Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

Πως έγινε η ανακομιδή του αγίου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

hin

 Εκ του εγκωμίου προς τον Ιερό Χρυσόστομο 

Κοσμά του Βεστίτωρος

 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επειδή έλεγχε την κάθε αδικία, ήλεγξε και την βασίλισσα Ευδοξία γιά τις παρανομίες καί τις αδικίες που έκανε, κυρίως επειδή με τυραννικό τρόπο αφαίρεσε τον αγρό μιας χήρας, ονομαζόμενης Καλλιτρόπης. Γι' αυτό το λόγο εξορίστηκε ο Άγιος πολλές φορές πέραν της Καππαδοκίας, σε τόπους έρημους και στερημένους ακόμα και των αναγκαίων. Εκεί ευρισκόμενος εξόριστος ο Άγιος, εκλήθη στούς ουρανούς υπό του Δεσπότου Χριστού, διά μέσου Πέτρου και Ιωάννου των ιερών Αποστόλων και έτσι μετέβη από της γης στις ουράνιες σκηνές. Το δε άγιο λείψανό του αποθησαυρίσθηκε στά Κόμανα της Καππαδοκίας...

 

Αφού οι μαθητές του Αγίου, που τον συνόδευσαν στην εξορία, τον ενταφίασαν, πήγαν στην Ρώμη, όπου Πάπας ήταν ο Άγιος Ιννοκέντιος καί βασιλεύς ο αδελφός του Αρκαδίου Ονώριος καί διηγήθηκαν σ' αυτούς εξ αρχής όλες τις τιμωρίες, τις οποίες έκαναν στον θείο Χρυσόστομο, δηλαδή ότι πλήρωσαν ανθρώπους για νά τόν φονεύσουν, όταν τον πήγαιναν στήν εξορία καί ότι πολλές του έκαμαν τυραννίες, γιά νά πράξουν τήν εντολή των εχθρών του, όταν ως Άγγελο τον υποδέχονταν η Ανατολή, αλλά ο Θεός δεν θέλησε νά γίνει τέτοιος φόνος καί τόν φύλαξε.

Επίσης διηγήθηκαν σ' αυτούς πώς εφάνησαν σ' αυτόν οι ένδοξοι Απόστολοι, ομοίως δέ καί τόν μέγα σεισμό τον οποίο έκαμε ο Θεός μετά τήν εξορία του δικαίου, ο οποίος χάλασε τά βασίλεια καί σχεδόν άπασα τήν πόλη, τήν φοβερά χάλαζα, που προξένησε τόση ζημιά, ώστε καί αυτήν τήν στήλη της μυσαρής Ευδοξίας συνέτριψε' τό θείο πυρ τό οποίο εξήλθε εκ του θρόνου του Αγίου, τό οποίο έβλαψε πολύ τόν Ναό εκ του οποίου θαυμασίως διαδόθηκε πρός τό ανάκτορο, διότι εντός τριών ωρών το κατέκαυσε τελείως. Τότε ο Πάπας και ο βασιλεύς, από θείο ζήλο έγραψαν αμφότεροι επιστολές προς τόν Αρκάδιο ελέγχοντας τήν παρανομία καί την αδικία του.

Ο Πάπας έπεμψε στόν βασιλέα αφορισμό, έχοντα ως έξης: «Φωνή αίματος του δικαίου Ιωάννου βοά πρός τόν Θεό κατά σου, βασιλεύ Αρκάδιε! διότι τόν καιρόν της ειρήνης εποίησες καιρό διωγμού στήν Εκκλησία εξορίζοντας τόν αληθή ποιμένα της, μαζί του καί αυτόν τόν Χριστό, φευ εξόρισες και παρέδωσες τό ποίμνιό του σε μισθωτούς καί όχι αληθείς ποιμένες. Εγώ δέν λυπούμαι γιά τόν Χρυσόστομο, διότι είναι μακάριος εκείνος γιά τά μεγάλα του κατορθώματα καί τρισμακάριος γιά τις αναρίθμητους κολάσεις, τις οποίες υπέμεινε, καί έλαβε τόν κλήρο στήν Βασιλεία του Θεού μετά των Αποστόλων καί Μαρτύρων, λυπούμαι όμως γιά τήν ιδική σου απώλεια, διότι, για να ποίησης τό θέλημα μιας γυναικός άφρονος, στέρησες όλο τόν κόσμο της μελιρρύτου διδαχής του.

Γιά τούτο καί εγώ ο ελάχιστος, ο οποίος επιστεύθη του Κορυφαίου τόν θρόνο, σας κανονίζω καί αυτήν, χωρίζοντάς σας της αγίας κοινωνίας των θείων του Χριστού Μυστηρίων, καί αν κάποιος τολμήσει νά σας κοινωνήσει, νά είναι καθηρημένος καί αφορισμένος. Εάν δέ καί εσείς βιάστε κάποιον, μή γένοιτο, νά σας κοινωνήσει, καταφρονώντας την Αποστολική αυτή διάταξη, νά είσθε ως οι τελώνες καί εθνικοί παρά τω Ορθοδόξω συστήματι καί νά μένει η αμαρτία ενώπιόν σας, όπως την ημέρα της κρίσεως λάβετε τήν πρέπουσα παίδευση' τόν δέ Αρσάκιον, που τον βάλατε στο θρόνο του Χρυσοστόμου, τον καθαιρούμε καί μετά θάνατον, ως καί όλους τούς μετά τούτου συγκοινωνήσαντες, διότι μοιχώ τω τρόπω έλαβε τήν αξία ο ανάξιος, τόν δέ Θεόφιλο, όχι μόνον καθαιρούμε, αλλά και αφορίζομε, για να είναι και του Χριστού αλλότριος. Αυτά, που εμείς δένομε στη γη, έτσι δένονται καί στον ουρανό καθώς ακούς στό ιερό Ευαγγέλιο».

Ο δέ Ονώριος έστειλε και αυτός άλλη επιστολή: «Αδελφέ Αρκάδιε, δεν γνωρίζω ποια επαναστατική ενέργεια σέ παρακίνησε νά ακούσεις μία γυναίκα και νά ποιήσεις αυτά, τά οποία άλλος βασιλεύς Χριστιανός δέν εποίησε, και δικαίως σέ κατακρίνουν όλοι οι εδώ Επίσκοποι, ότι εξόρισες άνευ κρίσεως τόν μέγα Αρχιερέα του Θεού, τόν οποίο φόνευσαν διά τιμωριών και βασάνων οι στρατιώτες σου. Πάλι δέ καί ότι τούς Αρχιερείς τοποτηρητές, τούς οποίους έστειλε απ' εδώ η Εκκλησία των Ρωμαίων, πρός τιμήν μας καί πρός βεβαίωση της αληθείας, όχι μόνον φυλάκισες, αλλά καί τά χρήματα που είχαν για έξοδα των αφήρεσες, γι' αυτό και κινδύνευσαν υπό της πείνας σε θάνατο. Έτσι ποιήσας δέν κατεφρόνησες τά Αποστολικά παραγγέλματα; Σπεύσε, αδελφέ, ώστε δι' έργων να ευαρεστήσεις Θεό και ανθρώπους, διόρθωσε τά σφάλματά σου, γνωρίζοντας ότι οι προσευχές των Ιερέων στερεώνουν τήν βασιλεία μας».

Δεξάμενος τις επιστολές ο Αρκάδιος λυπήθηκε υπερβολικά και πρώτα τιμώρησε τούς κακοποιήσαντες τούς Ρωμαίους Αρχιερείς, εκ των οποίων άλλους μέν μαστίγωσε, ετέρους δέ θανάτωσε, κρεμάζοντας αυτούς στά ξύλα. Όλους δέ τούς συγγενείς της Ευδοξίας, οι οποίοι συνήργησαν στήν του Αγίου καθαίρεση, καθήρεσε και δήμευσε τήν περιουσία των. Ούτε της ίδιας της γυναικός του εφείσθη τελείως, αλλ' έδειρε και την τιμώρησε τόσο, ώστε από της στενοχώριας της ασθένησε.

Κατόπιν έδεσε τόν Μηνά, τόν Θεότεκνο καί τόν Ισχυρίωνα τούς ανεψιούς Θεοφίλου, τόν Γαβάλων Σεβηριανόν και τόν Βεροίας Ακάκιο, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί και έστειλε αυτούς λίαν περιφρονημένους πρός τόν Πάπα Ιννοκέντιο, γράφοντας και επιστολή σ' αυτόν μέ πολλή ταπείνωση πρός απάντηση, λέγοντας: «Εγώ δέν γνώριζα ουδέν εξ όσων επράχθησαν κατά των απεσταλμένων σας, όταν δε τα έμαθα, θανάτωσα τούς αυτούς αδικήσαντες. Ούτε επίσης σε καθαίρεση του Ιωάννου ήμουν αίτιος, αλλά κάποιοι Επίσκοποι άθλιοι, οι οποίοι μου έδειξαν εκκλησιαστικούς Κανόνες και δέχθηκαν τό αμάρτημα, τούς οποίους πιστεύοντας έδωκα τήν άδικο ψήφο.

