ΤΩΡΑ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΜΑΙ (ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ)

 

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

http://apotixisi.blogspot.gr/search/label/%CE%A7%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%82
Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014
Οι προδότες έχουν και όνομα και ταυτότητα. Και στο χώρο της Εκκλησίας και στο χώρο της πατρίδος. Είναι τα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν. Είναι τα Μ.Μ.Ε. Είναι και οι Επίσκοποι που συμβιβάστηκαν με τον διαβολικό Οικουμενισμό.

ΤΩΡΑ, ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΜΑΣΤΕ;
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Το χειρότερο πράγμα για ένα λαό που έχει χάσει τα πάντα, είναι να απελπιστεί τόσο σε σημείο που να θεωρεί πως κάθε κίνηση αντίστασης του είναι χαμένη, πως κάθε προσπάθεια αντίδρασης του είναι μάταιη, πως κάθε σκέψη να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο είναι καταδικασμένη ουτοπία. Ο λαός αυτός, ζαλισμένος και «υπνωτισμένος» από ένα σύστημα που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να τον αποπροσανατολίσει και να τον καθηλώσει, είναι καταδικασμένος σε αργό θάνατο, είναι πρόβατο επί σφαγή και οι δήμιοι του είναι οι μεγάλοι προδότες του.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο όπλο του συστήματος, η επιβολή της αντίληψης πως ότι και να κάνεις πάλι αυτοί θα είναι κερδισμένο, πάλι οι ίδιοι θα είναι στα πράγματα, πάλι αυτοί θα κυριαρχήσουν και θα συνεχίσουν απτόητοι στο έργο της καταστροφής κάθε πιθανότητας αντίδρασης, της απομόνωσης κάθε υγιούς στοιχείου που ακόμα προσπαθεί να σηκώσει σημαία αντίστασης σε όλη αυτή την «λαίλαπα».
Όταν ανοίγεις μια συζήτηση για τις επερχόμενες εξελίξεις, οι περισσότερες απόψεις που θα ακούσεις είναι ότι: «όλοι το ίδιο είναι», «ότι και να κάνεις το παιχνίδι είναι σημαδεμένο», «ότι και να ψηφήσεις πάλι αυτοί θα βγουν», «ο Έλληνας δεν αλλάζει» και το χειρότερο από όλα, «αυτός ο τόπος είναι καταραμένος και ποτέ δεν θα έχει προκοπή». Έτσι μας έχουν κάνει να πιστεύουμε αυτοί που μας θέλουν πρόβατα. Έτσι μας έχουν κάνει να αισθανόμαστε. Ότι όλα είναι μαύρα και πως δεν υπάρχει πια σωτηρία και αυτός ο λαός είναι χαμένος και καταδικασμένος.
Άραγε όλο αυτό το ζοφερό τοπίο με το οποίο μας έχουν «αλυσοδέσει» μπορεί να διαλυθεί; Το ατέλειωτο τούνελ που μας έχουν βάλει έχει κάποιο διέξοδο; Υπάρχει κάπου κάποιο φως να διαλύσει το σκοτάδι και κάποια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον όταν οι Έλληνες αυτοκτονούν, οικογένειες διαλύονται για οικονομικούς λόγους, νέα παιδιά με πολλά προσόντα γίνονται «βορρά» στο σύγχρονο παιδομάζωμα της Ευρώπης και χάνονται κάπου στο εξωτερικό, όταν το ίδιο το ελληνικό κράτος γίνεται ο χειρότερος δήμιος του ίδιου του λαού του και τον κυνηγά μέχρι τελικής εξόντωσης;
Και όμως, όσο δύσκολο φαίνεται, όσο πολύπλοκο μας έχουν κάνει να πιστέψουμε πως είναι, τόσο απλό και εύκολο είναι. Οι προδότες έχουν και όνομα και ταυτότητα. Είναι τα κόμματα που κυβέρνησαν επί δεκαετίες την Ελλάδα και αφού την κατασπάραξαν την έριξαν στον γκρεμό εκτελώντας κυριολεκτικά τον ίδιο τον λαό της. Είναι αυτή η αριστερή αντιπολίτευση που κυριολεκτικά δεν έχει τον Θεό της, που τάσσεται υπέρ των ομοφυλοφίλων, των μουσουλμάνων, του τουρκικού προξενείου της Θράκης και μας προαναγγέλλει ότι αν θα καταλάβει την εξουσία θα καταργήσει τα σώματα ασφαλείας και θα αφήσει ελευθέρους τους λαθρομετανάστες να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια μας και να αρπάζουν ότι μας έχει απομείνει.
Τα όργανα της εξόντωση μας έχουν και αυτά όνομα. Είναι τα μεγάλα κανάλια, οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα της διαπλοκής, τα ΜΜΕ που προβάλουν τους ιδίους του δήμιους μας σαν τους «σωτήρες» μας, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων που επιδιώκουν καθημερινά να μας επιβάλουν να ξαναψηφίσουμε τους ίδιους τους εκτελεστές μας γιατί θέλουν να μας πείσουν πως πάλι αυτοί θα είναι οι νικητές.
Την προδοσία καλύπτουν και αυτοί που τάχτηκαν για να υπερασπίζουν το δίκαιο. Μια δικαιοσύνη όταν βλέπει να κουρελιάζεται το σύνταγμα και κάνει πως δεν βλέπει τίποτα, δεν είναι δικαιοσύνη, είναι συνεργός στην εκτέλεση του ελληνικού λαού.
Και τέλος και το πιο φοβερό, μια εκκλησιαστική ιεραρχία που έχει συμμαχήσει κυριολεκτικά με τον ίδιο τον διάβολο για την εξόντωση του ίδιου του ποιμνίου της. Μια εκκλησιαστική ιεραρχία που συνιστούσε πάντα στο ποίμνιο της αντί να ξεσηκωθεί και να αντιδράσει, να αποκοιμηθεί και να υποταχτεί στους νεοταξικούς και αντιχριστιανικούς δικτάτορες για το …καλό του.
Εύκολο όμως να καταδικάζεις αλλά δύσκολο να προτείνεις πέραν από τις διάφορες αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις με τις οποίες μας έχουν «ποτίσει». Και το πρώτο και κυριότερο. Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική κυριαρχία, αν δεν υπάρξει εθνικό νόμισμα.
Ο πρώτος στόχος της Νέας Τάξης είναι να καθυποτάξει οικονομικά τους λαούς με ένα ενιαίο νόμισμα έτσι ώστε όλες οι αποφάσεις για την ζωή τους να γίνονται από τα «σκοτεινά» της κέντρα σύμφωνα με τα συμφέροντα της.
Δεύτερο και κυριότερο είναι η διπλωματική αποδέσμευση από τους «φίλους» και «σύμμαχους» μας που πάντα μας πρόδιδαν και τελευταία μας δολοφονούν καθημερινά. Εδώ ας πάρουμε παράδειγμα από την γειτονική Τουρκία που δεν διστάζει να παζαρεύει διπλωματικά με όλους, απαξιώνοντας συμμαχίες ακόμα και δεσμεύσεις χάριν των εθνικών της συμφερόντων. Η γεωστρατηγική μας αξία είναι, αν όχι μεγαλύτερη, τουλάχιστον η ίδια με τους γείτονες μας. Εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα να διαπραγματευτούμε για το δικό μας συμφέρον;;;
Και το τρίτο και ίσως σημαντικότερο, είναι να αναπτερώσουμε το ηθικό μας ξαναγυρίζοντας σε ότι μας κράτησε στην ύπαρξη επί τόσους αιώνες. Δεν μπορεί αξίες όπως η Ορθοδοξία, η ηρωική μας ιστορία, η γλώσσα και οι παραδόσεις μας, να θεωρούνται σαν σκοταδιστικές αντιλήψεις και σαν μεσαιωνική οπισθοδρόμηση. Εδώ να θέσουμε οριστικό τέρμα στο πρόβλημα των λαθρομεταναστών με την άμεση κατάργηση της προδοτικής συνθήκης Δουβλίνου 2, που επέτρεψε την καθημερινή εισβολή και εγκλωβισμό χιλιάδων μουσουλμάνων στην χώρα μας. Όσοι βρίσκονται εδώ να μπορούν να φύγουν και να πάνε όπου θέλουν σε όλη την Ευρώπη.
Και υπάρχει ακόμα πιο πέρα και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Είναι αλήθεια πως οι Ρότσιλντ δεν μπόρεσαν να ελέγξουν όλο τον κόσμο. Υπάρχουν τέσσερεις χώρες που όσο και αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να της βάλουν «χέρι». Αυτές είναι, όσο και δεν είναι αρεστές σε κάποιους, η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Συρία και τώρα φαίνεται πως μπαίνει σε αυτό το «κλαμπ» και η Αίγυπτος, ενώ «ερωτοτροπεί» με τον δικό της χαρακτηριστικά υποκριτικό τρόπο και η Τουρκία. Ο Διάβολος νικά πάντα στην αρχή αλλά στο τέλος είναι πάντα ο νικημένος.
Εμείς με ποιον είμαστε;
Αναρτήθηκε από ΟΔΥΣΣΕΑ 

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ" ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ

ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΑΧΑΡΝΕΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ

 

Α.Π.  4         Εν Αχαρναις Οκτωβριος 2022.

 

ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑ ΤΟ " ΒΑΠΤΙΣΜΑ"

ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

Παραθέτομεν τούς Ιερούς Κανόνας εις τούς οποίους γίνεται λόγος περί τού πώς γίνονται δεκτοί οι εκ των αιρέσεων καί σχισμάτων ἐπιστρέφοντες εἰς την Ἐκκλησίαν.

1) Ὁ ΜΣΤ΄ Ἀποστολικός, ὁ ὁποῖος προστάσσει: «Ἐπίσκοπον, ἤ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν, δεξαμένους Βάπτισμα, ἤ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, τίς γάρ συμφώνησις Χριστῶ πρός Βελίαρ, ἤ τίς μερίς πιστοῦ μετά ἀπίστου»;

2) Ὁ ΜΖ΄ Ἀποστολικός, ὁ ὁποῖος εἷναι ἐξ ἴσου αὐστηρός, προβλέπει δέ ἐάν τις ἐπαναλάβη τό μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος, ὅταν αὐτό ἔχει γίνη ὀρθοδόξως ἤ καί ἀντιθέτως, ἐάν δέν τελέση ἐξ ὑπαρχῆς τό μεμολυσμένον παρά τῶν αἱρετικῶν «βάπτισμα», (προβλέπει) νά καθαιρῆται ὁ Κληρικός αὐτός: «Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος τόν κατ' ἀλήθειαν ἔχοντα βάπτισμα, ἐάν ἄνωθεν (=ἐξ ὑπαρχῆς) βαπτίση, ἤ τόν μεμολυσμένον παρά τῶν ἀσεβῶν μή βαπτίση, καθαιρείσθω, ὡς γελῶν τον Σταυρόν καί τόν τοῦ Κυρίου θάνατον, καί μη διακρίνων ἱερέας ψευδοϊερέων».

3) Ὁ ΞΗ΄ Ἀποστολικός, ὅπως ἑρμηνεύεται εἰς τό ἱερόν Πηδάλιον, λέγει καί διά τό μυστήριον τῆς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων: «...ὅποιος ἐπίσκοπος, Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος ἤθελε δεχθῆ δευτέραν χειροτονίαν ἄς καθαίρεται καί αὐτός καί ἐκεῖνος ὅπου τόν ἐχειροτόνησεν, ἐκτός ἄν ἀποδειχθῆ ὅτι ἔχει τήν χειροτονίαν ἀπό Αἱρετικούς. Διότι οἱ παρά τῶν αἱρετικῶν βαπτισθέντες ἤ χειροτονηθέντες, οὔτε ὅλως χριστιανοί δύνανται νά εἷναι μέ τό αἱρετικόν αὐτό βάπτισμα, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν μόλυσμα, οὔτε Κληρικοί μέ τήν αἱρετικήν ταύτην χειροτονίαν. Διά τοῦτο οἱ τοιοῦτοι καί βαπτίζονται παρά τῶν Ὀρθοδόξων ἱερέων καί χειροτονοῦνται παρά τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων...».

4) Ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος διά τοῦ Η΄ αὐτῆς Κανόνος τούς Σχισματικούς καί ὄχι αἱρετικούς Ναυατιανούς, ὥρισεν ὅπως γίνωνται δεκτοί διά χειροθεσίας οἱ Κληρικοί καί δι' ἅγιου Μύρου οἱ λαϊκοί: «Καθαροί λέγονται οἱ Ναυατιανοί. ὁ δέ Ναυάτος Πρεσβύτερος ἧτο τῆς Ἐκκλησίας Ρωμαίων, ὅς τις δέν ἐδέχετο ἐκείνους, ὁποῦ ἀρνήθησαν μέν εἰς τον καιρόν τοῦ διωγμοῦ, ἐμετανοοῦσαν δέ, ἀλλ' οὔτε ἐσυγκοινώνει μέ τούς διγάμους, καί μετά τό βάπτισμα ἔλεγεν, ὅτι δέν δύναται πλέον νά ἐλεηθῆ ὁ ἁμαρτήσας... ἀπό τούτου δέ ὠνομάσθησαν καί οἱ ἀκολουθήσαντες τῆ κακοδοξία αὐτοῦ, Ναυατιανοί. Τούτων οὕτως ἐγνωσμένων, λέγει ὁ παρών Κανών ὅτι, ἀνίσως οἱ τοιοῦτοι Ναυατιανοί προσέλθουν εἰς τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἐφάνη εὔλογον νά χειροθετοῦνται καί οὕτω να γίνωνται δεκτοί καί νά μένουν εἰς τον κλῆρον τους, οἱ ὄντες δηλαδή καί ἐν τῶ σχίσματι κληρικοί (οὕτως ἐδέχθη διά χειροθεσίας τούς Δονατιστάς καί ὁ ξς\, τῆς ἐν Καρθαγένη), πλήν, πρέπει νά ὁμολογοῦν ἐγγράφως, πῶς ἔχουν να φυλάξουν ὅλα τά δόγματα τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, πῶς θέλουν δέχονται τούς διγάμους, καί τους δι' ἀνάγκην ἀρνησαμένους τόν Χριστόν, καί πῶς θέλουν οἰκονομήσουν αὐτούς, κατά τούς διωρισμένους χρόνους, καί τόν Κανόνα τῆς μετανοίας τῶν ἀρνητῶν, καί οὕτως, ὅπου καί ἄν εὑρίσκωνται, εἴτε εἰς πόλεις, εἴτε εἰς χωρία, νά μένουσιν εἰς τόν κλῆρον καί βαθμόν, ὅπου εὑρέθη ὁ καθείς χειροτονημένος...».

5) Ἡ ἰδία Α΄ Οἰκουμενική ἁγία Σύνοδος, διά τοῦ ΙΘ΄ αὐτῆς Κανόνος, προβλέπει διά τούς Αἱρετικούς Παυλικιανούς, (ὀπαδοί τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως, ὅστις καί το Τριαδικόν καί τό Χριστολογικόν Δόγμα κατέλυσεν), νά γίνωνται δεκτοί διά Βαπτίσματος: «Περί τῶν Παυλιανισάντων, εἷτα προσφυγόντων τῆ καθολικῆ Ἐκκλησία, ὅρος ἐκτέθειται ἀναβαπτίζεσθαι αὐτούς ἐξάπαντος. Εἰ δέ τινες τῶ παρεληλυθότι χρόνω, ἐν τῶ κλήρω ἐξητάσθησαν, εἰ μέν ἄμεμπτοι καί ἀνεπίληπτοι φανεῖεν, ἀναβαπτισθέντες χειροτονείσθωσαν ὑπό τοῦ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπου. Εἰ δε ἡ ἀνάκρισις ἀνεπιτηδείους αὐτούς εὑρίσκοι, καθαιρεῖσθαι αὐτούς προσήκει».

6) Ἡ Β΄ ἁγία Οἰκουμενική Σύνοδος, διά τοῦ Ζ΄ αὐτῆς Κανόνος ὁρίζει τούς μέν Ἀρειανούς, Μακεδονιανούς, Σαββατιανούς καί Ναυατιανούς... ὅπως γίνωνται δεκτοί διά Λιβέλλου καί κατόπιν δι' ἁγίου Μύρου, ἐνῶ τούς Εὐνομιανούς, Μοντανιστάς, καί Σαβελιανούς διά Βαπτίσματος:

«Τούς προστιθεμένους τῆ Ὀρθοδοξία, καί τῆ μερίδι τῶν σωζομένων ἀπό αἱρετικῶν δεχόμεθα κατά τήν ὑποτεταγμένην ἀκολουθίαν καί συνήθειαν. Ἀρειανούς μέν, καί Μακεδονιανούς, καί Σαββατιανούς, καί Ναυατιανούς, τούς λέγοντας ἑαυτούς καθαρούς, καί ἀριστερούς, καί τούς Τεσσαρεσκαιδεκατίτας, εἴτουν τετραδίτας, καί ἀπολιναριστάς δεχόμεθα διδόντας Λιβέλλους, καί ἀναθεματίζοντας πᾶσαν αἴρεσιν, μή φρονοῦσαν ὡς φρονεῖ ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, καί σφραγιζομένους πρῶτον τῶ ἁγίω Μύρω, τό τε μέτωπον, καί τούς ὀφθαλμούς, καί τάς ρίνας, καί το στόμα, καί τά ὦτα, καί σφραγίζοντες αὐτούς, λέγομεν, σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου. Εὐνομιανούς μέν τοι τούς εἰς μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένους, καί Μοντανιστάς τούς ἐνταῦθα λεγομένους Φρύγας, καί Σαββελιανούς τούς υἱοπατορίαν διδάσκοντας, καί ἕτερά τινα χαλεπά ποιοῦντας, καί τάς ἄλλας πάσας αἱρέσεις, (ἐπειδή πολλοί εἰσιν ἐνταῦθα, μάλιστα οἱ ἀπό τῆς Γαλατῶν χώρας ὁρμώμενοι, πάντας τούς ἀπ' αὐτῶν θέλοντας προστίθεσθαι τῆ Ὀρθοδοξία, ὡς Ἕλληνας δεχόμεθα. Καί τήν πρώτην ἡμέραν ποιοῦμεν αὐτούς χριστιανούς, τήν δέ δευτέραν κατηχουμένους, εἷτα τῆ τρίτη ἐξορκίζομεν αὐτούς, μετά τοῦ ἐμφυσᾶν τρίτον εἰς τό πρόσωπον καί εἰς τά ὦτα, καί οὕτω κατηχοῦμεν αὐτούς, καί ποιοῦμεν χρονίζειν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί ἀκροᾶσθαι τῶν Γραφῶν, καί τότε αὐτούς βαπτίζομεν».

