατά της πίστεως αυτής μπορούμε να τα αντικρούσομε πολύ εύκολα και με λογικά επιχειρήματα. Έβδομον: το ότι αυτήν την πίστη την πολέμησαν με πολλά μαρτύρια και φόνους οί τότε Βασιλείς και οί Έπαρχοι αυτών σε όλη την οικουμένη επί 318 χρόνια και, ενώ ήταν ειδωλολάτρες και πίστευαν σε πολλούς θεούς, δεν κατόρθωσαν να υπερισχύσουν, αλλά νίκησε αυτή ή πίστης μέσα στον κόσμο και παραμένει μέχρι τώρα και όταν έλθει ό Κύριος (στην Δευτέρα Παρουσία) θα την βρει. Και αν αυτή ή πίστης δεν ήταν θέλημα Θεού, θα είχε διαλυθεί πολύ εύκολα. Σ' αυτόν τον Θεό ή δόξα. Αμήν. Σήμ. του αρχ. κειμένου: Ας γίνει γνωστό ότι στους αμύητους πρέπει να δίνομε τα εξαίσια μαθήματα της πίστεως μας μάλλον μ' ένα τρόπο πού να μπορούν να τα δεχθούν καλύτερα, όπως και συνέβη μ' αυτό το κείμενο, παρά με περισσότερη ακρίβεια. Κι' ακόμη με περισσότερη σαφήνεια για να μπορούν να μεταγλωττισθούν καλύτερα, όπως πράγματι ερμηνεύθηκαν αυτά με σωστό τρόπο στα αραβικά. Το θεολογικό και φιλοσοφικό έργο του Γεωργίου-Γενναδίου Σχολαρίου πρώτου Οικουμενικού Πατριάρχου μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τούρκων. Ό Γεώργιος-Γεννάδιος Σχολάριος δεν μας άφησε μία πλήρη βιογραφία του, αλλά τα περισσότερα στοιχεία του βίου του βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στο τεράστιο συγγραφικό του έργο. Τα «Άπαντά» του αποτελούν 8 τόμους φιλοσοφικών και θεολογικών μελετών μεγάλης αξίας ή κριτική έκδοσης των οποίων έγινε στην Γαλλία κατά τα έτη (1928-1936), από τους L. PETIT, X SIDERIDES , M. JUGIE Αύτη ή έκδοσης υπάρχει σήμερα στην Αθήνα, στην Γεννάδιο βιβλιοθήκη. (Στην δελτιοθήκη την βρίσκουμε στο όνομα PETIT). Οι εκδότες αυτοί των «Απάντων» θεωρούν τον Γεώργιο - Γεννάδιο Σχολάριο ως τον μεγαλύτερο φιλόσοφο και θεολόγο του Βυζαντίου, ό όποιος και κλείνει την Βυζαντινή περίοδο της θεολογικής και φιλοσοφικής γραμματείας. Στην εισαγωγή αυτής της εκδόσεως ό M. JUGIE γράφει ότι μέσα στο συνολικό έργο του Γεωργίου -Γενναδίου Σχολαρίου υπάρχουν άγνωστοι θησαυροί, οί οποίοι μπορούν να βοηθήσουν την Ανατολή και την Δύσι, επειδή ό Γεώργιος - Γεννάδιος Σχολάριος είχε μελετήσει πολύ δυτικούς θεολόγους και υπήρξε ό μόνος Βυζαντινός πού ασχολήθηκε τόσο με την δυτική φιλοσοφική και θεολογική γραμματεία, αφού γνώριζε πολύ καλά την λατινική γλώσσα. Μερικοί πού τον φθονούσαν τον κατηγόρησαν ότι «λατινίζει», αλλά εκείνος έβαλε τα πράγματα στην θέση τους σε μια σχετική του Ομιλία (1ος τόμ. Απάντων σελ. 376-389). Άλλωστε μετά την κοίμηση του Αγ. Μάρκου του Ευγενικού, ό Γεννάδιος Σχολάριος εξελέγη ως ηγετική προσωπικότης για να συνέχιση την «ανθενωτική» πολιτική. Το τεράστιο συγγραφικό του έργο, το όποιο αρχίζει από την νεότητα του, έχει μεγάλη ποικιλία θεμάτων: Γραμματική, Φιλοσοφία, Ρητορική, Θεολογία διαφόρων κλάδων: Δογματική, Απολογητική, Ασκητική, Ποιμαντική, Λειτουργική. Μερικά από τα έργα του θεωρούνται από τους εκδότες των Απάντων του, ως αριστουργήματα. Περιεχόμενα των 8 τόμων των Απάντων. 1ος Τόμος: "Έργα ρητορικά και θεολογικές μελέτες περί θείας προνοίας και περί ψυχής. 2ος Τόμος: Μελέτες, διάλογοι και αντιρρητικά έργα περί της εκπορεύσεως του Αγ. Πνεύματος. 3ος Τόμος: Συνέχεια των αντιρρητικών κειμένων κατά της ενώσεως της Φλωρεντίας. Μελέτες επί της θεολογίας του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά. Απολογητικά έργα προς τους Μουσουλμάνους και τους Ιουδαίους. Διάφορα θέματα θεολογικά. 4ος Τόμος: Περίληψης του έργου κατά των ειδωλολατρών και Α' μέρος της μελέτης επί της θεολογίας του Θωμά του Άκινάτη. 5ος Τόμος: Περίληψης του Α' και του Β' μέρους επί της μελέτης περί της θεολογίας του Θωμά του Άκινάτη. Μετάφρασης εκ του λατινικού και σχολιασμός του έργου του ιδίου «DE ENTE ET ESSENTIA». 6ος Τόμος: Αντιρρητικές μελέτες κατά του Πλήθωνος. Σχόλια επί της εισαγωγής του Πορφυρίου. Κατηγορίες του Αριστοτέλους και το βιβλίο στα λατινικά «DE INTERRETATIONE». 7ος Τόμος: Σχόλια στην Φυσική του Αριστοτέλους. Μετάφρασης από τα λατινικά στα προλεγόμενα του Θωμά του Άκινάτη στα δύο πρώτα βιβλία της Φυσικής του Αριστοτέλους - του έργου «DE SOPHISMATIBUS» του έργου «DE SEX PRINCIPIIS» υπό GILBERT DE LA PORREE - "Έργο περί Ευτυχίας κατά τον Αριστοτέλη και τον Πλωτίνο και Μετάφρασης αποσπασμάτων της «Διαλεκτικής» του Πέτρου της Ισπανίας. 8ος Τόμος: Επιστολές - Γραμματική - Διάφορα. Αυτός ό τελευταίος τόμος περιέχει και εκτενή εισαγωγή για τον βίο του Γεωργίου-Γενναδίου Σχολαρίου, καθώς και περιληπτική παρουσίαση της φιλοσοφικής και θεολογικής του τοποθετήσεως. - Περιεχόμενα των 8 τόμων. Βιογραφία του Γεωργίου-Γενναδίου Σχολαρίου. Ό Γεώργιος Σχολάριος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1405 από ευκατάστατη οικογένεια. (Γεννάδιος ονομάστηκε όταν προσήλθε στον μοναχισμό). Σε μια του επιστολή προς τον Αγ. Μάρκο τον Ευγενικό δίνει την πληροφορία, ότι, όσον άφορα τίς ανθρωπιστικές σπουδές, την φιλοσοφία και την θεολογία, υπήρξε «αυτοδίδακτος». Αφού προχώρησε αρκετά την μόρφωση του, πολύ νέος ακόμη, άνοιξε σχολή στο σπίτι του οπού συγκεντρώνονταν "Έλληνες-και Ιταλοί, για να τον ακούσουν. Εκείνη την εποχή συνέγραψε μια ελληνική Γραμματική και μετέφρασε, με σχόλια, φιλοσοφικά έργα της Δύσεως, εντρύφησε δε πολύ στο έργο του Αριστοτέλους. Ή φήμη του τον οδήγησε τελικά να διοριστεί «Καθολικός Σεκρετάριος του Βασιλέως», επί βασιλείας του Ιωάννου Ζ' του Παλαιολόγου και ενώ ήταν ακόμη λαϊκός τον εξέλεξαν ως ιεροκήρυκα του αυτοκρατορικού ανακτόρου, οπού κήρυσσε τον λόγο του Θεού κάθε Παρασκευή, ενώπιον της Συγκλήτου και όλης της πόλεως, ρητόρευε δε συχνά στο Παλάτι και συζητούσε με προσωπικότητες των Ανακτόρων επί θεμάτων της επικαιρότητος. Υπήρξε ένας από αυτούς πού συνόδευσαν τον Αυτοκράτορα Ιωάννη τον Ζ' στην Φεράρα και την Φλωρεντία για τον «Διάλογο» επί της Ενώσεως των Εκκλησιών και συνέθεσε ομιλίες σχετικές με αυτό το θέμα. Εισέπραξε δε εκεί πολλούς επαίνους, μένοντας όμως ακέραιος. Παρ' όλες τίς υποχρεώσεις του στην επίσημη θέση πού βρισκόταν, συνέχιζε τίς μελέτες του και τίς παραδόσεις των μαθημάτων. Αυτή ή ήσυχη και εργατική ζωή διήρκεσε ως την κοίμηση του Αγ. Μάρκου Εφέσου του Ευγενικού (23 Ιουνίου 1444). Ό Άγιος Μάρκος ό Ευγενικός γνώριζε τίς πραγματικές σκέψεις του Γεωργίου Σχολαρίου για το θέμα της «Ενώσεως» και λίγο πριν τον θάνατο του, ώρισε τον Γεώργιο Σχολάριο ως αντικαταστάτη του επί κεφαλής του «'Ανθενωτικού Κόμματος». Ό Γεώργιος Σχολάριος χάρηκε για την εμπιστοσύνη πού του έδειξε ό Αγ. Μάρκος ό Ευγενικός, δέχθηκε αυτήν την ηγετική θέση και υποσχέθηκε στον ετοιμοθάνατο Αγ. Μάρκο να συνέχιση το έργο του, κράτησε δε τον λόγο του. Από το φθινόπωρο του 1444 αρχίζει τον έντονο αγώνα κατά των «Ενωτικών» με την «πολεμική» κατά του «FILIOQUE» και του «Δόγματος της Φλωρεντίας» με ομιλίες και διάλογους πού αμέσως κατέγραψε και με επιστολές. Ό αγώνας αυτός συνεχίσθηκε ως τον θάνατο του αυτοκράτορας Ιωάννου Ζ' του Παλαιολόγου (1448). Τότε ό Γεώργιος Σχολάριος, πού ήταν ακόμη λαϊκός, πέφτει σε δυσμένεια, επειδή ό διάδοχος στον θρόνο του Βυζαντίου, ό Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, δεν είχε ακόμη αποσαφηνίσει την θέση του ως προς την «'Ένωση». Έτσι ό Γεώργιος Σχολάριος απογοητευμένος από τα πράγματα του Κόσμου, τρία χρόνια πριν την Άλωση, το 1450, αποφασίζει να μονάσει. (Υπάρχει σχετική επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο) και κείρεται μοναχός με το όνομα Γεννάδιος στην Μονή Χαρσιανείτου, συνεχίζοντας όμως την ανθενωτική του δράση. Κατά την Άλωση τον συνέλαβαν οί Τούρκοι μαζί με τον ανιψιό του Θεόδωρο Σοφιανό και με μερικούς άλλους ως σκλάβους και τους οδήγησαν στην Ανδριανούπολι. Ό Τούρκος κύριος του μονάχου Γενναδίου του φέρθηκε με τιμή και εκεί τον βρήκε ό Μωάμεθ ό Πολιορκητής, όταν ή Εκκλησία τον εξέλεξε βάσει των κανόνων, για τον Οικουμενικό Θρόνο, πού χήρευε τότε. Εκείνος βέβαια δεν ήθελε, αλλά τελικά δέχθηκε υπό πίεση αυτό το αξίωμα ως Οικουμενικός Πατριάρχης Γεννάδιος Β'. Παραιτήθηκε όμως πολύ γρήγορα (την άνοιξη του 1456), για λόγους τους οποίους εξηγεί στον επικήδειο του ανιψιού του Θεοδώρου Σοφιανού (8ος τόμ. σελ. 290). Τον Ιανουάριο του ίδίου έτους βρίσκεται στο Άγιον Όρος (πιθανώς στο Βατοπαίδι). Μετά τον θάνατο του ανιψιού του, πού τον λύπησε πολύ, αφήνει το Άγιον Όρος για να εγκατασταθεί στην Μονή του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου (στα Βορειοανατολικά των Σερρών). Εκεί έμεινε σχεδόν όλο τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Εκλήθη όμως ακόμη δύο φορές στον Πατριαρχικό Θρόνο: Το 1462, μετά τον θάνατο του Πατριάρχου Ισιδώρου Β', για ένα μόνον έτος και για τρίτη φορά, πάντα δίχως να το θέλει, το 1464. πριν τελειώσει το έτος τον άφησαν πάλι ελεύθερο, εκλέγοντας τον Ίωάσαφ Α' (1464-1466). Από τότε έμεινε στην Μονή του Προδρόμου ως το τέλος της ζωής του. Δεν ξέρομε όμως πότε ακριβώς έκοιμήθη, αλλά σε ένα χειρόγραφο υπάρχει ή πληροφορία ότι το 1472 ζούσε ακόμη. Εκεί συνέγραψε το πιο σημαντικό μέρος των έργων του και εκεί βρέθηκαν τα περισσότερα αυτόγραφα χειρόγραφά του. Σημ. της μεταφράστριας: Αποφασίσαμε να παρουσιάσομε το έργο και τον βίο του Οίκ. Πατριάρχου Γενναδίου Β' του Σχολαρίου, επειδή ή προσωπικότης αυτή του Γένους των Ελλήνων, πού έδρασε σε μια πολύ κρίσιμη εποχή της ιστορίας του, μπορεί να μας έμπνευση και να μας βοηθήσει στην σημερινή δύσκολη εποχή στην οποία βρίσκεται πάλι το Ελληνικό Έθνος. Γι' αυτό λοιπόν θα 'πρεπε να βρεθούν κάποιοι να αναλάβουν την μετάφραση όλου του έργου του στα νέα-ελληνικά το συντομότερο. Μετάφρασης περιληπτική εκ του γαλλικού κειμένου της «Εισαγωγής» των «Απάντων» του Γενναδίου Σχολαρίου (1ος τόμος) Ειρήνη Οικονομίδου 7 Δεκεμβρίου 1998 Εορτή Αγ. Αμβροσίου Μεδιολάνων. Περισσότερα για τον Γεννάδιο Σχολάριο μπορεί να βρει κάποιος στο: «Γεννάδιος Σχολάριος, Βίος - Συγγράμματα - Διδασκαλία» υπό Πρωτ. Θεοδώρου Ζήση, καθηγ. Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έκδ. Ανάλεκτα Βλατάδων, αριθμ. 30, β'εκδ. 1997.

