ΡΩΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (ΕΓΡΑΨΕ Ο ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ)

- Νοεμβρίου 30, 2015 Ρωσία καί Ὀρθοδοξία www.sarantoskargakos.gr Ημερομηνία: 26/11/2015 Ἄπειρες φορές τό ἔχουμε γράψει καί κάποιοι μᾶς ἔχουν περιγελάσει. Τό ξαναγράφουμε: Ὁ 20ος αἰώνας ἔφερε τή διάλυση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ὁ 21ος θά φέρει τή διάλυση τῆς Τουρκίας. Πού θά εἶχε διαλυθεῖ καί κατά τόν 20ο αἰώνα, ἄν δέν εἶχε στήριγμα ἀρχικά τους Μπολσεβίκους καί μετά τούς Δυτικούς δικούς μας «συμμάχους». Τώρα ὅμως ὁ Πούτιν ἐπανέρχεται στήν πολιτική τοῦ Πέτρου Α΄ καί τῆς Μεγάλης Αἰκατερίνης. Καί τήν μετά ἀπό αὐτούς τσάρων. Καί ἰσχυρός βραχίων τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν Ρώσων θά εἶναι πάλι ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησία πού ἀποπτύσαμε πολιτικά ἐμεῖς. Ὄχι μόνο ἀπό ἀθεϊστική ἰδεολογία ἀλλά ἀπό πλήρη ἄγνοια ἀσκήσεως ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Διερωτῶμαι: Ὑπάρχει στό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν διπλωμάτης πρώτης γραμμῆς ἁρμόδιος γιά ἐκκλησιαστικά ζητήματα τοῦ ἐξωτερικοῦ; Ἀμφιβάλλω πολύ. Στό μεταξύ ἡ Ρωσία θά ξαναπροβληθεῖ ὡς προστάτης τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας καί τῶν χριστιανῶν τῆς Συρίας. Ἀκολούθως καί τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων, καθώς καί τῆς παλαιφάτου Μονῆς Σινᾶ. Κι ἐμεῖς; Ἐμεῖς θά βγάλουμε τά Θρησκευτικά ἀπό τά σχολεῖα, γιά νά μήν προσβάλλουμε τήν εὐαισθησία τῶν Μουσουλμάνων. (Σαράντος Καργάκος)

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (ΝΥΝ ΣΤΕΦΑΝΙΤΩΝ) ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ SYNODICALCENTERGOC 2005 ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΟΥ ΕΣΤΑΛΗ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΙΚΟΛΑΙΤΑΣ ΟΛΙΓΟΝ ΠΡΟ ΤΟΥ ΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ - Νοεμβρίου 22, 2018 2005. ΟΛΙΓΟΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (ΝΥΝ ΣΤΕΦΑΝΙΤΩΝ) ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΗΤΟΙ Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ 385/2005 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ, ΤΟΥΣ ΣΕΒ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΔΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΝ ΦΟΡΑΝ ΟΤΙ: «ΘΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΚΟΨΩΜΕΝ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΙΣ ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΤΕΥΧΟΣ 31/2005) ΠΡΟΣ τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς καί ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφούς, ἤτοι, Μακαριώτατον κ. ᾿Ανδρέαν (διατελοῦντα ὑπό ᾿Αντικανονικήν καί ἱερόσυλον παραίτησιν) καί Σεβ/τους κ.κ. Νικόλαον, Παχώμιον, Γαλακτίωνα, Ταράσιον, ᾿Ανδρέαν καί Χρυσόστομον ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Απαντα τον ῾Ιερόν Κλῆρον (Προλογικόν σημείωμα: ῾Η περαιτέρω πνευματική - ἐκκλησιαστική σχέσις καί κοινωνία τῆς ἐλαχιστότητός μου μεθ᾿ ῾Υμῶν, ἐξαρτηθήσεται πλέον ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐκ τῆς Κανονικῆς καί ᾿Ορθοδόξου στάσεως ῾Υμῶν ἔναντι τῆς ΚΑΛΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτῳ ΔΗΛΟΥΜΕΝ, ὅτι ἄν ἀπό λήψεως παρούσης, καί ἐντός 15 ἡμερῶν, δέν θελήσητε νά ἀνταποκριθῆτε, ἀλλά ὑποκρινόμενοι συνεχίσετε τό ἔργον τῆς προδοσίας, πλέον ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος Μητροπολίτης Κήρυκος ΘΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΜΑΣ, καί ΘΑ ΔΙΑΚΟΨΩΜΕΝ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ). Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗΝ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΙΩΤΙΣΣΗΣ ΤΗΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΜΝΗ ΤΗΣ «ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο Ε» ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ. ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΥΓΓΡΟΥ 55-59 ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΕΥΧΟΣ 1005 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2018 (Ε.Η.) Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑΙΤΩΝ (ΝΥΝ ΣΤΕΦΑΝΙΤΩΝ) ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ (ΗΤΟΙ Η ΥΠ ΑΡΙΘΜ 385/2005 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ, ΤΟΥΣ ΣΕΒ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΔΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΝ ΦΟΡΑΝ ΟΤΙ: «ΘΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΚΟΨΩΜΕΝ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΕΙΣ ΤΟ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΤΕΥΧΟΣ 31/2005) ΠΡΟΣ τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς καί ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφούς, ἤτοι, Μακαριώτατον κ. ᾿Ανδρέαν (διατελοῦντα ὑπό ᾿Αντικανονικήν καί ἱερόσυλον παραίτησιν) καί Σεβ/τους κ.κ. Νικόλαον, Παχώμιον, Γαλακτίωνα, Ταράσιον, ᾿Ανδρέαν καί Χρυσόστομον ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ: Απαντα τον ῾Ιερόν Κλῆρον (Προλογικόν σημείωμα: ῾Η περαιτέρω πνευματική - ἐκκλησιαστική σχέσις καί κοινωνία τῆς ἐλαχιστότητός μου μεθ᾿ ῾Υμῶν, ἐξαρτηθήσεται πλέον ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐκ τῆς Κανονικῆς καί ᾿Ορθοδόξου στάσεως ῾Υμῶν ἔναντι τῆς ΚΑΛΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτῳ ΔΗΛΟΥΜΕΝ, ὅτι ἄν ἀπό λήψεως παρούσης, καί ἐντός 15 ἡμερῶν, δέν θελήσητε νά ἀνταποκριθῆτε, ἀλλά ὑποκρινόμενοι συνεχίσετε τό ἔργον τῆς προδοσίας, πλέον ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος Μητροπολίτης Κήρυκος ΘΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΜΑΣ, καί ΘΑ ΔΙΑΚΟΨΩΜΕΝ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ, ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ). Διά τοῦ παρόντος ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝ τήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 3215/7.5.05 (π.ἡ.) πρόσκλησιν τοῦ ψευδοαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου, διά τήν συμμετοχήν μας "εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ῾Ιεραρχίας τήν 18ην Μαΐου ἐ.ἔ., ἡμέραν Τρίτην καί ὥραν 9ην πρωϊνήν ...", διά τούς ἐπανειλημμένως δηλωθέντας σοβαρούς λόγους, τόσον ἀπό Κανονικῆς ἀπόψεως, ὅσον καί ΠΙΣΤΕΩΣ καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, καί ἐπαναλαμβάνομεν καί πάλιν ὅτι, δέν ἀνεγνωρίσαμεν, καί δέν θά ἀναγνωρίσωμεν ποτέ τήν, εἰς τά πλαίσια τῆς συναλλαγῆς - πνευματικῆς σιμωνίας, ἱερόσυλον συμπαιγνίαν περί παραιτήσεως τοῦ Μακαριωτάτου κ. ᾿Ανδρέου ὑπέρ τοῦ Πειραιῶς κ. Νικολάου. ῾Ως γνωστόν, ἀπό τήν 2.11.2001, διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 223 ἐγγράφου μας, μετά ἀπό μακροχρόνιον προσπάθειαν μας νά γίνη σεβαστή ἡ Κανονική Τάξις, νά ἱεραρχηθοῦν τά σοβαρά θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ, τά σχέσιν ἔχοντα μέ τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, νά γίνη σεβαστός ὁ πρῶτος καί ὕψιστος ᾿Εκκλησιαστικός θεσμός τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, καί ἐπειδή ΠΕΙΣΜΟΝΩΣ ἠγνοήθησαν καί αὐτά καθ᾿ ἑαυτά ὡς θέματα Πίστεως, καί ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει καί ἡ ᾿Αρχιερωσύνη μου , ΔΙΕΚΟΨΑΜΕΝ τήν παρουσίαν καί συμμετοχήν μας εἰς τάς ἐκνόμους, ἀντικανονικάς καί ἀντορθοδόξους συνεδριάσεις, καί ἔκτοτε δέν συνεργοῦμεν, οὔτε ἀναγνωρίζομεν ταύτας ὡς Συνεδριάσεις Κανονικῆς καί ᾿Ορθοδόξου Συνόδου, ἀλλά "συνέδρια ματαιότητος", τά ὁποῖα εἶναι εἰς τήν διάθεσιν τοῦ πονηρευομένου παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Αὐτός ἐπί δεκαετίας καί ἐσχάτως καί δι᾿ ῾Υμῶν, ἀπροκαλύπτως μετέρχεται πᾶσαν μεθοδείαν διά νά προσβάλῃ καθολικῶς τήν τε ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Περαιτέρω ὀφείλομεν νά σᾶς ὑπενθυμίσωμεν, ὅτι: α) Διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 356/18.5.04 ἡμετέρου ἐγγράφου σᾶς ἐπιστήσαμεν τήν προσοχήν, ὅτι τά ὅσα μετά τήν 5.2.03 συντελοῦνται ὑφ᾿ ὑμῶν εἶναι παντελῶς ἄκυρα καί δέν παράγουν κανέν νόμιμον καί Κανονικόν ἀποτέλεσμα, ἐνῶ αὐτά σᾶς κατέστησαν φατρίαν, καί ἐδημιούργησαν τήν παροῦσαν ἐκκλησιαστικἠν κρίσιν, παραλλήλως, διά τοῦ ἰδίου ἐγγράφου μας διά πολλοστήν φοράν, κατηγγείλαμεν τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ Πειραιῶς κ. Νικολάου, καί β) Διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 369/20 ᾿Οκτ. 2004 σᾶς ἐγνωρίσαμεν τήν διαπίστωσίν μας, ὅτι "ἐκεῖνο τό ὁποῖον δέν ἐπέτυχον αἱ σκοτειναί δυνάμεις ἀπό τό 1971 τό ἐπιχειρεῖτε σήμερον ῾Υμεῖς μέ ἀποτέλεσμα ΝΑ ΑΥΤΟΑΠΟΒΑΛΛΕΣΘΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΥΤΟΑΠΟΚΟΠΤΕΣΘΕ ἐκ τοῦ ῾Αγίου Σώματος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας", διό ἡ ἐλαχιστότης μας ἐδηλοῦμεν ὅτι "ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩΜΕΝ ΜΑΚΡΑΝ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΥΜΩΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΑΓΩΝΑ". Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι, τίποτε ἄλλο ἀπό αὐτά δέν μᾶς χωρίζει καί δέν ἀπειλεῖ τόσον ἄμεσα καί σοβαρά νά ἐπισημοποιηθῇ καί τό 3ον σχίσμα (μετά τό πρῶτον τό 1937 καί τό δεύτερον τό 1995), μέ τό ὁποῖον θά ἱκανοποιηθοῦν πάλιν τά ξένα Κέντρα, καί τά ὁποῖα τό προωθοῦν δι᾿ ῾Υμῶν. Τό φέρουν βαρέως, διότι καί κατά τό 1999 - 2000 δέν κατώρθωσαν νά ἐπιτύχουν δι᾿ ῾Υμῶν τήν καθολικήν προδοσίαν, ὅπως αὐτή εἶχε προσδιορισθεῖ καί προετοιμασθεῖ, διά τῆς ἑνώσεως σας μετά τῶν Φλωρινικῶν, μεθ᾿ ὧν, "ἔχετε τήν ἰδίαν ῾Ομολογίαν καί τήν ἰδίαν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν", ἀλλά καί μετά τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν. ῞Ενεκα τούτου εἰς τήν κυριολεξίαν μακελλεύουν τό πανάγιον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι, τήν ᾿Εκκλησίαν Του, μέ τάς σκευωρίας, συκοφαντίας, νέας σκοταδιστικάς μισαλλοδοξίας, διχασμούς εἰς Μοναστικάς ᾿Αδελφότητας, ἐνορίας καί Μητροπόλεις! Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι, εὐθέως καί μετά λόγου εὐθύνης καί ᾿Αρχιερατικῆς συνειδήσεως, σᾶς γνωρίζομεν ὅτι δέν σᾶς ἀπεκηρύξαμεν μέχρι σήμερον, ὡς καθ᾿ ἡμᾶς ἐπεβάλετο, διότι ἀφ᾿ ἑνός μετά ἀπό μίαν τοιαύτην Κανονικήν καί ᾿Ορθόδοξον ἐνέργειαν, ναί μέν διαφυλάσσεται τό πιστόν λεῖμμα, ἀλλά ἐλαχιστοποιοῦνται, ἤ καί ἐξαλείφονται αἱ προσδοκίαι δι᾿ ἐπιστροφήν καί ἐπανένωσιν εἰς τό σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν ἀποκεκηρυγμένων - σχισματικῶν. ᾿Επίσης δέν προέβημεν εἰς τό ἐν λόγῳ διάβημα, διότι, ὅπως οἱ πέντε (τῶν ὁποίων ἀποτελεῖτε συνέχειαν), θά ἐπλανούσατε τούς ἀπληροφορήτους πιστούς ὅτι ἡμεῖς προεκαλέσαμεν τό σχίσμα, ὅπως ἰδιαιτέρως τό 1937 ἐκατηγορήθη, ἀλλά καί μέχρι σήμερον κατηγορεῖται, καί ὑπό ἐνίων ἐξ ῾Υμῶν καί ὑπό συνεργατῶν σας, ὁ ᾿Αοίδιμος Βρεσθένης ΜΑΤΘΑΙΟΣ καί κατόπιν ᾿Αρχιεπίσκοπος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Αλλοίμονον, ἄν ὁ στυλοβάτης αὐτός τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τοῦ ὁποίου ἡ ᾿Εκκλησιαστική παρουσία ἐσημάδευσεν καί ἐσφράγισεν ἐξ ἐπόψεως ᾿Εκκλησιολογικῆς τόν 20όν αἰῶνα, συκοφαντεῖται ἀκόμη καί σήμερον ὅτι δῆθεν "ἐβιάσθη καί ἀπεκήρυξεν τόν πρώην Φλωρίνης κλπ, ἐνῶ ἠδύνατο νά ἀποφύγῃ τό σχίσμα", ἤ καί ὅτι δῆθεν "ὑπῆρχε δεύτερος ᾿Αρχιερεύς τό 1948 καί δέν συνήργησε μετ᾿ αὐτοῦ εἰς τάς ἱστορικάς χειροτονίας τοῦ 1948"! Ταῦτα δέ διά νά περάση ἡ λεγομένη "χειροθεσία", ὡς ἀναγκαία καί "σωτήριος πρᾶξις" ἐπί σχισματικῶν! Παρακαλῶ, μή πλανᾶσθε οὔτε Σεῖς, οὔτε ἕτερός τις, διότι τίποτε ἀπολύτως δέν θά περάση εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, οὔτε θά μᾶς πτοήση κάτι ὥστε νά μή μιμηθῶμεν τόν ἀοίδιμον ὁμολογητήν ῾Ιεράρχην καί, παρά τήν ἀναξιότητά μας, νά μή ἀκολουθήσωμεν τά βήματά του ὑπέρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Τό παράδειγμά του, ὅπως καί ὅλων τῶν ῾Ομολογητῶν ῾Αγίων Πατέρων, μᾶς ἐμπνέει καί μᾶς διδάσκει, ἀλλά καί μᾶς δεσμεύει νά ἀκολουθήσωμεν ὀπίσω καί τῶν συγκεκριμένων ῾Ομολογιακῶν πράξεων τοῦ 1937 καί τοῦ 1948, ἄν ὅπως διαφαίνεται, ὁδηγήσετε καί πάλιν τήν ᾿Εκκλησίαν εἰς τά ἴδια κατ᾿ ἄνθρωπον ἀδιέξοδα, ὅπως τότε ὁ πρώην Φλωρίνης καί ὁ Κυκλάδων Γερμανός .... Δέν προέβημεν μέχρι σήμερον εἰς τήν ἐπιβαλλομένην ᾿Αποκήρυξίν σας καί, διότι, πλήν ἄλλων, ὅπως ἤδη προεσημειώσαμεν, ἀπό τήν 2.11.01 δέν κοινωνοῦμεν τῶν ἀντικανονικοτήτων σας, τῆς καταλύσεως τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τῆς παραπομπῆς εἰς τά ἀρχεῖα ὅλων τῶν θεμάτων Πίστεως, ἀλλά καί τῶν βλασφήμων καί ἱεροσύλων συμπαιγνιῶν σας, τῶν σκευωριῶν, ὅπως καί αὐτῆς τῆς πλάνου φαρισαϊκῆς συμπεριφορᾶς σας, μέ τήν ὁποίαν ἐπί μακρόν προσπαθεῖτε νά καλύπτετε τήν προδοσίαν σας. Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι, ἴσως νά μή συμφωνῆτε μέ τά ὅσα ἀπ᾿ ἀρχῆς καί μέχρι τῆς παρούσης, καί προφορικῶς, ἀλλά καί γραπτῶς σᾶς ἔχομεν θέσει ὑπ᾿ ὄψιν, διότι ἐφθάσαμε εἰς τοιοῦτον σημεῖον ὥστε νά μήν ἐπικοινωνοῦμε, ἐπειδή ἔγινε πλέον συνήθεια, ἕξις, κανών, ἡ ἀντικανονικότης. ῾Ο δέ ἀποχρωματισμός τῶν θεμάτων Πίστεως ἐπέφερεν ἐξοικείωσιν πρός τάς ἀρχάς τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέ συνέπειαν, ὅπως ὅλαι αἱ σχισματικαί παρατάξεις, νά φαντάζεσθε καί ἐσεῖς ὅτι εἶσθε "ὀρθόδοξοι" καί "κανονικοί", δηλαδή νά φαντάζεσθε τήν κακοδοξίαν ὡς ᾿Ορθοδοξίαν, καί τήν προδοσίαν ὡς ἀρετήν. Πιστεύω, ὅμως, ὅτι, ἄν ἕκαστος ἐξ ῾Ημῶν, ἔλθωμεν εἰς ἑαυτόν, εὐκόλως θά συνειδητοποιήσωμεν, ὅτι ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία καί μετά τό 1995 διώκεται, ὑφ᾿ ἡμῶν τῶν ἰδίων, ὅπως ἀκριβῶς ἐδιώχθη ἀπό τό 1924, τό 1931, τό 1937, τό 1971 καί τό 1995, μέ ἀλληλοδιαδόχους καταχθονίους μεθοδείας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ διά τῶν ἑκάστοτε ἐγκαθέτων καί ἐπιόρκων. Θά συνειδητοποιήσωμεν, λέγω, ὅτι τά ἴδια κέντρα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί εἰς τάς ἡμέρας μας, τήν διώκουν δι᾿ ἐγκαθέτων καί ἐπιόρκων "᾿Επισκόπων", διότι δέν παύουν ἀπό τό 1971 νά στοχεύουν μέσω τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" νά προσβάλλουν τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν, καί νά διακόψουν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία κέκτηται δι᾿ ἐκείνων τῶν εὐλογημένων καί θεοβουλήτων ᾿Επισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, πλέον καί τοῦ 1995. ᾿Απέτυχον ὅμως κατά τό 1971, νά μεταφέρουν τό μίασμα τῆς χειροθεσίας διά τῶν τότε Κορινθίας Καλλίστου καί Κιτίου ᾿Επιφανίου εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον καί νά περάσουν αὐτήν εἰς τήν Καθολικήν ᾿Εκκλησίαν. ᾿Απέτυχον τό 1976-77, διά τοῦ ἐκπεσόντος Καλλίστου. ᾿Απέτυχον καί κατά τά ἑπόμενα ἔτη (1977-1981) καί διά τοῦ ἐκδημήσαντος Κιτίου κυροῦ ᾿Επιφανίου! ᾿Απέτυχον ἰδιαιτέρως κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1980 - 1990, διά τοῦ τότε ᾿Αττικῆς Ματθαίου! ᾿Απέτυχον διά τοῦ κινήματος τῶν "πέντε", ὁπότε κατέληξαν νά πλήξουν τήν ᾿Εκκλησίαν μέ τό σχίσμα τοῦ 1995. ᾿Απέτυχον πρωτίστως καί κυρίως καί διά τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμ. 54/76 "᾿Απαλλακτικοῦ Βουλεύματος" ὑπέρ τοῦ Πειραιῶς κ. Νικολάου. ᾿Αποτυγχάνει καί πάλιν τό ἰδικόν σας ἀπό τό 1997 κίνημα, διότι δέν ἐπέτυχον τά καταχθόνια σχέδια περί ἐνώσεώς σας μετά τῶν Φλωρινικῶν, καί ἀναγνωρίσεως ῾Υμῶν καί ὑπό τοῦ κ. Χριστοδούλου, μέ βάσιν τήν "κοινήν ὑφ᾿ ὅλων ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν"! ᾿Απέτυχον καί μετά τήν ἀπό 5.2.03 ἱερόσυλον συμπαιγνίαν περί "παραιτήσεως" τοῦ Μακαριωτάτου ὑπέρ τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Νικολάου, μέ ἀντάλλαγμα τήν εἰς ᾿Επισκόπους ἀνάδειξιν κληρικῶν, θιασωτῶν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἤ τουλάχιστον "μή κατανοούντων τήν ᾿Εκκλησιολογίαν", ἤ μηδέποτε ὁμολογησάντων ἤ ὑπερμαχησάντων αὐτῆς! ᾿Επιτρέψτε μου, κλείων τήν παροῦσαν, τήν ὁποίαν γράφω σήμερον, Παρασκευήν 14ην Μαΐου, μνήμην τοῦ ῾Αγίου Πατρός ἡμῶν Ματθαίου, νά σᾶς παρακαλέσω, διά τελευταίαν φοράν, νά ἀνανήψωμεν, νά ταπεινωθῶμεν, νά κλαύσωμεν, νά μεταμεληθῶμεν, νά ἀγαπήσωμεν καί νά ὁμολογήσωμεν μέ συνέπειαν, πίστιν εἰς τήν ᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν μας Διαδοχήν, ἵνα μή καί ἐδῶ κατακριθῶμεν καί ἐνώπιον τοῦ ἀδεκάστου καί ἐτάζοντος καρδίας καί νεφρούς Κυρίου καί Νυμφίου τῆς ᾿Εκκλησίας, κριθῶμεν ἡμεῖς οἱ ᾿Επίσκοποι, ὡς ἐπιχειρήσαντες ἀμετανοήτως νά "καταπορνεύσωμεν" τήν ἄσπιλον Νύμφην Του, τήν ᾿Εκκλησίαν. Μακαριώτατε κ. ᾿Ανδρέα καί Σεβ/τοι κ.