7) Τόν ὡς ἄνω Κανόνα ἐπαναλαμβάνει αὐτολεξεί ἡ ἁγία ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος διά τοῦ ἐνενηκοστοῦ πέμπτου Κανόνος καί ἐπάγεται: «...Καί τούς Μανιχαίους δε καί τούς Οὐαλεντινιανούς καί Μαρκιονιστάς καί τούς ἐκ τῶν ὁμοίων αἱρέσεων προερχομένους, ὡς Ἕλληνας δεχόμενοι ἀνα-βαπτίζομεν Νεστοριανούς δέ καί Εὐτυχιανιστάς καί Σεβηριανούς καί τούς ἐκ τῶν ὁμοίων αἱρέσεων, χρή ποιεῖν λιβέλλους καί ἀναθεματίζειν τήν αἴρεσιν αὐτῶν τούς Νεστοριανούς καί Νεστόριον, καί εὐτυχέα καί Διόσκουρον καί Σεβῆρον καί τούς λοιπούς ἐξάρχους τῶν τοιούτων αἱρέσεων καί τούς φρονοῦντας τά αὐτῶν καί πάσας τάς προαναφερομένας αἱρέσεις, καί οὕτω μεταλαμβάνειν τῆς ἁγίας Κοινωνίας».

😎 Καί ἡ ἐν Λαοδικεία Τοπική Σύνοδος ὁρίζει διά τοῦ Ζ΄ αὐτοῦ Κανόνος:

«Περί τοῦ, τούς ἐκ τῶν αἱρέσεων, τοὐτέστι Ναυατιανῶν, ἤτοι Φωτεινιανῶν, ἡ Τεσσαρεσκαιδεκατιτῶν ἐπιστρεφομένους, εἴτε κατηχουμένους, εἴτε πιστούς τούς παρ' ἐκείνοις μή προσδέχεσθαι, πρίν ἀναθεματίσωσι πᾶσαν αἴρεσιν, ἐξαιρέτως δέ ἐν `ῆ κατείχοντο, καί τότε λοιπόν τούς λεγομένους παρ' αὐτοῖς πιστούς, ἐκμανθάνοντας τά τῆς πίστεως σύμβολα, χρισθέντας τε τῶ ἁγίω Χρίσματι, οὕτω κοινωνεῖν τῶν ἁγίων Μυστηρίων».

9) Καί διά τοῦ ἑπομένου Η΄ Κανόνος ἡ ἴδια Τοπική Σύνοδος ὁρίζει: «Περί τοῦ, τούς ἀπό τῆς αἱρέσεως τῶν λεγομένων Φρυγῶν ἐπιστρέφοντας, εἰ καί ἐν Κλήρω νομιζομένω παρ' αὐτοῖς τυγχάνοιεν, εἰ καί μέγιστοι λέγοιντο. Τούς τοιούτους μετά πάσης ἐπιμελείας κατηχεῖσθαί τε καί βαπτίζεσθαι ὑπό τῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπισκόπων τε καί Πρεσβυτέρων».

10) Ἐπίσης ἡ ἐν Καρθαγένη Τοπική Σύνοδος, διά τοῦ ΞΣΤ΄ Κανόνος αὐτῆς προβλέπει: «Ὥστε τούς παρά τοῖς Δονατισταῖς μικρούς βαπτιζομένους, μηδέπω δυναμένους γινώσκειν τῆς πλάνης αὐτῶν τόν ὄλεθρον, μετά το εἰς κεῖραν λογισμοῦ δεκτικήν παραγενέσθαι, ἐπιγνωσθείσης τῆς ἀληθείας, τήν φαυλότητα ἐκείνων βδελυττομένους, πρός τήν καθολικήν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν τήν ἀνά πάντα τόν κόσμον διακεχυμένην, τάξει ἀρχαία διά τῆς ἐπιθέσεως τῆς χειρός ἀναδεχθῆναι τούς τοιούτους ἐκ τοῦ τῆς πλάνης ὀνόματος, μή ὀφείλειν ἐμποδίζεσθαι εἰς τάξιν κληρώσεως, ὁπόταν τήν ἀληθινήν Ἐκκλησίαν ἰδίαν αὐτῶν ἐλογίσαντο τῆ πίστει προσερχόμενοι, καί ἐν αὐτῆ τῶ Χριστῶ πιστεύσαντες, τῆς Τριάδος τά ἁγιάσματα ὑπεδέξαντο...».

11) Ὁ Μέγας Βασίλειος διά τοῦ Α΄ αὐτοῦ Κανόνος λέγει ἀπαντητικῶς πρός τόν Ἅγιον Ἀμφιλόχιον ἐπερωτήσαντα αὐτόν περί τοῦ πῶς δέχεσθαι τούς σχισματικούς κ.λπ.; ἐπιστρέφοντας τῆ Ἐκκλησία: «...Οἱ Παρασυνάγωγοι λοιπόν ἑνώνονται πάλιν μέ τήν Ἐκκλησίαν μέ μόνην ἀξιόλογον μετάνοιαν καί ἐπιστροφήν, καί οἱ ἐξ αὐτῶν ὄντες ἱερεῖς καί Κληρικοί ἐπιστρέφοντες, εἰς τήν αὐτήν τάξιν καί βαθμόν ὁποῦ ἧσαν πρότερον, δέχονται. Οἱ δέ Αἱρετικοί, ὁποῖοι εἷναι οἱ Μανιχαῖοι, Οὐαλεντῖνοι καί Μαρκιωνισταί (περί ὧν ὅρα τάς ὑποσημειώσεις τοῦ 95ον τῆς ς΄) καί αὐτοί οὗτοι οἱ Πεπουζηνοί, περί ὦν ὁ λόγος, καί ὅσοι ἄλλοι, ἐπιστρέφοντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, βαπτίζονται ὡσάν οἱ Ἕλληνες, ἐπειδή οἱ παλαιοί Πατέρες ἐκεῖνο μόνον τό βάπτισμα ἔκριναν νά δεχθῆ, τό ὁποῖον δέν ἐκβαίνει τελείως ἀπό τήν πίστιν, τό δέ τῶν αἱρετικῶν βάπτισμα, ὡς ἔξω τῆς ὀρθῆς πίστεως ὅν, ἔκριναν νά ἀποβάλλουσι παντελῶς. Διά τοῦτο ἀκολούθως καί οἱ Πεπουζηνοί μέ τό νά βαπτίζουν, ὄχι εἰς τά παραδεδομένα, ἤτοι ὄχι εἰς Πατέρα Υἱόν καί ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλ' εἰς Πατέρα Υἱόν, καί Μοντανόν καί Πρίσκιλλαν, καί ἐντεῦθεν μέ τό να βλασφημοῦν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, (ἥτις βλασφημία εἷναι ἀσυγχώρητος)... καί ἁπλῶς ὅλοι οἱ Σχισματικοί, ἐρχόμενοι εἰς τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν, νά βαπτίζωνται, ἐπειδή οἱ πρῶτοι ἱερωμένοι τῶν Σχισματικῶν εἷχον μέν τό χάρισμα τοῦ νά χειροτονοῦν καί τοῦ νά βαπτίζουν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Ἀφ' οὗ δέ μίαν φοράν ἐσχίσθησαν ἀπότό ὅλον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἔχασαν αὐτό καί δέν ἠμποροῦν πλέον νά βαπτίσουν ἄλλους ἤ νά χειροτονήσουν, καί ἁπλῶς νά δώσουν χάριν, τήν ὁποίαν διά τοῦ σχίσματος ἐστερήθησαν. ὅθεν καί οἱ παρ' αὐτῶν βαπτιζόμενοι λογίζονται ὅτι ἀπό λαϊκούς ἐβαπτίσθησαν, διό καί χρειάζονται να βαπτισθοῦν. Μερικοί δέ ἐπίσκοποι κατά τήν ἀσίαν ἐδέχθηκαν τό βάπτισμα αὐτῶν, χάριν οἰκονομίας καί συγκαταβάσεως, καί οὐχί ἀκριβείας, ὡσάν ὁποῦ οἱ σχισματικοί εἷναι ἀκόμη μέλη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅθεν κατά τήν γνώμην αὐτῶν ἄς εἷναι δεκτόν. οἱ σχισματικοί ἐγκρατεῖται ὅμως ἰδιαίτερον πρέπει νά βαπτίζωνται ἐπιστρέφοντες, κατά τήν ἀκρίβειαν τῶν Κανόνων, καί διά τί ἴδιον ἐπενόησαν βάπτισμα, παραχαράξαντες τήν ἐν τῶ βαπτίσματι παράδοσιν καί διά τί περί τούτων ξεχωριστή καί φανερά ψῆφος δέν ἔγινε πῶς πρέπει νά δέχωνται. ἄν δέ αὐτοί δέν ἀναβαπτίζουσι τούς ἐκ τῶν ὀρθοδόξων ἡμῶν προσερχομένους εἰς αὐτούς, τοῦτο δέν πρέπει νά μᾶς δυσωπήση, εἰς τό νά μή βαπτίζωμεν ἀμοιβαίως καί ἡμεῖς τούς ἐξ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς προσερχομένους. Πλήν ἀνίσως καί τοῦτο τό, νά βαπτίζωμεν αὐτούς ἐπιστρέφοντας, ἔχη νά γένη ἐμπόδιον εἰς τήν κοινήν συγκατάβασιν καί οἰκονομίαν, ὁποῦ περί πάντων τῶν σχισματικῶν ἔκαμαν οἱ Πατέρες, ἄς ἀκολουθοῦμεν καί ἡμεῖς εἰς αὐτήν, μήπως διά τήν αὐστηρότητα τῆς προσταγῆς ταύτης τούς κάμνωμεν ἀμελεῖς εἰς το νά βαπτίζωνται, αἰσχυνομένους τάχα, ὅτι ὡσάν ἄπιστοι τελείως βαπτίζονται, καί ἀκολούθως ἐμποδίσωμεν τήν σωτηρίαν τους. Καί συντόμως εἰπεῖν, ὅσοι βαπτισθοῦν εἰς τό ἐκείνων βάπτισμα, οὗτοι ἐπιστρέφοντες εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ἐξάπαντος τρόπου πρέπει νά χρίωνται ἀπό τούς πιστούς μέ τό ἅγιον Μῦρον, καί οὕτω νά μεταλαμβάνουν».

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ

 ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ
ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΕΙΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ
«ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ»

1948 – 2008
60 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΟΥ

Ὁ ἅγ. Θεοδόσιος πρός πιστούς τῶν Κατακομβῶν:
"Ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Ἀποστολική Διαδοχ ή,
ἀπό αὐτούς θά τήν ξαναπάρουμε "!

