ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

 Η προσευχή μας και η ανταπόκριση του Θεού

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Όταν είσαι άρρωστος, να πεις: Μακάριος είναι όποιος αξιώθηκε από το Θεό να υποστεί άγιες δοκιμασίες, με τις οποίες κληρονομούμε την αιώνια ζωή. Διότι ο Θεός επιφέρει τις αρρώστιες για να αποκτήσει η ψυχή υγεία. Ένας άγιος είπε ότι ο μοναχός που δεν υπηρετεί τον Κύριο θεαρέστως, και που δεν αγωνίζεται με ζήλο για τη σωτηρία της ψυχής του, αλλά είναι αμελής στην άσκηση των αρετών, εξάπαντος, με την παραχώρηση του Θεού, πέφτει στις θλίψεις, για να μη μείνει αργός και πέσει, από την πολλή αργία, στα χειρότερα πάθη. Γι’ αυτό ο Θεός επιφέρει τους πόνους στους ράθυμους και αμελείς, για να μελετούν σ’ αυτούς τη σοφία Του, και να μην πηγαίνει το μυαλό τους στα μάταια.

Και ο Θεός το κάνει αυτό σ’ αυτούς που τον αγαπούν, για να τους παιδαγωγήσει, και να τους δώσει σοφία, και να τους διδάξει το άγιο θέλημά Του. Αυτοί οι αμελείς μοναχοί, όταν παρακαλούν το Θεό, κάνει πως δεν τους ακούει αμέσως, μέχρι να ατονήσει η ραθυμία τους και μάθουν πολύ καλά, ότι όλες αυτές οι θλίψεις τούς βρήκαν εξαιτίας της αμέλειας και της τεμπελιάς τους.

Στον προφήτη Ησαΐα γράφει: «Όταν απλώνετε ικετευτικά τα χέρια σας σε μένα, λέει ο Κύριος, θα πάρω τα μάτια μου από πάνω σας. Και αν πληθύνετε τις ικεσίες σας, δε θα σας ακούσω» (Ησ. 1:15). Αυτό βέβαια λέχθηκε για άλλους ανθρώπους, του καιρού εκείνου, αλλά σίγουρα το νόημά του αναφέρεται σ’ αυτούς που εγκαταλείπουν τον άγιο δρόμο του Κυρίου.

Αφού λέμε ότι ο Θεός είναι πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος, για ποιο λόγο, στις θλίψεις μας, ενώ τον παρακαλούμε συνέχεια στις προσευχές μας, δε μας ακούει, αλλά παραβλέπει τη δέησή μας; Την απάντηση τη βρίσκουμε και πάλι στον προφήτη Ησαΐα (59:1): «Δεν είναι κοντό το χέρι του Κυρίου, ώστε να μη φτάνει να σας σώσει, ούτε είναι βαρύκοος, ώστε να μη σας ακούει, αλλά είναι οι αμαρτίες σας που έκαμαν το Θεό να μη σας ακούει». Να θυμάσαι πάντοτε το Θεό, σε κάθε περίσταση, και θα σε θυμηθεί ο Θεός, όταν πέσεις σε πειρασμούς. (24)

Ένας από τους αγίους πατέρες μας έγραψε ότι όποιος δε λογαριάζει τον εαυτό του για αμαρτωλό, η προσευχή του δεν είναι ευπρόσδεκτη από τον Κύριο.(379)

Εάν ζητήσεις κάτι από το Θεό, και δεν εισακουσθείς γρήγορα, μη λυπάσαι· γιατί εσύ δεν είσαι πιο σοφός από το Θεό. Αυτό το κάνει ο Θεός από μακροθυμία: ή, δηλαδή, γιατί είσαι ανάξιος να δεχθείς την εκπλήρωση του αιτήματός σου, και άρα θα ζημιωθείς αν το λάβεις, ή γιατί η κατάσταση και η πορεία της καρδιάς σου δεν είναι ανάλογη με τα αιτήματά σου, ή γιατί δεν έφθασες ακόμη σε τέτοια πνευματικά μέτρα, ώστε να μπορείς να δεχθείς το χάρισμα που ζητάς.