κ. Νικόλαε, Παχώμιε, Γαλακτίων, Ταράσιε, ᾿Ανδρέα καί Χρυσόστομε, ἡ περαιτέρω πνευματική - ἐκκλησιαστική σχέσις καί κοινωνία τῆς ἐλαχιστότητός μου μεθ᾿ ῾Υμῶν, ἐξαρτηθήσεται πλέον ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐκ τῆς Κανονικῆς καί ᾿Ορθοδόξου στάσεως ῾Υμῶν ἔναντι τῆς ΚΑΛΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. ᾿Επί τούτῳ ΔΗΛΟΥΜΕΝ ὅτι ἄν ἀπό λήψεως παρούσης, καί ἐντός 15 ἡμερῶν, δέν θελήσητε νά ἀνταποκριθῆτε, ἀλλά ὑποκρινόμενοι συνεχίσετε τό ἔργον τῆς προδοσίας, πλέον ἡμεῖς, ὁ ἐλάχιστος Μητροπολίτης Κήρυκος, ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΤΑΣΙΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΗΤΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΩΜΕΝ ΤΟΥ ΛΟΙΠΟΥ εἰς τήν "περιτείχισίν" μας (Βλέπετε ἡμέτερον ἔγγραφον ᾿Αριθμ. Πρωτ. 223/2.11.2001), οὐδέ εἰς τάς λοιπάς μέχρι τοῦδε Κανονικάς ἐνεργείας μας, ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς παρούσης ἀναφέραμεν καί εἰς τό προηγούμενον ἡμέτερον ἔγγραφον 384/12.5.2005 κατηγγείλαμεν, ΑΛΛΑ ΘΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ μας, καί ΘΑ ΔΙΑΚΟΨΩΜΕΝ ΠΑΣΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΜΕΘ᾿ ῾ΥΜΩΝ, ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΜΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΔΙΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, καί θά ἀρκεσθῶμεν πλέον εἰς τό νά προσευχώμεθα ὑπέρ ῾Υμῶν, ὅπως καί ὑπέρ τῶν "πέντε" καί λοιπῶν σχισματικῶν. ῾Ο Χριστός ᾿Ανέστη διά νά εἴμεθα ἡμεῖς ἀναστημένοι ἐν τῇ ῾Αγίᾳ Του ᾿Εκκλησία, ἡ ῾Οποία εἶναι ᾿Εκκλησία τῆς ᾿Αναστάσεως. Εἴθε ὁ σύνδεσμος καί ἐνότης ἐν αὐτῷ τῷ ἀναστημένῳ Σώματι τοῦ Χριστοῦ νά περισωθῇ, κἄν τήν τελευταίαν στιγμήν, διά νά δυνάμεθα ἐν εἰρήνῃ καί ἐν ἀγάπῃ νά ἀναφωνοῦμεν ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. ῾Ο ἐλάχιστος ἐν ᾿Επισκόποις + ῾Ο Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος Διά την διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις + ‘Επίσκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης Μητροπολίτης Μεσογαίας, Λαυρεωτικῆς και Αχαρνων Τοποτηρητής τῆς Αρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν και Πρόεδρος της Πανορθοδόξου Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας

ΕΞ ΗΜΩΝ ΕΞΗΛΘΟΝ ΑΛΛ ΟΥΚ ΗΣΑΝ ΕΞ ΗΜΩΝ

ΕΞ ΗΜΩΝ ΕΞΗΛΘΟΝ ΑΛΛ ΟΥΚ ΗΣΑΝ ΕΞ ΗΜΩΝ Από τον Σεπτεμβριον του 1971, εμφανως, καθ ημας, (από το ετος 1957 καί προηγουμενως υποχθονιως), επανεληφθη ὅ,τι τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας (8ος αἰών). Τότε καί τώρα ἔγιναν τά ἄνω κάτω εις ομολογιακον καί εκκλησιολογικον επίπεδον. Συνετελέσθη η «ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν πάντων», πρωτον δια της παναιρετικης οικουμενιστικης Εγκυκλίου του Πατριαρχειου της Κων/λεως καί δευτερον δια της εν ετει 1971 επιχειρηθεισης υπαγωγης των Επισκοπων της Γνησιας Ορθοδοξου Εκκλησιας εις την νεωτεριστικην «Εκκλησιαν» των Ρωσων της Διασπορας καί των Φλωρινικων. Καί τοτε μεν (κατα την Εικονομαχιαν) ἐπολεμήθη ἕν δόγμα, τό δόγμα τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, γι’ αὐτό καί ἡ τότε αἵρεσις ωνομασθη Εἰκονομαχική, (η οποία ειναι κατα Βαθος χριστομαχος αιρεσις), ἐνῶ εἰς τάς ἡμέρας μας, (από του 1920 καί εξης) ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτό καΊ λέγεται Εκκλησιολογική αἵρεσις, η παναιρεσις του Οικουμενισμου. Αἱ «πῦλαι τοῦ Ἅδου» («πῦλαι τοῦ Ἄδου» κατα τους Αγιους Πατερας εἶναι αἱ δυσώνυμοι αἱρέσεις), εις τας ημερας μας ἐδίωξαν καί συνεχιζουν να διωκουν τήν Ἐκκλησίαν, διά τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον οὐδέποτε ἄλλοτε εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν. Οι πολέμιοι τῆς ‘Εκκλησίας ἀνέλαβον νά διαστρεβλώσουν η καί να εξαφανισουν την Ορθοδοξον Ομολογιαν (1924, 1934, 1935 καί εξης) καί να νοθευσουν την γνησιαν καί ανοθευτον Αποστολικην Διαδοχην (χειροτονιαι του 1948) της Ακαινοτομητου Εκκλησιας. Επολέμησαν λυσσωδως καί δολίως καί συνεχιζουν να πολεμουν με την ιδιαν λυσσαν αυτα τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι γνωρίζουν ὅτι ἄνευ αὐτῶν δέν νοεῖται Γνησια καί Ακαινοτομητος Ορθοδοξος Εκκλησία. Εἰς τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν (‘Εκκλησιολογίαν) συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά δόγματα, καί αὐτή ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἡ ὁποία δέν εἶναι δυνατόν νά χωρισθῆ ἀπό τήν Ὁμολογίαν, ὅπως χαρακτηριστικά διδάσκει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δι’ αὐτό καί τά ξένα Κέντρα ἐφρύαξαν καί ακόμη φρυαττουν ἐναντίον ἐκείνων τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νά διαφυλαχθῆ «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» αὕτη ἡ ἱερά Παρακαταθήκη, αὐτός ὁ πολύτιμος θησαυρός τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν διά τῶν