Ἡ γραφίδα τῆς Εὐλαβεστάτης Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας Σίντνιεβα (Πτυχιούχου Οἰκονομικῶν τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βορονέζ Ρωσίας καί Ἁγιογράφου), προσφέρει στό ἁγιόφιλο ἑλληνόφωνο ἀναγνωστικό κοινό τόν βίο ἑνός "ἐν πολλοῖς" ἀγνώστου Ἁγίου τοῦ 20οῦ αἰ., τοῦ Θαυματουργοῦ Θεοδοσίου τοῦ Ἱεροσολυμίτου, τοῦ ἐν Μινβόντι Καυκάσου (+ 1948).
Διά τόν ἅγ. Θεοδόσιο ἔχουν γίνει ἀπό τόν γράφοντα τρεῖς δημοσιεύσεις στό ἐπίσημο δημοσιογραφικό ὄργανο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς (τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), τό Περιοδικό " Ὀρθόδοξος Πνοή ", μία τέταρτη στόν ἐπίτομο Ἡμεροδείκτη τοῦ 2002 τῆς ἰδίας Μητροπόλεως (ὅπου ἀφιέρωμα στήν Ρωσική Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν), ἐνῶ σ' αὐτόν ἦταν ἀφιερωμένος καί ὁ Ἡμεροδείκτης τοῦ 2006.
Τό κείμενο τῆς Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας διακρίνεται γιά τό ἁπλό καί ἀνεπιτήδευτο ὕφος του. Εἶναι ἕνα κείμενο χαριτωμένο. Οἱ πληροφορίες πού ἀφοροῦν τόν Ἅγιο προέρχονται εἴτε ἀπό ρωσικά κείμενα πού ἤδη κυκλοφοροῦν, εἴτε ἀπό πρόσωπα πού τόν γνώρισαν στήν ζωή του ἤ εὐργετήθηκαν ἀπό αὐτόν μετά τόν θάνατό του. Εἶναι ἔγκυρες μαρτυρίες ἀξιοπίστων μαρτύρων, αὐτοπτῶν ἤ αὐτηκόων. Εἶναι κατάθεση ψυχῆς ἁπλῶν ἀνθρώπων, πού ἀπευθύνεται στούς ἁπλούς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ.
Παρά τά προηγούμενα τό ἀνά χεῖρας κείμενο δέν μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ λαϊκό θρησκευτικό ἀνάγνωσμα, στερούμενο ἁγιολογικῆς ἐγκυρότητος. Οἱ πληροφορίες πού περιέχει εἶναι μεγάλης ἱστορικῆς σημασίας καί σκιαγραφοῦν πλήρως, μέχρι λεπτομερείας, τόσο τό πρόσωπο, ὅσο καί τό περιβάλλον καί τίς συνθῆκες μέσα στίς ὁποίες ἔζησε καί τελειώθηκε. Στό ἔργο αὐτό διαπιστώνουμε:
Τήν πηγαία λαϊκή εὐσέβεια τῆς προεπαναστατικῆς Ἁγίας Ρωσίας πού ὁδήγησε τόν Θεόδωρο - παιδί ἀκόμη - νά ἐγκα-ταλείψει τήν οἰκογένειά του καί νά καταφύγει στό Ἅγιο Ὄρος, στήν Ρωσική Μονή τοῦ ἁγ. Παντελεήμονος.
Τήν ἄσκησή του στήν μονή, τήν πνευματική του πρόοδο, τήν κακότητα τῶν συμμοναστῶν (πού ἔφθασαν μέχρι καί τήν ἀπόπειρα δολοφονίας του!), ἀλλά καί τό πλοῦτο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ πού ἐπέτρεψε στόν 14χρονο ἔφηβο νά θαυματουργήσει!
Τήν ἀνάδειξή του στό Ἱερατικό ὑπούργημα καί τό Ἡγου-μενικό ἀξίωμα, τήν διακονία του ἐπί σειρά δεκαετιῶν στόν Πανάγιο Τάφο (ἀπ' ὅπου καί Ἱεροσολυμίτης), τήν ἐπιστροφή του στήν Ρωσία κατά τό θέλημα τῆς Παναγίας καί τήν ἄσκηση ἐκεῖ ἐρημιτικῆς - ἡσυχαστικῆς ζωῆς, μέ τήν συνοδεία λίγων ἀφιερωμένων γυναικῶν, κατά τήν πρώτη δεκαετία τῆς Ρωσικῆς Ἐπαναστάσεως.
Τήν σύλληψη καί ἐξορία του (τό 1927) στό φοβερό Στρα-τόπεδο Σολόβκι στήν Λευκή Θάλασσα, ἕνα κολαστήριο πρ. μοναστήρι, ὅπου κρατήθηκαν καί τελειώθηκαν μαρτυρικά χιλιάδες πιστοί ὅλων τῶν βαθμῶν, κυρίως (μετά τό 1927) μέλη τῆς Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν. Ἐκεῖ ὁ μακάριος Θεοδόσιος συγκρατήθηκε καί συγκακουχήθηκε μέ ἐπωνύμους (ὅπως τόν Ἱερομάρτυρα Ἐπίσκοπο Μάξιμο τοῦ Σερπούχωφ, + 1931) καί ἀνωνύμους Ὁμολογητές τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ὥστε μετά τήν ἀ πελευθέρωσή του (τό 1932) νά ἐγκατα-σταθεῖ στό Μινβόντι ὡς διά Χριστόν Σαλός, καλύπτοντας κάτω ἀπό τόν μανδύα τῆς ἐπιπλάστου μωρίας τήν δραστη-ριότητά του ὡς Κληρικοῦ τῶν Κατακομβῶν.
Τήν διακονία τοῦ ἀποίμαντου Ρωσικοῦ λαοῦ μέσῳ τοῦ προφητικοῦ καί ἰαματικοῦ του χαρίσματος, τῶν ὑπεφυῶν θείων ἐμφανίσεων, τῶν ἐξαισίων θαυμάτων του, τῶν παρα-δόξων (ὡς Σαλοῦ) ἐνεργειῶν του, τῆς προφορικῆς διδασκα-λίας του καί τῆς παραδειγματικῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς του.
Τήν ὁσιακή του κοίμηση καί τήν θαυματουργική κηδεία - ἐνταφιασμό του ἀπό οὐράνιους ἐπισκέπτες!
Τήν μετά θάνατον παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἔκτοτε καθημερινῶς ἐκδηλώνεται μέ τίς θαυματουργικές θεραπείες τῶν μετά πίστεως προσερχομένων στόν χαριτόβρυ-το τάφο του καί τά τίμια του Λείψανα. Καίl
Τήν καπήλευσή του ἀπό τό "Πατριαρχεῖο Μόσχας", ἕνα "ἐκκλησιαστικό" σχῆμα τό ὁποῖο ὁ Ἅγιος οὐδέποτε ἀναγνώρΙσε ὡς ἐκφραστή τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Ἐκκλησίας καί τό ὁποῖο ὅμως τόν ἐμφανίζει σάν "δικό" του, γιά νά ἐλέγξει, ἀποπροσανατολίσει, παγιδεύσει καί ἀπορροφήσει τούς Κατακομβίτες πιστούς (παρόμοια περίπτωση εἶναι ἐκείνη τῆς ἁγ. Ματρώνας τῆς ἀομάτου τῆς Μόσχας).
Στόν Βίο τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ὑπάρχει μία λεπτομέρεια μεγάλης ἱστορικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς σημασίας. Συχνά τά πνευματικά του τέκνα τόν ρωτοῦσαν γιά τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας στήν Σοβιετική Ρωσία, κυρίως σέ ὅτι ἀφορᾶ τήν ἔλλειψη γνησίως Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων καί Κληρικῶν. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι οἱ διωγμοί τόσο τῶν ἀθεϊστικῶν Ἀρχῶν, ὅσο καί τοῦ " Πατριαρχείου " κατά τῶν Κατακομβιτῶν εἶχαν τόσο πολύ περιορίσει τόν ἀριθμό τους, ὥστε οἱ πιστοί διερω-τῶντο ποιός θά ἐνταφιάσει τόν Ἅγιο ὅταν κοιμηθεῖ!
Στό ἐρώτημα αὐτό ὁ ἅγ. Θεοδόσιος ἀπαντοῦσε, ὅτι "ἀπό τούς Ἕλληνες πήραμε τήν Ἀποστολική Διαδοχή, ἀπό αὐτούς θά τήν ξαναπάρουμε "! Καί γιά νά κάνει πιό συγκεκριμένη τήν ἐπαλήθευση τῆς προφητείας του, ἐμπιστεύθηκε σέ Μοναχή - πνευματική του θυγατέρα τό Ἐπιτραχήλιο καί τό Ἀρτοφόριό του, μέ τήν ἐντολή νά δοθοῦν στόν Ὀρθόδοξο Ἕλληνα Μητροπολίτη πού θά τελοῦσε Τρισάγιο στόν τάφο του! Τό 1996, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἐπισκεπτόμενος τήν περιοχή, πληροφορήθηκε ἀπό πιστούς ὅτι στό Μινβόντι εἶναι ἐνταφιασμένος ἕνας Κληρικός τῶν Κατακομβῶν καί ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμία νά τελέσει Τρισάγιο στόν τάφο του! Ἔτσι, χωρίς νά γνωρίζει τήν ἐντολή, τά κειμήλια τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ἔφθα - σαν στά χέρια του!
Ἡ πρόρρησις τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου ἐπαληθεύθηκε πλήρως, διότι ἔκτοτε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κήρυκος ἔχει πράγματι μεταδώσει τήν γνησία καί ἀδιάκοπο Ἀποστολική Διαδοχή στούς Ρώσους Ὀρθοδόξους τῶν Κατακομβῶν, μέ τήν χειροτονία Κληρικῶν.
Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη εὐλογία γιά τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους ἡ παρουσία στήν Ἑλλάδα προσωπικῶν ἀντικειμένων τοῦ ἁγ. Θεοδοσίου (τοῦ Ἐπιτραχηλίου καί Ἀρτοφορίου του στόν Ἱερό Ἐπισκοπικό Ναό ἁγ. Αἰκατερίνης Στρογγύλης Κορωπίου, μέρους ἐνδύματος καί ἀμφίου στό Παρεκκλήσιο ὁσ. Ξένης τῆς Ρωσίδος Μάνδρας) καί μεγαλύτερη εὐλογία θά ἀποτελέσει ἡ ἀνέγερσις Ναοῦ πρός τιμήν του καί ἡ διάδοσις τῆς μνήμης του, στήν ὁποία ἀσφαλῶς θά συντελέσει καί ἡ παροῦσα ἐργασία τῆς Πρεσβυτέρας Ἀντωνίας.
"Ἄλλος Σεραφείμ ἀναδειχθείς τῷ λαῷ σου,
Πάτερ Θεοδό σιε , πρέσβευε ὑπέρ τῶν σέ τιμώντων "
Ἀντώνιος Μάρκου
Κέντρο Ἁγιολογικῶν Μελετῶν
"Ὅσιος Συμεών ὁ Μεταφραστής "

ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΖΗΤΩ (ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ)

 

ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΖΗΤΩ (ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ)

at April 04, 2020

Όταν παύσουν οι ιερείς να ζουν ως άγγελοι Κυρίου Παντοκράτωρος και ζουν ως άνθρωποι, τότε οι άνθρωποι θα ζουν ως κτήνη (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός)

Θέλω νὰ διαβάσετε μιὰ ὁμιλία τοῦ Ηλία Μηνιάτη, τὴν πρώτην (Α) Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν.Πώωω, τί λέγει ἐκεῖ πέρα! Κι αὐτὸς λυπημένος πολὺ γιὰ τὴν ἀθλίαν κατάστασιν τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ γένους μας, παίρνει καὶ κόσκινο καὶ κοσκινίζει.
Θὰ μιμηθῶ, λέει, τὸν Διογένη! ῞Οπως ὁ Διογένης, μέσ᾿ στὸ μεσημέρι πῆρε φανάρι καὶ γύριζε στοὺς δρόμους τῆς ᾿Αθήνας καὶ ἔψαχνε·

—Τί ζητᾷς; Τί ἔχασες; Τί θέλεις μὲ τὸ φανάρι; τὸν ρωτοῦσαν, ὁ ἥλιος φωτίζει τὴ γῆ…

—῎Ανθρωπον ζητῶ!… ῎Ω, πόσο ὡραῖος εἶνε ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος εἶνε…

—῎Ανθρωπο ζητῶ!… ῎Ελεγε μεγάλο λόγο, φιλοσοφικό.

—Μέσ᾿ στὴν κοινωνία, τὴ διεφθαρμένη κοινωνία, λέει ὁ Μηνιάτης, ἐγω ὡς ὁ Διογένης δὲ᾿ θὰ κρατήσω φανάρι… ῎Εχω ἄλλο φανάρι· καὶ τὸ φανάρι μου εἶνε τὸ Εὐαγγέλιο. Παίρνω λοιπὸν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ κατεβαίνω μέσ᾿ στὴν κοινωνία… Καὶ πηγαίνω στὰ σπίτια, καὶ δὲ᾿ βλέπω καὶ ἴχνος εὐσεβείας. Πηγαίνω στὰ σχολεῖα, καὶ δὲ᾿ βλέπω ἐκεῖ φλογεροὺς διδασκάλους. Πηγαίνω εἰς τὰ δικαστήρια, καὶ βλέπω ἐκεῖ ψευδομάρτυρας —ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου—. Πηγαίνω εἰς τὴν ἀγορά καὶ βλέπω, ὅτι κλέβει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Καὶ πηγαίνω παντοῦ… Πηγαίνω και στὰ σπίτια τὰ μεγάλα, τὰ πλούσια, καὶ ἴχνος εὐσεβείας δὲν ὑπάρχει· Πάω στὶς καλύβες, κ᾿ ἐκεῖ δὲ᾿ βλέπω τίποτα… ῎Ω, ποῦ νὰ βρῶ Χριστιανό; Χριστιανὸ ζητῶ!… Χριστιανὸ ζητῶ!…

Τέλος, λέει, θὰ πάω κάπου, ποὺ θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι θὰ βρῶ Χριστιανούς… Καὶ τολμάει, λοιπόν, ὁ Μηνιάτης καὶ προχωράει… Καὶ προχωράει καὶ προχωράει… γιὰ νὰ πάει στὴν ἐκκλησία.  ῍Ας πάω, λέει στὸ κήρυγμά του, στὴν ἐκκλησία…για νὰ βρῶ ἕναν ἅγιο.

Μπαίνω μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ ψάχνω μεταξὺ τῶν ἱερέων καὶ ἀρχιερέων νὰ βρῶ ἕναν ἅγιο, ἕναν θαυματουργό, ἕναν πατέρα τῆς ᾿Εκκλησίας… Τίποτε ἀπ᾿ αὐτά δὲν ὑπάρχει…Ἀκούστε τί λέγει· – Εὐτυχῶς δὲ᾿ ζεῖ σήμερα· θὰ τὸν καθαιροῦσαν οι ἁγιοι ἀρχιερεῖς!… Προσπαθῶ νὰ βρῶ ἕναν ἅγιον, ἕναν ἀσκητήν, ἕναν διδάσκαλο, ἕναν φωστῆρα τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ δὲν βρίσκω! Ἀντιθέτως βλέπω στὴν ἐκκλησία ἔπαρσιν ἑωσφόρου, ὑπερηφάνειαν ἑωσφόρου. Βλέπω στὴν φυλαργυρία, ᾿Ιοῦδες καὶ Ἰουδαίους… Βλέπω εἰς τὴν ἀμάθειαν, ζῷα… Βλέπω εἰς τὴν πονηρίαν δαίμονες…  Καυστικωτάτη γλῶσσα χρησιμοποιεῖ ὁ Ἡλ. Μηνιάτης…

Θυμοῦμαι, μιὰ μέρα εἶχα δημοσιεύσει στοὺς «Τρεῖς ῾Ιεράρχες» αὐτὸ τὸν λόγο. Καὶ ἕνας ἀρχιφύλακας μὲ συνάντησε στὸ δρόμο καὶ μὲ εἶπε: Μὲ σκανδάλισες στὴν ἀρχή, Νὰ γράφῃς τέτοια λόγια, γιὰ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἱερεῖς. ᾿Αλλὰ μετά ποὺ διάβασα τὸν Μηνιάτη ἄλλαξα γνώμη.

Αὐτὸς εἶνε ὁ ἔλεγχος ποὺ κάνω… ᾿Απέθανε νεαρός, σὲ ἡλικία 45 ἐτῶν ὁ Ἡλίας Μηνιάτης, τὸ φωτεινὸ αὐτὸ ἄστρο, ἡ δόξα τῆς Κεφαλονιᾶς καὶ τῆς ῾Ελλάδος, ὡς ἐπίσκοπος Αἰγιαλείας. ᾿Απέθανε τὸ 1714.

—Σᾶς παρακαλῶ πολύ… Μνήμη ἔχετε… Θυμᾶστε τὸ ἔτος αὐτὸ – τί σημασία ἔχει γιὰ ᾿μᾶς; ῍Αν δὲν τὸ πῆτε, θὰ κατεβῶ ἀπ᾿ τὸν ἄμβωνα καὶ θὰ σταματήσω τὸ κήρυγμα. ῍Αν μοῦ τὸ πῆτε, θὰ συνεχίσω. Μπρὸς μπρός… Κουράγιο κουράγιο!…

— Γεννηθηκε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός! —Μπράβο μπράβο μπράβο… Εὐτυχῶς, μοῦ τὸ εἴπατε…

Βλέπεις λοιπόν, τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ; Τὴν ὥρα ποὺ ἔσβηνε τὸ ἕνα ἄστρο, νέο ἄστρο ἀνέτειλε στὸν κόσμο. Μὴ ἀπελπίζεσθε!… Σβήνουν τὰ ἄστρα… Νέα ἄστρα θ᾿ ἀνατείλουν!… Πίστις μας εἶνε αὐτή, ἀκράδαντος στὸ Θεό…
῾Ο Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔκανε ἔρευνα καὶ τί εἶπε; Πὼωω πώ… Σκληρότερα λόγια ἀπὸ τὸν ᾿Ηλία τὸ Μηνιάτη. Τί εἶπε;

Ἦτανε κάποτε ἐποχή, ποὺ οἱ ἱερεῖς τοῦ ῾Υψίστου φαινότανε σὰν ἄγγελοι…  «῎Αγγελοι Κυρίου Παντοκράτορος…». ᾿Αλλὰ δυστυχῶς διεφθάρησαν ἀπὸ τὴ φιλοδοξία, ἀπὸ τὴ φιλαργυρία, ἀπὸ τὴ φιληδονία, ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα πάθη, -λέγει προφητεία, προφητεύει- 

– Κάποτε, λέει, οἱ ἱερεῖς ζούσανε ὡς ἄγγελοι, κ᾿ οἱ ἄνθρωποι ζούσανε ὡς ἄνθρωποι. ῞Οταν αὐτοὶ παύσουν νὰ ζοῦν ὡς ἄγγελοι, καὶ νὰ ζοῦνε ὡς ἄνθρωποι, τότε οἱ λαϊκοὶ θὰ ζοῦν ὡς κτήνη!… Αὐτὰ εἶπε… ῎Επαυσαν τὰ αἰώνια πρότυπα τῆς ἀρετῆς.

Νά ᾿ρθουμε στὰ χρόνια μας; Θὰ ἤτανε πολὺ σκληρό. ῎Επρεπε νὰ εἶνε στὴ θέσι μου ἕνας ᾿Ηλίας Μηνιάτης, ἢ ἕνας Κοσμᾶς Αἰτωλός, ἢ μιὰ μεγάλη προσωπικότητα νὰ κάνῃ τὸν ἔλεγχο τῆς σημερινῆς κοινωνίας, που εἶναι χειρότερη. Τί νὰ εἴπωμεν; ῞Ο,τι καὶ νὰ εἴπωμε, εἶνε κατώτερο τῆς πραγματικότητος….

Πλησιαζει ο καιρος που θα δουμε ελεύθερη την Κυπρο

 ΞΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ: 

21/10/2022

Πλησιάζει ὁ καιρός ποὺ θὰ δοῦμε ἐλεύθερη τὴν Κύπρο μας

Ἡ Δημοκρατία τῆς Κύπρου ἀπέκτησε τὴν ἀνεξαρτησία της ἀπὸ τὴ Μεγάλη Βρετανία στὶς 16 Αὐγούστου 1960. Ἀπό τὸ 1974 καὶ τὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ στὸ νησὶ καὶ σύμφωνα μὲ τὸν ΟΗΕ, ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία ἔχει «de jure» ἢ «ἐκ τοῦ νόμου» κυριαρχία σὲ ὁλόκληρο τὸ νησί, ποὺ συμπεριλαμβάνει καὶ τὴν Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη. Παραταῦτα, ἡ Κύπρος εἶναι «de facto» ἢ «ἐκ τῶν πραγμάτων» διηρημένη διοικητικὰ σὲ δύο κύρια μέρη ἢ γεωγραφικὲς ἑνότητες.

Ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία ἐλέγχει περίπου τὸ 58% τῆς συνολικῆς ἔκτασης τοῦ νησιοῦ καὶ ἡ καλούμενη «Τουρκικὴ Δημοκρατία τῆς Βόρειας Κύπρου» ἐλέγχει τὸ 37% τοῦ νησιοῦ. Τὸ 5% τοῦ νησιοῦ καταλαμβάνεται κατὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν «Πράσινη Γραμμὴ» τοῦ ΟΗΕ, ἀπὸ τὸ 1964, καὶ κατὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὶς κυρίαρχες περιοχὲς-βάσεις Ἀκρωτηρίου καὶ Δεκέλειας τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, ποὺ δημιουργήθηκαν τὸ 1960 ἀπὸ τὶς Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου καὶ καλύπτουν περίπου τὸ 3% τῆς ἔκτασης τῆς Κύπρου. Ὁ OHΕ καὶ τὸ διεθνὲς δίκαιο θεωροῦν τὸ βόρειο τμῆμα τοῦ νησιοῦ ὑπὸ κατοχὴ τῶν τουρκικῶν στρατευμάτων.