Διότι δεν πρέπει να επιβάλλουμε στον εαυτό μας να δέχεται πράγματα που ακόμη δεν αντέχουν τα μέτρα μας, για να μην αχρηστευθεί αυτό που θα μας χαρίσει ο Θεός, με το να το λάβουμε γρήγορα. Διότι, ό,τι λαμβάνουμε εύκολα, γρήγορα το χάνουμε· ενώ ένα πράγμα που το αποκτάμε με καρδιακό πόνο, το φυλάγουμε σαν θησαυρό, με μεγάλη προσοχή. (185)

Συμβαίνει συνήθως στους μοναχούς που αγωνίζονται στην ησυχία, να ταραχθεί η ψυχή από το σκοτάδι των παθών. Όπως δηλαδή οι ηλιακές ακτίνες καλύπτονται από τα σύννεφα, έτσι μπορεί και συ να στερηθείς για λίγο την πνευματική παρηγοριά, από το νέφος των παθών που επισκιάζει την ψυχή σου, και να φύγει για λίγο από μέσα σου η χαροποιός δύναμη του Θεού, και να σκεπάσει το νου σου ασυνήθης ομίχλη·

όμως ας μην ταραχθεί ο λογισμός σου, αλλά να κάνεις υπομονή, και να διαβάζεις τα βιβλία των αγίων διδασκάλων μας, και να ζορίσεις τον εαυτό σου στην προσευχή, και να περιμένεις τη θεία βοήθεια. Και θα ‘ρθει αμέσως, χωρίς να καταλάβεις το πώς. Όπως δηλαδή οι ακτίνες του ήλιου διώχνουν το σκοτάδι και φωτίζουν τη γη, έτσι μπορεί και η προσευχή να διαλύσει και να διασκορπίσει από την ψυχή τα σύννεφα των παθών, και να φωτίσει το νου με το φως της θείας χαράς και της παρηγοριάς. (53)

Όταν παρασταθείς ενώπιον του Θεού να προσευχηθείς, έτσι να θεωρείς τον εαυτό σου: σαν το μυρμήγκι, και σαν τα ερπετά της γης, και σαν βδέλλα, και ταπεινό σαν το παιδάκι που ψελλίζει. Να μην πεις στο Θεό λόγια που προδίδουν τις γνώσεις σου, αλλά να τον πλησιάσεις, και να σταθείς ενώπιόν του με το ταπεινό και άκακο φρόνημα του νηπίου, για να αξιωθείς να προστατευθείς και να καθοδηγηθείς από την πατρική εκείνη πρόνοια, που έχει ο πατέρας για τα παιδάκια του· γιατί έχει λεχθεί ότι «ο Κύριος φυλάσσει τα νήπια» (Ψαλμ. 114:6). (67)

Προσευχή στον Άγιο Αρχάγγελο Μιχαήλ

 

Κύριε Θεέ, Βασιλεῦ Μέγα, Ἄναρχε! Ἀπόστειλον, Κύριε, τόν Σόν Ἀρχάγγελον Μιχαήλ, ἐπί τόν δοῦλον Σου (ὄνομα) ϊνα ρύσης με ἀπό ἐχθρῶν ὁρατῶν καί ἀοράτων.

Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, δός εἰρήνην καί εὐημερίαν τῷ Σῷ δούλῳ (ὄνομα).

Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, τῶν δαιμόνων μαχητά, πολέμησον τούς ἐχθρούς τούς πολεμοῦντας με, ποίησον αὐτούς ὥσπερ ἀμνούς καί ἀπόστρεψον αὐτούς ὡς ὁ ἄνεμος τήν κόνιν.

Ὦ Μέγα Ἀρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ! Ἀρχιστράτηγε, Πρῶτε τῶν ἑξαπτερύγων Χερουβείμ καί Σεραφείμ καί πάντων τῶν Ἁγίων, γενοῦ μοι προστάτης καί βοηθός ἐν ταῖς θλίψεσι καί ταῖς στενοχωρίαις μου, ἐν τῇ ἐρήμῳ, εἰς τάς ὁδούς, εἰς τούς ποταμούς, καί ἐν τῇ θαλάσσῃ γενοῦ μοι γαλήνιος λιμήν.