Στέλλω γι' αυτό τη Οσιότητί σου τόν Ακάκιο, τόν Σεβηριανό και τούς συγγενείς του πονηρού Θεοφίλου, στόν οποίο θέλω γράψει νά έλθει εκεί βιαίως καί τιμώρησε αυτούς ως βούλεσαι. Ημάς δέ συγχώρησε τη πατρική φιλανθρωπία σου και μή ημάς στερήσεις της των Αχράντων Μυστηρίων ιεράς μεταλήψεως, διότι και τό τέκνο σου Ευδοξία επαίδευσα καί βαρέως μαστίγωσα. Γι' αυτό καί ασθενήσασα βαρέως κατάκειται κλινήρης. Λοιπόν μή ημάς παιδεύσεις περισσότερο, Πάτερ τιμιότατε, καθ' όσον μάλιστα μετανοούμε εξ όλης καρδίας καί πρέπει κατά τήν άπειρο ευσπλαχνία του Πανάγαθου Θεού, νά συγχωρήσει ημάς η υμετέρα Οσιότης». Έγραψε δέ καί στόν Ονώριο, να μεσιτεύσει πρός τόν Πάπα νά του στείλει συγχώρηση.

Δεξάμενος ο Πάπας τις επιστολές του Αρκαδίου χάρηκε πολύ γιά τήν ταπείνωσή του, γι' αυτό έγραψε στόν μαθητή του Χρυσοστόμου Πρόκλο, ο οποίος ήταν τότε Επίσκοπος Κυζίκου, νά πάγει στήν Κωνσταντινούπολη, νά λύσει τούς βασιλείς εκ του αφορισμού, νά κοινωνήσει αυτούς των θείων Μυστηρίων καί νά καθίσει Πατριάρχης επιτροπικός, έως νά εξετάσουν τόν Αττικό επιμελώς.

Έγραψε δέ ιδιαιτέρως καί πρός τόν Αρκάδιο, ότι δέχθηκε τήν μετάνοιά του καί τόν συγχωρεί, αλλά νά διατάξει νά γράψουν τό όνομα του Χρυσοστόμου στά ιερά δίπτυχα καί νά στείλει τόν Θεόφιλο στήν Θεσσαλονίκη, στήν οποία θά πάγει καί ο ίδιος για αναγκαία υπόθεση. Αυτές τις εντολές ο βασιλεύς ασμένως δεξάμενος καί έχοντας απόφαση νά τις εκτελέσει, έγραψε πρός τόν Θεόφιλο: «Τάραξες όλη τήν οικουμένη καί έλαβες τήν τοποκρατορία σατανικώς αφ' εαυτού σου, χωρίς νά σεβασθείς νόμους εκκλησιαστικούς, ούτε βασιλική εξουσία' γι' αυτό αναχώρησε ευθύς άνευ ουδεμιάς προφάσεως καί ύπαγε στήν Θεσσαλονίκη νά κριθείς υπό του Ρώμης Αρχιεπισκόπου».

Λαβών τήν επιστολή αυτή ο Θεόφιλος εταράχθη βλέποντας τις απειλές του αυτοκράτορα. Όμως δέν πρόφθασε νά υπάγει στην Θεσσαλονίκη, διότι ο Θεός του έστειλε ανίατη ασθένεια καί οδυνώμενος υπό λιθιάσεως ομολόγει παρρησία τις κακουργίες, τις οποίες έπραξε στόν Χρυσόστομο καί γιά τις οποίες δικαίως παιδευόταν, έως που κακώς ξεψύχησε.

Όχι δέ μόνο ο Θεόφιλος, άλλά καί όλοι όσοι συνεκοινώνησαν στήν εξορία του Χρυσοστόμου τιμωρήθηκαν υπό θεηλάτου πληγής, κακώς οι κακοί απολεσθέντες. Εξόχως δέ η Ευδοξία έπεσε σε αιμόρροια καί σάπισε όλο τό σώμα της, ώστε εξ αυτού σκώληκες εξερχόταν καί δυσωδία ανυπόφορος, από τις οποίες γνώρισε ότι γιά τόν Άγιο τιμωρείται. Γι' αυτό τον παρεκάλει μέ γοερές φωνές, απέδωκε τόν αμπελώνα στήν χήρα όπως καί τις άλλες αδικίες, τις οποίες εποίησε καί μέ πολλές οδύνες ξεψύχησε.

Καί πάλιν ουδέ μετά θάνατον έμεινε ατιμώρητος, διότι έτρεμε ο τάφος της, εις έκπληξη των ορώντων ανείκαστο, ο οποίος κλόνος κράτησε τριάντα τρία έτη, μέχρι που έφεραν από της εξορίας τό άγιο λείψανο. Αφήκε δέ η Ευδοξία θυγατέρες τεσσάρες: Πουλχερία, Φουλία, Αρκαδία καί Μαρία καί ένα υιό ονόματι Θεοδόσιο. Βασίλευσε δέ ο Αρκάδιος έτη δέκα τέσσαρα καί τελεύτησε, οκταετούς όντος του νέου Θεοδοσίου, οι δέ αδελφές του Θεοδοσίου δέν νυμφεύθηκαν. Κυβέρνα δέ τό βασίλειο η Πουλχερία, ούσα τότε ετών δέκα εννέα, έως πού ήλθε ο Θεοδόσιος σε ηλικία νόμιμη.

Βασιλεύοντος δέ του Θεοδοσίου του Μικρού ήδη έτη τριάκοντα, ο Άγιος Πρόκλος, μαθητής καί Διάκονος χρηματίσας του θείου Χρυσοστόμου, κοινή ψήφο έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Κατά δέ τόν τέταρτο χρόνο της πατριαρχίας του Πρόκλου (435), έπεισε τόν βασιλέα και έπεμψε γιά νά φέρουν στην Κωνσταντινούπολη τό λείψανο του θείου πατρός. Φθάνοντας οι απεσταλμένοι στά Κόμανα, ρώτησαν τούς εγχώριους νά δείξουν σ' αυτούς τόν τάφο, για πάρουν τό λείψανο. Οι δέ πικράθηκαν υπέρμετρα, διότι θα στερούνταν τέτοιου θησαυρού ατίμητου, όμως δέν τόλμησαν νά εναντιωθούν στό βασιλικό πρόσταγμα, αλλ' έφεραν αυτούς στόν τάφο του μάκαρος καί καθώς σήκωσαν τόν λίθο νά εκβάλουν έξω τό λείψανο, έμεινε ακίνητο, ω του θαύματος! καί δέν μπορούσαν τόσοι άνδρες νά το σαλεύσουν όλοτελώς. Γι' αυτό επέστρεψαν οι αποσταλέντες στά βασίλεια άπρακτοι, κηρύττοντες σ' όλη τήν πόλη τό θαυμάσιο τούτο, ότι δηλαδή ο Άγιος δέν έδωκε τόν εαυτό του, αλλ' έμεινε ακίνητος (τούτο δέ τό έκαμε, διότι μέ αυθεντία καί υπερηφάνεια ήθελε νά πάρει τό λείψανό του ο βασιλεύς, τόν οποίο θέλησε νά διδάξει ο Άγιος ταπεινοφροσύνη καί μετριότητα). Τούτου χάριν παρεκάλεσε τόν Άγιο ο βασιλεύς αποστέλλοντας σ' αυτόν επιστολή που περιείχε αυτά:

«Στόν Οικουμενικό Πατριάρχη, Διδάσκαλο και πνευματικό Πατέρα Ιωάννη τόν Χρυσόστομο, τήν προσκύνηση προσφέρω, εγώ ο βασιλεύς Θεοδόσιος. Ημείς, Πάτερ τίμιε, νομίζοντας ότι τό σώμα σου τυγχάνει νεκρό, ως καί τά λοιπά σώματα των αποθανόντων, θελήσαμε νά μεταφέρομε αυτό απλώς σε εμάς, διά τούτο καί του ποθούμενου δικαίως στερηθήκαμε, άλλά συ, Πάτερ τιμιώτατε, συγχώρησε εμάς μετανοούντας, διότι σύ εδίδαξες εις πάντας τήν μετάνοια καί δός τόν εαυτόν σου, ως Πατήρ φιλόπαις, εις ημάς τούς φιλοπάτορας υιούς σου και τούς σέ ποθούντας εύφρανε διά της παρουσίας σου».

Λαβόντες λοιπόν οι απεσταλμένοι τήν επιστολή αυτή καί φθάνοντας στόν τόπο, τέλεσαν καθώς ο βασιλεύς τους πρόσταξε και βλέπουν πάλι άλλο θαυμάσιο, δηλαδή φως άρρητο μέ πολλή λαμπηδόνα από του τάφου αναπήδησαν, ευωδία ανείκαστη εξήλθε του τάφου καί δέν φαινόταν ως νεκρός ο Άγιος, αλλά φαιδρός στήν όψη γεμάτος αμβροσίας καί νέκταρος. Όταν λοιπόν επέμφθη η επιστολή αυτή καί ετέθη επί του στήθους του Αγίου, έδωκε τόν εαυτό του ο θείος Πατήρ, διότι η θήκη που περιείχε τό άγιο λείψανο ευκόλως καί χωρίς κόπο φερόταν ανεμποδίστως. Τότε έγιναν καί πολλά θαυμάσια σε όσους μετά πίστεως τόν ασπάσθηκαν. Εξόχως δέ ήταν ένας χωλός στο μέσον του πλήθους καί μέ πολύ κόπο έκαμε τρόπο καί άγγιξε στους πόδας του το του Αγίου ιμάτιο καί ευθύς ιάθη.

Θέτοντες λοιπόν τό ιερό λείψανο σε χρυσοκόλλητη λάρνακα καί βαστάζοντας αυτήν, εκίνησαν τήν οδοιπορία πρόθυμοι μέ ψαλμωδία πολλή, μέ λαμπάδες καί θυμιάματα καί σε όσες πόλεις καί χώρες υποδέχονταν τόν Άγιο, αγιαζόντουσαν. Όταν δέ πλησίασαν στήν Χαλκηδόνα καί τό άκουσαν στήν βασιλεύουσα, έδραμαν όλοι νέοι καί γέροντες μέ πόθο πολύ νά τό προϋπαντήσουν, ως έπρεπε, καί γέμισε πλοία όλη η θάλασσα, η οποία φαινόταν σαν γη στερεά.