Ἱστορικά, τὸ ὄνομα «Κύπρος» ἀπαντᾶται τόσο στὴν Ἰλιάδα ὅσο καὶ στὴν Ὀδύσσεια καὶ φέρεται νὰ ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου, ἂν καὶ οἱ παρακείμενοι λαοὶ εἶχαν δώσει καὶ ἄλλα διαφορετικὰ ὀνόματα στὸ νησί. Ἡ ἀρχαιότερη ἐπιγραφὴ ποὺ φέρει τὸ ὄνομα «Κύπρος» εἶναι τοῦ ἔτους 459 π.Χ. Γιὰ τὴν ἐτυμολογία τοῦ ὀνόματος «Κύπρος» ὑπάρχουν διάφορες ἀπόψεις. Η Κύπρος εἶναι ἐπίσης γνωστὴ καὶ σὰν τὸ «Νησὶ τῆς Ἀφροδίτης, μιᾶς καὶ κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία ἡ θεὰ Ἀφροδίτη γεννήθηκε κοντὰ στὶς ἀκτὲς τῆς Πάφου.

Προϊστορικά, ἡ πρώτη ἀνθρώπινη ἐμφάνιση καὶ ἐγκατάσταση στὴν Κύπρο βρίσκεται στὴν Ἀκροκέραμο, περίπου στὸ 10.000 π.Χ. Ἡ Χοιροκοιτία εἶναι ὁ καλύτερα διατηρημένος νεολιθικὸς οἰκισμὸς τοῦ νησιοῦ ποὺ χρονολογεῖται γύρω στὸ 7000 π.X. καὶ ἀπὸ τὸ 1998 ἀποτελεῖ Μνημεῖο Παγκόσμιας Κληρονομιᾶς. Τὰ ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα ἀποδεικνύουν ὅτι ἐπαφὲς τῆς Κύπρου μὲ τὴν Κρήτη, τὸ Αἰγαῖο, κλπ., ὑφίσταντο τουλάχιστον ἀπὸ τὸ 2000 π.Χ.

Οἱ Ἀχαιοὶ ἄρχισαν νὰ ἔρχονται στὴν Κύπρο γύρω στὸ 1.400 π.Χ. Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔφτασαν στὴν Κύπρο συντονισμένα, μαζικὰ καὶ σὲ κύματα κατὰ τὸν 12ο αἰώνα π.Χ. καὶ ἐξελλήνισαν τὸ νησὶ σταδιακά. Ἡ Κύπρος κυβερνήθηκε ἀπὸ τὴν Ἀσσυρία κατὰ τὸν 8ο αἰώνα π.Χ. Τὸ νησὶ πέρασε γιὰ λίγο χρονικὸ διάστημα στὴν κυριαρχία τῶν Αἰγυπτίων καὶ στὴ συνέχεια πέρασε στοὺς Πέρσες, κατὰ τὰ μέσα τοῦ 6ου αἰώνα π.Χ.

Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος κατέκτησε τὸ νησὶ τὸ 333 π.Χ. Κατὰ τὴν Ἑλληνιστικὴ περίοδο (323-30 π.Χ.), ἡ Κύπρος κυβερνήθηκε ἀπὸ τὴν Δυναστεία τῶν Πτολεμαίων καὶ ἐξελληνίστηκε πλήρως. Κατὰ τὴν Ἑλληνιστικὴ περίοδο ἢ τὴν ἐποχὴ τῆς εξάπλωσης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ στὴν Κύπρο ἄνθησαν οἱ τέχνες, τὰ γράμματα, ἡ φιλοσοφία, κλπ. Γιὰ παράδειγμα, ὁ Κύπριος φιλόσοφος Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ἵδρυσε τὴν περίφημη Σχολὴ τῶν Στωικῶν στὴν Ἀθήνα. Οἱ Ρωμαῖοι κατέκτησαν τὴν Κύπρο τὸ 58 π.Χ. Ἡ Ρωμαϊκὴ περίοδος διήρκεσε μέχρι τὸ 330 μ.Χ.

Τὸ 45 μ.Χ. ἦρθαν στὴ Μεγαλόνησο οἱ Ἀπόστολοι Παῦλος καὶ Βαρνάβας. Ἀπὸ τὴν Σαλαμίνα ἔφτασαν κηρύττοντας στὴν Πάφο καὶ στὸν Ρωμαῖο ἀνθύπατο Σέργιο Παῦλο. Ὁ ἀνθύπατος, ἀφοῦ εἶδε τὸ θαῦμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὸν μάγο Ἐλύμα, πίστευσε, ἔγινε Χριστιανὸς καὶ ἔτσι ἡ Κύπρος ἔγινε τὸ πρῶτο νησὶ ποὺ ἀπόκτησε Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ ἡγέτη. Τὸ 50 μ.Χ., ὁ Ἀπόστολος Βαρνάβας ἐπανῆλθε στὴν Κύπρο καί, 7 χρόνια ἀργότερα, θανατώνεται διὰ λιθοβολισμοῦ ἀπὸ μαινόμενους Ἑβραίους. Τιμᾶται ὡς ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.

Κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ρωμαίϊκης Αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου, στὴν νησὶ ἐπικράτησε ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία. Ἀπὸ τὰ μισά τοῦ 7ου αἰώνα καὶ γιὰ περίπου 300 ἔτη, ἡ Μεγαλόνησος δέχθηκε πολλὲς καὶ αἱματηρὲς ἐπιδρομὲς ἀπὸ πειρατές, οἱ ὁποῖοι ἔσφαζαν καὶ λεηλατοῦσαν τὸ νησί. Λόγου χάρη, ἡ πόλη τῆς ἀρχαίας Σαλαμίνας ἰσοπεδώθηκε καὶ ποτὲ της δὲν ξανακτίσθηκε. Στὰ μέσα τοῦ 10ου αἰώνα, ὁ αὐτοκράτορας Νικηφόρος Φωκᾶς (912-969) ἀποκατέστησε στὸ νησὶ τὴν κυριαρχία τῆς Ρωμανίας-Βυζαντίου σὲ ξηρὰ καὶ θάλασσα.

Τὸ 1191, ὁ βασιλιὰς τῆς Ἀγγλίας Ριχάρδος ὁ Λεοντόκαρδος (1157-1199) κατέκτησε τὴν Κύπρο. Ο Ριχάρδος παραχώρησε τὸ νησὶ στὸν σύμμαχό του Γάλλο εὐγενή Γκῦ τῶν Λουζινιάν (1150-1194), ὁ ὁποῖος κληροδότησε τὴν Κύπρο στὸν μεγαλύτερο ἀδελφό του Ἀμωρὶ Β΄ τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἀναγνωρίστηκε ἐπίσημα ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἐρρίκο ΣΤ΄ ὡς ὁ πρῶτος βασιλιὰς τῆς Κύπρου (1194-1205).

Ἡ κυριαρχία τοῦ Οἴκου τῶν Γάλλων Λουζινιᾶν συνεχίστηκε μέχρι τὸ 1473 καὶ τὸν θάνατο τοῦ Ἰακώβου Β΄. Ἀκολούθησε στὸ νησὶ ἡ  κυριαρχία τῶν Βενετῶν. Τὴν ἐποχὴ τῆς Βενετικῆς κατοχῆς, οἱ Ὀθωμανοὶ ξεκίνησαν σκληρὲς ἐπιδρομὲς στὴν Κύπρο καὶ κατέστρεψαν τὴν Λεμεσὸ τὸ 1539. Ἡ Κύπρος στὴ συνέχεια κατακτήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς Τούρκους τὸ 1570, βάζοντας τέλος στὴν ἐποχὴ τῶν Βενετῶν.

Κατὰ τὴν περίοδο τῆς κυριαρχίας τῶν Ὀθωμανῶν Τούρκων (1570-1878) καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τὶς πρῶτες δεκαετίες, πολεμήθηκαν, ἐκδιώχθηκαν καὶ κατεσφάγησαν πολλοὶ χριστιανοί, ἐξαφανίστηκε ἡ ἀνώτερη τάξη τῶν Λατίνων, καταργήθηκε τὸ θρησκευτικὸ σύστημα τῶν Λατίνων καὶ διακόπηκαν οἱ συνεχεῖς καταπατήσεις τῆς Παπικῆς ἐκκλησίας. Ἀργότερα, τὰ πράγματα ἄλλαξαν μερικῶς καὶ δόθηκαν περισσότερες θρησκευτικὲς ἐλευθερίες στοὺς Ὀρθόδοξους καὶ ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας ἀπέκτησε τὸ θέση καὶ ρόλο τοῦ μεσάζοντα ἀνάμεσα στοὺς Ἑλληνοκύπριους καὶ τοὺς Τουρκοκύπριους.

Ὅταν ξεκίνησε ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, πολλοὶ Κύπριοι κατέφθασαν στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ βοηθήσουν στὸν ἀγώνα ἀνεξαρτησίας κατὰ τῶν Τούρκων. Ἡ ἀπάντηση τῆς Ὑψηλῆς Πύλης ἦταν νὰ ἐκτελεστοῦν κοντὰ στοὺς 500 Ἑλληνοκύπριους προεστούς, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους ἦταν καὶ ὁ  Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανὸς (1756-1821) καὶ 4 ἀκόμη μητροπολίτες. Ὁ πρῶτος Ἕλληνας κυβερνήτης Ἰωάννης Καποδίστριας (1775-1831) ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ κάλεσε τοὺς Κύπριους νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν ἀνεξάρτητη πλέον καὶ μητέρα Ἑλλάδα. Ἔκτοτε, οἱ Κύπριοι ἔκαναν πολλὲς ἐξεγέρσεις κατὰ τῶν Τούρκων, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα.

Ἡ Βρετανικὴ κατοχὴ ξεκινάει τὸ 1878, μὲ τὴ μυστικὴ «Συνθήκη Κωνσταντινούπολης», ποὺ ἀποτελοῦσε μία διμερῆ σύμβαση-συνθήκη «ἀμυντικῆς συμμαχίας» μεταξύ τῆς Μ. Βρετανίας καὶ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας! Σύμφωνα μὲ τὴ συνθήκη, ἡ Ἀγγλία ἀναλάμβανε τὴν στρατιωτικὴ ὑποχρέωση νὰ βοηθήσει «διὰ τῶν ὅπλων» τὸν Σουλτάνο Ἀμπντοὺλ Χαμὶτ Β΄ σὲ περίπτωση ἐπίθεσης τῆς Ρωσίας σὲ ὀθωμανικὰ ἐδάφη.

Ὡς ἀντάλλαγμα, ὁ Σουλτάνος συμφώνησε τὴν ἐκχώρηση τῆς Κύπρου στὴν Ἀγγλία, συμφωνία ποὺ ἔγινε καὶ «μέρος» τῆς Συνθήκης τοῦ Βερολίνου (1878) καί, στὶς 28 Ἰουνίου, ἡ ἀγγλικὴ σημαία κυμάτιζε στὴ Λευκωσία. Κατὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οἱ Ὀθωμανοὶ συμμάχησαν μὲ τὶς «Κεντρικὲς Δυνάμεις» (Γερμανία, Αὐστροουγγαρία καὶ Βουλγαρία), μὲ ἀποτέλεσμα οἱ Βρετανοὶ νὰ προσαρτήσουν στὸ ἀκέραιο τὴν Μεγαλόνησο τὸ 1914.

Οἱ κοσμοκράτορες Βρετανοὶ ἡγέτες ἔδειξαν τὸ ἴδιο καὶ ἀπαράλλακτο πρόσωπό τους καὶ στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922, ὅταν ἡ βρετανικὴ διοίκηση τῆς Μεγαλονήσου δὲν ἐπέτρεπε ἔστω καὶ μία μικρὴ στάση ἢ πρόσκαιρη ἀποβίβαση τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Μὲ αὐτὴ τους τὴν ἐθνικὴ ἀναλγησία, οἱ ψυχροὶ Βρετανοὶ ἡγήτορες ἐξανάγκαζαν τοὺς Ἕλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες νὰ περιφέρονται στὶς θάλασσες, νὰ ναυαγοῦν, νὰ λιμοκτονοῦν καὶ νὰ πεθαίνουν περιπλανώμενοι ψάχνοντας κάποια γῆ νὰ πατήσουν. Ἐν τέλει καὶ παρὰ τὶς ἀπαγορεύσεις τῶν Ἄγγλων, κάποιες δεκάδες χιλιάδες προσφύγων τὰ κατάφεραν καὶ εἰσῆλθαν στὴν Κύπρο.

Τὸ 1923, μὲ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης, ἡ νεοσύστατη Τουρκικὴ Δημοκρατία τοῦ Κεμὰλ Ἀτατοὺρκ παραιτήθηκε ὅλων τῶν δικαιωμάτων της στὴν Μεγαλόνησο, ἡ ὁποία, τὸ 1925, ἀνακηρύχτηκε ἐπισήμως ὡς ἀποικία τῆς Βρετανίας. Πολλοὶ ἦταν οἱ Κύπριοι ποὺ πολέμησαν στὸ πλευρὸ τοῦ Βρετανικοῦ στέμματος καὶ στοὺς δὐο Παγκοσμίους Πολέμους. Ἡ πλειοψηφία τῶν Κυπρίων εἶχε τὴν ἐλπίδα πὼς ἡ Μεγάλη Βρετανία δὲν θὰ τοὺς ἔκλεινε τὸν δρόμο τῆς συνένωσής τους μὲ τὴν Ἑλλάδα, μιᾶς καὶ οἱ Ἑλληνοκύπριοι ἔβλεπαν τὴν Κύπρο ὡς τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν ἕνωσή τους μὲ τὴν Ἑλλάδα ὡς ἱστορικὴ φυσικὴ ἀπόρροια καὶ δικαίωμα.

Τὸ 1948, στὴν Κύπρο ἔλαβε χώρα ἡ ἀποτυχημένη «Διασκεπτικὴ Συνέλευση», ἡ ὁποία ἦταν μία πονηρὴ πρωτοβουλία καὶ ἀπόπειρα τῶν Ἄγγλων κατακτητῶν γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν μία χωρὶς τέλος δική τους παραμονή τους στὴν Κύπρο. Σὲ αὐτὴ τὴν «Συνέλευση»-βρετανικὸ σχέδιο ἀντιτάχθηκε ἐντονότατα ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου.

Μάλιστα δέ, ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Λεόντιος καταδίκασε ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τὰ σχέδια τῶν Βρετανῶν ὡς φασιστικά, κλπ. Κατὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Λεόντιο, οἱ Κύπριοι ἔπρεπε νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγώνα τους γιὰ τὴν «Ἕνωση» μὲ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ σύνθημα τῆς Ἐκκλησίας ἦταν τότε: «Ἕνωσις καὶ μόνο Ἕνωσις». Ὁ Ντενκτὰς, ἐκ μέρους τῶν Τουρκοκυπρίων, ἦταν ἀπολύτως σύμφωνος μὲ τὶς προτάσεις τῶν Ἄγγλων κατακτητῶν.

Τὸ 1950, ἀκολούθησε στὴν Κύπρο τὸ «ἑνωτικὸ δημοψήφισμα», ποὺ ἔγινε σὲ δύο διαδοχικὲς Κυριακὲς (15 καὶ 22 Ἰανουαρίου) μὲ τὴν διαδικασία συλλογῆς ὑπογραφῶν, μὲ αἴτημα τὴν «Ἕνωση» τοῦ νησιοῦ μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ἐπιλογὴ «Ἀξιοῦμε τὴν Ἕνωσιν τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα» ἔλαβε ποσοστὸ ὑπογραφῶν 95,71 % ἢ 215.108 ψήφους. Τὸ δημοψήφισμα αὐτὸ προκάλεσε τὴν ὀργὴ καὶ τὸ μίσος τῶν Ἄγγλων κατακτητῶν. Οἱ Τουρκοκύπριοι ἀντιτάχθηκαν σφοδρὰ στὴν προοπτική τῆς ἕνωσης, διότι ἔβλεπαν τὸν ἑαυτό τους σὰν ξεχωριστὴ ἐθνικὴ ἑνότητα καὶ διεκδίκησαν τὴ δημιουργία δικοῦ τους κράτους στὸ νησί.

Ἡ Κυπριακὴ Ἐθναρχία (Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Κύπρου) καὶ παραδοσιακὸς ἐκφραστὴς τῶν Ἑλληνοκύπριων, δικαιώθηκε ἀπὸ τὸ ἑνωτικὸ δημοψήφισμα. Ὡστόσο, ἡ ἐν τοῖς πράγμασι ἀποτυχία τοῦ Δημοψηφίσματος νὰ προωθήσει τὴν ἐπιθυμητὴ λύση τῶν Ἑλληνοκυπρίων, ὁδήγησε κάποιους στὴν σκέψη τῆς ἔνοπλης πάλης, ὅπως ἦταν καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ’.