Σῶσον με, Ἀρχάγγελε Μιχαήλ, ἀπό τῶν πονηριῶν τοῦ διαβόλου, ὅταν ἀκούσης με, τόν ἁμαρτωλόν δοῦλον (ὄνομα), καλοῦντα τό ὄνομά Σου τό Ἅγιον. Γενοῦ μοι βοηθός ταχύς καί ἐπάκουσον τῆς προσευχῆς μου.

Ὦ Μέγα Ἀρχάγγελε Μιχαήλ! Νίκα πάντας τούς ἐναντίους μου τῇ δυνάμει τοῦ Τίμιου καί Ζωοποιοῦ Οὐράνιου Σταυροῦ τοῦ Κυρίου, εὐχαῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἡλιοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἀνδρεου τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Νικῆτα καί Εὐσταθίου καί πάντων Σου τῶν Ἁγίων.

Ὦ Μέγα Ἀρχάγγελε Μιχαήλ! Βοήθει με τόν ἁμαρτωλόν δοῦλον Σου (ὄνομα), σῶσον με ἀπό σεισμοῦ, πλημμύρας καί πυρός, ἀπό ἀοράτων ἐχθρῶν, ἀπό ἀνοήτου θανάτου, ἀπό παντός κακοῦ καί ἀπό πονηρῶν δαιμόνων, Μέγα Μιχαήλ Ἀρχάγγελε Κυρίου, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰὠνων.

Ἀμήν.

ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΗΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΑΙ

 

Φωνὴ Βοῶντος

6 λ.  ·

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΨΑΛΜΟΣ 43, 6-7

6. Ἓν σοὶ τοὺς ἐχθροὺς ἤμων κερατιοῦμεν, καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξουδενώσομεν τοὺς ἐπανισταμένους ἠμιν.

Μὲ τὴν δική σου, λέει, δύναμι, Κύριε, σὰν μὲ δυνατὰ κέρατα θὰ καταπολεμήσουμε τοὺς ἐχθρούς μας (καὶ τοῦτο λέγεται, σύμφωνα μὲ τὸν Θεοδώρητο, ἀπὸ μεταφορὰ καὶ παρομοίωσι μὲ τὰ ζῶα ἐκεῖνα, ποὺ ἔχουν κέρατα, τὰ ὁποῖα ἀντιπολεμοῦν τὰ ἄλλα ζῶα μὲ τὰ κέρατά τους)·[1] καὶ ἐλπίζουμε ὅτι καὶ μόνο μὲ τὸ ὄνομά σου, ἐὰν φοβερίσουμε τοὺς ἐχθροὺς καὶ φωνάξουμε μόνο τοῦτον τὸν λόγο «ὢ Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ!» ἀμέσως θὰ τοὺς θεωρήσουμε ἄξιους περιφρονήσεως καὶ θὰ τοὺς σκεφτοῦμε σὰν ἕνα τίποτα".

7. Οὐ γὰρ ἐπὶ τῷ τόξω μου ἐλπιῶ, καὶ ἡ ρομφαία μου οὗ σώσει μέ.

Μολονότι, λέει, κι ἐμεῖς οἱ Μακκαβαῖοι εἴμαστε ὁπλισμένοι, σύμφωνα μὲ τὸν νόμο καὶ τὴν τάξη τοῦ πολέμου, ὅμως δὲν ἐμπιστευόμαστε στὰ ἅρματα καὶ

στὰ ὄπλα μας, γιὰ νὰ νικήσουμε. [3]

[1] Καὶ ἄλλος λέει: «Ἴσως τὸ «κερατιοῦμεν» λέγεται ἀπὸ τὸ κεράτινες σάλπιγγες (θὰ ἠχήσουν καὶ τὴν ἔχθρικη πόλι (τὴν Ἱεριχῶ δηλαδὴ) θὰ κυριεύσουν μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ἤχου αὐτοὶ ποὺ παλιότερα ἀξιώθηκαν νὰ εὐτυχήσουν στὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας».