Όταν έφθασε τό άγιο λείψανο αντίπερα της Κωνσταντινουπόλεως, εξήλθε ο Πατριάρχης μετά του βασιλέως καί όλη η Σύγκλητος γιά νά προϋπαντήσουν τόν Άγιο. Τήν θήκη δέ τήν έχουσα τό άγιο λείψανο έβαλαν σε πλοίο βασιλικό. Γενομένης δέ τρικυμίας, τά μέν άλλα πλοία διεσκορπίσθησαν σε ένα καί άλλο μέρος, τό δέ πλοίο τό περιέχον τό άγιο λείψανο εξήλθε στόν αγρό της Καλλιτρόπης χήρας, τήν οποία η Ευδοξία αδίκησε, όπως προείπαμε, καί τότε πάλιν έγινε στήν θάλασσα γαλήνη.

Όταν δέ έφθασαν στόν ορισμένο τόπο εκείνοι, που βάσταζαν τό τίμιο λείψανο, είδαν ότι έκλινε πάλι θαυμασίως πρός τό εν μέρος αφ' εαυτού του, εκείνο τό ηυτρεπισμένο καί ετοιμασμένο γιά τόν Άγιο κουβούκλιο καί προσκαλούσε μέ σχήμα τό λείψανο.

Μέγας ει, Κύριε, καί θαυμαστά τά έργα σου!

Όταν έβαλαν στό πλοίο εκείνο τό τίμιο λείψανο, ο μέν βασιλεύς είχε πόθο νά υπάγει στά βασίλεια, αλλ' ως φαίνεται δέν ήθελε ο Άγιος Χρυσόστομος, γι' αυτό κατέβηκε τό ρεύμα της θαλάσσης του Ελλησπόντου δυνατό. Πρώτα λοιπόν εφέρθη τό άγιο λείψανο στόν Ναό του Αποστόλου Θωμά, τόν ονομαζόμενο του Αμαντίου, όπου ο βασιλεύς ήταν παρών καί σκέπαζε με την βασιλική του χλαμύδα την θεία σορό του λειψάνου και μαζί παρεκάλει τόν Άγιο νά παύσει τόν κλονισμό του τάφου της μητρός του, ο οποίος έτρεμε ήδη τριάντα τρία έτη' καί δή επέτυχε της αιτήσεως διότι στάθηκε, παραδόξως, ο κινούμενος τάφος εκείνης.

Μετά από αυτά εκομίσθη τό άγιο λείψανο στο Ναό της Αγίας Είρήνης. Εκεί, έβαλαν τό άγιο λείψανο επάνω στό ιερό Σύνθρονο καί εβόησαν άπαντες: «Απόλαβε τόν θρόνο σου, Άγιε». Ύστερα απέθεσαν τήν θήκη του λειψάνου επί τής βασιλικής αμάξης καί έφεραν αυτό στόν Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκεί έβαλαν τό άγιο λείψανο επάνω στήν ιερά καθέδρα καί, ω του θαύματος! επεφώνησε στό λαό το «Ειρήνη πάσι καί τη Ευδοξία συγχώρησις». Καί ύστερα ετέθη υποκάτω στήν γη όπου καί τώρα ευρίσκεται. Οταν δε η ιερά λειτουργία ετελείτο, θαύματα μεγάλα γινόντουσαν, δοξάζοντας ο Θεός με αυτόν τον τρόπο τους δοξάζοντες Αυτόν.

 

ΕΝΑΣ ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ 1971

 

Ένας θρύλος του 19ου αιώνα λέει ότι η Αλήθεια και το Ψέμα συναντήθηκαν κάποτε. Το Ψέμα καλημέρισε την Αλήθεια της είπε «Ωραία μέρα σήμερα». Η Αλήθεια για να βεβαιωθεί κοίταξε γύρω και τον ουρανό και όντως η μέρα ήταν ωραία. Περπάτησαν για λίγο, ώσπου έφτασαν σε ένα μεγάλο πηγάδι γεμάτο νερό. Το Ψέμα βούτηξε το χέρι του στο νερό και γυρίζοντας στην Αλήθεια της είπε «Ωραίο και ζεστό το νερό. Θες να κολυμπήσουμε μαζί»; Και πάλι η Αλήθεια ήταν καχύποπτη. Δοκίμασε όμως με το χέρι της το νερό και πράγματι ήταν ζεστό. Μπήκαν λοιπόν και οι δυο τους στο νερό και κολυμπούσαν για αρκετή ώρα, όταν ξαφνικά το Ψέμα, βγήκε από το πηγάδι, φόρεσε τα ρούχα της Αλήθειας και εξαφανίστηκε

Η Αλήθεια θυμωμένη βγήκε γυμνή τρέχοντας παντού ψάχνοντας για το Ψέμα να πάρει τα ρούχα της. Ο κόσμος που την έβλεπε γυμνή, γύριζε το βλέμμα του αλλού είτε από ντροπή είτε από θυμό. Η φτωχή Αλήθεια ντροπιασμένη γύρισε στο πηγάδι και χώθηκε εκεί για πάντα. Έκτοτε το Ψέμα γυρίζει ανενόχλητο ντυμένο σαν Αλήθεια ικανοποιώντας τα τερτίπια του κόσμου, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν θέλει να δει τη γυμνή Αλήθεια.

 

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

Αυτο ακριβως εγινε το 1924, αυτο εγινε το 1937, αυτο εγινε και το 1971, αυτο γινεται εκτοτε και μέχρι σημερον.

• 2 ημ.
• 
  

• Απάντηση
• Τροποποιήθηκε

Panagiotis Politis

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΟ 1924:

(Όλες είχαν κοινό σκοπό - την κατάργηση της ορθοδόξου Αποστολικής Διαδοχής)

1937' - ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ (Καβουρίδης)

1976' - ΠΡΩΗΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ (Μακρής)

1995 - ΠΡΩΗΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (Μακρής) ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ

2003' - ΠΡΩΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Μεσσιακάρης)

2019' - ΠΡΩΗΝ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΣ (Κοντογιάννης)

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση
• Τροποποιήθηκε

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

"Ουαι οι λεγοντες το φως σκοτος και το σκοτος φως" ...

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση
• Τροποποιήθηκε

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

Άγιος Νεκτάριος:

Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν' ανεβάζεις τον εαυτό σου σ' ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ! Η σιωπή όμως... η σιωπή! Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν' ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο. Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου. Και δυο φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού. Πού να ΄βρεις μετά διάθεση και θάρρος ν΄ ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων! Γι΄ αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο. Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο: Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όριά σου, θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα. Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στη συκοφαντία.

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

Η μιση αληθεια δεν ειναι καθολου αληθεια ... Αναγκη να αποκατασταθει πληρως η αληθεια και επι του θεματος της "χειροθεσιας" του 1971, και επι πολλων αλλων θεματων; ωστε να μη καταντησωμεν "εξ ημισειας ορθοδοξοι", οπως ελεγε ο Αγιος Θεοδωρος ο Στουδιτης δια τους "ορθοδοξους" της εποχης του.

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση

Panagiotis Politis

Τὸ πίπτειν ἀνθρώπινον, τὸ ἐμμένειν ἑωσφορικόν, τὸ μετανοεῖν θεῖον. (Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου).

Μεγάλη ευλογία η ζωή! Μας παρέχει ακόμη ευκαιρίες... για να αλλάξουμε την ιστορία!

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

ΟΙ ΕΞ ΗΜΙΣΕΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

«Οὐκ ἐσμέν ἀποσχισταί, ὦ ἁγία κεφαλή, τῆς τοῦ Θεοῦ ‘Εκκλησίας΄ μήποτε τοῦτο πάθοιμεν. ‘Αλλ’ εἰ καί ἄλλως ἐν πολλοῖς ἁμαρτήμασιν ὑπάρχομεν, πλήν ὀρθόδοξοι καί τῆς Καθολικῆς ‘Εκκλησίας τρόφιμοι, πᾶσαν αἵρεσιν ἀποβαλλόμενοι, καί πᾶσαν καθολικήν καί τοπικήν σύνοδον ἐγκεκριμένην ἀποδεχόμενοι΄ οὐ μήν ἀλλά καί τάς παρ’ αὐτῶν ἐκφωνηθείσας κανονικάς διατυπώσεις. Μηδέ γάρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας, τόν τήν πίστιν ὀρθήν οἰόμενον ἔχειν, τοῖς δέ θείοις κανόσιν μή ἀπευθυνόμενον». (Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99, 989 A, Πρός Νικηφόρον Πατριάρχην)...

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση

Panagiotis Politis

...τὸ ἐμμένειν ἑωσφορικόν...

• 1 ημ.
• 
  

• Απάντηση
• Τροποποιήθηκε

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

Συμφωνώ ότι το εμμενειν εις το ψευδος της επιστρεψασης Εξαρχιας οτι οι Ρωσοι τον Σεπτεμβριον του 1971 εδεχθησαν την Ομολογιαν Εκκλησιολογιαν μας και διεκοψαν κοινωνιαν μετα των νεοημερολογιτων και υπο την προυποθεσιν αυτην εγινε η ενωσις μετα των Ρωσων της Διασπορας και εδεχθησαν (οι της Εξαρχιας) χειροθεσιαν, την οποιαν προς παραπλανησιν Κληρου και Λαου μετωνομασαμεν "ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ" κλπ.κλπ. και η εμμονή εις αυτά και η αρνησις να γινη διαλογος επ αυτων... ειναι εκ του διαβόλου και οχι εκ του Θεου.