Εἰδικὴ περίπτωση ἀποτελεῖ ἠ ελληνοκυπριακὴ ἀντάρτικη ὀργάνωση «Ἐθνικὴ Ὀργάνωσις Κυπρίων Ἀγωνιστῶν» (ΕΟΚΑ), ποὺ ἱδρύθηκε τὸ 1954 καὶ ἔδρασε στὴν Μεγαλόνησο κυρίως στὴ δεκαετία τοῦ 1950. Διακηρυγμένος σκοπὸς ἦταν ἡ αὐτοδιάθεση τῆς Κύπρου, ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ νησιοῦ ἀπὸ τὴν Βρετανία καὶ ἡ Ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἀρχηγός τῆς ΕΟΚΑ ἦταν ὁ Γεώργιος Γρίβας (1897-1974, κωδικὸ ὄνομα «Διγενής»): Ἐθνικόφρων-συντηρητικός, ἀντικομουνιστής, μὲ ἔντονα Ὀρθόδοξα θρησκευτικὰ στοιχεῖα.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὁ Τοῦρκος πρωθυπουργός Ἀντνὰν Μεντερὲς (1899-1961) δήλωσε ὅτι ἡ Κύπρος ἦταν “ἐπέκταση τῆς Ἀνατολῆς” καὶ ζήτησε τὴν προσάρτηση ὁλόκληρης τῆς Κύπρου στὴν Τουρκία, ἄσχετα ἐὰν στὸ νησὶ οἱ Τουρκοκύπριοι δὲν ἔφταναν σὲ ποσοστὸ οὔτε τὸ 20% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ. Οἱ Τουρκοκύπριοι ἐπέμεναν στὸ σύνθημα «Διαίρεση ἢ Θάνατος» καὶ δημιούργησαν ὡς ἀντίβαρο τὴν «Τουρκικὴ Ὀργάνωση Ἀντίστασης» ἢ «ΤΑΞΙΜ», μὲ στόχο τὴ δημιουργία Τουρκικοῦ κράτους στὴ Μεγαλόνησο.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἀπρίλη τοῦ 1955, ὁ ἑλληνισμός τὴς Κύπρου ξεκίνησε τὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγώνα κατὰ τῶν Ἄγγλων κατακτητῶν μὲ σκοπὸ τὴν ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἀκολούθησαν οἱ Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1959, ποὺ ὑπογράφηκαν ἀπὸ τοὺς Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ, Ἀντνᾶν Μεντερὲς καὶ Χάρολντ Μακμίλαν καὶ τοὺς ἡγέτες τῶν δύο κυπριακῶν κοινοτήτων, πρόεδρο Μακάριο καὶ Ραοὺφ Ντενκτᾶς.

Μὲ τὶς δύο Συνθῆκες, ὁ ἔνοπλος ἀγώνας τερματίστηκε, ὅπως ἐπίσης τερματίστηκε καὶ ἡ βρετανικὴ κυριαρχία καὶ ἱδρύθηκε ἀνεξάρτητο Κυπριακὸ κράτος. Στὶς 16 Αὐγούστου 1960, ἔγινε στὸ μέγαρο τοῦ Κυβερνείου ἡ ὑποστολὴ τῆς σημαίας τῆς Ἀγγλίας καὶ ἡ ἔπαρση τῆς κυπριακῆς. Πρῶτος πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἦταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄.

Τὸ 1963, οἱ Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου κατέρρευσαν, μετὰ ἀπὸ τὶς ἀναθεωρητικὲς ἀλλαγὲς ποὺ ἐπιχείρησε νὰ κάνει ὁ πρόεδρος Μακάριος στὸ Σύνταγμα τῆς Δημοκρατίας (τὰ «13 Σημεῖα»). Ἀκολούθησαν σφοδρὲς ἑκατέρωθεν ἀντιδράσεις, ἄγρια ἐπεισόδια καὶ ἔνοπλες συγκρούσεις μὲ νεκρούς, μεταξὺ Ἑλληνοκυπρίων καὶ Τουρκοκυπρίων, ποὺ κορυφώθηκαν τὰ Χριστούγεννα. Στὶς 29 Δεκεμβρίου 1963, ὑπογράφτηκε συμφωνία κατάπαυσης τῶν ἐχθροπραξιῶν καὶ ἡ Λευκωσία χωρίστηκε σὲ ἑλληνοκυπριακὴ καὶ τουρκοκυπριακὴ ἀπὸ τὴν λεγόμενη «πράσινη γραμμὴ» τοῦ ΟΗΕ.

Οἱ συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου χρησιμοποιήθηκαν σὰν κύρια δικαιολογία γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴν Κύπρο τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974, μετὰ τὸ ὑποκινηθὲν ἀπὸ τὴ Χούντα τῶν Συνταγματαρχῶν πραξικόπημα Σαμψὼν, ποὺ ἐπιχείρησε τὴν ἀνατροπὴ τοῦ προέδρου Μακαρίου. Τὸ 1983, ἡ Τουρκία κήρυξε παρανόμως τὰ κατεχόμενα κυπριακὰ ἔδαφη ὡς «Τουρκικὴ Δημοκρατία τῆς Βόρειας Κύπρου», τὸ «ψευδοκράτος», τὸ ὁποῖο ἔχει ἀναγνωριστεῖ μόνον ἀπὸ τὴν Τουρκία. Τὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ μὲ ψηφίσματα (353, 541, 544) ζητᾶ ἀπὸ τὶς χῶρες μέλη νὰ μὴν ἀναγνωρίσουν τὸ προτεκτοράτο τῆς Τουρκίας στὴν Κύπρο.

Θὰ κλείσω μὲ τὸν Ἅγιο (των Νεοημερολογιτων) Παΐσιο τὸν ἁγιορείτη. Τὸ 1985, ἐπισκέφτηκε τὸν Γέροντα Παΐσιο μία oμάδα Κυπρίων. Κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς τὸν ρώτησε: «Γιατί, Γέροντα, ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ εἰσβάλει στὴν Κύπρο μας ἕνας βάρβαρος λαός, νὰ σκοτώσει ἀθώους, νὰ ἀτιμάσει καὶ νὰ βιάσει;». Κι ὁ Γέροντας ἀπάντησε: «Αὐτὸ ἔγινε διότι ἡ Κύπρος, ἀπὸ νῆσος Ἁγίων, κατάντησε νῆσος ἁμαρτίας καὶ ἀκολασίας. Ὅταν θὰ ἐπιστρέψετε στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, τότε ἡ Κύπρος θὰ ἐλευθερωθεῖ» (βιβλίο: «Μαρτυρίες Προσκυνητῶν», B΄ Τόμος, 2η Ἔκδοση, σελ. 381).

Ὁ Ἅγιος (των Νεοημερολογιτων Παισιος)  Παΐσιος εἶχε ἐπίσης ἀναφέρει: «Οἱ Τοῦρκοι θὰ φύγουν ἀπὸ μόνοι τους. Θὰ ἀνοιχτεῖ ἕνας Πόλεμος στὴν περιοχή, θὰ πάει γύρω στὰ τέσσερα χρόνια καὶ θὰ εἶναι σχεδὸν Παγκόσμιος. Καὶ θὰ ἀναγκαστεῖ ἡ Τουρκία νὰ μεταφέρει ὅλο της τὸ πολεμικὸ ὑλικὸ καὶ τὰ στρατεύματά της ποὺ ἔχει στὴν Κύπρο, νὰ τὰ πάρει νὰ ἀντικαταστήσει τὰ μάχιμα..». Τέλος, καὶ ὁ Χατζηφλουρέντζος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ Μηλιὰ Ἀμμοχώστου, εἶχε τονίσει: «Ἡ Κύπρος θὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ μόνη της, χωρὶς νὰ τὴ βοηθήσει κανένας».

 

ΠΗΓΗ www.orthodoxia.gr

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ

 

Επίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων

43 λ.  ·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ

ΜΕΤΑ ΤΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

«Ο ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι καί ὁ ρυπαρός ρυπαρευθήτω ἔτι... ἰδού ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ᾽ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ» (Ἀποκάλυψ. κβ΄ 11, 12).

"Ημεῖς δέ ἐρευνήσωμεν τάς Γραφάς καί τάς παραδόσεις τῶν ἁγίων Πατέρων, καί τούτους μιμησώμεθα· καί ὡς ηὕραμεν τήν ᾿Εκκλησίαν ἀπό Χριστοῦ καταβάσεως, οὕτως αὐτήν καί παραφυλάξωμεν, οὕτως αὐτήν παραδώσωμεν, καί μή χωρίσωμεν ἑαυτούς τῶν Πατέρων ἡμῶν, ἄλλα μέν ἀναγινώσκοντες καί ἄλλα νοοῦντες, μήπως ἐλθοῦσα ἑτέρα γενεά, μέλλῃ ἡμᾶς ἀναθεματίζειν, καί ἀνασκάπτειν ὡς παρά τῆς ᾿Εκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας. Καί ὄντως ἡμᾶς οὐδέν ὠφελήσουσι τά πέρατα τῆς γῆς. ᾿Εγώ εὔχομαι καί παρακαλῶ τόν Θεόν, ἵνα εἰ καί ἀνάξιος εἰμί τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, καταξιώση με μέ τούς Πατέρας τῶν ἑπτακοσίων ἐτῶν, καί τῶν ἁγίων καί οἰκουμενικῶν ἕξι Συνόδων ἔχειν μέρος .... καί μέχρις ἐκχύσεως αἵματος τῆς ὁμολογίας ἡμῶν τήν καλήν καί βεβαίαν κρηπίδα ἀκράδαντον κατέχωμεν, ἵνα ἀκούσωμεν καί ἡμεῖς, "Πίστις ὑμῶν σέσωκεν ὑμᾶς· πορεύεσθε εἰς εἰρήνην". (῾Ιερός Δαμασκηνός, PG 95, 344, Από επιστολήν γραφείσαν εν ετει 2002 καί σταλεισαν εις τον Μακ. Αρχιεπισκοπον Ανδρεαν)

ΜΕ ΤΑΣ ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΙΤΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ... Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΦΕΡΟΜΕΝΟΥ ΩΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΤΙΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΩΣ ΩΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΩΣ ΕΧΟΝΤΟΣ ΑΚΥΡΟΝ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ ΚΛΠ, ... ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΟΥΤΩΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗ ... ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΛΗΘΗ ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ ΤΑΣ ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑΣ ΝΟΜΟΚΑΝΟΝΙΚΑΣ ΕΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΣΥΝΕΠΑΓΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑΙ ΚΑΙ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΠΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΑΚΥΡΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ, ΚΑΙ ΑΠ ΟΠΟΥ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΘΗ Η ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΕΙΣΠΗΔΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ ΕΚΚΡΕΜΟΥΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ, ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ... ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΗ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΝ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ, ΟΠΩΣ ΑΝΕΛΑΒΟΜΕΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ ΜΑΣ ΤΟΥ 2019. ... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ ... Η ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ "ΑΠΕΚΑΤΕΣΤΑΘΗ" ΜΕΤΑ 100ΕΤΙΑΝ, Η ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 197, ΟΤΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΑΠΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΜΑΣ, ΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΩΝΟΜΑΣΘΕΙΣΑΝ ΠΡΟΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΙΝ "ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ", ΚΑΙ ΜΕ ΤΑΣ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ, ΚΥΡΙΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 1998 ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚἉΣ, ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ, ΜΕ ΤΑΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΝΑΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ, ΜΕ ΤΑ ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΛΠ. ΜΕ ΤΑΣ ΨΕΥΔΟΑΡΓΙΑΣ (2005), ΜΕ ΤΑΣ ΨΕΥΔΟΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙΣ (2007) ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΑΦΟΡΙΣΜΟΥΣ (2009) ΚΑΙ ΛΟΙΠΑΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΟΣΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΒΑΣΕΩΝ ΕΠΗΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟ 1990 -1995, ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΟ 2005 ΚΑΙ ΤΟ 2015, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΟΥΝ... Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΔΕΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩΜΕΝ ΑΛΛΟ ... ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ!!!

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

 

ΤΟ ΞΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ.

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Γραφει η Κατακομβικη Έκκλησια OCT 18 (π. Γρηγοριος) τα εξης:

"Η ματθαιική σύνοδος Κηρύκου κέρδισε το δικαστήριο έναντι του Σεβαστιανού της συνόδου Στεφάνου στην Κύπρο. Ο κανονικός επίσκοπος είναι ο Παρθένιος και οχι ο Σεβαστιανός κι ως εκ τούτου ενα μοναστήρι και κάποιοι ναοί ανήκουν πλεον στην δικαιοδοσία του Κήρυκου".

Διευκρινισις Επισκοπου Κηρυκου: "Οφειλω να διευκρινισω οτι η Εκκλησια της Κυπρου ειναι Αυτοκεφαλος και ως εκ τουτου ειναι λαθος το γραφεν οτι μετα την αποφασιν του Ανωτατου Δικαστηριου της Κυπρου "ενα μοναστηρι και καποιοι ναοι ανηκουν πλεον στην δικαιοδοσια του Κηρυκου". Το ορθον ειναι οτι ανηκουν εις την δικαιοδοσια του Κανονικου Επισκοπου της Αυτοκεφαλου Εκκλησιας ΓΟΧ Κυπρου Κιτιου Παρθενιου. Ο Επισκοπος Κηρυκος ως Προεδρος της Πανορθοδοξου Ιερας Συνοδου απλως ανταπεκριθη κατα καθηκον εις την προσκλησιν της Αυτοκεφαλου Εκκλησιας της Κυπρου δι Αρωγην - βοηθειαν χωρις καμμιαν απαιτησιν δικαιοδοσιας επι των Μονων και των Ναων της Αυτοκεφαλου Εκκλησιας της Κυπρου, διοτι τουτο θα ητο παρανομον και αντικανονικον".

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Αγαπητοί, Θέµα: Αποφάσεις Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Πολιτικές Εφέσεις 9/2016 και 143/2020. Χθες, 12/10/2022, το Ανώτατο Δικαστήριο Κύπρου, στην δευτεροβάθµια του δικαιοδοσία, εξέδωσε 2 σηµαντικές αποφάσεις που αφορούν στην Εκκλησία ΓΟΧ Κύπρου, ευρύτερα γνωστής ως «εκκλησίας των παλαιοηµερολογιτών».

Η µεν πρώτη, η Πολιτική Έφεση 9/2016, αφορούσε σε αγωγή που κίνησε η νόµιµη ηγουµένη της Ιεράς Μονής Μεταµορφώσεως του Σωτήρος στο Αβδελλερό της Λάρνακας, µαζί µε άλλες µοναχές, οι οποίες εκδιώχθηκαν από την εν λόγω µονή από τον Σεβαστιανό Σταύρου, που φέρεται και ως «µητροπολίτης Κιτίου των παλαιοηµερολογιτών», ο οποίος ψηφίστηκε και χειροτονήθηκε από την αντίστοιχη εκκλησία των παλαιοηµερολογιτών της Ελλάδας. Οι εν λόγω µοναχές αµφισβήτησαν την εκλογή και χειροτονία του Σεβαστιανού και την εξουσία του να τις εκδιώξει από την µονή, καθώς και να διαχειρίζεται την κινητή και ακίνητη της περιουσία, µε την αιτιολογία ότι δεν τον αναγνώρισαν. Ισχυρίστηκαν ότι η εκλογή και χειροτονία του έγινε κατά παράβαση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας τους, των Ιερών Κανόνων και των παραδόσεων της Κυπριακής Εκκλησίας. Πρωτοδίκως, το 2015, η αγωγή που κίνησαν οι εν λόγω µοναχές, απορρίφθηκε αφού το δικαστήριο έκρινε ότι η εκλογή του Σεβαστιανού ήταν νόµιµη. Ασκήθηκε έφεση κατά της απορριπτικής απόφασης, ήτοι η Πολιτική Έφεση 9/2016. Στο µεσοδιάστηµα, µέχρι και σήµερα, 2 από τις µοναχές απεβίωσαν, ενώ οι εναποµείνασες είναι µεγάλης ηλικίας και µε προβλήµατα υγείας.

Οι δικαστικοί τους αγώνες είναι σχεδόν εικοσαετείς και αυτό δεν µπορεί παρά να φανερώνει την αδυναµία του συστήµατος απονοµής δικαιοσύνης να απονείµει δικαιοσύνη έγκαιρα, επιβεβαιώνοντας το αποφθεγµατικό «δικαιοσύνη που αργεί, συνιστά αρνησιδικία». Το Ανώτατο Δικαστήριο, ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση και µε αναφορά στο άρθρο 27 του Καταστατικού και στους Ιερούς Κανόνες, αποφάσισε ότι η εκλογή του Σεβαστιανού «κρίνεται αντικαταστατική αφενός και επέµβαση στο αυτοκέφαλο της Εκκλησίας ΓΟΧ Κύπρου αφετέρου» (σελ. 25). Εξέδωσε, παράλληλα, «διάταγµα διατάσσον τον Εφεσίβλητο 1 [Σεβαστιανό] να τερµατίσει την παράνοµη επέµβαση στα ακίνητα της Μονής» καθώς και διάταγµα διατάσσον τις εφεσίβλητες «1-20 να παύσουν να εµποδίζουν τις εφεσείουσες 2 και 3 [εναποµείνασες µοναχές] να διαµένουν στην µονή και στην κατοχή και χρήση της ακινήτου περιουσίας της Μονής». Στην δε 143/2020, ενάγοντες ήταν ο νόµιµος Μητροπολίτης Κιτίου κ. Παρθένιος καθώς και διάφοροι άλλοι ναοί της εν λόγω Εκκλησίας, οι οποίοι κατέφυγαν στο Δικαστήριο όταν ο εν λόγω Σεβαστιανός Σταύρου, επικαλούµενος την ιδιότητα του δήθεν Μητροπολίτη Κιτίου των ΓΟΧ, δηµιούργησε θρησκευτικό οργανισµό επ᾽ ονόµατί του και ενέγραψε σε αυτόν όλη την ακίνητη περιουσία των ναών αυτών. Ο ναοί, κατέφυγαν και αυτοί στο δικαστήριο, αµφισβητώντας την εκλογή και χειροτονία του Σεβαστιανού Σταύρου και, συνεπώς, την εξουσία του να διαχειρίζεται την περιουσία τους. Πρωτόδικα, το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή, λέγοντας ότι η εκλογή του Σεβαστιανού Σταύρου ήταν νόµιµη και ότι αυτός δικαιούται στην εγγραφἠ της περιουσίας.