[2] Γι' αὐτὸ εἶπε ὁ Χρυσόστομος «Γιατί λέει ἐν σοῖ'; Ἀρκεῖ τὸ ὄνομά σου νὰ καλέσουν μόνο, καὶ ὅλα θὰ τὰ κατορθώσουν μὲ ὑπερβολή· διότι δὲν εἶπε: “Θὰ νικήσουμε ἢ θὰ ὑπερτεροῦμε", ἀλλὰ “θὰ ἐξευτελίσουμε”, ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν θὰ θεωρήσουμε ὅτι αὐτοὶ εἶναι κάτι σημαντικό· οὔτε θὰ φοβηθοῦμε, ἀλλά, σὰν ἕνα τίποτα ποὺ εἶναι, θὰ τοὺς ἐκδιώξουμε, ποὺ κάποιος ἄλλος ἑρμηνευτὴς ἔλεγε: “καταπατήσομεν", γιὰ νὰ καταδείξη τὴν κατὰ κράτος νίκη, τὴν χωρὶς φόβο παράταξι καὶ μάχη».

[3] Λέει δὲ ὁ Χρυσόστομος: «Καὶ ἐσὺ λοιπόν, ὅταν πολεμὴς τὸν Διάβολο, λέγε: δὲν ἔχω ἐμπιστοσύνη στὰ ὄπλα μου· ποὺ σημαίνει ὄχι μὲ τὴν δική μου δύναμι, οὔτε μὲ τὰ δικά μου δίκαια ἔργα, ἀλλὰ μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καὶ ὁ Δανιὴλ ἔλεγε, «Οὐκ ἐπὶ ταῖς δικαιοσύναις ἠμῶν ριπτοῦμεν τὸν οἰκτιρμῶν ἠμῶν ἐνώπιόν σου», ἀλλ' ἐπὶ τῆς οἰκτιρμούς σου τοὺς πολλούς, Κύριε» (Δᾶν. 9,18).

~ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΡΝΑ' ΨΑΛΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΑΝΑΚΤΟΣ ΔΑΥΙΔ, ΕΥΘ. ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ - ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΤΟΜΟΣ Α'

********

Λέγει δὲ ὁ ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ διὰ τὸν Ψαλμὸ 43,6. ~ ΕΠΕ 15, 41-43

Νικηφόρο ὅπλο ἔχουμε τὸ ὄνομα τοῦ Κύριου. Διατι δὲν ἐμπιστεύομαι οὔτε τὸ τόξο, οὔτε σὲ ἀλλὰ ὄπλα, καθόσον ἔχω ἀποκτήσει πείρα τῆς δίκης σου συναμης, ἀφοῦ μὲ ἐσένα ἔχω ἤδη νικήσει τοὺς ἀντίθετους. [1]

[1] Ὤσ. 1,7 Τοὺς πολίτας ὅμως τοῦ ἰουδαϊκοῦ βασιλείου θὰ τοὺς ἐλεήσω, θὰ τοὺς σώσω διὰ τῆς δυνάμεως ἐμοῦ, τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τῶν, καὶ ὄχι μὲ τὸ τόξον, μὲ τὴν ρομφαίαν, μὲ πολέμους, οὔτε μὲ τὸ ἱππικόν, οὔτε μὲ τοὺς ἰππείς”.

********

709

Ἐρώτηση

Ἄραγε εἶναι καλὸ κατὰ τὴ συνάντηση μὲ κάποιον νὰ ἐπικαλοῦμαι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ;

Ἀπόκριση

Καὶ κατὰ τὴ συνάντηση καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ συνάντηση καὶ σὲ κάθε καιρὸ καὶ σὲ κάθε τόπο πρέπει νὰ ἐπικαλεῖσαι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ· διότι ἔχει γραφεῖ «προσεύχεσθε ἀδιάλειπτα»[1]. Διότι ἔτσι καταργεῖται κάθε πειρασμός.