• 1

  Istinita Pravoslavna Crkva

  Κηρυξ Γνησιων Ορθοδοξων Κοντογιαννης

  Λοιπόν, σας χειροτόνησαν και εσάς αυτοί απο το 71'. Δηλαδή, δεν γίνατε τότε κανονικός Επίσκοπος;

  ημ.
• 
  

• Απάντηση
• Τροποποιήθηκε

Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων

Καταλαβαινω οτι εχεις προβλημα στην γλωσσα ... Αν θέλεις διατύπωσε καλυτερα την σκεψι σου για να καταλάβω κι εγω τι εννοείς.

 

ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 1974 ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

 

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ, 

ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΠΕΡΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 1974.

 

ΠΡΟΣ τον Μακαριότατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Κον Κον ΑΝΔΡΕΑΝ

 

 

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Πανοσιολογιώτατοι,

Αιδεσιμώτατοι,

Ιερολογιώτατοι

Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί

Σας απευθύνομεν την παρούσαν επιστολήν δια πολλούς και σπουδαίους, ως φρονούμεν λόγους:

Ι) Διότι συμφώνως προς Γεννάδιον τον Σχολάριον, τον πρώτον μετά την Άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως Οικουμενικόν Πατριάρχην, όστις κατά πολύ ηγωνίσθη κατά της ψευδοσυνόδου και ψευδοενώσεως της Φλωρεντίας, όσον σχεδόν και ο Άγιος Μάρκος ο Εφέσσου ο Ευγενικός, ‘ Τους Επισκόπους υμών επιτηρείται ίνα φρονώσιν ορθώς εις τα της Πίστεως, τα δε λοιπά, έστωσαν τα μεν αδιάφορα’.

2) Διότι κατά τον Άγιον Μάρκο τον Εφέσσου, ‘ Ου χωρεί συγκατάβασης εις τα της Πίστεως’.

3) Διότι κατά την Έγκύκλιον των Ανατολικών Πατριαρχών του έτους 1848 ‘Το σώμα της Εκκλησίας, ο λαός αυτός εστί’.

4) Διότι κατα Μελέτιον τον Ομολογητήν, ‘Το την αλήθειαν σιγάν, κίνδυνος όντως μέγας και κόλασις αιώνιος και βόθρος απώλειας’.

5) Διότι οι Άγιοι Απόστολοι εις τας Διαταγάς των λέγουν ότι : ‘ Ακούσατε οι Επίσκοποι και ακούσατε οι Λαικοί. Κρίνω κριόν προς κριόν και πρόβατον προς πρόβατον......... λογικά γαρ τα πρόβατα και οι κριοί ούτοι, αλλ’ ουκ άλογα, ίνα μήποτε ειπή ο λαικός, ότι εγώ πρόβατον ειμί και ού ποιμήν. Ώσπερ δε τω καλώ Ποιμένι, το μη ακολουθούν πρόβατο, λύκοις έκκειται εις διαφθοράν, ούτος τω ονηρώ ποιμένι το ακολουθούν πρόβατον, πρόδηλον έχει τον θάνατο’ ( Άποστολικαί Διαταγαί, Βιβλίον β’ Κεφ, 19ον και επ.)

6) Διότι όπως πνευματικοί μας Πατέρες μας εγένησαν εκ της Αγίας κολυμβήθρας και μας εμεγάλωσαν και εγαλούχισαν δια των Αγίων Μυστηρίων και δια του θείου Λόγου των, των συμβουλών των και των κηρυγμάτων των και μας χειραγωγούν προς την Αρχάπαν μας Πατρίδα, την Βασιλείαν των ουρανών, ούτω και ημείς τα τέκνα των, έχωμεν βαρύτατην υποχρέωσιν να βοηθούμεν και συνδράμωμεν εις τους αγώνας των, να συμμετέχωμεν εις την χαράν των και εις τας λυπάς των, να υποδεικνύωμεν εις αυτούς κάθε ερχόμενον ή κρυπτόμενον κίνδυνων( όπως συμβαίνει σήμερον) μετά αγάπης και σεβασμού και γενικώς ειπείν όπως τα τέκνα έχουν καθήκον να προσέχουν και περιποιούνται τους γονείς των, ούτω πολύ περισσότερον τους Πνευματικούς των Πατέρας. Ποιός καλός και υπήκοος υιος, θα αδιαφορούσε δια τους πόνους και τας λύπας και τους κινδύνους των γονέων του; Και δεν θέλει κολασθή ο υιός εκείνος ο οποίος αδιαφορεί δια τον Πατέρα του και την Μητέρα του; Πόσω μάλλον δια τους Πνευματικούς μας Πατέρας;

7) Διότι κατα τα τέσσερα τελευταία έτη, εις τον χώρον της εκκλησίας μας, συνέβησαν πράγματα τα οποία εξένισαν τας συνειδήσεις των πνευματικών σας τέκνων, εγέννησαν απορίας, εδημιούργησαν αιτίας και αφορμάς αποστασίων και διχοστασίων και σχόλια διάφορα τα οποία φυγαδεύουν την ειρήνην, κλονίζουν την εμπιστοσύνην και την ενότητα του σώματος της εκκλησίας, δηλάδή μεταξύ των πιστών, δι όλους αυτούς τους λόγους και άλλους ακόμη και επειδή, ημπορεί μεν οι Επίσκοποι να είναι οι στύλοι του οικοδομήματος της Εκκλησίας και οι Στρατηγοί αυτής, αλλά και ημείς οι λαικοί, είμεθα οι λίθοι οι λογικοί και ζώντες οι αποτελούντες τα τοιχώματα της Εκκλησίας και όταν γίνονται σεισμοί, δεν ταράσσονται μόνον οι κολώνες αλλά ταράσσεται και εις έκαστος λίθος του τοιχώματος Αυτής και όταν πάσχει και πόνα η Κεφαλή, συμπάσχει και το υπόλοιπον σώμα. Και πέραν τούτου, οι γνήσιοι υιοί, δεν έχουν δικαίομα να σιωπήσουν όταν βλέπουν άλλους ψευδουιούς και μητραλοίας, εφειρομένους κατά της Αγίας μητρός των Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλαδή τους λεγομένους “ Συντονιστάς”, συντονιστάς όμως της εκ των ένδοθεν προδοσίας υπεραιρομένους εκ του τύφου και της οιήσεως και επικρίσεως και κατακρίνοντας Αρχιερείς και Συνόδους και προσπαθούντας δια δολίους τρόπων και μέσων να “διορθώσουν” την εκκλησίαν και τους Αρχιερείς και συνόδους και προσπάθούντας να παρασύρουν τους Αρχιερείς, εξαπατώντες και καταδολιεύοντες, με το σύνθημα της δήθεν ενώσεως, της αντί πάσης θυσίας ενώσεως, της ενώσεως προς υιούς αλλοτρίους της ενώσεως με τίμημα την Ορθόδοξον πίστην μας, την πίστην αυτήν, την οποίαν Λαός και κλήρος, υπερήσπισε εν μέσω διωγμών και θυσιών και μόνων επί 50 όλα έτη, όταν βλέπομεν αυτούς, τους υπό το πρόσχημα του δήθεν αδελφού Γνησίου Ορθοδόξου, ύπουλου όμως και δόλιου λύκου, προσπαθούντος να κρημνίση και τους τοίχους και τις κόλώνες με το απατηλό σύνθημα της ενώσεως, και περί των οποίων έχει εφαρμογήν το του Δαυίδ, “ ότι εμοί μεν ειρηνικά ελάλουν και επ’οργήν δόλους, διελογίζοντο”, (Ψαλμ. 34,20) και προσπαθούν να υποσκελίσουν, εαν ήτο δυνατόν ακόμη τοσαύτα έτη ακλόνητους ισταμένους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας και ήδη κινδυνεύοντας να πέσουν εκείθεν όθεν ίσταντο, να διασπάσουν την ορθόδοξον εκκλησίαν μας, την Θεοφρούρητον παράταξιν της Ορθοδοξίας μας, όταν λέγομεν βλέπομεν όλα αύτα, η περαιτέρώ σιωπή δεν επιτρέπεται κατ’ουδένα λόγον και πρόφασιν, θα ήτο καθαρά προδοσία, θα ήτο έγκλημα, εαν δεν εκρούαμεν τον κώδωνα του κινδύνου και εαν δεν τους ερωτούσαμε τα εξης :

1) Ποια μεγάλη ανάγκη επίεζεν υμάς Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς ίνα ενωθώμεν με τους Ρώσους της Διασποράς και ποιά μεγάλη ανάγκη πιέζει ημάς σήμερον να προσπαθούν μερικοί να κάμουν ένωσιν με τους Αυξεντιανούς; Κατά τι ήλλαξαν φρόνημα και πράξιν;

2) Μήπως ενόμισεν κανείς εξ υμών Άγιοι Αρχιερείς ότι δεν ήτο πλήρης και τέλεια η Αρχιερωσύνη υμών; Ημείς τα πνευματικά σας τέκνα,συμφώνως προς την διδασκαλίαν της Ορθοδοξίας, ἀπ’αρχης είμεθα βέβαιοι, δια την τελειότητα της ‘Αρχιερωσύνης σας και εις τούτο αναπαυόμεθα πλήρως. Τι την ηθέλατε την ένωσιν;