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ

Η αθεΐα, η απιστία ταλαιπωρούν, λυπούν, «αγχώνουν», θλίβουν τον σημερινόν άνθρωπον. Κάποτε ένας εξαίρετος χειρούργος γιατρός κληρονομεί μια μεγάλη κλινική από τον πατέρα του, καλοπαντρεύεται με μια ενάρετη χριστιανή και δημιουργεί μια ωραία οικογένεια. Σύντομα τρία παιδάκια συμπληρώνουν την χαρά του. Όλα τα καλά γύρω του: Χρήματα, κλινική, παιδιά, τα πάντα! Η γυναίκα του, αληθινό διαμάντι αρετής , ταπεινή, γλυκομίλητη, ευσεβέστατη. Το σπίτι τους σχεδόν καθημερινά, μυρίζει λιβάνι, γιατί η κυρά Μαρία συχνά θυμιατίζει, όταν ανάβει κάθε βράδυ το καντηλάκι της. Τα τρία παιδιά τους, δυό αγόρια, κι ένα κορίτσι, προοδεύουν καταπληκτικά στα γράμματα , στις ξένες γλώσσες, στη μουσική (όλα μαθαίνουν πιάνο) , στην αρετή. Η ευσεβέστατη Μαρία, τα οδηγεί στα Κατηχητικά, στην Εκκλησία, στο Χριστό, στις Χ.Μ.Ο. ( Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες ) . Ο γιατρός, ο κ. Παναγόπουλος Νικόλαος κολυμπά μέσα σε πλούσια υλικά αγαθά. Όμως πάντα είναι άκεφος, δύσθυμος, παραπονούμενος! Πότε του φταίει το ένα, πότε το άλλο. Πάντα βρίσκει κάτι να δικαιολογήσει τη μεγάλη στενοχώρια του. Κάποια μέρα φωνάζει έναν παλιό, παιδικό του φίλο, θεολόγο, και του εξομολογείται: - Βρε Παναγιώτη, όλα τα καλά του Θεού τα ‘χω! Δεν μου λείπει τίποτε! Ένα δεν έχω: γαλήνη, χαρά, ευτυχία. Δεν μπορώ να κοιμηθώ ήρεμα τα βράδυα. Βλέπω τρομερά όνειρα, στριφογυρίζω άυπνος στο κρεβάτι μου! - Με τη χριστιανική πίστη πώς τα πάμε; - Θα σου μιλήσω «ξεκάθαρα», ντόμπρα! Δεν πιστεύω στο Θεό! Είμαι άθεος! Ίσως φταίει η Γερμανία, όπου σπούδασα, ίσως ο … Καζαντζάκης ! Έχω διαβάσει , Παναγιώτη μου, πολλά έργα του. Μια σκέψη είναι στο μυαλό μου: η θρησκεία είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα . Θεός δεν υπάρχει! - Αγαπητέ Νίκο, μήπως εδώ κρύβεται η αιτία της λύπης σου; Μήπως δεν έχεις γερά στηρίγματα στη ζωή σου; Ο Πασκάλ, ο μεγάλος εφευρέτης, τον ξέρεις, λέγει: «Επειδή έχω μελετήσει αρκετά, έχω πίστη χωρικού, αν μελετήσω περισσότερο θα ‘ χω πίστη χωρικής». Αρκετοί επιστήμονες ομολογούν δημόσια την πίστη τους. Η χριστιανική πίστη, η λατρεία, η προσευχή, η συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας είναι ουρανόσταλτα δώρα, χαρίζονται από τον Θεό σ’ όλους τους ανθρώπους, για να έχουν χαρά μόνιμη. - Τότε, αγαπητέ Παναγιώτη, γιατί δεν τα δίνει και σε μένα; Γιατί ζω μέσα στο σκοτάδι, στη λύπη; - Εσύ τα ζήτησες; Το Ευαγγέλιο , που δεν διαβάζεις, γράφει: «Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν». Εσύ, έχεις ζητήσει ποτέ σου τα δώρα του Θεού; - Όταν ήμουν στο Δημοτικό, η μακαρίτισσα η μητέρα μου μ’ έστελνε στο Κατηχητικό και τότε πίστευα αρκετά. Τώρα δεν πιστεύω τίποτε. «Δεν υπάρχει Θεός, αλλά ύλη», , λέγει ο Μπύχνερ. Ο Καζαντζάκης δεν πιστεύει σε τίποτε, είναι ελεύθερος! Έτσι και γω, δεν παραδέχομαι ότι υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη! - Η απιστία, Νίκο, γεννά ό,τι υπάρχει μέσα σου. Θέλεις να φύγει η λύπη σου; - Αν θέλω λέει; Πάρα πολύ!!! - Η λύση πανεύκολη. Ονομάζεται Εξομολόγηση! - Α! Παναγιώτη! Εγώ δεν έχω καμιά σχέση με παπάδες, ούτε θέλω να ‘χω. Όλοι τους είναι «ζήτουλες», «τσαρλατάνοι», εκμεταλλευτές του κόσμου! Ζουν με την αφέλεια των πολλών! - Τότε μείνε μοναχός σου, για να ροκανίζει η λύπη το εσωτερικό σου! - Ένα λεπτό, Παναγιώτη! Εσύ πιστεύεις ότι, αν εξομολογηθώ, θα ηρεμήσω; - Απόλυτα! Εκατό τοις εκατό! - Είσαι σίγουρος; - Άκου, προσεκτικά! Όσοι εξομολογούνται ειλικρινά, βρίσκουν λύτρωση, χαρά, γαλήνη. Η εξομολόγηση είναι Μυστήριο μεγάλο, ωφελιμώτατο, γιατί το πανάγιο Πνεύμα απομακρύνει όλες τις ενοχές , δροσίζει απαλά κάθε φλεγόμενη καρδιά! - Διστάζω, Παναγιώτη. Εγώ δεν πιστεύω. Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ μου. Αλλά και να ‘θελα, πάλι δεν μπορώ. - Γιατί Νίκο μου; - Να, εγώ «κοτζάμ γιατρός» κλινικάρχης, ντρέπομαι να πω τ’ αμαρτήματά μου! Ντρέπομαι! Αλλά και να νικήσω τη ντροπή μου, πάλι δεν θα το αποφασίσω! Ξέρεις γιατί; - Όχι! - Ποιος με βεβαιώνει ότι ο παπάς δεν θ’ ανοίξει το στόμα του και δεν θα πει παντού τα δικά μου; - Άκου Νίκο, εγώ εξομολογούμαι σε κάποιο γέροντα πνευματικό, τον π. Κωνσταντίνο, στον άγιο Γεώργιο Καρύτση. Είναι θεολόγος και τάφος. Θέλεις να πάμε; - Τι να πω Παναγιώτη; - Ό,τι σε φωτίσει ο Θεός! Αν πεις ό,τι βαραίνει την ψυχή σου, θα φύγει το βάρος, θα κοιμάσαι σαν παιδάκι! - Καλά, θα το σκεφτώ. Ο θεολόγος αναχωρεί ήρεμος από την κλινική . Αμέσως αρχίζει διάλογο θερμό με τον ουρανό. - Ω! Χριστέ μου, φώτισε το πλανεμένο πρόβατό Σου! Λασπόνερα πολλά έχουν σκεπάσει την πίστη, την ευσέβεια. Φώτισέ τον, οδήγησέ τον στη μάντρα Σου, για να δοξάζει το άγιο όνομά Σου. Η προσευχή για τον άλλο κάνει θαύματα! Σε μερικές μέρες, ο καλός θεολόγος παίρνει ένα χαρούμενο τηλεφώνημα: - Παναγιώτη, εξωμολογήθηκα! Έχεις απόλυτο δίκιο, φίλε μου! Γαλήνεψα, ηρέμησα, τώρα είμαι χαρούμενος. Τώρα κοιμάμαι , σαν παιδάκι, όπως το είπες! Σ’ ευχαριστώ, Παναγιώτη, γιατί άνοιξες τα μάτια μου! Ω! ουρανόσταλτη, ατίμητη μάνα! Εσύ έκρυψες στην καρδιά του γιατρού τα πρώτα χριστιανικά σπέρματα. Αυτά βλάστησαν ύστερα από πολλά χρόνια! Γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, σπέρνετε χριστιανικούς σπόρους στις ψυχές των παιδιών , εγγονών σας. Ουδέποτε τα χριστιανικά λόγια πηγαίνουν χαμένα! Όσοι εξομολογείσθε, όσοι πίνετε ολόδροσα, γάργαρα νερά, οδηγείστε κάποιον γνωστό φίλο σας στη βρυσομάνα, που λέγεται εξομολόγηση! Πηγή: «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΩΦΕΛΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ» ΤΕΥΧΟΣ 8ΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

"ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ" Η ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

"ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ" Η ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ Ανάμεσα στις προσευχές και τους ύμνους της περιόδου που διανύουμε υπάρχει μια σύντομη και απλή προσευχή που κατέχει μια εξέχουσα θέση στην όλη λατρεία της Μεγάλης Σαρακοστής. Η παράδοση την αποδίδει σε έναν από τους μεγάλους δασκάλους της πνευματικής ζωής, τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο. Είναι δε τόσο περιεκτική ώστε θα μπορούσε να ονομαστεί η προσευχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ποια είναι αυτή η προσευχή; «Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, Πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, φιλαρχίας, καί ἀργολογίας μή μοι δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καί ἀγάπης χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρισαί μοι τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν». Αληθινά, τόσο μικρή αλλά τόσο περιεκτική προσευχή! Μάλιστα, κατά το τυπικό της Εκκλησίας, δεν απαγγέλλεται απλά, αλλά συνοδεύεται και από κινήσεις μετανοίας, προκειμένου να την κατανοήσει πλήρως όχι μόνο το μυαλό μας αλλά και αυτό ακόμα το σώμα μας. Η προσευχή ξεκινά με την ομολογία ότι η ζωή μας δεν μας ανήκει. Ότι ανήκει καθ΄ολοκληρίαν και σε κάθε της λεπτομέρεια στον Θεό. Και συνεχίζει απαριθμώντας με έναν μοναδικό τρόπο όλα τα αρνητικά και τα θετικά στοιχεία της μετάνοιας. Είναι σαν ένας κανόνας με τον οποίο ελέγχουμε τον προσωπικό μας αγώνα στην κατανυκτική περίοδο της Σαρακοστής. Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι πνευματικές ασθένειες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε; Καταρχάς η αργία, δηλαδή η οκνηρία και η παθητική στάση ζωής που μας πείθει ότι δεν είναι δυνατό να αλλάξουμε. Ακολουθεί η περιέργεια, η εμμονή να θέλει κανείς να τα μάθει όλα, να ερευνά τις ζωές των διπλανών του, να ανακατεύεται με τα «σκουπίδια». Και τι άλλο; Η κενή ουσίας φιλαρχία και η αργολογία, δηλαδή η άσκοπη κατανάλωση του λόγου σε κουτσομπολιά, πολυλογίες και καυχησιολογίες. Γιατί ο λόγος σώζει αλλά και δηλητηριάζει, γίνεται η κυρίαρχη δύναμη της αμαρτίας. Αυτοί λοιπόν είναι οι αρνητικοί «στόχοι» της μετάνοιας, τα εμπόδια που πρέπει να μετακινηθούν με τη βοήθεια του Θεού. Στη συνέχεια η προσευχή κινείται στους θετικούς σκοπούς της μετάνοιας, στις αρετές. Κι είναι αξιοπρόσεκτο ότι οι αρετές σ’ αυτήν την προσευχή δεν εμφανίζονται σαν κατάκτηση, σαν ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά σαν δωρεές του Θεού. Κι οι αρετές αυτές δεν είναι άλλες από τη σωφροσύνη, την ταπεινοφροσύνη, την αληθινά «θεϊκή» υπομονή και την αγάπη, που αποτελεί αποκορύφωμα και καρπό όλων των αρετών. Και, τέλος, η προσευχή αυτή του αγίου Εφραίμ του Σύρου εστιάζει μέσα μας. Ζητάμε από τον Θεό να μας χαρίσει την ικανότητα και τη δύναμη να κοιτάμε τα δικά μας πταίσματα αντί να ασχολούμαστε με τα υποθετικά ελαττώματα και τις αδυναμίες των συνανθρώπων μας. Να μην κατακρίνουμε, ούτε με το λόγο ούτε με τη σκέψη, τους άλλους. Εμείς, και μόνον εμείς, είμαστε ο στόχος κάθε μας προσπάθειας, κάθε κριτικής που ασκούμε, κάθε προσπάθειας βελτίωσης. Και αν εστιάσουμε ουσιαστικά μέσα μας, θα ακολουθήσει και η στροφή μας προς τον Θεό. Κι ο Θεός θα μας ευλογήσει και θα μας αξιώσει να προετοιμαστούμε κατάλληλα κατά τη Σαρακοστή ώστε με καθαρή ψυχή να αντικρίσουμε, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, τον Αναστημένο Χριστό.

ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ, ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ;

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ; ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού Ζούμε δυστυχώς στην εποχή της απόλυτης πνευματικής σύγχυσης. Ο ασύλληπτος καταιγισμός της πληροφόρησης και η πανεύκολη πρόσβαση στη γνώση, δημιούργησε έναν πρωτοφανή συγκερασμό ιδεολογημάτων, που όμοιό του δε γνώρισε στο παρελθόν η ανθρωπότητα. Ο χειρότερος ιδεολογικός συγκερασμός έγινε στον τομέα της θρησκευτικότητας. Ο σημερινός άνθρωπος τραυματισμένος πνευματικά από τον αθεϊσμό των περασμένων αιώνων, στράφηκε απρόσμενα προς τη θρησκεία, η αυγή του 21ου αιώνα έφερε αναμφίβολα την «άνοιξη» στην παραγκωνισμένη και κατασυκοφαντημένη θρησκευτική πίστη. Αλλά δυστυχώς η θρησκευτικότητα του σύγχρονου ανθρώπου, παρ’ όλο έντονη, δεν είναι υγιής, διότι είναι συγκερασμός θρησκευτικών ιδεολογημάτων. Και το χειρότερο: είναι αναμειγμένη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ευρύτερου αποκρυφιστικού πλέγματος της διαβόητης «Νέας Εποχής». Μια από τις πιο επικίνδυνες πνευματικές καταστάσεις της εποχής μας είναι ο λεγόμενος οικουμενισμός. Πρόκειται για ισχυρή τάση πνευματικής ενοποίησης του κόσμου, η οποία λειτουργεί ως κύρια έκφανση της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία χρόνια. Ο οικουμενισμός στηρίζεται στο ιδεολόγημα ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια στις επί μέρους πίστεις, αλλά ψήγματα αλήθειας και κατά συνέπεια η αλήθεια θα πρέπει να αναζητηθεί στη συνένωση όλων των πίστεων σε μία, ο συγκερασμός των επί μέρους ιδεολογιών θα αποτελέσουν την αλήθεια! Για την ιστορία αναφέρουμε πως τα σπέρματα του οικουμενισμού ανάγονται στη λεγόμενη σχετικοκρατία των άθεων φιλοσόφων του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, αυτοί οι οποίοι σύντριψαν κάθε παραδεδομένη αλήθεια του παρελθόντος και πάνω σε αυτά τα συντρίμμια έκτισαν το οικοδόμημα της αντιχριστιανικής πολεμικής. Φυσικά και η χριστιανική πίστη ανήκει, κατά τους θιασώτες του οικουμενισμού, στη «λειψή αλήθεια», διότι αρνούνται καταφανώς τη θεία προέλευσή της, υποβιβάζοντάς την στο επίπεδο των άλλων θρησκειών. Η εμμονή μας ως Ορθόδοξοι να πιστεύουμε και να διακηρύττουμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι η μόνη αληθινή και σώζουσα πίστη, προκαλεί την μήνη και την αγανάκτηση των οικουμενιστών και γι’ αυτό έχουν βάλει ως πρωταρχικό τους στόχο να μας ενώσουν σώνει και καλά με τις άλλες χριστιανικές «εκκλησίες», ήτοι τον παπισμό και την πολυάριθμη πανσπερμία του ευρύτερου προτεσταντικού χώρου. Διετύπωσαν μάλιστα και την άκρως βλάσφημη θεωρία «των κλάδων», δηλαδή ότι όλες οι «εκκλησίες», μαζί και η Ορθοδοξία, συναποτελούν το «δένδρο της αόρατης εκκλησίας»! Δυστυχώς ολόκληρος ο 20ος αιώνας αναλώθηκε για την επίτευξη της πολυπόθητης ένωσης των εκκλησιών. Πρωτοστάτης σε αυτή την προσπάθεια ο παπισμός και ο προτεσταντισμός. Ο μεν πρώτος έντυσε με δογματικό μανδύα τον οικουμενισμό στα πλαίσια της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου (1962-1965). Ο δε δεύτερος δημιούργησε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το 1948, για να στεγάσει όλες τις «εκκλησίες», μηδέ εξαιρουμένης της Ορθοδοξίας. Απώτερος στόχος του οικουμενισμού είναι, αφού ενώσει τις χριστιανικές «εκκλησίες», να ενώσει και τις άλλες θρησκείες μαζί σε ένα τερατώδες σχήμα, δημιουργώντας την μελετώμενη εδώ και χρόνια εφιαλτική πανθρησκεία της «Νέας εποχής»! Το Βατικανό, ως πρωτεργάτης του οικουμενισμού, εγκαινίασε εδώ και χρόνια την ετήσια διαθρησκειακή συνάντηση της Ασίζης, η οποία κάθε χρόνο φέρνει όλο και πιο κοντά, για την ένωση, τις θρησκείες του κόσμου! Το τραγικό είναι πως στο ισοπεδωτικό άρμα του οικουμενισμού έχει προσδεθεί και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Υψηλόβαθμοι κληρικοί και καθηγητές και άλλοι «διανοούμενοι», έγιναν φανατικοί κήρυκες της προσέγγισης της Ορθοδοξίας με τις άλλες «εκκλησίες» και το χειρότερο, συμμετέχουν ενεργά σε διάλογο και με τις άλλες θρησκείες. Ο οικουμενισμός έκαμε την εμφάνισή του στον ορθόδοξο χώρο στις αρχές του 20ου αιώνα, με τις γνωστές εγκυκλίους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, α) του 1902 προς τους προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών για την ανάγκη προσεγγίσεως με τις άλλες «εκκλησίες» και β) του 1920, ως συνέχεια της προηγούμενης αποκαλώντας αυτές «συγγενείς και οικείας εν Χριστώ και συγκληρονόμους και συσσώμους της επαγγελίας του Θεού εν Χριστώ» (βλ. αρχ. Παύλου Δημητρακόπουλου, Η Ορθοδοξία μπροστά στη θύελλα του συγχρόνου προτεσταντικού και παπικού οικουμενισμού, Πειραιάς 2011,σελ.22). Η δε συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών επέτεινε την οικουμενιστική νοοτροπία πολλών ορθοδόξων, ώστε πια να θεωρείται «απόλυτος προορισμός» η ένωσή μας με την ετεροδοξία! Στην παρούσα εργασία θα θίξουμε μια από τις παραμέτρους του οικουμενισμού, η οποία νομίζω ότι ίσως έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται και οικοδομείται ο οικουμενισμός είναι η θεωρία ότι όλες οι θρησκείες λατρεύουν τον ίδιο Θεό, με διαφορετικό τρόπο, ότι αποτελούν τον «διαφορετικό δρόμο» αναγωγής στο ίδιο Θεό! Έχω τη βεβαιότητα ότι αυτή η θεωρία έρχεται σε ριζική αντίθεση με τη χριστιανική μας πίστη και αποτελεί φρικτή βεβήλωση του μοναδικού απολυτρωτικού έργου του Χριστού για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Διότι, σύμφωνα με αυτό το «αξίωμα», δεν ήταν απαραίτητη η ενσάρκωση του Θεού και το επί γης σωτηριώδες έργο Του. Ότι τελικά ήρθε ο Χριστός στον κόσμο να φτιάξει έναν ακόμα «δρόμο προσεγγίσεως του Θεού», πλάι στους άλλους, μια ακόμη θρησκεία, έστω την καλλίτερη. Κατά συνέπεια, ως ιδρυτής θρησκείας, δεν ξεπερνά την αξία του Ορφέα, του Μωυσή, του Βούδα, του Ζωροάστρη, του Μωάμεθ! Ακόμη δεν είναι επίσης απαραίτητη η πίστη στη θεία υπόστασή Του, η ανθρώπινη φύση του αρκούσε να Τον αναγάγει σε ιδρυτή θρησκείας! Είναι εύκολο λοιπόν να καταλάβει κανείς τον ολισθηρό δρόμο του οικουμενισμού με αυτούς τους απλούς συλλογισμούς, οι οποίοι δεν απέχουν ουδόλως από την πραγματικότητα! Αλλά για μας τους ορθοδόξους δεν τίθενται (δεν θα πρέπει να τίθενται) τέτοια διλλήματα. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο να ιδρύσει καμιά θρησκεία, έστω την τελειότερη. Η Εκκλησία Του δεν είναι θρησκευτικό σχήμα, ανάλογο με τις ποικιλόμορφες θρησκείες του κόσμου, παρ’ όλο ότι έχει επικρατήσει, συμβατικά, να θεωρείται και να ονομάζεται ο Χριστιανισμός θρησκεία! Εξηγούμαι, για να μην παρεξηγηθώ. Οι θρησκείες του κόσμου είναι ανθρώπινα δημιουργήματα. Ο πτωτικός άνθρωπος δημιούργησε το φαινόμενο της θρησκείας, ανάλογα με την πολιτισμική του κατάσταση, από εσωτερική ανάγκη, προκειμένου να γεμίσει το τρομερό υπαρξιακό του κενό, το οποίο άφησε στην ψυχή του η απουσία του Θεού μετά την πτώση. Με αυτόν τον τρόπο επιχείρησε να ικανοποιήσει την έμφυτη εσωτερική του παρόρμηση να αναχθεί στο Θεό δημιουργό του. Η νοητική, πνευματική και πολιτισμική του κατάσταση όρισε και το βαθμό ποιότητας της θρησκείας που δημιουργούσε, γι’ αυτό και οι αντιλήψεις όλων αυτών των θρησκειών για το Θεό είναι ατελείς έως απαράδεκτες. Επί προσθέτως η θρησκεία ικανοποιούσε και μετρίαζε τους εσώτατους φόβους του, διότι πίστευε πως με τις διάφορες τελετουργίες μπορούσε να εξευμενίζει το θείον και να το έχει συμπαραστάτη στη ζωή του. Ο απόστολος Παύλος δίνει μια σαφή εικόνα για την πρωτοχριστιανική ανθρωπότητα: «ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας τον Θεόν» (Α΄Κορ.1,21). Οι άνθρωποι, παρ’ ότι θρήσκοι, «ελπίδα μη έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω (εισίν)» (Εφ.2,12). Η Εκκλησία του Χριστού δεν ιδρύθηκε από τον Θείο ιδρυτή της να εξυπηρετεί τέτοιου είδους (ψυχολογικές) ανάγκες, αλλά για να είναι ο νέος τρόπος «κατά φύσιν» υπάρξεως των ανθρωπίνων προσώπων, «υπάρχειν και υφεστάναι» κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή (P.G.91,701Α). Να είναι, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, η «καινή κτίσις» (Εφ.6,16), η αναδημιουργία του κόσμου, ο νέος κόσμος του Θεού, μέσα στον παλιό κόσμο της αμαρτίας και της φθοράς, η νέα κοινωνία των ανθρωπίνων προσώπων με κριτήριο την αγάπη, ως αντικατοπτρισμός της αγαπητικής υπάρξεως του Τριαδικού Θεού. Να είναι η απαρχή, ώστε μελλοντικά να μεταστοιχειωθεί ολόκληρη η δημιουργία «ίνα ει ο Θεός τα πάντα εν πάσιν» (Α΄κορ.15,28). Για να είναι μέσα στον κόσμο, το σώμα του Χριστού, με κεφαλή τον Ίδιο και κύτταρά του τους πιστούς όλων των εποχών (Εφ.5,23), ώστε μέσω της πραγματικής συσσωματώσεώς μας στο θεανθρώπινο αυτό σώμα, να συντελείται η σωτηρία μας και να αξιωνόμαστε της κατά χάριν θεώσεώς μας. Η αγία μας Εκκλησία υπάρχει στον κόσμο για να είναι το υπέρτατο πνευματικό ιατρείο των ψυχών, να θεραπεύει τα τραυματισμένα από την αμαρτία ανθρώπινα πρόσωπα, να τα αναγεννά και να τα καθιστά θεοειδείς υπάρξεις, αντάξια της υιοθεσίας του Θεού (Γαλ.4,5). Ο Θεός της πίστεώς μας, η Παναγία Τριάς, «μία Θεότης εν τρισί υποστάσεσι» σύμφωνα με τη δογματική της Εκκλησίας μας, δεν είναι Θεός καμιάς θρησκείας του κόσμου, διότι οι «θεοί» τους είναι αυθαίρετες νοητικές συλλήψεις, ανύπαρκτοι όντα, δηλαδή είδωλα, και κατά τον απόστολο Παύλο: «θελήματα της σαρκός και των διανοιών» (Εφ.2,3). Αντίθετα ημών των Χριστιανών η πίστη μας στο Θεό, εδράζεται στην αυτοαποκάλυψή Του, μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του σαρκωμένου Θεού μας. Αυτός μας αποκάλυψε τον αληθινό Θεό και τα μυστήρια της Βασιλείας Του (Ματθ.13,11). Δι’ Αυτού «ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα» (Ματθ.4,15), καθιστάμενος ο Ίδιος το αέναο «φως τους κόσμου» (Ιωάν.8,12). Προφανώς οι θρησκείες δε «φώτισαν» τον κόσμο! Ο απόστολος Παύλος υπήρξε ο διαπρύσιος κήρυκας της αποκάλυψης του Θεού εν Χριστώ Ιησού: «Το ευαγγέλιον, το ευαγγελισθέν υπ’ εμού, ουκ έστι κατά άνθρωπον, ουδ’ εγώ παρά ανθρώπω παρέλαβον αυτό, ούτε εδιδάχθην, αλλά δι’ αποκαλύψεως του Χριστού» (Γαλ.1,12). Η δια του Χριστού αποκάλυψη του αληθινού Θεού είναι το «ευαγγέλιον της σωτηρίας» (Εφ.1,13) και το «ευαγγέλιον της χάρητος» (Πραξ.20,24), αυτό που στερούνταν η μεταπτωτική προχριστιανική ανθρωπότητα. Οποιαδήποτε, λοιπόν, πίστη σε Θεό που δεν έχει ως πηγή την εν Χριστώ αποκάλυψη λογίζεται (πρέπει να λογίζεται) ως ψευδής και απατηλή, διότι «θεός» εκτός του Τριαδικού Θεού δεν υπάρχει. Οι αναρίθμητοι «θεοί» του παλαιού και του σύγχρονου παγανισμού, όχι μόνον δεν είναι θεοί, αλλά «οι θεοί των εθνών (είναι) δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5), τα οποία λατρεύονται αντί του αληθινού Θεού. Ακόμη και ο μονοπρόσωπος «θεός» των λεγομένων μονοθεϊστικών θρησκειών δε μπορεί να λογισθεί ως ο αληθινός Θεός, διότι ο αληθινός Θεός δεν είναι μονοπρόσωπος, αλλά η υπερτέλεια κοινωνία αγάπης των τριών Θείων Προσώπων, όπως μας αποκάλυψε ο ενανθρωπήσας Λόγος Του. Εφ’ όσον ο «θεός» τους δεν είναι ο εν Χριστώ αποκαλυμμένος Τριαδικός Θεός, δεν είναι ο αληθινός Θεός, διότι σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, «τις εστιν ο ψεύστης, ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; ούτος εστίν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον Πατέρα και τον Υιόν. Πας ο αρνούμενος τον Υιόν ουδέ έχει τον Πατέρα» (Α΄Ιωάν.2,22-23), και διότι «τρεις εισίν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το Άγιον Πνεύμα, και ούτοι οι τρεις εν εισί … ότι αύτη εστιν η μαρτυρία του Θεού» (Α΄Ιωάν.5,7-9). Κατά συνέπεια, «ουδείς Θεός έτερος ει μη εις» (Α΄Κορ.8,5), ο Τριαδικός, κατά τον απόστολο Παύλο και όποιος λατρεύει και δέχεται άλλο «θεό» εκτός από τον Τριαδικό είναι οικτρά πλανεμένος! Αναφορά σε «θεούς», εκτός του Τριαδικού Θεού, είναι ανώφελη, διότι γίνεται σε ανύπαρκτες «θεότητες»! Άρα το σφάλμα ημών των Χριστιανών να αποδεχόμαστε το απαράδεκτο οικουμενιστικό «αξίωμα», πως όλες οι θρησκείες τον ίδιο Θεό λατρεύουν, είναι σοβαρό. Εξίσου σοβαρό σφάλμα με την αλλόκοτη θεωρία, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, αποτελεί «κλάδο» της «αόρατης εκκλησίας». Όσοι δέχονται και ομολογούν πως όλες οι θρησκείες πιστεύουν και λατρεύουν τον ίδιο Θεό, αρνούνται στην ουσία τη θεμελιώδη και πρωτεύουσα πίστη μας στον αληθινό Τριαδικό Θεό και «ον απέστειλε Ιησούν Χριστόν», ο Οποίος, μόνος Αυτός «εφανέρωσε το όνομα (του αληθινού Θεού) τοις ανθρώποις» (Ιωάν.17,3,6) και υβρίζουν και δυσφημούν το άγιο όνομά Του. Μια τέτοια ομολογία αποτελεί κατάφορη ύβρη προς τα εκατομμύρια των μαρτύρων και ομολογητών της Εκκλησίας μας, οι οποίοι δεν βασανίστηκαν και θανατώθηκαν για έναν ακόμη «διαφορετικό δρόμο αναγωγής στο Θεό», αλλά έχυσαν το αίμα τους για να υπερασπιστούν το μοναδικό δρόμο της σωτηρίας δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και μέσω της αγίας Του Εκκλησίας. Επίσης αποτελεί ασέβεια προς τους θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι ανάλωσαν τη ζωή τους στην προάσπιση της αποκεκαλυμμένης εν Χριστώ αλήθειας και την καταπολέμηση των αιρέσεων. Αν οι αιρέσεις είναι οι «άλλοι δρόμοι αναγωγής στο Θεό», τότε γιατί αγωνίστηκαν για την προάσπιση της Ορθοδοξίας; Ως ορθόδοξοι πιστοί έχουμε χρέος να μένουμε εδραίοι στην «άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει», έχοντας υπόψη μας ότι «παρεισέδυσαν τινές άνθρωποι, οι πάλαι προγεγραμμένοι εις τούτο το κρίμα, ασεβείς, την του Θεού ημών χάριν μετατιθέντες εις ασέλγειαν και τον μόνον δεσπότην και Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν αρνούμενοι» (Ιουδ.4). Οφείλουμε να θωρούμε τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό ως τη μοναδική δίοδο αναφοράς μας στο Θεό, καθότι Αυτός είναι ο αληθινός «Θεός (όστις) εφανερώθη εν σαρκί» (Α΄Τιμ.3,16), ο «εις μεσίτης Θεού και ανθρώπων» (Α΄Τιμ.2,5), ότι «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι Αυτού» και «ο εωρακώς Αυτόν, εώρακε τον Πατέρα» (Ιωαν.14,6,9). Δι’ Αυτού «είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες, Αύτη γαρ ημάς έσωσεν». Έχουμε τέλος χρέος να «αποθρησκειοποιήσουμε» την αγία μας Εκκλησία, δηλαδή να την αποσυνδέσουμε από τις θρησκείες του κόσμου και τις ποικίλες κακοδοξίες, ανάγοντάς την ως μοναδικό τρόπο ζωής και κοινωνίας και αποκλειστική δυνατότητα μέθεξης θείου και ανθρωπίνου. Να αποστρέψουμε το πρόσωπό μας από κάθε «θρησκευτικό συγκερασμό» του οικουμενισμού, ως τον πιο δόλιο τρόπο για την αλλοτρίωση του ορθοδόξου φρονήματός μας. Στην αντίθετη περίπτωση θα συνεχίζουμε να αρκούμαστε στην «ικανοποίηση του θρησκευτικού μας συναισθήματος, πράττοντας τα θρησκευτικά μας καθήκοντα», βυθιζόμενοι συνεχώς στο θανατερό τέλμα μιας αέναης δραματικής αναζήτησης του Θεού, μέσω ενός από τους πάμπολλους «δρόμους αναγωγής» σε Αυτόν! Θα συνεχίζουμε ρίχνουμε άφθονο νερό στο μύλο του εφιαλτικού πανθρησκειακού οράματος της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», στο οποίο επιδιώκεται να συνθλιβεί, μαζί με την πνευματική μας αξιοπρέπεια και αυτή η ίδια η ανθρώπινη υπόστασή μας! ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όπως μας ενημέρωσε ο συγγραφέας ο κ. Σκόντζος, το παραπάνω άρθρο έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» της Ιεράς Μητρόπολης Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Το αναφέρουμε για λόγους δεοντολογίας. div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">

ΠΕΡΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥ, ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ" ΚΑΙ ΩΣ "ἩΓΟΥΜΕΝΟΝ" ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ

ΠΕΡΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥ, ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΩΣ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ" ΚΑΙ ΩΣ "ΗΓΟΥΜΕΝΟΝ" ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΚΑΙ ΑΝΑΛΗΨΙΝ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΤΟΥ .... Α) Ἀφορισμός (ἢ Ἀνάθεμα) σημαίνει «τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀποβολὴ τῆς ἰδιότητας τοῦ μέλους της» (Τρωϊάνου Σπ., Παραδόσεις Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, σελ. 417-418). Στὴν Η΄ Πράξη τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, § 12, διαβάζουμε: «ἡ ποινὴ τοῦ ἀναθέματος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, εἰμὴ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεόν». Τοῦτο, ὅμως, τὸ προκαλεῖ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν συμπεριφορά του. «Ὅμως ὁ ἀσεβὴς δὲν λαμβάνει τὸ ἀνάθεμα μὲ τὰ λόγια κάποιου ἄλλου, ἀλλὰ τὸ ἐπιφέρει εἰς τὸν ἑαυτόν του μὲ τὰ ἴδια του τὰ ἔργα, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀσέβειά του ἀποχωρίζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν ἀληθινήν ζωήν». Καὶ συμπεραίνει ὁ Μητροπ. Νικοπόλεως Μελέτιος: «Ἐνταῦθα ἡ Σύνοδος, δογματίζουσα, ὁρίζει, ὅτι τὸ ἀνάθεμα εἶναι τέλειος χωρισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ Θεόν, καὶ ἄρα, τελεία καταδίκη καὶ ἀπώλεια» (Μελετίου, Μητροπ. Νικοπόλεως, Ἡ Πέμπτη Οἰκουμ. Σύνοδος, σελ. 577). «Ὁ τιμωρηθεὶς δι’ ἀφορισμοῦ -ἐφ’ ὅσον δὲν ἀνεκλήθη», στερεῖται ἀκόμη καὶ «τῆς ἐκκλησιαστικῆς κηδεύσεως» (Ροδοπούλου Παντελεήμονος, Ἐπιτομὴ κανονικοῦ Δικαίου, σελ. 169). Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἀφορισμοῦ ἀπὸ τὴν Σύνοδο, ἐννοοῦμε ὅτι αὐτὴ ἐνεργεῖ βάσει προβλεπόμενης ἀπὸ τὸ νόμο συγκεκριμένης «δικαστικῆς ἁρμοδιότητας» (Τρωϊάνου Σπ., ὅπ. παρ., σελ. 419), καὶ ἄρα ὁ ἀφορισμὸς «δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβάλλεται «αὐτομάτως στὸν παραβάτη, γενικὰ καὶ ἀόριστα, ἀλλὰ κατόπιν σχετικῆς διαδικασίας ἀπὸ τὸ ἁρμόδιο ἐκκλησιαστικὸ ὄργανο» γιὰ συγκεκριμένες, «κανονισμένες» καὶ ἀποδεικνυόμενες παραβάσεις (Μπούμη Π., Κανον. Δίκαιον, σελ. 115 καὶ Ροδοπούλου Παντελ., ὅπ. παρ., σ. 168-169). Οἱ ἱ. Κανόνες προβλέπουν, πὼς πρέπει «πρὸ πάσης κρίσεως καὶ κατακρίσεως νὰ προηγοῦνται» συγκεκριμένες διαδικαστικὲς ἐνέργειες. Σύμφωνα μὲ τοὺς 31, 74 Ἀπ. Κανόνες, τὸν 5 Ἀντιοχείας καὶ 27 Καρθαγένης, πρὶν τὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἀφορισμοῦ πρέπει νὰ προηγοῦνται: «1) ἡ ἐν ἀγάπῃ παραίνεση πρὸς διόρθωση τοῦ ἐγκαλουμένου. Ἐφ’ ὅσον ὅμως ὁ κατηγορούμενος ἐπιμένει στὶς ἀπόψεις του…, τότε 2) θὰ πρέπει μὲ “κλητήριο” γράμμα νὰ προσκαλεῖται μπροστὰ σὲ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο γιὰ νὰ δώσει ἐξηγήσεις… Ἐὰν περιφρονήσει τὴν πρόσκληση αὐτή, νὰ τοῦ γίνει (μετὰ ἕνα μῆνα “ἀφ’ ἧς ἡμέρας φανείη τὰ γράμματα δεξάμενος” δεύτερο γράμμα…καὶ τρίτο. Συνολικὰ πρέπει ἡ κρίνουσα ἀρχὴ νὰ ἀναμείνει τὸ ὀλιγώτερο τρεῖς μῆνες τὴν ἐνώπιον τοῦ συνοδικοῦ δικαστηρίου ἐξήγηση τοῦ ἐγκαλουμένου, πρὶν προέλθη στὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἐπιτιμίου... Ἐὰν δὲ ἀγνοήσει ἢ περιφρονήσει ἐπὶ ἕνα μῆνα καὶ τὸ τρίτο αὐτὸ γράμμα, …τότε νὰ κατακρίνεται ἐρήμην καὶ μονομερῶς “ὅπως μὴ δόξη κερδαίνειν φυγοδικῶν”» (Γεωργαντζῆ Π., Ὁ “Ἀφορισμὸς” τοῦ Ἀλέξανδρου Ὑψηλάντη., σ. 192-193). Ὅπως διαπιστώνει ὁ ἀναγνώστης, οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἔχουν προβλέψει σοφὰ τὶς διαδικασίες ἐπιβολῆς ἀφορισμοῦ καὶ μὲ τρόπο τέτοιο, ποὺ μόνο ἕνας ἠθελημένα ἀποστασιοποιημένος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἢ σκληρὸς αἱρετικός, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκρούσει αὐτὴν τὴν γεμάτη ὑπομονὴ καὶ φροντίδα “ἐπίθεση ἀγάπης” τῆς Ἐκκλησίας. Μόνο σ’ αὐτὴν τὴν ἀκραία περίπτωση ἐπιβάλλεται ὁ ἀφορισμός. Ὅταν ὅμως, ὅλες αὐτὲς οἱ ἐνέργειες, ποὺ διασφαλίζουν τὴ δίκαιη ἐπιβολή του, καταστρατηγοῦνται, μιλᾶμε πιὰ γιὰ παρωδία ἐπιβολῆς ἀφορισμοῦ καὶ γιὰ ἐμπάθεια ἐκείνων ποὺ τὸν ἐπιβάλλουν, δηλαδή γιὰ ἄδικο καὶ παράνομο ἀφορισμό. Β) Ἐρχόμαστε, τώρα, στὸν ἄλογο (ἄδικο, ἐμπαθῆ καὶ παράνομο-μὴ Κανονικό) ἀφορισμό. Αὐτὸς εἶναι βίαια τοῦ χριστιανοῦ ἀποβολὴ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς ἀποδεδειγμένο ἀδίκημα. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποβολὴ εἶναι πράξη εἰδεχθὴς ἐνώπιον Κυρίου Παντοκράτορος, ἀνελεήμων καὶ καταλύουσα τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλευθερία, δυὸ κατ’ ἐξοχὴν χαρισματικὲς καταστάσεις τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ καὶ χαρακτηριστικὰ τῆς χριστιανικῆς βιοτῆς μεγέθη. Διότι ἡ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐπιβολὴ τοῦ ἀφορισμοῦ, ἐξευτελίζει τὴν ἐλευθερία καὶ ποδοπατεῖ τὴν ἀγάπη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ὁποιαδήποτε ἀναπόδεικτη ὑποψία ἢ καὶ κάποιο λάθος ἢ καὶ ἕνα παράπτωμα, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπισύρει τὴν ποινὴ τοῦ ἀφορισμοῦ, ὁπότε, στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ ἀφορισμὸς χάνει τὴν θεραπευτικὴ σημασία του, καθίσταται χαρακτῆρα δικανικοῦ, δηλ. τιμωρία τὴν ὁποία συναντᾶμε κατ’ ἐξοχὴν στὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία, ποὺ ἔχει διαστρέψει τὴν φιλάνθρωπη θέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα ἐκδικητικῆς χροιᾶς. Ὁ κάτω ἀπ’ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις ἐπιβαλλόμενος ἀφορισμός -ἡ ἔσχατη ποινὴ τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ἐξαιρετικὰ ὁριακὲς περιπτώσεις- καταντᾶ ἀντιχριστιανικὴ πράξη, διότι τὴν ἐπιβολή της τὴν ὑπαγορεύει ἡ σκοπιμότητα ἢ ἡ ἐμπάθεια, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἀνάλογο ἀδίκημα, ἀντίθετα αὐτὸ ἐφευρίσκεται προκειμένου νὰ καλύψει ποικίλες σκοπιμότητες ἢ ἀταξίες καὶ τὸν ἐγωϊσμὸ ἐκείνων ποὺ τὸν ἐπιβάλλουν. Ἐπικαλοῦμαι καὶ πάλι τὸν ἱ. Χρυσόστομο: «Τὰ γὰρ αἱρετικὰ δόγματα… ἀναθεματίζειν χρὴ καὶ τὰ ἀσεβῆ δόγματα ἐλέγχειν», ὅμως «πᾶσαν φειδῶ ἀνθρώπων ποιεῖσθαι (=νὰ δεικνύομεν ὅμως κάθε εὐσπλαχνίαν διὰ τοὺς ἀνθρώπους) καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ τῆς αὐτῶν σωτηρίας». Καὶ ἀλλοῦ: Οἱ Πατέρες «τὰς μὲν αἱρέσεις διήλεγχον καὶ ἀπέβαλλον, οὐδενὶ δὲ τῶν αἱρετικῶν ταύτην ἐπιτιμίαν προσῆγον». Καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος εἰς δύο μόνον περιπτώσεις τὸ ἀνάθεμα «ἐξ ἀνάγκης φαίνεται εἰπών, οὐχ ὁριστικῷ δὲ προσώπῳ» (=δὲν τὸ ἀπέδωσε σὲ συγκεκριμένο πρόσωπο). Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἔλεγε: «Ηὐχόμουν αὐτὸς ἐγὼ ἀνάθεμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου». Τί λοιπόν, ἐκεῖνο (τὸν ἀναθεματισμό) ποὺ τόσο δύσκολα ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες «σὺ τολμᾶς ταῦτα ποιεῖν ἐναντία τοῦ δεσποτικοῦ θανάτου διαπραττόμενος;» (=ἐνεργῶν ἀντίθετα ἀπὸ τὸν σκοπὸν τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ πιστοῦ;). “Τὸ γὰρ ἀνάθεμα παντελῶς τοῦ Χριστοῦ ἀποκόπτει”. »Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τολμοῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ἀνάθεμα, χωρὶς νὰ …εἶναι τοῦτο ἐπιβεβλημένο ἐξ ἐσχάτης ἀνάγκης, εἶναι ἄνθρωποι φοβεροὶ ὡς πρὸς τὴν κακίαν, ἀφοῦ χρησιμοποίησαν ὡς ἄλλοι κλέπτες τὸ ἀνῆκον εἰς τον …Κριτὴ Ἰησοῦ Χριστὸ δικαίωμα, νὰ κρίνει τοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ λοιπόν, «εἰς παντελῆ ὄλεθρον ἀπάγουσιν ἑαυτούς» (Χρυσοστόμου Ἰω., Περὶ τοῦ μὴ δεῖν ἀναθεματίζειν, Πατερικαὶ Ἐκδ. «Γρ. ὁ Παλαμᾶς», ΕΡΓΑ 31, σελ. 462, 451-452). Γ) Καὶ τί γίνεται σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις; Ἱσχύει ὁ ἀφορισμός; Ὁ ἅγιος Διονύσιος διαβεβαιώνει, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐπικυρώνει παράλογους ἀφορισμούς: «Τὰς ἀφοριστικὰς ἔχουσιν οἱ ἱεράρχαι δυνάμεις, ὡς ἐκφαντορικοὶ τῶν θείων δικαιωμάτων, οὐχ ὡς ταῖς αὑτῶν ἀλόγοις ὁρμαῖς τῆς πανσόφου θεαρχίας …ὑπηρετικῶς ἑπομένης» (Δ. Ἀρεοπαγίτου, Περὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας, Κεφ. Ζ΄, π. 7, PG 3, 564 Β) Καὶ ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολολογητὴς σχολιάζει: «Ἐὰν παρὰ τὸν σκοπὸν τοῦ Θεοῦ ἀφορίσῃ ὁ Ἱεράρχης (σ.σ. ἢ ἡ Σύνοδος), οὐχ ἕπεται αὐτῷ τὸ θεῖον κρῖμα• κατὰ γὰρ θείαν κρίσιν καὶ οὐ διὰ θέλημα ἴδιον ταῦτα ὀφείλει ἐπιφέρειν (=ἐπιβάλλειν)» (Ἁγ. Μαξίμου, ΡG 4, 181 Β.). Ἕνας λοιπὸν «ἀδίκως ἐπιβαλλόμενος ἀφορισμὸς κατὰ γραφικὴν βάσιν καὶ λογικὴν ἀπαίτησιν δὲν ἰσχύει παρὰ τῷ Θεῷ, οὔτε δύναται νὰ δεσμεύσῃ Αὐτόν, διότι προφανῶς τὸ θεῖον κρῖμα δὲν ἀκολουθεῖ “ὑπηρετικῶς” τὰς ἀνθρωπίνους ἀδυναμίας “Μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι καὶ…ἀφορίσωσιν” (Λουκ. 6,22)» (Μπούμη Π., Τὰ Ἀναθέματα Ρώμης-Κων/πόλεως…, σελ. 66). Ἀντίθετα, διὰ τοῦ ἄδικου ἀφορισμοῦ καταφέρεται μεγάλο πλῆγμα κατὰ τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι μὲν ὡς σῶμα Χριστοῦ ἀναμάρτητη, διὰ τέτοιων ἐνεργειῶν ὅμως τῶν λειτουργῶν της, ἡ Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης ὑποβιβάζεται στὶς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐμφανίζεται, ὅτι «διὰ τῆς παραγωγῆς φόβου, ἐπιδιώκει τὴν ἄρση τῆς ἀδικίας ἢ τὴν ὑπακοὴ στὶς ἀποφάσεις της» (Μιχαηλάρη Π., Ἀφορισμός, 1997, σελ. 211), γεγονὸς ποὺ παραπέμπει σὲ θρησκεία μὲ καταναγκαστικοὺς μηχανισμοὺς καταστολῆς καὶ ἐπιβολῆς ὑποταγῆς καὶ ὄχι στὴν κατ’ ἐξοχὴν θρησκεία τῆς ἐλευθερίας. Δ) Καὶ πῶς ἀντιμετωπίζεται ὁ παράνομος-παράτυπος ἀφορισμός; Ἔτσι ὁ Βαλσαμὼν «ἑρμηνεύων τὸν κθ΄/λζ΄ καν. τῆς καρθαγένης παρατηρεῖ: “Εἰ γὰρ δοθῇ, εὐκαίρως ἢ ἀκαίρως ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τὸν ἐπίσκοπον ἀφορίζειν λαϊκούς τε καὶ κληρικούς, καὶ ἔχειν πρὸς ἀνάγκης τοὺς ἀφοριζομένους φυλάττειν τὸν ἀφορισμόν, κατατολμήσουσι τυραννίδος οἱ ἐπίσκοποι, καὶ παντὸς πράγματος κατακυριεύσουσι, καὶ οὐδεὶς ἔσται ὁ ἀντιπίπτων αὐτοῖς διὰ τὸν φόβον τοῦ ἀφορισμοῦ• ἴσως δὲ καὶ τῆς εὐσεβείας αὐτῆς κατορχήσονται, καὶ πολλῶν κακῶν παραίτιοι οἱ θεῖοι κανόνες γενήσονται, ὅπερ ἄτοπον”. Διὰ τοῦτο χαρακτηριστικῶς προσθέτει: “Ἐγὼ δὲ οὐκ ἔχω τίνι ἐκ τούτων ἀκολουθήσω”» (Μπούμη Π., ὅπ. παρ., σελ. 64-65). Ὁ ἅγ. Νικόδημος ὅμως, ἂν καὶ συμβουλεύει (ὅπως εἴδαμε) πὼς ἀκόμη καὶ τὸν ἄδικο ἀφορισμὸ δὲν πρέπει νὰ τολμήσει νὰ καταφρονήσει ὁ ἀφορισθείς, ὥσπου νὰ γίνει «περὶ τούτου ἐκκλησιαστικὴ ἐξέτασις» (Πηδάλιον, σημ. στὸν ΛΒ΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὑπ. σελ. 35), ὅμως διακρίνει τὸν ἄδικο ἀπὸ τὸν παράτυπο ἀφορισμό. Ε) Ὁ παράτυπος ἀφορισμὸς «ἐπιστρέφει στὴν κεφαλὴ» τοῦ ἐπιβάλλοντος. Ὁ θεωρούμενος ὡς ἄδικος ἀφορισμός, ἀλλὰ ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ τηρουμένων τῶν διατάξεων τῶν ἱ. Κανόνων, κινεῖται στὰ πλαίσια τῆς νομιμότητος καὶ τοῦ ἀνθρώπινου λάθους καὶ οἱ Πατέρες ἔχουν πάρει θέση γιὰ τὴν περίπτωση αὐτή, ἡ Ἐκκλησία ἔχει λάβει τὰ μέτρα της, ὥστε νὰ θεραπεύσει διὰ τῶν Συνόδων τυχὸν ἄδικες ἀποφάσεις, ὅπως στὸ προηγούμενο κεφάλαιο ἀναφέρθηκε. Ἀντιθέτως ὁ δεύτερος (ὁ παράτυπος ἀφορισμός), ἐκ μόνου τοῦ λόγου τῆς παρατυπίας καθίσταται ἄκυρος, ἀφοῦ τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ ἐπεβλήθη ὑπὸ τοῦ Ἐπισκόπου (σ.σ. ἢ τῆς Συνόδου) ἀπὸ σκοπιμότητα ἢ ἐν βρασμῷ ψυχῆς, ἐξ αἰτίας τέτοιας ἐμπαθείας ποὺ ἐμπόδιζε τὸν ἐπιβάλλοντα νὰ περιμένει τὴν διαδικασία τῆς ἀσφαλοῦς ἐξετάσεως καὶ νηφάλιας κρίσεως τῶν πραγμάτων καί, πάντως, ἐπεβλήθη ἐπὶ καταφρονήσει τῆς διαδικασίας ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ Κανόνες. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση, ὁ ἅγ. Νικόδημος, λέγει, πὼς δὲν εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ ἀφορισθεὶς νὰ τηρήσει τὸν ἀφορισμό. Ἂς παρακολουθήσουμε τὴ σκέψη του: Γράφει πὼς «οἱ πνευματικοὶ δὲν πρέπει νὰ λύουν τὰ ἐπιτίμια τῶν ἄλλων ὁμοταγῶν των πνευματικῶν, ἂν αὐτὰ δὲν εἶναι παρὰ Κανόνας καὶ πάντῃ ἄλογα» (Πηδάλιον, ὅπ. παρ., σελ. 35). Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: δὲν πρέπει νὰ καταφρονοῦν τὸν ἔστω καὶ ἄδικο ἀφορισμό, «ἔξω μόνον ἀνίσως ἤθελαν καταδικασθοῦν πρὸ τοῦ νὰ κριθοῦν, καὶ νὰ προσκαλεσθοῦν εἰς τὸ ἐκκλησιαστικὸν δικαστήριον» (ὅπ. παρ.). Ἄρα, ὅταν τὰ ἐπιτίμια εἶναι «πάντῃ ἄλογα» καὶ «παρὰ τοὺς Κανόνας», ἂν ἔχουν ἐπιβληθεῖ προτοῦ «νὰ κριθοῦν» οἱ ἐπιτιμηθέντες, προτοῦ «νὰ προσκαλεσθοῦν» καὶ νὰ παρουσιασθοῦν «εἰς τὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριον», ἂν καταδικαστοῦν προτοῦ νὰ γίνει ἡ δίκη, τότε, αὐτὰ τὰ ἐπιτίμια πρέπει νὰ λύονται, νὰ μὴ τηροῦνται. (Ἂν ἐπιληφθεῖ ἡ Σύνοδος καλῶς. Ἂν ἡ Σύνοδος φέρεται ἀλληλέγγυα στὸν Ἐπίσκοπο, τότε ἀπὸ ποιόν ἐγκόσμιο κριτὴ θὰ δοθεῖ λύση;). Καὶ φέρνει ὡς παράδειγμα τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ εἰς τὸν ἱ. Χρυσόστομο ἐπιβληθέντος ἀφορισμοῦ: Ὁ ἱ. Χρυσόστομος «ἐπειδὴ καὶ ἐγκαλεῖτο, διὰ τὶ δὲν ἐφύλαξε τὸν ἀφορισμὸν ὁποῦ ἐξεφώνησε κατ’ αὐτοῦ ἡ περὶ τὸν Θεόφιλον σύνοδος, ἀλλὰ ἠθέτησε αὐτόν, πρὸ ἄλλης συνοδικῆς ἐξετάσεως, ἀπελογήθη λέγων, ὅτι, δὲν ἐπαραστάθη εἰς τὴν κρίσιν ὁλότελα, οὔτε τὰς κατηγορίας ἤκουσε τῶν κατηγόρων του, οὔτε παντελῶς καιρὸς τοῦ ἐδόθη διὰ νὰ ἀπολογηθῇ… καθὼς καὶ ὁ οδ΄ Ἀποστολικὸς διορίζει» (Πηδάλιον, σημ. στὸν ΛΒ΄ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, σελ. 35). «Ὁ ἀφορισμὸς θεωρεῖται ἀντικανονικός, ὄχι μόνον ὅταν ἐπιβάλλεται ἐξαιτίας κάποιων προσωπικῶν παθῶν καὶ συμφερόντων», ἀλλὰ καὶ ὅταν οἱ ἐπιβάλλοντες εἶναι παραβάτες τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων πού, μάλιστα, ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἀφορισμοῦ. «Ἤδη στὰ 1229 ὁ πατρ. Κων/λεως Γερμανὸς Β΄ γράφει πρὸς τοὺς Κυπρίους “νὰ μὴ φοβῶνται τοὺς ἀφορισμοὺς τῶν κοινωνησάντων τοῖς Λατίνοις ἱερέων• διότι οὗτοι ἐπιστρέφουσιν εἰς τοὺς ἀφορίσαντας καθὸ παραβάτας τῶν ἱ. κανόνων, οἵτινες ἀφορίζουσι τοὺς κατεπεμβαίνοντας τῶν ἀλλοτρίων ἐνοριῶν”» (Μιχαηλάρη Π., ὅπ. παρ., σελ. 138). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγ. Θ. ὁ Στουδίτης σχετικῶς παρατηρεῖ: «Τὸ δεσμεῖν καὶ λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ' ὡς δοκεῖ τῇ ἀληθείᾳ καὶ τῷ κανόνι» (Μπούμη Π., Τὰ Ἀναθέματα Ρώμης-Κων/πόλεως…, σελ. 71. Πρβλ. καὶ ὅσα γράφονται εἰς τῶν ἐν ἔτει 1663 ἐκδοθέντα Τόμον τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς καὶ ἰδίᾳ τὸ «οὐχ ἕπεται τὸ θεῖον ταῖς παραλόγοις ὁρμαῖς…»). Κατὰ τὸν Νομοκάνονα τοῦ ἱ. Φωτίου, ποὺ στηρίζεται στὴ β΄ διάταξη τοῦ α΄ τίτλου τῶν νεαρῶν: «…ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος χωρὶς κανονικῆς αἰτίας ἀφορίζων τινὰ τῆς κοινωνίας, λυομένου τοῦ χωρισμοῦ ὑπὸ μείζονος ἱερέως, αὐτὸς ἀκοινώνητος γίνεται ἀφ’ ὅσον χρόνον ὁ ἱερεὺς ὑφ’ ὃν τελεῖ συνίδοι» (Μπούμη Π., ὅπ. παρ., σελ. 65). Στὸ Νομοκάνονα τοῦ Μαλαξοῦ (περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας) διαβάζουμε: «Ὅποιος ἀφορίσῃ τινὰ τῶν χριστιανῶν, ἀπὸ γνώμην παράλογον, ἢ ἀπὸ θυμὸν πολύν, οὐχὶ μόνον ὁ ἀφορισμὸς δὲν τὸν πιάνει, ἀλλὰ πέφτει εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἀφορίσαντος. Ὥστε μόνον ἐκεῖνοι οἱ ἀφορισμοὶ εἶναι στερκτοί, ὅσοι ἐξεφωνήθησαν κατὰ τοὺς θείους νόμους καὶ κατὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνας, οὐχὶ ἐκεῖνοι οἱ ἀφορισμοί, ὁποῦ γίνονται ἀπὸ ὀξυχολίαν ἱερέως, ἢ ἀρχιερέως… Εἰ δὲ ἀφώρισεν αὐτὸν ἀδίκως, ἔχει νὰ δόσῃ λόγον ὁ ἀρχιερεὺς τῷ ἀδεκάστῳ Κριτῇ… διὰ τὸ χωρίσαι ἀδίκως τὸν χριστιανὸν ἐκ τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ Θεοῦ…». Ἐπίσης «ὁ δ΄ κανόνας τῆς Ζ΄ οἰκουμ. Συνόδου…ἀναφέρει: “εἴ τις οὖν δι’ ἀπαίτησιν χρυσοῦ, ἢ ἑτέρου τινὸς εἴδους, εἴτε διά τινα ἐμπάθειαν εὑρεθείη ἀπείργων τῆς λειτουργίας, καὶ ἀφορίζων τινὰ τῶν ὑπ’ αὐτὸν κληρικῶν…καὶ εἰς ἀναίσθητον τὴν ἑαυτοῦ μανίαν ἐπιπέμπων, ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καὶ τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καὶ ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, ὡς παραβάτης ἐντολῆς Θεοῦ…”». Σύμφωνα μὲ τὸν κανόνα αὐτὸν «θεωρεῖται αὐτοαφορισμένος ἐκεῖνος ὁ ἱεράρχης ποὺ ἀφορίζει παράνομα» (Μιχαηλάρη Π., ὅπ. παρ., σελ. 131.). Σὲ Νεαρὰ τοῦ Ἰουστινιανοῦ «δηλώνεται ρητά: “πᾶσι δὲ τοῖς ἐπισκόποις καὶ πρεσβυτέροις ἀπαγορεύομεν ἀφορίζειν τινὰ τῆς ἁγίας κοινωνίας πρὶν ἡ αἰτία δειχθῇ δι’ ἣν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ κανόνες τοῦτο γίνεσθαι κελεύουσιν, εἰ δέ τις παρὰ ταῦτα τῆς ἁγίας κοινωνίας τινὰ χωρίσει, ἐκεῖνος μὲν ὃς ἀδίκως ἀπὸ τῆς κοινωνίας ἐχωρίσθη, λυομένου τοῦ χωρισμοῦ ὑπὸ τοῦ μείζονος ἱερέως τῆς ἁγίας ἀξιούσθω κοινωνίας• ὁ δὲ ἀδίκως τινὰ τῆς ἁγίας κοινωνίας χωρίσαι τολμήσας πᾶσι τρόποις ὑπὸ τοῦ ἱερέως, ὑφ’ ὃν τέτακται, χωρισθήσεται τῆς κοινωνίας ἐφ’ ὅσον χρόνον ἐκεῖνος συνίδοι ἵνα ὅπερ ἐποίησε, δικαίως ὑπομείνῃ”» (ὅπ. παρ.). Εἶναι ἀκόμα ἀξιοσημείωτα ὅσα περιλαμβάνονται στὸν «Τόμο τῶν τεσσάρων πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς» τοῦ 1663, ὡς ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: «εἰ δύναται ἐπίσκοπος ἢ πατριάρχης…ἀφορίζειν ὅντινα βούλοιντο, δι’ ἰδίας αὐτῶν ὑποθέσεις, καὶ εἶναι τοὺς ἀφορισθέντας τῷ Θεῷ ὑπαιτίους, καὶ ὁ ἀφορίζων ἀλόγως ὑπαίτιός ἐστι τοῖς κανόσιν». Διαβάζουμε στὴν ἀπάντησή τους: «οὐ μόνον τὴν ἀρὰν καὶ τὸν ἀφορισμὸν πρὸς ἐκείνους ἐπιστρέφειν, ἀλλὰ καὶ ἀξίους εἶναι τιμωρίας, ὡς ὀργίλους καὶ ἀπερισκέπτως χωρίζοντας κατὰ τὴν αὐτῶν θέλησιν τινὰς τοῦ κοινοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας» (Μιχαηλάρη Π., ὅπ. παρ., σελ. 139). «Ἐπίσης καὶ ἡ ἐπὶ Πατριάρχου Νικολάου Γ΄ Κυρδινιάτου (1084-1111) Σύνοδος τῆς Κων/πόλεως εὶς σχετικὴν ἐρώτησιν μοναχῶν ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς (ζ΄ ἀπόκρ.): “Ἄλογος ὁ δεσμὸς καὶ διὰ τοῦτο ἀνίσχυρος καὶ ὁ δεσμευθὺς ἀπολυθήσεται ἀρχιερεῖ προσελθών, καὶ τὰ καθ’ ἑαυτὸν ἀπαγγείλας”» (Μπούμη Π., Τὰ Ἀναθέματα…, ὅπ. παρ., σελ. 65). Οταν λοιπόν, ὁ ἐπιβάλλων τὸ ἀνάθεμα τὸ κάνει ἀπὸ κάποια σκοπιμότητα παράτυπα, ἢ εἶναι αἱρετικός, ἢ ἐμφορεῖται ἀπὸ ἀντορθόδοξα φρονήματα καὶ διδάσκει διαφορετικὰ ἀπὸ τὴν πατερικὴ θεολογία, τότε δικαιοῦται ὁ ὀρθόδοξος πιστός (πιὸ σωστὰ θὰ λέγαμε, πώς -ἂν εἶναι συνεπὴς μὲ τὴ πρακτικὴ τῶν Πατέρων- ὑποχρεώνεται) νὰ μὴ λογαριάσει τὸν ἀφορισμό, ἀφοῦ αὐτὸς συγκρούεται μὲ τὴν πίστη, ὅ,τι κι ἂν αὐτὸ συνεπάγεται. Στὴν μακραίωνη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας συναντᾶμε ἀρκετὲς περιπτώσεις ἀδίκων ἀφορισμῶν. Στὸ σημεῖο αὐτὸ παραθέτω μερικὲς ἐνδεικτικὲς περιπτώσεις, ἴσως ὄχι καὶ τὶς ἰσχυρότερες, στὶς ὁποῖες Ἐπίσκοποι καὶ Πατριάρχες μᾶς συμβουλεύουν νὰ θεωροῦμε ὡς ἄκυρους τοὺς ἄδικους ἀφορισμούς, ἄξιους καταφρονήσεως, καὶ ἐπισημαίνουν ὅτι αὐτοὶ ἐπιστρέφουν στοὺς ἐπιβάλλοντας «ἀλλοτριοεπισκόπους». * Παραπάνω ἀναφέρθηκε, πὼς ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀφορίστηκε, ἀλλὰ δὲν ἀπεδέχθη ὡς νόμιμο τὸν ἀφορισμό, ἐπειδὴ τοῦ ἐπεβλήθη ἀπὸ Σύνοδο Ἐπισκόπων παρατύπως καὶ παρανόμως. Συγκεκριμένα: Ὁ ἱ. Χρυσόστομος καθηρέθη ἀντικανονικῶς ἀπὸ τὴν παρὰ τὴν Δρῦν Σύνοδον (τὸ 403 μ. Χ.), ἀφοῦ αὐτὴ συνεκλήθη ἀπὸ τὸν ἐχθρικῶς πρὸς τὸν ἅγιο διακείμενο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεόφιλο καὶ τοὺς 30 περίπου Ἐπισκόπους ποὺ τὸν ἀκολούθησαν. Γι’ αὐτὸ δὲν παρέστη στὴ Σύνοδο ποὺ παρανόμως συνεκλήθη καὶ τὸν ἐκάλεσε ἐκτὸς τῆς ἕδρας τῆς ἐπισκοπῆς του γιὰ νὰ τὸν δικάσει, καὶ ποὺ ἀπόντα καθαίρεσε, οὔτε καὶ ἀπεδέχθη τὶς ἀποφάσεις της. Στὴ συνέχεια ἐξορίστηκε ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο. Κατόπιν, οἱ καθαιρέσαντες τὸν Χρυσόστομο ὑψηλόβαθμοι κληρικοί, προσπάθησαν νὰ καταλάβουν τοὺς ναοὺς τῆς Πόλης, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ ἀντιστάθηκαν. Τότε οἱ ὑποστηρίζοντες τοὺς διῶκτες τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου «ἔσυραν τὰ ὅπλα των καὶ ἐπῆλθε σύγκρουσις…Τὸ Βαπτιστήριον ἐγέμισεν ἀπὸ πτώματα… καὶ ἀνθρώπινον αἷμα» (Τὰ ὑπὲρ Χριστοῦ παθήματα…ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ἐκδ. “Ὀρθ. Κυψέλη”, 2005, σελ. 75-76). Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀναταραχὴ καὶ σημαδιακὰ γεγονότα, ὁ αὐτοκράτορας ἀναγκάστηκε νὰ ἀνακαλέσει ἀπὸ τὴν ἐξορία τὸν Ἅγιο. Ὁ ἐπανελθὼν Ἀρχιεπίσκοπος παρὰ τὴν ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ δὲν ἤθελε «νὰ εἰσέλθει εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του παρὰ μόνον ἀφοῦ ἀποκατασταθεῖ κανονικῶς ὑπὸ συνόδου… Καθῃρημένος ἐπίσκοπος, ἔλεγε, καθὼς εἶμαι, δὲν δύναμαι νὰ εἰσέλθω εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μου παρὰ μόνον ἀφοῦ ἀποκατασταθῶ ὑπὸ Συνόδου». Ὁ λαὸς ὅμως ὁδήγησε τὸν Χρυσόσοτομο «παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις του εἰς τὸν ναὸν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Ἐκεῖ τοῦ ἐφώναξεν νὰ ἀναβῇ εἰς τὸν ἐπισκοπικὸν θρόνον… καὶ ἐπειδὴ ἠρνεῖτο, ἄνθρωποι ρωμαλέοι τὸν ἥρπασαν καὶ τὸν ἐτοποθέτησαν ἐκεῖ θέλοντας καὶ μή, καθ’ ὃν χρόνον τὸ πλῆθος γονατισμένον εἰς τὴν γῆν ἐζήτει τὴν εὐλογίαν του» (ὅπ. π., σ. 78-79). Μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἡ Σύνοδος τῆς Δρυὸς διαλύθηκε. Ὁ ἱ. Χρυσόστομος «ἀνακτήσας τὴν εὔνοιαν τοῦ αὐτοκράτορος δὲν ἔπαυσε νὰ ζητῇ τὴν σύγκλησιν γενικῆς συνόδου ἐν Κων/πόλει, ἡ ὁποία νὰ ἀκυρώσῃ τὰς πράξεις τῆς ψευδοσυνόδου τῆς παρὰ τὴν Δρῦν συνελθούσης καὶ νὰ δώσῃ τὴν κανονικὴν ἐπανόρθωσιν» (ὅπ. π., σ. 81). Ἡ παράκληση αὐτὴ τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου δὲν σήμαινε «ὅτι ἀνεγνώριζε τὴν ἀπόφασιν τῆς παρὰ τὴν Δρῦν Συνόδου. Καταδικασθεὶς παρανόμως ὑπὸ ἐπισκόπων ἐχθρῶν του, ἔκαμεν ἔκκλησιν κανονικὴν εἰς ἐπισκόπους ἀδελφούς του διὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν περὶ τῆς ἀθωότητός του ἐνώπιον αὐτῶν καὶ ἐνώπιον ὅλου τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου, διὰ νὰ ἀποδείξῃ τὴν μοχθηρίαν τῶν ἀντιπάλων του καὶ διὰ νὰ ἐξαλείψῃ καὶ τὴν τελευταίαν σκιὰν τοῦ στίγματος, τὸ ὁποῖον ἐκεῖνοι ἀπεπειράθησαν νὰ τοῦ προσάψουν» (ὅπ. π., σελ. 93). Μετὰ ἀπὸ λίγο ὅμως οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου συνωμοτοῦντες κατάφεραν νὰ πάρουν πάλι μὲ τὸ μέρος τους τὸν αὐτοκράτορα καὶ νὰ τὸν πείσουν, πὼς ἂν ὁ Χρυσόστομος κατεδικάζετο καὶ δεύτερη φορὰ ἀπὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο, «δὲν θὰ ἔχῃ πλέον παρὰ νὰ ὑπάγῃ διὰ νὰ ἀποθάνῃ εἰς τὴν ἐξορίαν» (ὅπ. π., σ. 89). Ἔτσι ἑτοιμάστηκε ἡ δεύτερη ἐναντίον του Σύνοδος, ἡ ὁποία ἀντὶ νὰ ἐξετάσει τὴν ἔνσταση τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου κατὰ τῆς Συνόδου τῆς Δρυός, χωρὶς πάλι τὴν παρουσία του, ἐπεκύρωσε τὴν καθαίρεση καὶ ἐπέβαλε ἐπιπλέον στὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ ἀφορισμό!!! Σὲ λίγες ἡμέρες κατὰ περιπετειώδη τρόπο, καὶ ἀφοῦ ἐπαναλήφτηκαν βιαιότητες κατὰ τῶν πιστῶν ὑποστηρικτῶν του, ἕως καὶ αἱματοχυσίες, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης ἐπῆρε τὸν δρόμο τῆς ἐξορίας, ὅπου καὶ ἀπέθανε καθηρημένος καὶ ἀφορισμένος! Σὲ ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Γερμανοῦ (1229 μ.Χ.) διαβάζουμε: «Ὅσοι κληρικοὶ ἀποδέχονται τὴν Ἐκκλησίαν μας καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ κρατήσουν τὴν πατροπαράδοτη πίστι, νὰ μὴ ὑποκύψουν στοὺς ἀρχιερεῖς τους ποὺ ὑποτάχθηκαν στοὺς Λατίνους. Οὔτε νὰ ὑπακούσουν ἔστω καὶ γιὰ λίγο σ’ αὐτούς, ἐπειδὴ οἱ ἐπίσκοποι θὰ τοὺς ἀφορίσουν μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς κάνουν νὰ πεισθοῦν στὴν λατινικὴ Ἐκκλησία. Ἐπειδὴ ἕνας τέτοιος ἀφορισμὸς εἶναι ἄκυρος καὶ ἐπιστρέφει μᾶλλον σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν πράττουν. Καὶ τοῦτο διότι ἔχουν γίνει πρόξενοι σκανδάλου στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ κατεπάτησαν τὴν ἀκρίβεια τῶν ἱ. Κανόνων καὶ δέχτηκαν τούς… ἀλλοτριο-επισκόπους καὶ τοὺς ἔδωσαν τὰ χέρια, τὸ ὁποῖο εἶναι σημεῖο εὐπειθείας καὶ ὑποδουλώσεως(…). Ἐσεῖς δὲ περιούσιε λαὲ τοῦ Χριστοῦ, στερεωθεῖτε στὴν πίστη, …μὴ προδίδετε κανένα ἀπὸ τὰ ὀρθὰ δόγματα τὰ ὁποῖα ἔχετε λάβει ἀπὸ παλαιά. Νὰ θεωρῆτε χαρὰ καὶ κέρδος κάθε βιοτικὴ θλίψι καὶ κάθε ζημία, προκειμένου νὰ διαφυλαχθῇ μέσα σας ἀπαραβίαστος ὁ θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν…, Ἱ. Μ. Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους, σελ. 224.). Ὁ δ΄ κανὼν τῆς Ζ΄ Οἰκουμ. Συνόδου, λέγει: «Εἴ τις οὖν διά τινα ἰδίαν ἐμπάθειαν εὑρεθείη…ἀφορίζων τινὰ τῶν ὑπ’ αὐτὸν κληρικῶν… ἀναίσθητος ὄντως ἐστί, καὶ τῇ ταυτοπαθείᾳ ὑποκείσεται, καὶ ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ… Ὅποιος καθαιρεθῇ διὰ φθόνον ἢ ἄλλην ἄδικον αἰτίαν, αὐτὸς εἰς μὲν τὸν ἑαυτόν του προξενεῖ μισθόν, μεγαλύτερον ἀπὸ τὸν τῆς ἱερωσύνης, ὅθεν καὶ πρέπει νὰ χαίρῃ καὶ ὄχι νὰ λυπῆται, εἰς δὲ τοὺς ἀδίκως αὐτὸν καθήραντας προξενεῖ κόλασιν» (Πηδάλιον, ΚΗ΄ Κανὼν τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, σελ. 30). Λέγει ὁ ἱ. Χρυσόστομος (λόγος γ΄περὶ ἱερωσύνης) ὅτι ὅποιος «ἀδίκως ἀφορισθεῖ διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἤτοι, ἢ διὰ τὴν πίστιν, ἢ διὰ τὰς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, ἢ καὶ διὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Χριστοῦ, οὗτοι πρέπει νὰ χαίρουν, ἐπειδὴ καὶ εἶναι μακαρισμοῦ ἄξιοι, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὅστις εἶπε• "Μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου"» (Πηδάλιον, σελ. 35). Ἂς προσέξουμε δὲ καὶ τὸ ἑξῆς: πώς, ἐνῶ ἡ Ὀρθ. Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι τὰ μυστήρια ποὺ τελοῦνται ἀπὸ ἱερεῖς χειροτονημένους κανονικὰ εἶναι ἔγκυρα, ἐφ’ ὅσον δι’ αὐτῶν μεταδίδεται ἡ Θ. Χάρις, ἔστω κι ἂν εἶναι ἀνάξιος ὁ ἱερέας ποὺ τὰ τελεῖ, στὴν περίπτωση τοῦ ἄδικου ἀφορισμοῦ -ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας- θεωροῦν, ὅτι «οὐχ ἕπεται τῷ ἀφορισθέντι τῷ θείῳ κρίματι» (Μάξιμος), δὲν αἴρει δηλ. ὁ Θεὸς τὴν προστατευτικὴ θεία Χάρη του ἀπὸ τὸν ἀδίκως ἀφορισθέντα, δὲν «παραδίδεται οὗτος εἰς τὸν σατανᾶ» (Χρυσόστομος), ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχει διαπράξει κάτι ποὺ νὰ τὸν κωλύει στὸ νὰ μετέχει τῶν μυστηρίων καὶ νὰ παραμένει ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντίθετα ὁ «παρὰ τὸν σκοπὸν τοῦ Θεοῦ ἀφορίσας Ἱεράρχης» (ἅγ. Μάξιμος) ἐπειδὴ παραβαίνει τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ καταχρᾶται τὴν εἰς αὐτὸν ἐμπεμπιστευμένη ἐξουσίαν χάνει τὴν θείαν Χάρη καὶ «παραδίδεται οὗτος εἰς τὸν σατανᾶν». Ὑπάρχει, τέλος, καὶ «ἕνα ἀκόμη σχόλιο τοῦ Βαλσαμῶνος στὸν ρλγ΄ κανόνα τῆς συνόδου στὴν Καρθαγένη (419)• ὁ κανόνας αὐτὸς ἀναφέρει ὅτι: “ἐφ’ ὅσον τῷ ἀφορισμένῳ μὴ κοινωνεῖ ὁ ἴδιος ἐπίσκοπος, τῷ αὐτῷ ἐπισκόπῳ ἄλλοι μὴ συγκοινωνήσωσιν ἐπίσκοποι”• σ’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν κανόνα ὁ πιὸ διάσημος τῶν σχολιαστῶν τοῦ 12ου αἰ. ἐπιφέρει: ”ὃ παρεσιώπησεν ὁ ἀνωτέρω κανών, οὗτος προήνεγκεν εἰς φανερόν• τὸ δὲ ἦν, τό, ἐὰν μὴ θελήσῃ ὁ ἐπίσκοπος κοινωνῆσαι τῷ παρ’ αὐτῷ ἀφορισθέντι ὡς ἔγκλημά τι αὐτῷ ἐξαγορεύσαντι, τί ἐπὶ τῷ τοιούτῳ ἐπισκόπῳ γενήσεται, ἀνευλόγως ἀφορίσαντι καὶ πρὸ καταδίκης τὸν ἄνθρωπον; Φησὶ γοῦν, ὅτι, ἐὰν ἀφορίσῃ τινὰ ἀνευλόγως, ἐφ’ ὅσον καιρὸν ἐκεῖνος οὐ κοινωνεῖ τῷ ἀφορισθέντι, μηδὲ ἐκείνῳ, τῷ ἀφορίσαντι δηλαδή, κοινωνῶσιν οἱ ἄλλοι ἐπίσκοποι. Ἐπάγει δὲ καὶ τὴν αἰτίαν, ἵνα μὴ ταχεῖς καὶ ἀπερίσκεπτοι ὦσι πρὸς κατηγορίαν καὶ πρὸς ἀφορισμόν, καὶ μὴ κατά τινων λέγουσι ἃ ἐλέγξαι οὐ δύνανται… Ἐγὼ δὲ νομίζω, ὅτι οὐ μόνον κολασθήσεται ὁ τοιοῦτος ἐπίσκοπος, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀνευλόγου τούτου ἀφορισμοῦ λαληθέντος παρὰ μείζονι ἀρχιερεῖ, ὁ μὲν ἀφορισθεὶς λυθήσεται τοῦ ἀφορισμοῦ• ὁ δὲ ἀφορίσας τιμωρηθήσεται…”»[1]. «Ὅποιος λοιπὸν ἀρχιερεὺς εὑρεθῇ… νὰ ἀφορίζῃ… διὰ κἀμμίαν του ἄλλην ἐμπάθειαν, οὗτος ἂς παθαίνῃ ἐκεῖνο ὁποῦ κάμνει ἤτοι ἂς ἀφορίζεται… Ὁ γὰρ κορυφαῖος Πέτρος παραγγέλλει… ποιμαίνεται τὸ ποίμνιον τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἀναγκαστικῶς καὶ τυρρανικῶς, ἀλλὰ θεληματικῶς»[2]. (Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Σημάτη Παναγιώτη, Καταστρατήγηση Ἱ. Κανόνων ἀπὸ Ἐπισκόπους, Αἴγιο, 2007) [1] Μιχαηλάρη Π., Ἀφορισμός, 1997, σελ. 133. [2] ΠΗΔΑΛΙΟΝ, σελ. 326