[1] Ἃ' Θέσ. 5, 17

711

Ἐρώτηση

Ὅταν προσεύχομαι ἢ ψάλλω καὶ δὲν αἰσθάνομαι τὸ νόημα τῶν λεγομένων, ἐξαιτίας τῆς σκληρότητας τῆς καρδιᾶς μου, τί ὠφελοῦμαι;

Ἀπόκριση

Ἂν ἐσὺ δὲν τὸ αἰσθάνεσαι, ὅμως οἱ δαίμονες τὸ αἰσθάνονται καὶ ἀκούουν καὶ τρέμουν. Μὴ σταματήσεις λοιπὸν νὰ ψάλλεις καὶ νὰ προσεύχεσαι, καὶ σύντομα μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἁπαλύνεται ἡ σκληρότητα.

~ ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΨΔ'-ΨΣΤ', ΕΠΕ σέλ. 323 – 325, ἐρωτήσεις 709&711

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΙΑΣΙΝ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ Δεσποτα Παντοκρατορ, ιατρε των ψυχων καί των σωματων μας, Συ πού μας ταπεινωνεις με τήν ασθενεια, αλλά καί μας αποκαθιστας στην υγεια, τον αδελφον μας (...) που ασθενει, βοηθησε τον με τήν αγαπη σου. Απλωσε το χερι Σου πού σκορπίζει ιαση καί θεραπεία καί θεραπευσε τον εγειροντας τον από τό κρεββατι της αρρωστιας. Διωξε την αρρωστια, απομακρυνε απ αυτόν καθε πληγη, καθε πόνο, καθε επιδημια, καθε πυρετο η ριγος. Καί αν ο δουλός σου εχει αμαρτησει συγχωρεσε τον κατα τό πολύ ελεος σου. Ναί λυπήσου το πλασμα σου, Κυριε καί Θεε μας, Συ πού εισαι ευλογητος μαζί με τόν Κυριο μας Ιησου Χριστό, καί με τό Αγιο καί παναγαθο καί ζωοποιό Πνευμα, τωρα καί πάντοτε καί στους αιωνας των αιωνων. Αμην.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΙΑΣΙΝ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΟΣ Δεσποτα Παντοκρατορ, ιατρε των ψυχων καί των σωματων μας, Συ πού μας ταπεινωνεις με τήν ασθενεια, αλλά καί μας αποκαθιστας στην υγεια, τον αδελφον μας (...) που ασθενει, βοηθησε τον με τήν αγαπη σου. Απλωσε το χερι Σου πού σκορπίζει ιαση καί θεραπεία καί θεραπευσε τον εγειροντας τον από τό κρεββατι της αρρωστιας. Διωξε την αρρωστια, απομακρυνε απ αυτόν καθε πληγη, καθε πόνο, καθε επιδημια, καθε πυρετο η ριγος. Καί αν ο δουλός σου εχει αμαρτησει συγχωρεσε τον κατα τό πολύ ελεος σου. Ναί λυπήσου το πλασμα σου, Κυριε καί Θεε μας, Συ πού εισαι ευλογητος μαζί με τόν Κυριο μας Ιησου Χριστό, καί με τό Αγιο καί παναγαθο καί ζωοποιό Πνευμα, τωρα καί πάντοτε καί στους αιωνας των αιωνων. Αμην.

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Υπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα του ζώντος Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που δοξάστηκες από τον Υιό σου και Θεό μας με το να κυοφορηθεί από εσένα, ώστε να γίνεις «χώρα του αχωρήτου», δέξου και τη δική μου προσευχή, την απλή και ταπεινή. Δέξου τη δοξολογία μου ως τιμιώτερη από τα Χερουβείμ και ενδοξότερη ασύγκριτα από τα Σεραφείμ, ως ανώτερη από τους αγγέλους και αρχαγγέλους, ως Βασίλισσα του Ουρανού και Δέσποινα – Κυρία του κόσμου, ως η μόνη Θεοτόκος και Μητέρα του Φωτός. Δέξου την ευχαριστία μου για τη στοργική αθόρυβη παρουσία σου στη ζωή μου, για τις μεσιτείες σου στον Κύριο, ώστε μέσω των Μητρικών σου παρακλήσεων να αξιωθώ του ελέους Του «εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι». Δέξου και τη δέησή μου ως αναξίου και αμαρτωλού που ζητά συμπαράσταση και συμπόρευση. Ξέρεις ότι η Χάρις του Θεού έρχεται, εάν ταπεινώσω τον εαυτό μου. Κι η ταπείνωση γεννάται από τη συντριβή της καρδιάς, αλλά και την εμπειρία της αγάπης του μεγάλου Θεού μου. Μάθε μου την ταπείνωση, εσύ που είσαι η ενσάρκωσή της. Μάθε μου τη Θεική αγάπη, εσύ που τη γεύτηκες πάνω απ’ όλους πιο πολύ. Ακόμα, σε παρακαλώ «Αγνή Παρθένε Μαριάμ, των θλιβομένων η χαρά», χάρισέ μου την πίστη που υπομένει, την υπομονή που ελπίζει, την ελπίδα που χαροποιεί και τη χαρά που γίνεται εμπειρία παρουσίας Χριστού. Μα πάνω απ’ όλα κάνε με να αγαπώ όλο τον κόσμο, αφήνοντας τον εαυτό μου στα χέρια σου και νικώντας τη φιλαυτία, τη ρίζα όλων των παθών. Γίνε το Φως της ζωής μου, η ζωή της καρδιάς μου, η καρδιά της χαράς μου. Εις αιώνας!

Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής. Να, και ο απόστολος Παύλος προσευχήθηκε όχι σε ναό όρθιος ή γονατιστός, αλλά μέσα σε φυλακή πεσμένος ανάσκελα, καθώς τα πόδια του ήταν σφιγμένα στην ξυλοπέδη. Επειδή, όμως, προσευχήθηκε με θέρμη, αν και πεσμένος, και τη φυλακή έσεισε και τα θεμέλια σάλεψε και το δεσμοφύλακα τράβηξε στην αληθινή πίστη μαζί με όλη την οικογένειά του (Πράξ. 16:25-35). Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το Θεό, που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το θάνατό του. Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση (Δ’ Βασ. 20:1-6). Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών (Λουκ. 23:42-43). Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη (Ιερ. 45:6) και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία (Δαν. 6:16) και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους (Ιων. 2:1-2), όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό. “Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;”, θα με ρωτήσεις. Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο» (Ματθ. 15:22). “Ελέησέ με, Κύριε!”, θα παρακαλάς κι εσύ. “Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο”. Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας. Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται. “Ελέησέ με!”. Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά. Και όταν βρίσκεσαι έξω από την εκκλησία, φώναζε μυστικά: “Ελέησέ με!”. Φώναζε με τη σκέψη σου, χωρίς να κινείς τα χείλη σου. Γιατί ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε. Δεν απαιτείται τόσο τόπος, όσο τρόπος προσευχής. Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όλη η κτίση είναι ναός του Θεού. Εσύ ο ίδιος είσαι ναός του Θεού, και ψάχνεις τόπο για να προσευχηθείς; Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Αα

Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής. Να, και ο απόστολος Παύλος προσευχήθηκε όχι σε ναό όρθιος ή γονατιστός, αλλά μέσα σε φυλακή πεσμένος ανάσκελα, καθώς τα πόδια του ήταν σφιγμένα στην ξυλοπέδη. Επειδή, όμως, προσευχήθηκε με θέρμη, αν και πεσμένος, και τη φυλακή έσεισε και τα θεμέλια σάλεψε και το δεσμοφύλακα τράβηξε στην αληθινή πίστη μαζί με όλη την οικογένειά του (Πράξ. 16:25-35). Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το Θεό, που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το θάνατό του. Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση (Δ’ Βασ. 20:1-6). Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών (Λουκ. 23:42-43). Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη (Ιερ. 45:6) και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία (Δαν. 6:16) και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους (Ιων. 2:1-2), όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές, που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό. “Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;”, θα με ρωτήσεις. Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη. «Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο» (Ματθ. 15:22). “Ελέησέ με, Κύριε!”, θα παρακαλάς κι εσύ. “Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο”. Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας. Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται. “Ελέησέ με!”. Μικρή είναι η φράση. Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά. Και όταν βρίσκεσαι έξω από την εκκλησία, φώναζε μυστικά: “Ελέησέ με!”. Φώναζε με τη σκέψη σου, χωρίς να κινείς τα χείλη σου. Γιατί ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε. Δεν απαιτείται τόσο τόπος, όσο τρόπος προσευχής. Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όπου κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όλη η κτίση είναι ναός του Θεού. Εσύ ο ίδιος είσαι ναός του Θεού, και ψάχνεις τόπο για να προσευχηθείς; Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Αα