3) Προτού μεταβούν οι δύο Αρχιερείς και ο πρωτοσύγκελος Πατήρ Ευγένειος εις Αμερικήν, εγνωρίζατε ή δεν εγνωρίζατε τι πιστεύουν οι Ρώσσοι της Διασποράς; Εάν εγνωρίζατε, πως και διατί ηνώθητε με εκείνους οι οποίοι δεν είχαν την ίδια πίστιν με ημάς; Εάν πάλι δεν εγνωρίζατε τι πιστεύουν οι Ρώσσοι της Διασποράς, διατί δεν εφροντίσατε σχολαστικώς και επιμελώς να πληροφορηθήτε σχολαστικώς και επιμελώς τι πιστεύουν προ παντός επί του θέματος των Μυστηρίων των Νεομερολογιτών και εις το πώς Θεωρούν τους Αυξεντιανούς;

4) Προτού μεταβή η συνοδική Αντιπροσωπεία το 1971 εις Αμερικήν, εγνώριζαν οι Ρώσσοι το “ Πιστεύω” μας; Και αφού υο 1971 και εντεύθεν έμαθαν το “ Πιστεύω” μας, τι αποδείξεις έχετε, ότι το εδέχθησαν και το ησπάσθησαν; Μήπως μας ενέπαιζαν ; Ημπορείτε να μας βεβαιώσητε ότι συνεμορφώθησαν με το “ Πιστεύω” το ιδανικόν μας οι Ρώσσοι από του 1971 εως σήμερον;

5) Ποιαί αποδείξεις υπάρχουν εις χείρας σας , ότι την 15ην Σεπτεμβρίου 1971 εδέχθησαν οι Ρώσσοι την Ομολογίαν της Πίστεως μας, όπως εδιαβάσθη ενώπιων της Συνόδου των υπό του Πρωτοσύγκελου των Γεωργίου Γράμπε; Ηννόησαν τι ακριβώς πιστεύουμεν, ή μήπως ουδέν ηννόησαν; Μήπως δεν ανεγνώσθη, ολόκληρος η Ομολογία της Πίστεως μας όπως είναι καταχωρημένη εις τον “ ΚΗΡΥΚΑ” αλλά μέρος αυτής επι τροχάδην και προχείρος;

6) Υμείς οι δύο χειροθετηθέντες την 17ην και 18ην Σεπτεμβρίου 1971 Σεβασμιώτατοι Επίσκοποι κ.κ Κάλλιστος και Επιφάνειος , υπό ποιαν εύνοιαν εδέχθηκε την χειροθεσίαν εκείνην; Τι επιστεύατε εκείνην την στιγμήν; Και μην μας ειπήτε ότι αυτά είναι αρμοδιότης των αρχιερέων μόνον, διότι παν ότι αφορά εις την Πίστιν και εις την ορθόδοξον πορείαν της Εκκλησίας, δεν ενδιαφέρει μόνον τους Αρχιερείς, αλλά εξ’ίσου ενδιαφέρει και τους Ορθοδόξους Λαικούς, τους αποτελούντας το Σώμα της Εκκλησίας και θέλοντας τους επισκόπους των να στέκονται εις το ύψος της Ορθοδοξίας όπου τους ετοποθέτησε το πνεύμα το Άγιον και όχι εκεί που επιδιώκουν οι διάφοροι Περικλήδες.

Ο Χριστός, δια μέσου των Αγίων Αποστόλων, άφηκεν την Ορθόδοξον Πίστιν ως Παρακαταθήκην εις τας χείρας των ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ και ως ιδιοκτησίαν των να την κάνουν ότι θέλουν, αλλά μα την παρουσιάσουν λογαριασμόν, διότι μόνον διαχειρισταί είναι και θα ζητηθεί λογαριασμός κατά πάντα και μάλιστα λεπτομερής και φοβερός. Η δε διαχείρησις δέον να γίνεται συμφώνως προς το θέλημα του Χριστού και κατά την καθοδήγησιν του Παναγίου πνεύματος ούχι κατά θέλημα ίδιον ή κατά τας υπαγορεύσεις ωρισμένων κακών, κάκιστων συμβούλων ενίων Αγίων Αρχιερέων. Τούτο να μη λησμονείται ούδ’ επί στιγμήν, διότι ο ποιμήν ο καλός, “ όταμ τα ίδια πρόβατα αυτώ ακολουθεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού . αλλοτρίων την φωνήν” (Ιωάν. Ί 4-5)

7) Συλλειτουργούν σήμερον οι Ρώσσοι με Νεοημερολογίτας και Αυξεντιανούς, Ναί ή όχι; Και εάν αυτό΄λι συλλειτουργούν με αυτούς, πως υμείς θα δεχθήτε συλλειτουργίας με αυτούς και διατί εξακολουθήτε να είσθε ηνωμένοι με τους Ρώσσους ;

Τι είδους ένωσις ήτο αυτή, καθ’ην στιγμήν οι Ρώσσοι, ήσαν ηνωμένοι με τους Αυξεντιανούς που πιστεύουν κακοδόξως και συγχρόνως οι ίδιοι οι Ρώσσοι ηνωμένοι και με υμάς που πιστεύετε ορθοδόξως; Δεν συλλειτουργείτε με τους Αυξεντιανούς και καλώς πράττετε, διότι κακοδοξούν σφόδρα, διότι εις τα ζητήματα της Πίστεως είναι ύπουλοι, αλλά πιστεύοντες και αλλά παρουσιάζοντες και διότι δεν έχουν έγκυρο την Αρχιερωσύνην. Αλλά διότι πρότερον όλοι υμείς και σήμερον μερικοί από Υμάς, συλλειτουργείτε , όχι μόνο με τους Αυξεντιανούς; Δηλαδή δεν συλλειτουργήτε απ’ευθείας με τους Αυξεντιανούς και δεν κοινωνείτε εκ του αυτού ποτηρίου, αλλά κοινωνείτε εκ του ίδιου ποτηρίου από το οποίον κοινωνούν Ρώσσοι και Αυξεντιανοί, ως δια σωλήνος εκ του αυτού ποτηρίου, κατά την αρχη των συγκοινωνούντων δοχείων, δηλαδή δια μέσου των Ρώσσων; Και όταν βλέπουν αυτά τα πράγματα οι αντίπαλοί μας, τι λέγουν και πως μας θεωρούν; Και με άλλα λόγια, δεν κοινωνείτε εκ του ίδιου ποτηρίου μαζί με τους Αυξεντιανούς, όχι αλλά κοινωνείτε εκ του ποτηρίου των Ρώσσων εκ του οποίου κοινωνούν και οι Αυξεντιανοί.

9) Δύνασθε να διαβεβαιώσεται υπευθύνως και επισήμως ότι οι επίσκοποι και οι ιερείς της Ρωσσικής εκκλησίας της Διασποράς, δεν συλλειτουργούν σήμερον με Νεοημερολογίτας και ότι δεν κοινωνούν εκ του αύτου ποτηρίου των Νεοημερολογιτών;

10) Ημπορείτε να διαβεβαιώσεται το χριστεπώνυμον πλήρωμα, ότι οι Ρώσσοι της Διασποράς, μετά των οποίων έχετε κάμει ένωσιν και ΣΠΟΡΑΔΙΚΟΣ συλλειτουργείτε μετ’αυτών, δεν έχουν εις τους κόλπους των, ενορίας και παραρτήματα Νεοημερολογιτών και κοινωνούντων προς τους Νεοημερολογίτας; Ημπορείτε να μας διαβεβαιώσετε εν Αρχιερατική παρρησία, ότι τούτο δεν συμβαίνει, μερικώς τουλάχιστον; Και δεν είναι τούτο κίνδυνος ψυχής και συμμετοχή εις τα επιτίμια των Αγίων Πατέρων, άτινα επιπίπτουν επί των κεφαλών των κακοδόξων και των κοινωνούντων αυτοίς;

11) Οι Ρώσσοι της διασποράς, συλλειτουργούν ή δεν συλλειτουργούν σήμερον με κληρικούς του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και του Πατριαρχείου Σερβίας οι οποίοι συλλειτουργουν με Νεοημερολογείτας; Και μάλιστα όταν αύτοι οι κληρικοί των Ιεροσολύμων και της Σερβίας, ανήκουν εις το λεγόμενων “Παγκόσμιο Συμβούλιον Εκκλησιών” το Συνέδριον τούτο του Αντιχρίστου; Μήπως προβλέπουν καμμίαν τοιαύτην συγκατάβασιν οι Ιεροί κανόνες ; Και εάν ναι, που γράφεται αύτο;

12) Γνωρίζετε ότι κατόπιν Συνοδικής Αποφάσεως της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, είναι ξυρισμένοι, άλλοι ημίξυρισμένοι και άλλοι κουρεμένοι; Ναι ή όχι;

13) Γνωρίζετε ότι το πλείστον των Κληρικών της Ρωσσικής Εκκλησίας της Διασποράς, ο Ρώσσος Επίσκοπος του Αγίου Φραγκίσκου της Αμερίκης, έδωκεν εντόλην μετ’απειλής επιτιμίου και αναθέματος κατά πάντος ιερέως της επαρχίας του, όστις θα τολμήση να μυρώση έναν προτεστάντην και όθεν “ μυρωθεντα” υπό κακοδόξου ιερέως του Πατριαρχείου Αντιόχειας δήθεν μυρωθέντα, οι Ρώσσοι της Διασποράς τον εκοινωνούσαν;

14) Γνωρίζετε ότι αυτόν τον ίδιον, πρώην προτεστάντην, άλλος Ρώσσος ιερεύς, ηρνήθη να τον βαπτίση λέγων ότι “ένα είναι το βάπτισμα Ορθοδόξων και Προτεστάντων”;

15) Γνωρίζετε ότι γενικώς, οι ιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, έχοντες εντολάς των επισκόπων των, ως επι το πλείστον αρνούνται να βαπτίσουν τους προσερχομένους εις την “Ορθοδοξίαν’’ των Προτεστάντας, αρκούμενοι εις το μύρωμα μόνον και εκ του λόγου τούτου, εις τους περρισότερους Ρωσσικούς Ναούς της Διασποράς , δεν υπάρχούν κολυμβήθραι; Δηλαδή τουλάχιστον εις τα 80.ο/ο των ναών των; Διατί άραγε;