Ασκήθηκε έφεση, ήτοι η Πολιτική Έφεση 143/2020. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι «[.] η εκλογή του εφεσίβλητου 1 [Σεβαστιανού] ως Μητροπολίτη Κιτίου [.] ήταν αντικαταστατική και µη έγκυρη, η πρωτόδικη απόφαση µε την οποία αποφασίστηκε ότι ο εφεσίβλητος 1 δικαιούται στην επ᾽ ονόµατι του εγγραφή της περιουσίας των εφεσειουσών, παραµερίζεται [.]» και εξέδωσε «απόφαση µε την οποίαν αναγνωρίζεται ότι δικαίωµα χρήσης και κατοχής των επίδικων ακινήτων έχουν οι εφεσείοντες [ο νόµιµος µητροπολίτης και οι ναοί]. Εκδίδεται επίσης διάταγµα ακύρωσης των δηλώσεων µεταβιβάσεως των επίδικων ακινήτων και απαγόρευσης µεταβίβασης τους στον εφεσίβλητο 1 [Σεβαστιανό Σταύρου]». Οι αποφάσεις αυτές είναι τελεσίδικες και το επιστέγασµα σχεδόν εικοσαετών δικαστικών αγώνων. Ευχή και ελπίδα όλων είναι να γίνουν σεβαστές από όλους. Για οποιεσδήποτε περαιτέρω διευκρινήσεις, ο γραµµατέας της Ιεράς Μητρόπολης Κιτίου είναι στην διάθεσή σας (99782942). Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου επισυνάπτονται. _______________________________

Εκ της Ιεράς Μητρόπολης Κιτίου ΓΟX

Δημοσιεύτηκε 20 hours ago από τον χρήστη ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1925 ΝΟΥΘΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 ΝΟΥΘΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΚΝΑ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

«« Ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης καὶ τῆς παρακλήσεως ὡς καὶ ἀγάπης εἴη μεθ' ὑμῶν. Ὁ μένων ἐν τῆ ἀγάπη ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. Ἐν τούτῳ γνώσεται ὁ κόσμος, λέγει ὁ Χριστὸς ἐν Ἱερῷ Εὐαγγελίῷ, ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστέ, ἐὰν ἀγάπην πρὸς ἀλλήλους ἔχετε.Δώη ἡμῖν τὸ αὐτὸ φρονεῖν... ὠς καὶ εἴη μεθ' ἡμῶν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς Ζωῆς ἡμῶν μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.

Ἀδελφοί ἐν Κυρίω ἀγαπητοί καὶ περιπόθητά μας ἐν Κυρίῳ τέκνα, πατρικῶς τε καὶ ἐγκαρδίως ὀλοψύχως ἐπευχανασπαζόμενος ἐν Ἁγίω φιλήματι, πνευματικῶς οἱ ἐλάχιστοι εὐλογοῦμεν. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἔνεκα ὅτι διὰ τῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου Παναγίας μας Π. ἀκοίμητων Πρεσβειών, ὑγιαίνομεν, τὸ αὐτὸ δὲ καί δι' ὑμᾶς ποθοῦμεν, μᾶλλον πνευματικῶς ἀδιαλείπτως εὐχόμεθα ἐνθέρμως πρὸς Φιλάνθρωπον Κύριον, καὶ ἡμερονυκτίως δεόμεθα ὑπέρ τῆς πολυτίμου ἀθανάτου ψυχῆς ὐμών σωτηρίας, ὡς καὶ τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Πολλῷ μᾶλλον ὑπὲρ τῆς ὁρθοδόξου ἡμῶν ἁγίας καί ἀμωμήτου πίστεως, τῆς Μητρός μας Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς μιᾶς, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς, ἴνα ἐμμένετε στερεοί καὶ ἀκλόνητοι, μέχρι τέλους τῆς Ζωῆς ἠμῶν, ἔστω καὶ διὰ μυρίων κακώσεων, καὶ φυλακίσεων λέγω καὶ ἐξοριῶν καὶ παντοδαπῶν ἄλλων θλίψεων, ὡς καὶ αὐτού τοῦ διὰ Σταυροῦ μαρτυρικοῦ θανάτου, παρὰ νὰ δεχθήτε τὸ κακόδοξον, παρὰ τῶν σημερινῶν μισθωτῶν ποιμένων μᾶλλον προβατοσχήμων λατινοφράγκων, ἂς εἴπωμεν, ἱερέων καὶ ἀρχιερέων, τῶν βιαζόντων σήμερον τοὺς ὁρθοδόξους Χριστιανούς, ὅπως ἀφήσουν τὰ πάτρια αὐτῶν τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἀκολουθήσουν τὰ τῶν αἰρετικῶν δεινῶν Φράγκων κακοδόξων οἵτινες διὰ τῆς ἀπατηλῆς, μᾶλλον διαβολικῆς αὐτῶν πλάνης τε καὶ ἀπάτης, διὰ τῆς τοῦ νέου ἡμερολο-γίου ἐφαρμογῆς, ἐξηπάτησαν πολλούς, σχεδόν ἅπαντας.

Ἀλλὰ ἂς ἀκούσουν τὴν τοῦ Δεσπότου φωνήν : «Σύ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτη τῇ πέτρα οἱκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι Ἅδου, οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Καὶ ἂς ἀκούσουν τὴν τοῦ Θ. Παύλου, Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολήν, «εἴ τις εὐαγγελίζεται ὑμῖν, παρ' ὅ ὑμῖν εὐηγγελισάμην, κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ ἀνάμεθα ἔστω». Ὡς καὶ τὸ τῆς ἁγίας Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου : «Ὁστις ἀθετεῖ ἔγγραφον ἢ ἄγραφον παράδοσιν, ἐκκλησιαστικήν, ἀνάθεμα ἔστω». Καὶ ἀπόβλητος οὗτος νὰ γίνεται τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ ὁμηγύρεως. Καὶ μετὰ τοῦ διαβόλου συγκαταδικασθήσεται.

Ὅμως μάθετε καὶ τοῦτο. Ὅτι μόνη ἡ πίστις οὐ σώζει τὸν ἄνθρωπον ἄνευ τῶν ἔργων. «Πίστις ἐκτὸς τῶν ἔργων νεκρὰ ἐστί». Διότι καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίττουσι, καὶ δημοσίως τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κηρύττουσιν. «Τί ἐμοί καὶ Σύ Ἰησοῦ, Ὑιὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» Ἀλλὰ ἡ πίστις μᾶλλον πρὸς περισσοτέραν αὐτῶν κατάκρισιν καὶ καταδίκην. Οὕτω πως, πολλῲ μᾶλλον πρὸς κατάκρισιν γίνεται καὶ αἰώνιαν κόλασιν τοῦ βαπτισθέντος ὁρθοδόξου Χριστιανοῦ, τοῦ μὴ φυλάττοντος τὰς συνταγὰς καὶ συνθήκας τοῦ ἁγίου αὐτοῦ βαπτίσματος. Ὅπου ἀπεδοκίμασε τὸν Σατανᾶν καὶ ἀπετάξατο αὐτῶ, καὶ πάλιν κάμνει τὰ ἔργα του, χορούς, θέατρα, μαγείας κλπ.

Ἐπίσης τοῦ μὴ φυλάττοντος τὰς 10 τοῦ Θεοῦ Ἁγίας Ἐντολάς, ὡς καὶ τὰς ἐν Ἱερῷ Εὐαγγελίῷ συμβουλὰς καὶ παραγγέλματα, ὡς καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Θ. Πατέρων τοὺς κανόνας, ἀλλ' ἀθετούντος καὶ καταφρονοῦντος αὐτάς. Οὖτος ὡς ὁ ἐθνικὸς καταφρονεῖ καὶ ἄπιστος λογισθήσεται, κατὰ τὴν τοῦ προφήτου Ἡσαΐου φωνήν (ὅταν ὁ ἀσεβής φθάσει εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ). Καὶ : Εἰς ἀσύνετου καρδίαν πνεῦμα Θεοῦ οὐκ εἰσελεύσεται· εἰ δὲ καὶ εἰσελεύσεται, ταχέως ἐξελεύσεται.

Καὶ διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην, τῆς πρὸς τὰ θεῖα καταφρονήσεως, ἀπιστούντες τινές, καὶ μὴ παραδεχόμενοι τὰ ἐπτά δόγματα τῆς Ὁρθοδόξου Μεγάλης μας Χριστοῦ Ἐκκλησίας, (ἅτινα εἰσίν : α) Ἡ προσκύνησις τῆς Ἁγ. Τριάδος, β) Ἡ Θεότης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, γ) Ἡ ἔνσαρκος οἰκονομία, δ) Ἡ παρθενία τῆς Θεοτόκου (πρὸ τόκου, ἐν τόκῳ μετὰ τόκον Παρθέντος μείνασα). ε) Ἡ προσκύνησις τῶν Ἁγίων εἰκόνων, στ) Ἡ Ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ ζ) Ἡ μέλλουσα ζωή), θεία ἐγκαταλείψει ἀλεί αὐτοκτονοῦσιν.

Οἱ ἀπιστοῦντες ὁμως καὶ μὴ παραδεχόμενοι τὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς -6ον δόγμα- ἂς ἀκούσουν : «Οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαύλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως». Καὶ περὶ τῆς μελλούσης ζωῆς -7ον δόγμα- ἂς ἀκούσουν: «Καὶ ἀπελεύσονται οἱ μὲν εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ εἰς ζωήν αἰῶνιον». Ἀλλ' ἄραγε ὁ βαπτισθείς ὁρθόδοξος χριστιανός, δικαιοῦται καὶ σώζεται ἄνευ ἔργων; Οὐχί.

Διὰ τοῦτο ὀφείλει : α) Νὰ κράτη τὴν πίστιν τὴν ὁρθόδοξον καθῶς τὴν παρέλαβεν, (οὐχί ὥς νῶν, οἴμοι, μὲ τὸ τῶν Φράγκων πορευόμενος λεγόμενον Νέον ἡμερολόγιον τῶν σχισματικῶν καὶ κακοδόξων, ὡς ἐξακολουθοῦν νὰ πράττουν πολλοὶ ἀρνηθέντες τὰ πάτρια τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας). β) Νὰ φυλάττη τὰς νομοθετημένας νηστείας ὑπὸ τῶν Ἀγίων Ἀποστόλων καὶ Θεῖων Πατέρων, τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων 39 καί 69 λεγόντων: «Ὁ καταλύων τὰς Τετράδας καὶ Παρασκευάς ὅλου τοῦ ἐνιαυτοῦ ὥς καὶ τὰς ἀγίας Τεσσαρακοστάς, εἰ μὲν κληρικὸς καθαιρείσθω, εἰ δὲ λαϊκὸς ἀφοριζέσθω, ἐκτὸς μόνον σωματικῆς ἀσθενείας».

Ὡς γὰρ καὶ ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας λέγει : «Ὅτι διὰ τοὺς καταπατοῦντας τοὺς ἀνωτέρω Ἀποστολικοὺς κανόνας, καὶ καταφρονητικῶς ἄνευ ἀσθενείας καταλύοντας κρέας καὶ ὁψάριον, ἡ καταδίκη καὶ ἡ κόλασις εἶναι αἰώνιος, ἐν τῆ Β΄ φρικτῆ Χριστοῦ παρουσία καὶ ἡ μερίς αὐτῶν θὰ εἶναι ὡρισμένως μετὰ τῶν θεοκτόνων καὶ σταυρωσάντων, τὸν Κύριον». γ) Νὰ ἐξομολογήται τὰς ἀμαρτίας του καὶ νὰ συγχωρῇ τοὺς ἀδελφούς του.

Οἱ μὴ ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν πνευματικοῖς πατράσιν (ἀλλ' ὡς οἱ διαμαρτυρόμενοι - προτεστάντες - λέγουσιν ὅτι εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἐξομολογοῦνται) καὶ ἀνεξομολόγητοι τολμῶσιν, ὅπως μετάσχωσι τῶν Ἄχραντων Χριστοῦ Μυστηρίων, Ἀγίας Κοινωνίας, ὡς καὶ ἄνευ τῆς διαλλαγῆς καὶ συγχωρήσεως τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν.

δ) Νὰ μὴ κατακρίνη : «Μὴ κρίνετε καὶ οὐ μὴ κριθῆτε». ε) Νὰ μὴν ορκίζεται : «Μὴ ὁμνύετε μήτε τὸν οὐρανόν, μήτε τὴν γήν, μήτε ἄλλον τινὰ ὅρκον· ἥτω ὑμῖν τὸ ναί, ναὶ καὶ τὸ οὐ, οὐ, τὸ δὲ περισσὸν ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστί». Ἐν γένει ὅσα ἐν Ἰερῶ Εὐαγγελίῷ καὶ Θεοπνεύστῳ γραφῆ φαίνονται αὐτὰ ἀκριβῶς νὰ τηρῆ καὶ φυλάττη καὶ οὐτῳ δυνηθῇ νὰ σώση τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. «Διότι εἰ ὁ δίκαιος μόλις σώζεται, ὁ ἁμαρτωλὸς ποὺ φανεῖται;»

Καὶ ὡς ἐν Ἰερῷ Ἐυαγγελίῷ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς λέγει : «Τὶ γὰρ ὡφελήσει ἄνθρωπος, ἐὰν ὅλον τὸν κόσμον κερδήση καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Καὶ τὶ δώσῃ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» Ὁ γὰρ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου γεννηθέντος ἐν κόσμῳ οὖτος ἐστί : νὰ σώση τὴν πολυτίμητον καὶ ἀθάνατον ψυχήν του, ἦς καὶ ὅλος ὁ κόσμος οὐκ ἐστίν ἀντάξιος. Ὅμως, διὰ τῆς μεγάλης αὐτοῦ βίας, («ἡ γὰρ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καὶ οἱ βιασταί αὐτὴν ἀρπάζουν») καὶ διὰ τῆς τηρήσεως καὶ ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ θὰ σώση τὴν πολυτίμητον ψυχή του.

Καὶ πάλιν τονίζω, διὰ τῆς πολλῆς καὶ μεγάλης βίας, διότι ὁ Κύριος μᾶς λέγει : «Βιασθήτε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης, εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν στενὴ γὰρ ἡ ὁδὸς ἠ εἰς οὐρανούς ἀνάγουσα, καὶ ὁλίγοι δι' αὐτῆς. Πολλοὶ γὰρ κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί. Πλατεία δὲ καὶ εὐρύχωρος ἡ εἰς ἀπώλειαν, καί πολλοὶ δι' αὐτῆς». Διὰ τοῦτο «γρηγορείτε», ἀκούομεν πολλάκις... Διότι γεννηθέντος μὲν τοῦ ἀνθρώπου διὰ δὲ τῆς ἐπαράτου ἀκηδείας, & θανάσιμου ἁμαρτίας, ἀμελείας τε καὶ ραθυμίας κολασθέντος, (ὅπερ μὴ γένοιτο! Χριστὲ Βασιλεῦ!), καλύτερον μυριάκις νὰ μὴ ἐγεννᾶτο, ἵνα μὴ αἰωνίως κολάζεται.

«Προσεύχεσθε, ἵνα μὴ πειρασθήτε», ὡς καὶ «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστείτε, τοῦτο γὰρ τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ ἐν ὑμῖν, ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ. Ἀδελφοί, τὸ πνεύμα μὴ σβέννυτε, πάντα δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε». Ὅμως τὰ πάντα διὰ τῆς ὑπομονῆς : «Ἐν τῇ ὑπομονῆ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν».

Καὶ ἡ ἀδιάλειπτος προσευχή, καὶ ἐν τῷ νόι, καὶ ἐν τῇ καρδία καὶ ἐν τῆ γλώσση, ἠμέραν καὶ νύκτα, ὥραν τε καὶ στιγμὴν νὰ μελετάται καὶ νὰ εὐρίσκεται ἔκαστος ὁρθόδοξος χριστιανὸς ἀείποτε προσευχόμενος μετὰ μεγάλης εὐλάβειας καὶ ἀγάπης τοῦ γλυκυτάτου Παναγίου ὀνόματος τῆς κατανυκτικωτάτης καὶ ἀγιωτάτης εὐχῆς ταύτης. «Κύριε ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, Ὑιὲ καὶ λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζώντος, διὰ τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἀγίων ἐλέησόν με τὸν ἀμαρτωλόν». Ἢ καὶ συνοπτικώτερον; «Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με».

Πάντες γὰρ οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, καὶ Θείοι Πατέρες λέγουσιν, ὅτι διὰ ταύτης τῆς ἀκαταπαύστου Παναγίας αὐτῆς εὐχῆς, οὐ μόνον τὰ πάθη τοῦ ἀνθρώπου θανατώνονται, καὶ τελείως ἐξαλείφονται, ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἁγιά­ζεται. Ὡς ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρειοπαγίτης λέγει : «Ἐκτὸς τοῦ θεωθήναι σωθήναι, ἀδύνατον». Ὠς καὶ Δαβίδ ὁ Προφήτης : «Ἐγὼ εἴπα, θεοί ἐστέ καὶ ὑιοί Ὑψίστου πάντες (κατὰ χάριν), ἡμεῖς δὲ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε καὶ ὡς εἶς τῶν ἀρχόντων πίπτετε» (ἐννοεῖ τὸν ἐωσφόρον πεσόντα δι' ὑπερηφανείαν)· καὶ ὁ Θεολόγος Γρηγόριος περὶ τῆς εὐχῆς λέγει : «Μνημονευτέον Θεοῦ, μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον». Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακας: «Ὁνόματι Ἰησοῦ, μάστιζε πολεμίους» (δέρνετε τοὺς δαίμονας).