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ας μαθουμε να προσευχωμαστε

Ας μάθουμε κάποτε να είμαστε Χριστιανοί. Αν δε γνωρίζουμε να προσευχόμαστε , πράγμα που είναι εύκολο και πολύ απλό, τι θα μάθουμε από τα άλλα;

Ας μάθουμε να προσευχώμαστε σαν Χριστιανοί˙ εκείνες οι προσευχές είναι των ειδωλολατρών, εκείνες οι δεήσεις είναι των Ιουδαίων, ενώ του Χριστιανού είναι αντίθετες ˙ με αυτές ζητάμε άφεσι και αμνηστία των σφαλμάτων που έγιναν σε μας.

ΣχετικάΆρθρα

Μεγάλη Τρίτη: Το τροπάριο της Κασσιανής (ΒΙΝΤΕΟ)

13 Απριλίου, 2020

Μεγάλη Εβδομάδα : Πού είναι αφιερωμένη η κάθε ημέρα

13 Απριλίου, 2020

Η Αγάπη πάντα μένει και υπάρχει εν τη Αληθεία

13 Απριλίου, 2020

«Όταν μας βρίζουν», λέγει, «ευλογούμε, όταν μας καταδιώκουν, δείχνουμε ανοχή, όταν μας βλασφημούν , παρακαλούμε» ( Α΄Κορ. 4, 12-13 ) . Άκου τον Στέφανο που λέγει˙ «Κύριε, μη λογαριάσης σ’ αυτούς αυτό το αμάρτημα» ( Πραξ. 7,60 ) .

Όχι μόνο δεν καταριόταν ,αλλά και προσευχόταν γι’ αυτούς˙ ενώ εσύ όχι μόνον δεν προσευχήθηκες γι’ αυτούς αλλά και τους καταράστηκες. Όσο λοιπόν πιο υπέροχος ήταν εκείνος, τόσο χειρότερος είσαι εσύ.

Ποιόν θαυμάζουμε; Πες μου. Εκείνους για τους οποίους προσευχήθηκε ή αυτόν που προσευχόταν γι’ αυτούς; Οπωσδήποτε αυτόν. Εάν εμείς, πολύ περισσότερο ο Θεός. Θέλεις να πλήξης τον εχθρό; Προσευχήσου γι’ αυτόν˙ όχι όμως με τέτοια διάθεσι, όχι σαν να πλήττης˙ αυτό βέβαια γίνεται, εσύ όμως μην το κάνης με το σκοπό αυτό.

Αν και βέβαια εκείνος ο μακάριος τα πάθαινε άδικα ,και όμως προσευχόταν γι’ αυτούς, ενώ εμείς πολλά δικαιολογημένα τα παθαίνουμε από τους εχθρούς. Αν λοιπόν αυτός που άδικα έπασχε, δεν τόλμησε να μην προσευχηθή γι’ αυτούς , εμείς που πάσχουμε δίκαια και όχι μόνο δεν προσευχόμαστε, αλλά και καταριόμαστε , ποιάς τιμωρίας δεν είμαστε άξιοι;

Νομίζεις βέβαια ότι δίνεις το χτύπημα σ’ εκείνον, η αλήθεια είναι όμως ότι τραβάς το ξίφος εναντίον σου, μη αφήνοντας το δικαστή να γίνη πράος για τα αμαρτήματά σου με τα οποία τον εξοργίζεις εναντίον των άλλων.

Διότι λέγει: «Με όποιο μέτρο μετρείτε, με το ίδιο θα μετρηθείτε και σεις, και με όποιο κριτήριο κρίνετε, θα κριθήτε» ( Ματθ. 7,2 ) . Ας γίνουμε λοιπόν συγχωρητικοί για να έχουμε τέτοιο και τον Θεό…

Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Χρυσοστομικός Άμβων

Ε΄

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Τα νεύρα της ψυχής»

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