16) Γνωρίζετε ότι οι ιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, μετά των οποίων έχετε κάμει ένωσιν, ιερουργούν ΜΙΚΤΟΥΣ γάμους Προτεστάντων μετά Ορθοδόξων και ότι έναν τοιούτον γάμον, ο Πρωτοσύγκελος Γεώργιος Γράμπε, των επικόλλησε εις τα βιβλία Γάμων της Ιεράς Συνόδου;

17) Γνωρίζετε ότι η Ρ.Ε.Δ (Ρώσσικη Εκκλησία Διασποράς) , μεταχειρίζεται εις πολύ μεγάλη κλίμακα ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΑΣ ΕΙΚΟΝΑΣ εις τους Ναούς της;

18) Γνωρίζεται ότι ο γνώστός Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Μητρόπουλος της Ρ.Ε.Δ (Ρώσσικη Εκκλησία Διασποράς) εις το μοναστήρι του της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εν Βοστώνη της Αμερικής. Έχει εικόνας του αποβιώσαντος νεοημερολογίτου Φωτίου Κόντογλου και ότι εις το όπισθεν μέρος των εικόνων γράφει ο ίδιος: “ Δια χειρός μακαρίου ευλογημένου Φωτίου Κοντογλου” , ότι αυτός ο Παντελεήμων ή μάλλον Παντερεήμων και άλλοι της Ρ.Ε.Δ., διαλαλούν ότι τάχα ηγίασεν και εμυρόβλησεν, ποιός; Ένας σχισματικός αποβιώσας νεοημερολογίτης, ότι ο ίδιος αυτός Παντελεήμων είναι ο αίτιος της ψευδοαγιοποιήσεως το θανούσης το 1960 σχισματικής νεοημερολογιτίσσης και κακοδόξου Ειρήνης Πατέρα, ενώ εξ’αντιθέτου ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ τον οικουμενικόν Διδάσκαλον της Ορθοδοξίας, τον Άγιον Αυγουστίνον, δια Συνοδικής Αποφάσεως της Ρωσσικής Εκκλησίας της Διασποράς εκδοθείσης μόλις το έτος 1972 ήτοι μετά την ένωσιν μεθ’υμών και κατόπιν εισηγήσεως του περίεργου αυτού έλληνος Αρχιμανδρίτου Παντελεήμονος, ως άλλοι υπερφίαλοι Πάπαι, καταργήσαντες δια προσφάτου αποφάσεως των τον Άγιον Γεώργιον και άλλους Αγίους και μάλιστα αυτήν αυτήν την κατόπιν της καταργήσεως ταύτης αγνόησιν του Αγίου Αυγουστίνου, την ανακοινολι ο Μόντρεαλ και πάντος Καναδά Βιτάλιος και μάλιστα με την υπογραφήν του; Δηλαδή καταργούν τους Αγίους της Ορθοδοξίας και ανακηρύσσουν άλλους Αγίους νεώτερους, εν τω σχίσματι και τω αναθέματι αποθανόντας, των Φώτιον Κοντογλου και την Ειρήνην Πατέρα; Και επιπλέον δια να δικαιολογήσουν την ιεροσυλίαν των ταύτην περί του Αγλιου Αυγουστίνου, διαδίδουν υβριστίκως, ότι τάχα ήτο αιρετίκος ο Άγιος Αυγουστίνος και ότι έχει γράψει αιρετικά συγγράμματ, ενώ ταύτα έγραψε προτού βαπτισθή , ως είναι απόλυτως βεβαίον,έτι εν τη κακοδοξία ευρισκόμενος και όχι όταν εβαπτίσθη και αργότερα έγινε και Επίσκοπος και λαμβάνει μέρος εις την Καρθαγένη Σύνοδον, εις τα Πρακτικά και τους Κανόνας της οποίας αναφέρεται το όνομα του 9-10 φοράς.Θα μας ειπούν τώρα οι Ρώσσοι και ο Παντελεήμων και η συνοδία των ότι και η εν Καρθαγένη Σύνοδος έσφαλε, δεχθείσα την Συμμετοχήν του Αγ. Αυγουστίνου;

19) Γνωρίζετε ότι πολλοί κληρικοί της Ρ.Ε.Δ., εκτός του ότι ξυρίζονται και κουρεύονται, αποβάλλουν το Τίμιον Ράσσον και γυρίζουν τήδε κακείσε με τα πανταλόνια; Τι θα ειπούν οι Νεοημερολόγίται όταν Σας βλέπουν ηνωμένους με τοιούτους πανταλονοφόρους;

20) Γνωρίζετε ότι αίθουσαν Ιερού Ναού, μετά την Θείαν Λειτουργίαν, μετατρέπουν εις Αυλαία Θεάτρου,φέρουν εκεί μέσα Μουσικόν Συγκρότημα, γίνονται εκεί μέσα χοροί και άσματα, παίζουν θέατρον εντός της Εκκλησιας οι Ηθοποιοί, οι κατά τους Αγίους Πατέρας “ Επί σκηνής διαβεβλημένοι” και εις το τέλος μεθοκοπούν;

21) Γνωρίζετε ότι η Ρ.Ε.Δ αφήνει η μάλλον προτρέπει τα μέλη της να συμπροσεύχονται με την “ Μετροπόλια” δήλαδή το εν Αμερική εξάρτημα του Πατριαρχείου της Μόσχας, το οποίον “Πατριαρχείον” έδωκε τα μυστήρια εις τους Παπικους ;

22) Γνωρίζετε ότι δίδουν την θείαν Κοινωνίαν ανεξελέγκτως ; χώρις την παραμικράν Νηστείαν και χωρίς Κανόνα, έστω και αν μεσολαβούν θανάσιμα σαρκικά ή άλλα αμαρτήματα; Γνωρίζετε ότι το Σάββατον κρεωφαγούν και την Κυριακή κοινωνούν; Και δεν είναι αυτό μέγιστη ασέβεια; Και θα εξακολουθήσωμεν κοινωνούντες αύτων ταις ασεβείαις και της δυσσεβείας ταις πλάναις , ως θέλουν ακόμη δυστυχώς μερικοί από ημάς, δηλαδή επίσκοπο της ημετέρας Εκκλησίας;

23) Γνωρίζετε ότι οι Ρώσσοι εδέχθησαν εις τους κόλπους των κληρικούς Νεοημερολογίτας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ανευ χειροθεσίας, δηλαδή σχισμαικούς και κακοδόξους τους εδέχθησαν άνευ χειροθεσίας ενώ οι Υμάς απεφάσισαν το 1971 χειροθεσίαν;

24) Γνωρίζεται ότι επιτρέπουν εις τας γυναίκας να λαμβάνουν δισκία (δηλαδή κοινώς χάπια) αποφυγής της τεκνογονίας με την φαρισαικήν και Ιησουιτικήν πρόφασιν ότι πρέπει τάχα να υπακούουν εις τους συζύγους των και ότι δεν χρειάζονται σήμερον παιδία, διότι…… άκουσον, άκουσον, πλησιάζει λέγουν η Δευτέρα Παρουσία;

25) Γνωρίζεται ότι όσα αιρετικά ανδρόγυνα Παπικών και Προτεστάντων προσέρχονται εις την Ρωσσικήν Εκκλησίαν της Διασποράς (ΡΕΔ), αλλά μυρώνουν και άλλα , κάπου-κάπου δηλαδή, τα βαπτίζουν, αλλά οπωσδήποτε δεν τα στεφανώνουν;

26) Γνωρίζετε ότι οι κληρικοί της Ρώσσικης Εκκλησίας της Διασποράς κηρύττουν ότι οι Αιρετικοί θα σωθούν,ναι δεν είναι τούτο κήρυγμα του αντιχρίστου; Διότι αν σώζωνται οι διάφοροι βλάσθημοι κατά του Αγίου Πνεύματος, τότε ολόκληρος η Ορθόδοξος Εκκλησία, ολόκληρων το κείμενον των Ιερών Κανόνων, διαψεύδεται και αναιρείται. Ποια τότε διαφόρα μεταξύ αλήθειας και αιρετικής πλάνης; Ποιά διαφορά μεταξύ Ορθοδοξίας και αιρέσεων; Μήπως και οι εν Ελλάδι “Ζωικοί” δεν κηρύττουν τα ίδια: Που εύρον αυτό γεγραμμένον;

27) Γνωρίζετε ότι οι κληρικοί της Ρώσσικης εκκλησίας της Διασποράς λέγουν ότι, όταν ένας αιρετικός μυρωθή η βαπτισθή,η θεία Χάρις αγιάζει και τα λοιπά “ Μυστήρια” των αιρετικών; Και δεν είναι τούτο κακοδοξία;Που εύρον αυτό γεγραμμένον;

28) Γνωρίζετε ότι οι Ρώσσοι εις μερικούς Ναούς των έχουν αγάλματα και εικόνας άνευ φωτοστεφάνου; Γνωρίζετε ότι τους εναντιομένους εις τα αγάλματα και τας άνευ φωτοστεφάνου εικόνας, τους ονομάζουν “Πεπλανημένους ’’ όπως οι Ρώσσοι Πρεσβύτεροι Βλαδίμηρος και Σεραφείμ εις την πόλιν του Βανκούβερ του Καναδά;