ὁμολογιακῶν πράξεων καί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1937 καί 1948 καί ἀλληλοδιαδόχως καί τῶν μέχρι τοῦ 1995 καί 2008 εως το 2011 ὀρθοδόξων χειροτονιῶν καί μέχρι σήμερον. Οι τελευταιοι διωκται καί πολέμιοι καί της Ορθοδοξου Ομολογιας καί της Γνησιας καί ανοθευτου Αποστολικης Διαδοχης, ειναι οσοι ενω εν γνωσει τους αρνουνται την ομολογιακην αντιμετωπισιν της προδοσίας του 1971 (περι δηθεν συγχωρητικης ευχης), καί της ψευδοομολογιας του 1981, (διοτι από εκεί προερχονται ολα τα δεινα), συνεταχθησαν καί συντασσονται με εκείνους, οι οποιοι επολεμησαν την Αποστολικην Διαδοχην υποστηριξαντες καί συνεχιζοντες να υποστηριζουν «γυμνη τη κεφαλη» πλέον, οτι «υπό την προυπόθεσιν οτι ωρθοδοξησαν οι Ρωσοι εδεχθημεν δηθεν συγχωρητικην ευχην, πρός αναγνωρισιν των χειροτονιων μας», καί τα οποια δηθεν αποδεχθηκαμε «δια να γινη η ενωσις μετα των κακοδοξων Φλωρινικων» ... Η αλήθεια ειναι οτι ουτε οι Ρωσοι της Διασπορας ωρθοδοξησαν, ουτε την Ορθοδοξον Ομολογιαν καί την Αποστολικην Διαδοχην απεδεχθησαν, ουτε χειροθεσιαν ποτε εδεχθημεν, ουτε συγχωρητικην ευχην, ουτε αποδεχθηκαμε τιποτα, ουτε προσθεσαμε, ουτε αφαιρεσαμε τιποτα από την Ομολογια μας καί την Αποστολικην μας Διαδοχη. Οσοι απεστατησαν καί οσοι απεδεχθησαν παντα τα της αποστασίας του 1971 «Εξ ημων εξηλθον, αλλ ουκ ησαν εξ ημων», διοτι «αν ησαν εξ ημων μεμενηκεσαν αν μεθ ημων».

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΥΠΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΑΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ, ΚΥΠΡΟΥ, ΚΕΝΥΑΣ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΥΠΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΑΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ, ΚΥΠΡΟΥ, ΚΕΝΥΑΣ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΥΠΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΑΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ, ΚΥΠΡΟΥ, ΚΕΝΥΑΣ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ. at June 29, 2025 ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Πρός τούς ἁπανταχοῦ Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, περί τῆς ἐν τῆ κοινῆ Ὁμολογία καί τῆ γνησία καί ἀδιακόπω Ἀποστολικῆ Διαδοχῆ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί ἑνότητος τῶν γνησίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Ἑλλάδος, Ρουμανίας, Κένυας, Κύπρου καί Ρωσίας. Ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ τῶ Ἀναστάντι Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίω πνευματικά, «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτω θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Θεωροῦμεν χρέος μας νά σᾶς ἐνημερώσωμεν ἐπί ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος πανορθοδόξου σημασίας, τό ὁποῖον ἔλαβε χώραν κατ’ αὐτάς τάς ἡμέρας, καί τό ὁποῖον ἐνέπλησεν ἡμᾶς ἀναστασίμου χαρᾶς καί εὐφροσύνης. Εἶναι ἡ ἐν τῆ κοινῆ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία ἑνότης καί τό ἐπισφραγίσαν αὐτήν τήν ἑνότητα συλλείτουργον εἰς Ρουμανίαν, τῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερέων τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἑλλάδος, Ρουμανίας, Κύπρου, Κένυας καί Ρωσίας καί ἐν συνεχεία ἡ ἀπόφασις ἡμῶν νά προχωρήσωμεν εἰς χειροτονίας Ἐπισκόπων με πρώτην τήν χειροτονίαν τοῦ Ἐπισκόπου Κένυας Ματθαίου, ἡ ὁποία ἤδη ἐγένετο ἐν Κύπρω τήν 27ην Ἀπριλίου 2008. Προβαίνομεν εἰς τήν ἔκδοσιν τοῦ παρόντος Διαγγέλματος διά νά σᾶς ἐνημερώσωμεν σχετικῶς καί ἐπί τῆς κοινῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας βάσει τῆς ὁποίας ἐπραγματοποιήθη ἡ ἕνωσίς μας καί ἐπί τῆς ὁποίας εἴμεθα ἀποφασισμένοι νά πορευθῶμεν καί εἰς τό μέλλον. Ἰδού αὕτη: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΧΘΕΙΣΑ ΕΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΥΠΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΑΣΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ, ΚΥΠΡΟΥ, ΚΕΝΥΑΣ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑΣ. Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ Ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐκπροσωπῶν καί τήν Ἐκκλησίαν τῶν Κατακομβῶν Ρωσίας, καί ὁ Ἱερεύς Μιχαήλ Ἰωάννου, τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἐκπροσωπῶν καί τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κένυας Ἀφρικῆς, μετά τήν ἐν τῆ κοινῆ Ὁμολογία – Ἐκκλησιολογία καί τήν Κανονικήν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων ἅτινα προέκυψαν, ὅσον ἀφορᾶ τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν ἀπό τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος Λέου ἑλκόντων τάς χειροτονίας Ἐπισκόπων τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, Νήφωνος, Κλήμεντος, Κασσιανοῦ καί Γεροντίου, καί εἰς ἐφαρμοφήν τῆς ἀπό 9.2.2008 «Ἀποφάνσεως» τῆς Διευρυμένης Συνόδου καί τῆς ἀπό 1.4.2008 Ἀποφάσεως τῆς Μητροπολιτικῆς ἐν Ἑλλάδι Συνόδου, ἐτελέσαμεν ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ τήν 18.4.2008 (Ζωοδόχου Πηγῆς) μετά τοῦ Ἐπισκόπου Γεροντίου, τήν 19.4.2008 (Σάββατον Διακαινησίμου) μετά τοῦ Ἐπισκόπου Κασσιανοῦ καί τήν 21.4.2008 (Κυριακή τοῦ Θωμᾶ) πάλιν μετά τοῦ Ἐπισκόπου Γεροντίου. Κατά τάς ἐν λόγω Ἀρχιερατικάς Συλλειτουργίας, εἰς τάς ὁποίας συμμετέσχον πλήν τῶν Ἀρχιερέων Κηρύκου, Κασσιανοῦ καί Γεροντίου καί δεκαπεντάς Ἱερέων καί τάς παρηκολούθησε μετ’ εὐλαβείας πλῆθος πιστῶν (Μοναχῶν καί λαϊκῶν) τῆς ἐν Ρουμανία γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κατόπιν ὁμοφώνου γνώμης καί συμφωνίας διεκηρύξαμεν τήν κοινήν ἡμῶν Ὁμολογίαν – Ἐκκλησιολογίαν καί τήν ἀδιάκοπον καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ὡς κάτωθι: α) Ἀσπαζόμεθα, δεχόμεθα καί ὁμολογοῦμεν πάνθ’ ὅσα οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Θεοφόροι Πατέρες ἐν Οἰκουμενικαῖς καί Τοπικαῖς Συνόδοις μᾶς παρέδωκαν νά φυλάττωμεν, «μηδέν προσθέτοντες καί μηδέν ἀφαιροῦντες», διότι ὁ «δεχόμενος νεωτερισμόν ἤ καινοτομίαν ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἤδη καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα», κατά τήν ἀπόφανσιν τῆς ἐν ἔτει 1848 Πανορθοδόξου ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθούσης Συνόδου. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες ἡμῶν ἐν Ἁγίω Πνεύματι συνδιασκεψάμενοι μᾶς παρέδωκαν «ὅ καί παρέλαβον» παρά τοῦ Χριστοῦ, διό καί ἡμεῖς χρεωστικῶς ὀφείλομεν νά φυλάττωμεν αὐτήν τήν ἱεράν Παρακαταθήκην, διότι μέλλομεν «δοῦναι λόγον» ἐν ἡμέρα κρίσεως, ἐάν ἀκεραίαν διεφυλάξαμεν ταύτην. Ἐπικαλούμεθα ἐνταῦθα καί ἐπαναλαμβάνομεν καί τάς Ὀμολογίας τοῦ Ἁγίου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ Ἐπισκόπου Ἐφέσου, ἐπί τῶν ὁποίων ἐβάδισαν καί οἱ μετέπειτα Πατέρες ἡμῶν καί οἱ σύγχρονοι ὁμολογηταί τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς καί τό λαϊκόν πλήρωμα, τόσον ἐν Ἑλλάδι καὶ Κύπρῳ, ὅσον καί ἐν Ρουμανία καὶ Ρωσία. Ἐπ’ αὐτῆς τῆς Ὁμολογίας ἐβάδισαν καὶ οἱ ἐν Ἑλλάδι καί Ρουμανία μακαριστοί Ἐπίσκοποι, Βρεσθένης Ματθαίος Α΄ καί Βίκτωρ Λέου καί οἱ ὑπ’ αὐτῶν χειροτονηθέντες Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς ὡς καί τό μετ’ αὐτῶν τόν Σταυρόν τῆς Ὁμολογίας καί τῶν διωγμῶν βαστάσαντες μέχρι τέλους Μοναχοί καί λαϊκοί. Τούτων ταῖς ἴχνεσιν καί τῆ διδασκαλία ἐπακολουθοῦντες καί ἡμεῖς καί τήν Ὀμολογίαν αὐτῶν διακηρύσσοντες ἐν παντί, ἀναφωνοῦμεν τό ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ αὐτῶν. Ἐπ’ αὐτῆς τῆς Ὁμολογίας ἐρείδεται καί ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου (Μάϊος 2004) καί τῆς περί αὐτόν Μητροπολιτικῆς Συνόδου (Σεπτέμβριος 2006) τάς ὁποίας ἀποδεχόμεθα καί συνομολογοῦμεν. β) Τό 1924 ἡ εἰσαγωγή τοῦ ὑπό τῶν τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τῶν ἐτῶν 1583, 1587, 1593 δεδικασμένου καί κατακεκριμένου νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου, ἐπιβληθέντος ὡς πρώτου βήματος τῆς εἰσόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς εἰς τόν Οἰκουμενισμόν, προεκάλεσεν πραγματικόν σχίσμα μέ αἰτίας σαφῶς Δογματικάς, δηλαδή Ἐκκλησιολογικάς. Αἱ οὕτω κατά τό 1924 κ.