Ὁ δὲ τῶν ἐθνῶν κήρυξ, Θεῖος Παύλος Ἀπόστολος, λέγει : Ἐν τῷ ὁνόματι αὐτοῦ, πὰν γόνυ κάμψει, ἐπουρανίων, καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθόνιων καὶ πάσα γλώσσα ἐξομολογήσεται, ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ὁ δὲ Χρυσορρήμων Ἅγιος Ιωάννης Χρυσόστομος λέγει (ταπεινούμενος) :

Ἕκαστος τῶν Χριστιανῶν, ὡς ἤκουσα παρὰ τῶν πατέρων, εἴτε ἐργάζεται, εἴτε περιπατει, ἢ ὁμιλεῖ, ἢ τρώγει καὶ εἴ τὶ ἄλλο ἔργον ποιεῖ, ἡμέραν τε καὶ νύκτα, ἀκαταπαύστως νὰ λέγη τὴν παναγίαν εὐχήν : Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ. Ἄλλως – φοβερὸς καὶ φρικτὸς ὁ τοῦ Ἁγίου λόγος - δὲν εἶναι Χριστιανός.

Ἡ σημερινὴ ὅμως ἐλεεινή, ἀξιοθρήνητος καὶ ἀξιοδάκρυτος κατάστασις τῶν χριστιανῶν, προέρχεται ἐκ πολλῶν αἰτιῶν, καὶ μᾶλλον ἐκείνης τῆς τοῦ φιλοσόφου Πλουτάρχου λέγοντος : «Δεινόν γε ἡ ἄγνοια καὶ πολλῶν κακῶν αἰτίαν ἀνθρώποις γίνεται». Πρὸ πάντων δηλ. ἐκ τῆς στερήσεως τῶν θείων θρησκευτικῶν Ἐκκλησίας μας Ὁρθοδόξων Ἰερῶν βιβλίων, πρὸς νουθεσίαν καὶ ὑποστήριξιν, ὡς καὶ ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ λέγει : «Ἐρευνάτε τὰς γραφάς, ὅτι ἐν αὐταῖς (Θ. Γραφαῖς) εὐρήσετε ζωὴν αἰώνιον».

Λοιπὸν ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μὴ παρίδητε, πάνυ ἐκλιπαρῶ καὶ δέομαι, τὰς τοῦ ἐλαχίστου πνευματικοῦ σας Πατρὸς πνευματικὰς ψυχοσωτηρίους συμβουλὰς καὶ δι' ἀγάπην τοῦ δι' ἡμᾶς Σταυρὸν καὶ θάνατον ὑπομείναντος καὶ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἐκχέοντος τὸ πολυτίμητον αὐτοῦ αἶμα, ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Φροντίσατε, ζητήσατε καὶ ἀγοράσατε τὰ 2 θεία καί θεόπνευστα ὡφελιμώτατα καὶ κατανυκτικώτατα βιβλία θρησκευτικά. Τὰ α) Θύρα Μετανοίας καὶ τὸ β) Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία.

Καὶ ἂν τοῦτο ποιήσητε, διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀναξίους ὑπακοὴν (ὑπακοὴ γὰρ ζωή, παρακοὴ δὲ θάνατος), διὰ τῆς ἐπιμελουμένης καθημερινῆς μελέτης τε καὶ προθυμοποιουμένης, μετὰ θείου ζήλου καὶ πόθου ἀδιάλειπτου ἀναγνώσεώς σας, οὐ μόνον ἐλπίζω εἰς τὴν μεγάλην καὶ ἄκραν φιλανθρωπίαν τοῦ Παναγάθου καὶ Φιλανθρώπου Θεοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ , αλλα πιστεύω ἀκραδάντως καὶ ἀδιστάκτως, ὅτι ὅς τὰς ἐμᾶς συμβουλὰς τοῦ ταπεινοῦ ἀκούσει, ἀλλὰ καὶ ταχέως, διὰ τῆς θείας χάριτος, καὶ Παναγίων πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου Παναγίας μας, καὶ Ἁγίων Πάντων, ἐκ παλαιοῦ ἀνθρώπου νέος θὰ ἀναγεννηθῇ, καὶ τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν, ἐν ταὐτῷ θὰ ἴδη, μετ' ἐκπλήξεως καὶ θαυμασμοῦ, καὶ μετὰ μεγάλης εὐχαριστήσεως ὡς καὶ δοξολογίας ἀγαλλόμενος καὶ ἐκθαμβούμενος γονυκλινῶς καὶ μετὰ δακρύων θὰ προσκυνῇ τὸν ἐν Τριάδι Ἕνα Θεόν, κραυγάζων : «Αὔτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιάς τοῦ Ὑψίστου».

Ἢν ἀείποτε εὐχόμενος, δεόμεθα ἐπιτυχεῖν, καὶ ἀξιωθήναι ἅπαντας τῆς οὐρανίου δόξης καὶ Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτήρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὦ πρέπει δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰώνας τῶν αἰῶνων. Ἀμήν. Γένοιτο!

Αὐτὰ ἐν συνόψει καὶ πολλὴ σπουδὴ καὶ μεγάλη βία γράφω καὶ αὗθις ἐπευχανασπαζόμενος ἅπαντας.

Ὁ ὑμέτερος Πνευματικὸς Πατήρ ὁ ἐν Ἰερομονάχοις ἐλάχιστος ΜΑΤΘΑΙΟΣ.

Ἁγιορείτης Ἐν Ἁγίω Ὄρει τῆ 16η Δεκεμβρίου 1925.

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΗΝΑΣ Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΗΝΑΣ

[ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Τήν Κυριακή ἑσπέρας πρός Δευτέραν 11ην Νοεμβρίου 2008, καί ἀπό ὥρας 9ης ἕως 2ας μεταμεσοκτίου, εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Ἐπισκοπείου τῆς Μητροπολιτικῆς περιφερείας Μεσογαίας, ἐτελέσαμεν βοηθούμενος ὑπό τοῦ Πρωθιερέως Θωμᾶ Κοντογιάννη, Ἰεράν Ἀγρυπνίαν εἰς τιμήν καί μνήμην τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Μηνᾶ, Βίκτωρος καί Βικεντίου καί τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Εἰς τάς εἰκόνας τοῦ τέμπλου, εἰς τό παρεκκλήσιον τοῦ δεξιοῦ κλίτους τοῦ Ναοῦ, ἔχει προβλεφθῆ νά τοποθετηθῆ ἡ Εἰκών τῶν Ἁγίων Μηνᾶ, Βίκτωρος καί Βικεντίου καί τοῦ ὁσίου Θεοδώρου, διά νά τιμῶνται οἱ Ἅγιοι ἐπί τό πανηγυρικώτερον. Κατ’ αὐτήν, ἐμνήσθημεν τάς κατανυκτικάς ἐκείνας ἀγρυπνίας εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης εἰς τήν κατακόμβην (παρεκκλήσιον) τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, τό ὁποῖον ἦτο τό πρῶτον παρεκκλήσιον (κατακόμβη), τό ὁποῖον ἀνήγειρε τό 1927 ὁ ἀοίδιμος Ἱερομόναχος καί κατόπιν Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος, καί ὅπου κατέφευγον, ὡς εἰς «πηγήν ὕδατος ζῶντος» οἱ διωκόμενοι διά τήν πίστιν ἁπανταχοῦ Ὀρθόδοξοι. Τόν ἄγιον Μεγαλομάρτυρα Μηνᾶ ηὐλαβεῖτο ἰδιαιτέρως ὁ ἅγιος πατήρ Ματθαῖος, ἀπό δέ τήν Μοναστικήν Ἀδελφότητα ἐθεωρεῖτο μετά τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ὁ πολιοῦχος τῆς Μονῆς. Πρός ἐνημέρωσιν τῶν ἀναγνωστῶν μας παραθέτομεν τόν βίον τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτηρος Μηνᾶ ἐπικαλούμενοι ἅμα καί τάς πρεσβείας του. Τό κείμενον τό ἐλάβομεν ἀπό τήν ἰστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου.

Πρόλογος

Στην ιστορία της Εκκλησίας, αγαπητέ αναγνώστα, έχουν λάμψει εξαιρετικές μορφές Αγίων και Μαρτύρων που την ελάμπρυναν με τα κατορθώματά τους τα υπεράνθρωπα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, παιδιά και άνδρες και γέροι κατάλευκοι, διαφόρου μορφώσεως και κοινωνικής τάξεως, επαγγέλματος και καταγωγής, από τον ίδιο πόθο και τα ίδια ιδανικά κινούμενοι, έδωσαν τη ζωή τους για την αγάπη του Χριστού.
Μεταξύ όλων αυτών των πολυαρίθμων ταγμάτων των Μαρτύρων, είναι και η τάξις των στρατιωτικών. Μεγάλες μορφές όπως οι μεγαλομάρτυρες Δημήτριος, Γεώργιος, Ευστάθιος, Μερκούριος, Μηνάς κ.ά. κατέδειξαν ότι δεν έχει καμμιά σημασία η εργασία και η απασχόλησι η καθημερινή για την αγιότητα και την Χριστιανική ζωή γενικώτερα.
Το Πνεύμα το Άγιον «όπου θέλει πνει». (Ιωαν. γ' 8). Ανεξαρτήτως εποχής, τόπου και εθνικότητος, ηλικίας και φύλου. Επομένως και σήμερα, που η κοινωνία μας έχει ανάγκην κυρίως αγίων, αυτό πρέπει να γίνη ο διακαής πόθος μας και το ύψιστον ιδανικόν, ο αγιασμός μας, η ανάπτυξι αγίων, που θ' αποτελέσουν τα πρότυπα για το ηθικό ανέβασμα της κοινωνίας μας και των νέων μας ειδικώτερα.]

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΗΝΑ

Εγκαταλείπει το στράτευμα.

Ο Άγιος Μηνάς έζησε στην εποχή του βασιλιά Μαξιμιανού και καταγόταν από την Αίγυπτο, οι δε γονείς του ήταν ειδωλολάτρες.
Όταν ενηλικιώθηκε, γράφτηκε στην τάξι των στρατιωτικών. Υπηρέτησε στα βασιλικά στρατεύματα, στα Νούμερα (στρατιωτικά τάγματα) τα λεγόμενα Ρουταλικά, υπό τον ηγεμόνα Αργυρίσκο, στο Κοτυάειο της Φρυγίας.
Εκείνο τον καιρό ο Ταξίαρχος Φιρμηλιανός μάζεψε στρατιώτες και επήγε στην Μπαρμπαριά -έτσι ωνομαζόταν τότε η Β. Αφρική- για να την υπερασπίση από εχθρούς. Μαζί με τους στρατιώτες, που πήρε, ήταν και ο Άγιος Μηνάς, που ξεχώριζε τόσο για την ανδρεία του όσο και για τη φρόνησί του.
Κάποια ημέρα δόθηκε διαταγή από το βασιλιά οι στρατιώτες να συλλαμβάνουν τους Χριστιανούς και να τους βασανίζουν μέχρι ν' αρνηθούν την πίστι τους. Ο Μηνάς εμίσησε αυτό το ασεβές πρόσταγμα και αφήνοντας τη στρατιωτική ζωή έφυγε και ανέβηκε στο βουνό, όπου ήταν πάνω από το Κοτυάειο.
Προτίμησε να ζη με τα θηρία, παρά να βρίσκεται με τους εχθρούς του Χριστού ειδωλολάτρες. Εκεί έμεινε αρκετό καιρό καθαρίζοντας συνεχώς τον εαυτό του με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Άναψε στην καρδιά του ο πόθος της ομολογίας και του μαρτυρίου.

Ομολογία ενώπιον του ηγεμόνος.

Μια μέρα, λοιπόν, που είχαν μεγάλο πανηγύρι οι ειδωλολάτρες, κατέβηκε από το βουνό και μέσα στο πλήθος κήρυξε το Χριστό Θεό αληθινό, λέγοντας:

- Μάθετε καλά, ότι ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Χριστός, αυτά δε που σεις λατρεύετε είναι ξύλα αναίσθητα.
Όλοι συγκεντρώθηκαν γύρω του γεμάτοι απορία για το πώς τόλμησε αυτός μόνος να παρουσιασθή μπροστά. Όσοι πάλι ήσαν κρυφοί Χριστιανοί χάρηκαν για το θάρρος του Αγίου. Οι ειδωλολάτρες έπιασαν τον Άγιο και κτυπώντάς τον τον έφεραν μπροστά στον ηγεμόνα της πόλεως Πύρρο.
Ο Πύρρος σεβάστηκε τον Άγιο εξ αιτίας της ηλικίας του -ήταν τότε πενήντα ετών- και της σεβασμίας μορφής του. Τον ρώτησε, λοιπόν, με ημερότητα:
- Ποιος είσαι, άνθρωπέ μου, από πού είσαι και ποια είναι η θρησκεία σου;
- Πατρίδα μου είναι η Αίγυπτος, αποκρίθηκε ο Άγιος, ονομάζομαι Μηνάς και ήμουν κάποτε στρατιώτης. Επειδή όμως είσθε ασεβείς και ειδωλολάτρες, άφησα το στράτευμα και πήγα στο βουνό. Τώρα δε ήλθα να παρουσιασθώ μπροστά σε όλους και να ομολογήσω την πίστι μου στον Χριστό, για να με ομολογήση και εκείνος σαν δούλο του στην βασιλεία των ουρανών, όπως το λέγει και μόνος του: «Όστις με ομολογήση έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν τοις ουρανοίς».
Θυμωμένος ο Πύρρος από την απάντησι, διατάζει την φυλάκισι του Μηνά μέχρι να σκεφθή πως θα τον θανατώση.
Το άλλο πρωί, αφού είχε τελειώσει πλέον η εορτή, έφερε πάλι ο ηγεμόνας τον Άγιο μπροστά του και τον κατηγόρησε για δύο λόγους: Πρώτα διότι άφησε την υπηρεσία του βασιλιά στο στρατό και δεύτερο επειδή τόλμησε να μιλήση με ασέβεια εμπρός σε τόσο πλήθος κατά την διάρκεια της εορτής.
Ο Άγιος τότε με θάρρος προσπάθησε ν' απολογηθή:
- Ναι, άρχοντα, έτσι πρέπει να ομολογούμε φανερά και με θάρρος και να μην φοβούμεθα, καθώς εκείνος είπε: «από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. ι' 28), αλλά να τον κηρύττωμε με την καρδιά και με τα λόγια, όπως ο Απόστολος Παύλος μας δίδαξε λέγοντας: «Καρδία γαρ πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν» (Ρωμ. ι' 10).
- Βλέπω, Μηνά, ότι δεν είσαι νέος άμυαλος, για να μην καταλαβαίνης το συμφέρον σου. Βρίσκεσαι πλέον σε γεροντική ηλικία. Μη φανής ανόητος και αφήσης τη γλυκειά ζωή προτιμώντας τον θάνατο. Σκέψου φρόνιμα και θα τιμηθής από τον βασιλιά, αλλά και οι θεοί θα σε συγχωρήσουν και ας τους ύβρισες χθες.
Ο Άγιος γέλασε μ' αυτά τα λόγια και αποκρίθηκε:
- Τίποτα δεν είναι ικανό να με χωρίση από την αγάπη του Χριστού μου, ούτε τιμές, αλλά ούτε και βασανιστήρια. Δοκίμασε, αν θέλης, και θα δης.