29) Γνωρίζεται και το ακόμην χειρότερον, ότι επιτρέπουν εις τα πληρώματά των να εκκλησιάζωνται εις τας Ουκρανικάς Ουνιτικάς Εκκλησίας όπου μνημονεύεται ο Πάπας, ων εαν ήτο δυνατόν ποτέ “ να συλλέξωσιν από ακάνθων σταφυλάς ή από τριβόλων σύκα ’’ όπως λέγει ο Κύριος εις το Ιερόν Ευαγγέλιον;

30) Γνωρίζετε ότι ο Μητροπολίτης Φιλάρετος, την 16/10/1972, εις κήρυγμα του γενόμενον εν Νέα Υόρκη, μεταξύ άλλων εδογμάτισεν ότι η κόλασις έχει τέλος και ότι ο άσπλαχνος πλούσιος του Ευαγγελίου, θα τύχη συγχωρήσεως και σωτηρίας μετά την “ προσωρινήν κόλασιν”, λέγων ότι: “ Μετά από αυτά τα δεινά, δηλαδή μέτα την κόλασιν το έλεος του Θεού, ίσως να δωρήση ις αυτόν την σωτηρίαν δια την αιωνιότητα ”. Και ας μην προσπαθήση κανείς να τον δικαιολογήση, διότι το λέγει σαφώς: “ Μετά από αυτά τα δεινά, δηλαδή μετά την προσωρινή κόλασιν,ήτοι τα δεινά αυτά, “μετά”, κατόπιν, η κόλασις αυτή θα τελειώση και θα υπάρξη δι’αυτόν έλεος, θα του δώση ο θεός τον Παράδεισον, δηλαδή κατά Φιλάρετον μετά την κόλασιν εις τον Παράδεισον. Και ναι μεν λέγει ότι αυτό το λέγει κάποιος Μητροπολίτης ονόματι Αντώνιος, πλην με το να λέγη και αυτός, σημαίνει ότι υιοθετεί τα λεγόμενα αυτά του Αντωνίου και εξ αντιθέτου δεν μας λέγει ότι αυτό το λέγει Πατήρ τις της Εκκλησίας, διότι ουδείς Πατήρ της Εκκλησίας το λέγει αυτό, ει μη μόνο αιρετικός Ωριγένης. Ίσως αντιτείνη κανείς,ότι αυτό το λέγει ο Φιλάρετος, στηριζόμενος εις την περί μνημοσύνων διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αλλά τούτο, εάν το ειπή κανείς, είναι καθαρά πρόφασις εν αμαρτίαις και προσπάθεια δικαιολογήσεως των αδικαιολογήτων, διότι με τίποτε δεν καλύπτεται και με τίποτε δεν δικαιολογήται η πλάνη αυτή. Γνωρίζομεν καλώς ότι τα μνημόσυνα έχουν ισχύν ενώπιον του Θεού εις τας περιπτώσεις όπου η προαίρεσις του ανθρώπου εκινήθη, έκαμε την αρχήν προς μετάνοια, αλλά δεν επρόφθασε διότι τον κατέλαβεν ο θάνατος,ή εξομολογήθη μεν δεν ετελείωσεν όμως ή δεν επρόφθασε τον Κανόνα του, ή έκαμε τον Κανόνα του και ως άνθρωπος μεταξύ της τελευταίας του εξομολογήσεως και του θανάτου του ήμαρτεν, ή μεταβαίνων προς την συνάντησιν του πνευματικού πατρός, τον κατέλαβεν ο θάνατος και κατα πάσαν περίπτωσιν, ευρισκόμενος εν φόβω Θεού και εν μετανοία δεν απετελείωσεν ότι επιτάσσει η Εκκλησία προς διόρθωσιν βίου ο αμαρτωλός και οπωσδήποτε όλα αυτά δεν ισχύουν εις τας περιπτώσεις των θανάσιμων αμαρτημάτων. Εις την περίπτωσιν όμως των ισχυρισμών του Φιλαρέτου και του Ωριγένους, ουδεμία ομοιότης υπάρχει με εκέινα τα οποία διδάσκει η εκκλησία η Ορθόδοξος, διότι ο άσπλαχνος πλούσιος του Ευαγγελίου βασανίζεται, “ εν βασάνοις ευρισκόμενος”, λόγω του πλέον θανάσιμου αμαρτήματος, της ασπλαχνίας η οποία όπως η αγάπη είναι η μεγαλυτέρα αρετή, έτσι και η ασπλαχνία είναι το ακριβώς αντίθετο από της αγάπης και πέραν τούτου, ο άσπλαχνος πλούσιος απέθανεν ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ και ακόμη εις τον Άδην λέγει “ Ουχί Πάτερ Αβραάμ”, δηλαδή αντιτάσσει την αντιλογίαν και τον αμετανόητον εγωισμόν, ακόμη και εκεί και ο Φιλάρετος μας ομιλεί περί αιωνίου σωτηρίας μετά ορισμένων χρόνον κολάσεως, ωσάν τον Ωριγένην και τους Παπικούς και αυτό είναι Α Ι Ρ Ε Σ Ι Σ και κανείς να μην προσπαθή να τον δικαιολογήση.

31) Γνωρίζετε ότι ο Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νεκταρίου εις Τορόντο του Καναδά Παναγιώτης Καραθανάσης, την 7ην Απριλίου 1973, δηλαδή μετά την ένωσιν και μετά την Ομολογία Πίστεως και την μύρωσιν των μελών της Οικογένειας του γενομένην το 1972, ανέγνωσε τα “Σαράντα” εις την λεχώ και το νεογέννητον του νεοημερολογίτου Διονυσίου Παναγιώτου Νικολοπούλου, καίτι εγνώριζεν ότι και αυτός ήτο και είναι Νεοημερολογίτης.

32) Ας έλθωμεν νυν εις την από 12ης Σεπτεμβρίου 1974 “ Γραπτήν ομολογία Πίστεως” της Συνόδου των Επισκόπων της Ρώσσικης Εκκλησίας της Διασποράς, της οποίας ελάβατε γνώσιν όλοι οι Άγιοι Αρχιερείς και ασφαλώς πολλαί συζητήσεις έγιναν μεταξύ Σας εν Συνόδω και εκτός Συνόδου.

Παρακαλούμεν και ερωτώμεν: Είναι Ορθόδοξος η Ομολογία αυτή; Αναπαύει τας Αρχιερατικάς σας συνειδήσεις; Δεν το πιστεύομεν. Εαν τυχόν η Ομολογία αυτή των Ρώσσων αναπαύει Υμάς, ουδόλως αναπαύει τας συνειδήσεις του Ορθοδόξου πληρώματος και τότε ευρισκόμεθα προ διαστάσεως μεταξύ Ορθοδόξου Λαού και Ιεραρχίας. Εάν αναπαύεσθαι εις αυτήν την “ Ομολογίαν”, τότε αυτό σημαίνει ότι μεταξύ Υμών και ημών “ Χάσμα μέγα εστήρικται” και ότι όσοι δέχονται αυτήν την “ Ομολογίαν” ως Ορθόδοξων, εξέστησαν και παρεξετράπησαν της ευθείας Γραμμής των Αγίων Πατέρων και του μακάριας μνήμης Αρχιεπισκόπου και Πατρός ημών Ματθαίου του Α’, την οποίαν Γραμμήν Γνήσιος Ορθόδοξος Κλήρος και Λαός, αταλαντεύτως ετήρησεν συνεχώς από του έτους 1924 μέχρι σήμερον. Αλλά ας έλθωμεν εις αυτήν ταύτην την “ Ομολογία” των Ρώσσων. Λέγει: “ Η Ρωσσική Ορθόδοξος Εκκλησία εκτός Ρωσσίας, θεωρεί την εισαγωγήν του Νέου Ημερολογίου ως λάθος”. Τι εννοεί η Ρωσσική Ορθόδοξος Εκκλησία, όταν λέγει “λάθος”; Λάθος είναι κάτι το οποίον “ έ λ α θ ε ν”, μας διέφυγε, κάτι το μη ηθελημένον, το μη σκόπιμον, το μη επίτηδες, κάτι το οποίον δεν το έχομεν καλώς αντιληφθή εις την διάννοιαν μας, κάτι το δευτερεύον, κάτι το οποίον δεν το ανεμέναμεν. Λάθος είναι κάτι το οποίον εν πάσι περιπτώσει δεν αναφέρεται εις σοβαρόν ζήτημα ή πράγμα, εις κάτι το θεμελιακόν, το κεφαλαιώδες, αλλά κάτι το δευτερεύον η επουσιώδες, αναφερόμενον εις λεπτομέρειας.