Βασανιστήρια σκληρά

Τότε ο Πύρρος με πολύ θυμό λέγει στους στρατιώτες:

- Πιάστε αυτόν τον ασεβή και τεντώστε τα μέλη του και κτυπήστε τον αλύπητα, για ν' απολαύση ό,τι ζητάει.
Δυο και τρεις φορές άλλαξαν οι στρατιώτες, επειδή εκουράζοντο, αλλά ο Άγιος καρτερικά υπέμενε, ώστε όλοι απορούσαν και τον θαύμαζαν.
Κάποιος παλιός φίλος του Αγίου, στρατιώτης, που λεγόταν Πηγάσιος, βλέποντας το καταπληγωμένο σώμα του Αγίου, τον πλησίασε και του λέγει:
- Δεν βλέπεις, Μηνά, ότι διαλύθηκε το σώμα σου από τις πληγές; Θέλεις να πεθάνεις άδικα; Πες, ότι θα θυσιάσης και ο θεός σου θα σε συγχωρήση, γιατί βλέπει ότι δεν το κάνεις με τη θέλησί σου.
Ο Άγιος τότε με ιερή αγανάκτησι του απαντά:

- «Απόστητε απ' εμού πάντες οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ψαλμ. στ' 9). Φύγε από μένα εχθρέ της αλήθειας που δεν είσαι φίλος. Εγώ τον Χριστό μου μόνο λατρεύω και θα με δυναμώση να υποφέρω τις πληγές.
Βλέποντας ο Πύρρος το άκαμπτο φρόνημα του Αγίου διέταξε να τον δέσουν ψηλά σε ξύλο όρθιο και με σιδερένια νύχια να του σχίζουν τις σάρκες του. Ενώ ο Άγιος υφίστατο αυτό το σκληρό μαρτύριο, ο άρχοντας τον περιέπαιζε λέγοντας:
- Κατάλαβες, Μηνά, καθόλου πόνο στο σώμα σου, ή θέλεις να σου προσθέσωμε κι άλλες τιμωρίες για να χαρής περισσότερο;
- Τι νομίζεις, άρχοντα, ότι με τέτοια παιγνίδια θα με αποσπάσεις από την ορθή πίστι; αποκρίνεται ο Μηνάς.
- Άφησε την κακή επιμονή, Μηνά, και δήλωσε υποταγή στον βασιλιά Μαξιμιανό, τον συμβουλεύει ο Πύρρος.
- Δεν αρνούμαι εγώ, άρχοντα, τον αιώνιο και ουράνιο Βασιλιά για να υποταχθώ στο φθαρτό και γήινο.
Βλέποντας ο Πύρρος την σταθερότητα του Αγίου προσπαθεί με άλλον τρόπο να τον κερδίση.
- Ποιος είναι αυτός ο αιώνιος βασιλιάς, Μηνά;
- Ο Ιησούς Χριστός είναι, ο Υιός του Θεού, εις τον οποίον υποτάσσεται γη και ουρανός.
- Και δεν ξέρεις ότι γι' αυτό το όνομα οργίζονται οι αυτοκράτορες και διατάζουν να τιμωρούμε χωρίς έλεος;
- Αν οργίζωνται οι αυτοκράτορες, εμένα δεν με στενοχωρεί, ούτε το σκέπτομαι. Εγώ έχω ένα σκοπό να πεθάνω ομολογώντας το Χριστό, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;» (Ρωμ. η' 35).
Στη συνέχεια ο Μάρτυρας υπομένει σειρά βασανιστηρίων. Του τρίβουν το πληγωμένο σώμα με τρίχινο ύφασμα ή του καίουν τα μέλη με αναμμένες λαμπάδες. Τα λόγια του κατά την ώρα των φοβερών μαρτυρίων είναι:
- Σήμερα βγάζω τα δερμάτινα ενδύματα της αμαρτίας και παίρνω το φωτεινό ένδυμα της βασιλείας του Θεού. Έχω τον Χριστό μου βοηθό, που είπε να μην φοβούμεθα «από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι».
Ο Πύρρος απορούσε με την συμπεριφορά του μάρτυρος και του λέγει:
- Πες μου, Μηνά, από πού σου ήλθε τόση σοφία και απαντάς έτσι εσύ ένας στρατιώτης συνηθισμένος σε πολέμους και σφαγές;

- Ο Θεός μου μου δίνει την σοφία για να ελέγχω την ασέβειά σας. Αυτός είπε: Όταν πάτε μπροστά σε τυράννους για το όνομά μου μη σκεφθήτε τι θα πήτε, διότι θα σας δοθή εκείνη την ώρα σοφία»η ου δυνήσονται αντειπείν ουδέ αντιστήναι πάντες οι αντικείμενοι υμίν» (Λουκ. κα' 15).

- Εγνώριζε ο Χριστός σας, ότι πρόκειται οι Χριστιανοί να τιμωρηθήτε από μας; ρωτά ο Πύρρος.

- Επειδή είναι αληθινός Θεός, βεβαίως το εγνώριζε.

Ο άρχοντας δεν ήξερε πλέον τι άλλο να πη και προσπαθεί πάλι να επιτύχη το σκοπό του λέγοντας:

- Άφησε τα μάταια λόγια, Μηνά, και διάλεξε ένα από τα δύο: ή την φιλία σου με μας κερδίζοντας την ζωή σου, ή την ομολογία στο Χριστό σου κερδίζοντας τον θάνατο.

Και ο Άγιος:

- Με τον Χριστό μου ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα.

- Σε λυπάμαι, Μηνά, να σε θανατώσω. Έχεις μια ώρα ακόμα να σκεφθής και να αποφασίσης για την σωτηρία σου.

- Και δέκα χρόνια να μ' αφήσης δεν πρόκειται να αποφασίσω κάτι άλλο από αυτό: να κηρύττω τον Χριστό μου Θεό αληθινό και να ονομάζω τους δικούς σας θεούς ξύλα και δαιμόνια.

Μαρτυρικό τέλος του Αγίου.

Τα βασανιστήρια συνεχίσθηκαν σκληρότερα μέχρι που ένας από τους στρατιώτες του άρχοντα που λεγόταν Ηλιόδωρος, συμβούλευσε τον Πύρρο λέγοντας:

- Αφέντη μου, οι Χριστιανοί, όπως και συ ξέρεις, είναι πολύ επίμονοι και δεν αλλάζουν γνώμη. Για να απαλλαγής, λοιπόν, απ' αυτόν, διάταξε να τον αποκεφαλίσουν.
Ο Πύρρος συμφώνησε και έδωσε εντολή για την θανάτωσι με αποκεφαλισμό.
Ενώ εβάδιζε ο Άγιος για τον τόπο της καταδίκης του, είπε σε μερικούς κρυφούς Χριστιανούς, που ακολουθούσαν:

- Σας παρακαλώ μετά τον θάνατό μου να πάρετε το σώμα μου και να το πάτε στην πατρίδα μου την Αίγυπτο.
Μόλις έφθασαν στο καθωρισμένο μέρος, ο Μάρτυρας ύψωσε τα χέρια του και προσευχόμενος έλεγε:
- Σ' ευχαριστώ, Κύριε, γιατί με αξίωσες να γίνω κοινωνός των παθημάτων. Σ' ευχαριστώ γιατί με κράτησες σταθερό στην ομολογία μου. Σε παρακαλώ, παράλαβε την ψυχή μου στην βασιλεία Σου.
Αυτά ήταν και τα τελευταία λόγια του Αγίου. Τον αποκεφάλισαν στις 11 Νοεμβρίου. Το σώμα του και το κεφάλι του το έρριξαν στη φωτιά. Ό,τι απέμεινε το πήραν οι Χριστιανοί και το πήγαν στην Αίγυπτο, κατά την παραγγελία του Αγίου.

Θαύματα.

Ο Μεγαλομάρτυρας Μηνάς έλαβε την χάρι να κάνη θαύματα, μερικά από τα οποία αναφέρομε:

1) Κάποιος Χριστιανός πλούσιος υποσχέθηκε να δωρίση ένα δίσκο αργυρό στην εκκλησία του Αγίου. Πήγε, λοιπόν, στον χρυσοχόο και του είπε να κατασκευάση δύο δίσκους και να γράψη επάνω στον ένα το όνομα του Αγίου και στο άλλο το δικό του. Όταν πήγε να τους πάρη, είδε ότι του Αγίου ήταν ωραιότερος, τον κράτησε, λοιπόν, χωρίς να σκεφθή, για δικό του.
Ταξιδεύοντας στην θάλασσα του έφερε ο υπηρέτης του, ενώ έτρωγε, τον δίσκο του Αγίου με φαγητά. Όταν τελείωσε το γεύμα ο υπηρέτης πήρε τον δίσκο για να τον πλύνη στη θάλασσα, του έφυγε όμως από τα χέρια του και έπεσε στο βυθό. Ο υπηρέτης φοβήθηκε και έπεσε κι αυτός στη θάλασσα για να τον βρη. Βλέποντας αυτά ο αφέντης του κατάλαβε το σφάλμα του και έλεγε:
- Αλλοίμονό μου, επειδή κράτησα το δίσκο του Αγίου έχασα και τον δούλο μου. Θεέ μου, σε παρακαλώ να βρω έστω το λείψανο του δούλου μου και να προσφέρω δυο δίσκους στον Άγιο.
Βγήκε από το πλοίο και έψαχνε στην παραλία ελπίζοντας να δη το νεκρό δούλο του. Τότε βλέπει τον υπηρέτη του ζώντα να βγαίνη από τη θάλασσα κρατώντας τον δίσκο του Αγίου.
Όλοι όσοι ταξίδευαν με το πλοίο είδαν το θαύμα και εδόξασαν τον Θεό. Ο δε δούλος διηγήθηκε τα εξής:
- Μόλις έπεσα στη θάλασσα ήλθαν και με πήραν τρεις άνδρες. Ο ένας ήταν μεγαλύτερος στην ηλικία και φορούσε στρατιωτική στολή, ο άλλος ήταν πολύ νέος και ο τρίτος ήταν διάκονος. Αυτοί από τον βυθό με ωδήγησαν μέχρι την παραλία.
Οι τρεις εκείνοι άνθρωποι ήταν ο Άγιος Μηνάς, ο νέος ήταν ο Άγιος Βίκτωρ και ο διάκονος ο Άγιος Βικέντιος, οι οποίοι μαρτύρησαν την ίδια ημέρα (11 Νοεμβρίου). Ο Άγιος Βίκτωρ στις 11 Νοεμβρίου του 160, ο Άγιος Βικέντιος στις 11 Νοεμβρίου του 235 και ο Άγιος Μηνάς στις 11 Νοεμβρίου του 296.
2) Άλλοτε πάλι ήρθαν στον Ναό του Αγίου ένας χωλός και μια γυναίκα βωβή, για να ζητήσουν θεραπεία. Κατά τα μεσάνυχτα ενώ κοιμόντουσαν, παρουσιάζεται ο Άγιος στο χωλό και του λέγει:
- Τώρα που είναι ησυχία πήγαινε και πάρε το σκέπασμα της βωβής και θα γίνης καλά.
Τραβώντας το σκέπασμα ο χωλός ετρόμαξε η βωβή και εφώναξε κατηγορώντας τον χωλό, εκείνος πάλι ντροπιάσθηκε και έφυγε τρέχοντας. Έτσι θεραπεύθηκαν και οι δύο.
3) Κάποιος Εβραίος είχε φίλο κάποιο Χριστιανό, στον οποίον εμπιστευόταν χρήματα όταν επρόκειτο να ταξιδέψη. Μια φορά, λοιπόν, του άφησε πεντακόσια νομίσματα. Όταν γύρισε ο Εβραίος ο Χριστιανός αρνήθηκε λέγοντας:
- Αυτή τη φορά δεν μου άφησες τίποτα. Τι μου ζητάς λοιπόν;
Ο Εβραίος ξαφνιάστηκε από την συμπεριφορά του φίλου του και του πρότεινε:
- Για να διαλυθή αυτή η αμφιβολία, επειδή δεν υπήρχε κανένας μάρτυρας όταν σου παρέδωκα τα χρήματα, να πάμε στο Ναό του Αγίου Μηνά να δηλώσης με όρκο, ότι δεν πήρες τα πεντακόσια νομίσματα.
Πήγαν λοιπόν, χωρίς αργοπορία και ο Χριστιανός αρνήθηκε με όρκο. Μόλις βγήκαν από τον Ναό ανέβηκαν στα άλογά τους για να φύγουν. Του Χριστιανού το άλογο ήταν αγριεμένο και σε μια στροφή τον έρριξε κάτω. Δεν κτύπησε αλλά έχασε το κλειδί του και τη χρυσή σφραγίδα του. Συνέχισαν τον δρόμο τους και σταμάτησαν κάπου για να φάνε.
Ενώ έτρωγαν βλέπει ο Χριστιανός τον δούλο του να έρχεται τρέχοντας κρατώντας στο ένα χέρι το κλειδί και τη σφραγίδα του και στο άλλο το βαλάντιο με τα χρήματα του Εβραίου.
Έκπληκτος ο Χριστιανός ρώτησε τον υπηρέτη του:
- Τι είναι όλα αυτά;
Και εκείνος αποκρίθηκε:
- Κάποιος γρήγορος καβαλάρης ήλθε στην κυρία μου και δίνοντάς της το κλειδί και την σφραγίδα σου της είπε: «Στείλε γρήγορα το βαλάντιο του Εβραίου στον άνδρα σου για να μην κινδυνεύση η ζωή του.
Ο Εβραίος χαρούμενος και ο Χριστιανός μετανοιωμένος για την πράξι του γύρισαν στον Ναό και ο μεν Εβραίος παρακαλούσε να βαπτισθή, ο δε Χριστιανός ζητούσε συγχώρησι για τον ψεύτικο όρκο του.
4) Κατά το έτος 1826, την εποχή του τρόμου και των σφαγών, οι Τούρκοι του Ηρακλείου Κρήτης ενόμισαν ότι κατάλληλη ευκαιρία να εκδηλώσουν την μανία τους κατά των Χριστιανών ήταν η ημέρα του Πάσχα, 18 Απριλίου, οπότε θα εύρισκαν μαζεμένους τους Χριστιανούς στον Μητροπολιτικό ναό, που έφερε το όνομα του Αγίου Μηνά.
Κατά την ώρα που διαβαζόταν το Ευαγγέλιο κύκλωσαν οι άπιστοι τον ναό με σκοπό να αρχίσουν την σφαγή. Ξαφνικά όμως κάποιος γέρος εμφανίζεται έφιππος και τρέχει γύρω από την εκκλησία με γυμνό ξίφος διώχνοντας τους εχθρούς. Οι Τούρκοι τράπηκαν σε φυγή, επειδή καταλήφθηκαν από περίεργο φόβο. Έτσι ο Μεγαλομάρτυς Μηνάς έσωσε τους πιστούς.
Οι Τούρκοι έκαναν σύγχυσι και ενόμισαν ότι ο Άγιος ήταν ο πρώτος των προκρίτων, που τον έστειλε ο Διοικητής της πόλεως για να μεταιώση τη σφαγή. Πήγαν, λοιπόν, στο Διοικητή και διαμαρτυρήθηκαν. Αυτός όμως δεν γνώριζε τίποτε, διεπιστώθη δε ότι ο πρώτος των προκρίτων δεν είχε φύγει καθόλου από το σπίτι του εκείνη τη νύχτα. Έτσι το θαύμα διαδόθηκε από τους ίδιους τους Τούρκους, πολλοί από τους οποίους κάθε χρόνο προσέφεραν και δώρα στον Άγιο.
Γι' αυτό το θαύμα έγινε σύσκεψι μεταξύ των επισκόπων Αρκαδίας Μαξίμου, Σητείας Μελετίου και Πέτρας Δωροθέου και θεσπίσθηκε κάθε χρόνο την Τρίτη της Διακαινησίμου να εορτάζεται το θαύμα. Αυτήν την ημέρα, που θεωρείται η δεύτερη ετήσια εορτή του Αγίου, εκτίθεται σε προσκύνησι στην Μητρόπολι το άγιο λείψανο.
5) Άλλο θαύμα του Αγίου έγινε κατά τις δύσκολες ημέρες του Β' Παγκοσμίου πολέμου (1939-1945). Μετά την κατάκτησι της Ελλάδος από τις δυνάμεις του Άξονος λίγος Ελληνικός στρατός πέρασε στην Αίγυπτο, πατρίδα του Αγίου, και από εκεί συνέχισε να μάχεται για την απελευθέρωσι της σκλαβωμένης Ελλάδος.
Σπουδαία ήταν η μάχη του Ελ Αλαμέιν (1942), όταν οι συμμαχικές δυνάμεις ανέκοψαν την πορεία του Ρόμμελ. Το όνομα του Ελ Αλαμέιν είναι Αραβική παραφθορά του ονόματος του Αγίου Μηνά, πήρε δε αυτό το όνομα διότι εκεί βρίσκεται Ναός του Αγίου Μηνά και υπάρχει και η παράδοσι ότι εκεί ήταν και ο τάφος του Αγίου.
Όταν, λοιπόν, οι στρατιές του Ρόμμελ εβάδιζαν κατά της Αλεξανδρείας, έφθασαν στο Ελ Αλαμέιν και εστρατοπέδευσαν εκείνη τη νύχτα για να επιτεθούν το πρωί. Αυτή τη νύχτα είδαν μερικοί ευσεβείς να βγαίνη από τα ερείπια του ναού αυτού ο Άγιος και να οδηγή καμήλες, όπως ακριβώς εικονίζεται σε μια τοιχογραφία, όταν έσωσε κάποιο καραβάνι.
Τους εχθρούς τους κατέλαβε πανικός και η έκτασις της καταστροφής ήταν μεγάλη.
Αυτό το θαύμα εκτιμώντας οι αλλόδοξοι σύμμαχοι πρόσφεραν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας τον τόπο εκείνο για να ξανακτισθή ο Ναός του Αγίου και να ιδρυθή και Μοναστήρι.
Την μνήμη του Μεγαλομάρτυρα Μηνά εορτάζει η Εκκλησία μας στις 11 Νοεμβρίου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον

Τους μεγίστους αγώνας του μαρτυρίου σου, καρτεροψύχως ανύσας Μεγαλομάρτυς Μηνά, ουρανίων δωρεών λαμπρώς ηξίωσαι, και θαυμάτων αυτουργός, εκ Θεού αναδειχθείς, προστάτης ημίν εδόθης, και βοηθός εν ανάγκαις, και αντιλήπτωρ εναργέστατος.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ
Ήχος δ'. Επεφάνης σήμερον

Της στρατείας ήρπασε της επικήρου, και αφθάρτου έδειξε, σε αθλοφόρε κοινωνόν, Μηνά Χριστός ο Θεός ημών, ο των Μαρτύρων ακήρατος στέφανος.