Η ημερολογιακή όμως μεταβολή, δεν είναι “λάθος”, είναι έγκλημα, είναι κακούργημα κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όταν είναι “λάθος” το πολύ-πολύ να θεωρηθή ως πταίσμα, αλλά δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως “λάθος” ένα κακούργημα. Έχομεν δικαίωμα να ονομάζωμεν “λάθος” μιαν καινοτομίαν, ητις επέφερε σχίσμα εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, το οποίον αίμα μαρτυρίου δεν δύναται να εξαλείψη κατά Ιωάννην τον Χρυσόστομον. Η ημερολογική καινοτομία, εγένετο κατόπιν προσπαθειών του Παπισμού από το 1582 εως και του 1924,ήτοι κατόπιν προσπαθειών 342 ετών. Λάθος είναι αυτό; Η ημερολογιακή καινοτομία έγινε επίτειδες,σκοπίμως, εξ προμελέτης, βάσει προγράμματος του παγκακοδόξου Συνεδρίου Κωνσταντινουπόλεως του έτους 1923 και συνεπώς δεν είναι… “Λάθος”. Ηξεύραν οι καινοτόμοι ότι το νέον εορτολόγιον, αναθεματίσθη υπό 3 Πανορθόδοξων Συνόδων, ήτο εν γνώσει των συνεπειών που θα προεκαλούντο. Επομένως δεν είναι “Λάθος”. Αφού οι καινοτόμοι εγνώριζαν τας συνέπειας και όμως ασεβούντες, αψήφισαν το Πνεύμα το Άγιον και εν αντιλογία και δυσσεβεία πολλή, εν αθεοφοβία, ήγειραν το ανάστημά των,μη υπολογίζοντες τας άρας και τα επιτίμια των Αγίων Πατέρων, δυνάμεθα να λέγομεν ότι είναι “Λάθος” και το αντιπαρερχόμεθα;

Επομένως οι Ρώσσοι, ουδεμίαν σημασίαν και ουδεμίαν βαρύτητα και σοβαρότητα αποδίδουν εις την ημερολογιακήν καινοτομίαν, η οποία υπό Ιερεμίου του Β’ του αοιδήμου Οικουμενικού Πατριάρχου, αποκαλείται “Παγκόσμιο Σκάνδαλον, μία των καινοτομίων της Πρεσβυτέρας Ρώμης και αυθαίρετος καταπάτησις των θείων και Ιερών Κανόνων”, ήτοι εν αντιθέσει προς το καθολικόν φρόνημα της Ορθοδοξίας, την θεωρούν απλώς ως μιαν μικρολεπτομέρειαν, ανευ σημασίας. Συνεπώς δεν φρονούν ορθώς. Επομένως ουδέν απολύτως ενώτισθησαν από τας αποφάσεις των ΠΕΝΤΕ Πάνορθοδοξων Συνόδων των ετών 1583,1587,1593,1756 και 1848. Κατά συνέπειαν και κατ’αυτούς πάντοτε, ουδεμίαν σημασίαν και ουδεμίαν βαρύτητα έχουν το Σχίσμα, η ανατροπή της Ιεράς Παραδόσεως, του τυπικού και του Κυριακοδρομίου και τις αιωνοβίου “ Πράξεως” της Εκκλησίας, ούτε ο μετά των αιρετικών συνεορτασμός, η κατάργησις της Νηστείας των Αγίων Αποστόλων, η αντιλογία κατά του εν Συνόδοις λαλήσαντος Παναγίου Πνεύματος κ.λ.π., και δεν πιστεύουν ότι πρόκειται περι αντιλογίας κατά του Παναγίου Πνεύματος. “ Λάθος ” γίνεται μίαν φοράν και στιγμιαίως. Λάθος συνεχόμενον δεν είναι λάθος, ένα “ παγκόσμιον σκάνδαλον ” κατά Ιερεμίαν τον Β’ δεν είναι λάθος.

Αποπτύομεν όθεν και αποκηρύσσομεν τα περί “λάθους ” γραφόμενα των Ρώσσων και ερωτώμεν υμάς εάν τα αποδέχεσθε η όχι. Γνωρίζομεν ότι δεν αποδέχεσθε, αλλά η ερώτησις αυτή αφορά εις τους διαστάζοντας.

ΚΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ:

Όταν λέγει “ Και τελικώς προκαλούν σχίσμα”, τι εννοεί; Βεβαίως , εννοεί ότι το σχίσμα γίνεται “τελικώς” και όχι απ’αρχ’ης. Αύτο όμως είναι κακόδοξος σκέψις. Διότι το Σχίσμα και γίνεται ακαριαίως και αυτοστιγμεί, όπως ο εωσφόρος εγένετο Σατανάς και διάβολος, όχι “τελικώς”, δηλαδή αφού παρήλθεν έναν χρονικόν διάστημα, αλλά αμέσως, ευθύς ως συνέλαβεν εις τον νούν του την βλάσθημον ιδέαν. Η προς πάντας τους Ορθοδόξου Χριστιανούς Εγκύκλιος του 1848, λέγει “ Ο τολμών ή πράξαι ή συμβολεύσαι ή διανοηθήναι,ήδη αρνήθη την πίστιν του Χριστού”. Όταν συνεπώς οι Ρώσσοι μας λέγουν ότι “τελικώς προκαλούν σχίσμα”, δεν λέγουν τίποτε άλλο, ει μη ότι εύθυς ως εγένετο η ημερολογιακή καινοτομία, δεν προεκλήθη αμέσως σχίσμα, αλλά παρήλθεν ικανόν χρονικό διάστημα και “τελικώς” έγινε το σχίσμα, δηλ. αργώτερον. Αυτά όμως τα περί βαθμιαίας δημιουργίας του σχίσματος και περί βαθμιαίας απώλειας της Χάριτος, είναι λόγοι κακόδοξοι, εσφαλμένοι, πεπλανημένοι, αντίθετοι προς το φρόνημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και δια τούτο απαράδεκτπο από ημάς και δια λόγους τούτους, οι Ρώσσοι και εις το σημείον τούτο κακοδοξούν σφόδρα και δεν συνάμεθα να συμφωνήσωμεν μαζί των εάν θέλωμεν να παραμείνωμεν Ορθόδοξοι.

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ

Λέγει η από 12 Σεπτεμβρίου 1974 “ Ομολογία” των Ρώσσων, ότι “αποφεύγει τον συνεορτασμόν” με τους Νεοημερολογίτας.

Ημπορούσε κάλλιστα να ειπή ότι απαγορεύει συνεορτασμούς με νεοημερολογίτας , αλλά δεν το λέγει. Διατί; Τι εννοεί όταν λέγει ότι “ αποφεύγει ” ; Δηλαδή δεν συνεορτάζει με Νεοημερολογίτας. Όταν τούτο είναι δυνατόν ,αλλά εάν τύχη και “τυχαίνει” κατά κανόνα πάντοτε και συνεορτάζει, δεν είναι και τίποτε το σπουδαίον. Δηλαδή, δια τους συνεορτασμούς,αισθάνεται η Ρωσσική Εκκλησία της Διασποράς, ελαφράν δυσφορίαν, κάμνει ώσαν να βαρύνεται λίγο, αλλά δεν συμβαίνει και τίποτεν σπουδαίον,εάν συνεορτάσει με νεοημερολογίτας…… Τώρα , εάν οι Νεοημερολογίται είναι σχισματικοί και εάν οι Ι.Κανόνες προστάσσουν να μη συνεορτάσωμεν μετά σχισματικών, ε, τούτο δεν συγκινεί τους Ρώσσους και τόσον πολύ. Αυτό όμως δεν λέγεται Ορθόδοξος πίστις , ούτε το δεχόμεθα, ούτε ως απλήν σκέψιν…. Και εάν δεν θεωρούν και τοσον μεγάλην παράβασιν τον μετά σχισματικών συνεορτασμόν τότε δεν ημπορούμεν να παραδεχόμεθα αυτούς ως ορθοδόξους και εν τοιαύτη περιπτώσει, τι κοινόν έχομεν μετ’αυτων;

ΚΑΙ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥΤΩΝ

Εξακολουθεί η περίφημος αυτή εγκύκλιος και λέγει: “ Ως προς το θέμα σχετικώς με την παρουσίαν ή την μη ύπαρξιν χάριτος μεταξύ των Νεοημερολογιτών, η Ρωσσική Εκκλησία εκτός Ρωσσίας, δεν θεωρεί τον εαυτόν της, ή οιανδήποτε ετέραν Τοπικλη Εκκλησίαν, ως έχουσα την εξουσίαν να λαμβάνη τελικήν απόφασιν, καθ’όσον οριστική, ρύθμησις του θέματος τούτου, δύναται να γίνη μόνον δια καταλλήλως κληθέντος αρμοδίου Οικουμενικού Συμβουλίου (δηλ. Οικουμενικής Συνόδου) με την απαραίτητον συμμετοχήν της Ελευθέρας Εκκλησίας της Ρωσσίας”.

ΑΓΙΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ. Είναι ορθόδοξον το κείμενον τούτο; ή μήπως είναι κακόδοξον; Και ποιος πιστεύει ότι θα συνέλθη ΟΓΔΟΗ Οικουμενική Σύνοδος; Όποιος ομιλεί περί ογδόης Οικουμενικής Συνόδου, είναι κακόδοξος ως ο Πάπας, όστις φλυαρεί περί 2Ι Οικουμενικών Συνόδων,ενώ η Ορθοδοξία, άλλην Οικουμενική Σύνοδον πέραν της 7ης δεν παραδέχεται και δεν αναμένει.Αλλ’ιδού ότι το λέγουν και οι Ρώσσοι. Και όμως εξακολουθούμε να είμεθα ηνωμένοι και υπάρχουν Αρχιερείς διστάζοντες να διακόψου τον κακόδοξον τούτον σύνδεσμον, όστις σύνδεσμος είναι αφύσικος και παράνομος. Ας ακούσωμεν του προφητάνακτος Δαυίδ λέγοντος “Και μετά παρανομούντων ου μη εισέλθω”.

Και μία των καθολικών αρετών είναι και η Ανδρεία. Δεν αρκεί η φρόνησις, η σωφροσύνη και η Δικαιοσύνη, αλλά είναι απαραίτητος και η ανδρεία, δια να διακόψωμεν τον αφύσικον τούτων μετά των κακοδοξούντων δεσμόν. Πολλάκις η αρετή της πολλής φρονήσεως, συγκεκραμμένη μετά υπερβολικής αγάπης, φθάνει εις το σημείον να δεικνύωμεν περισσοτέραν αγάπην προς τους ανθρώπους και ολιγοτέραν προς τον Χριστόν.

Αι κακοπάθειαι των σφοδρών διωγμών από του 1924εως του 1970 μας έκαναν να νοσταλγούμε και ολίγον την ειρήνην .

στις Σεπτεμβρίου 13, 2019