ἑ. προκύψασαι Νεοημερολογιτικαί «Ἐκκλησίαι» εἶναι σχισματοαιρετικαί καί δέν ἀναγνωρίζονται τά ὑπό τῶν λειτουργῶν της τελούμενα «μυστήρια», ἀφοῦ ἡ θεία Χάρις, κατά διδασκαλίαν τῶν Πατέρων δέν ἐπενεργεῖ ἐπί τῶν σχισματικῶν. Οἱ γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, τό 1924, παρέμεινον πιστοί εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, μηδέν προσθέσαντες καί μηδέν ἀφαιρέσαντες, διό συνέχισαν καί συνεχίζουν νά εἶναι, Κλῆρος καί Λαός, τά πιστά μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί αὐτά τήν ἐκπροσωποῦν καί τήν ἐκφράζουν. Αἱ παρεκκλίσεις τῶν ἐκάστοτε ψευδαδέλφων ἐκ τῆς ὡς ἄνω Ἐκκλησιολογίας - Ὁμολογίας προεκάλεσαν τά διάφορα σχίσματα, μέ πρῶτον ἐκεῖνο τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου κατά τό 1937. Τά σχίσματα ταῦτα ἔχουν Δογματικήν - Ἐκκλησιολογικήν αἰτίαν, ἤτοι τήν βλάσφημον θεωρίαν περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία» σχίσματος τοῦ νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου. Παρόμοιον σχίσμα ἐκκλησιολογικῆς φύσεως διεπιστώθη ὅτι ἐγένετο καί εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας ὑπό τῆς ὁμάδος τῶν παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ρουμανίας, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τήν διαδοχήν τῶν Ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν παρά τοῦ νεοημερολογίτου Γαλακτίωνος. Ἡ ὁμάς αὐτή υἱοθέτησεν τήν Φλωρινικήν κακοδοξίαν καί κατόπιν ἐταυτίσθη μετά τῆς σχισματικῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως τοῦ «Φυλῆς» κ. Κυπριανοῦ, μετά τῆς ὁποίας οἱ διάδοχοι καί ὁπαδοί του συμπορεύονται. Αὐτάς τάς ἐκκλησιολογικάς παρεκκλίσεις αἱ τοπικαί Ἐκκλησίαι Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρωσίας, Ρουμανίας καί Ἀφρικῆς, μετά βδελυγμίας κατεδίκασαν καί ἀπεστράφησαν. Ἀλλά καί τά ἐπακολουθήσαντα νεώτερα σχίσματα τοῦ 1995 καί τοῦ 2005 εἰς τήν Ἑλλάδα καί τήν Κύπρον, ἔχουν ἀπολύτως τάς ἰδίας Δογματικάς Ἐκκλησιολογικάς αἰτίας, μέ ἐκεῖνο τό Φλωρινικόν κατά τό ἔτος 1937, οὐσία δέ ἀποτελοῦν συνέχεια καί προέκτασιν καί διεύρυνσιν ἐκείνου. Ὑφ’ ὅλων αὐτῶν τῶν σχισματοαιρετικῶν, τοῦ 1995 καί τοῦ 2005, ἐπεχειρήθη, πλήν ἀνεπιτυχῶς, ἡ διακοπή τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τόσον μέ τήν ἀποτυχοῦσαν «χειροθεσίαν», ὅσον καί μέ ὅλας τάς μετά τό 1971 πλαγίας καί δολίας μεθοδείας καί τέλος μέ τήν ἀπό τό 2003 θρασεῖαν καί ἀπροκάλυπτον γενικήν των ὑπαναχώρησιν ἐκ τῆς οὐσία καί πράγματι συγχωρητικῆς εὐχῆς, εἰς χειροθεσίαν. Οὕτω ἐπεδίωξαν ὄχι μόνον νά προσβληθῆ ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἀλλά καί νά ἀποβῆ κενή περιεχομένου καί ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία καί ἔτσι θά «ἔλυε τό παλαιοημερολογιτικόν πρόβλημα» ὁ μόλις ἀποβιώσας νεοημερολογίτης Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. γ) Ἀναγνωρίζομεν τάς ἐν Ἑλλάδι γενομένας χειροτονίας τοῦ 1935, 1948 καί 1995 (ἀναφέρομεν μόνον αὐτάς τάς χρονολογίας, διότι ἀποτελοῦν σταθμούς εἰς τήν πορείαν τῆς ἐν Ἑλλάδι Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας), ὡς δογματικῶς πλήρεις καί τελείας, Ὀρθοδόξους καί Κανονικάς καί μή ἐπιδεομένας καμμιᾶς «χειροθεσίας» ἤ «συγχωρητικῆς εὐχῆς». Ἡ κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971 ἀπόφασις τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἀποτέλεσμα ληστρικῶν ἐπιθέσεων κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, οὐδέποτε ἐγένετο δεκτή ὑπό τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οὔτε καί ἐφηρμόσθη, πρῶτον διότι ἀπεκρύβη ὑπό τῆς Ἐξαρχίας, (ἀπεκαλύφθη ἐκ τῶν ὑστέρων, ὑπό τῶν Φλωρινικῶν) καί δεύτερον διότι οὐδέποτε ἐδηλώθη ὡς χειροθεσία, ἀλλά καί κατά τήν δήλωσιν τῆς Ἐξαρχίας καί κατόπιν καί τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου ἦτο μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, διά νά ἀρθῆ πᾶσα πρόφασις τῶν Φλωρινικῶν, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο νά ἑνωθοῦν μετά τῆς Ἐκκλησίας, διά τό «ὑφ’ ἑνός». Ἡ δηλωθεῖσα ἐκ τῶν ὑστέρων «χειροθεσία» ἐπί τῶν Ἐπισκόπων Καλλίστου καί Ἐπιφανίου, οὐδέν προσέθεσε καί οὐδέν ἀφήρεσε, καί μηδέποτε ἐγένετο δεκτή. Ἡ συγχωρητική εὐχή, ὁ ὁποία ἐδηλώθη ὑπό τῆς Ἐξαρχίας κατ’ ἀρχάς καί ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν δογματικήν ἀκεραιότητα καί πληρότητα τοῦ μυστηρίου τῆς ὑφ’ ἑνός χειροτονίας. Οἱ ἐκ τῶν ὑστέρων κυρίως ἀπό τό 2003 μεταποιήσαντες «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» αὐτήν τήν συγχωρητικήν αὐτήν εὐχήν εἰς «χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν», ἡ ὁποία κατ’ αὐτούς δεκτή καί ἐν Ἑλλάδι, ἔδωσαν ὑπόστασιν εἰς τήν ἀνυπόστατον διά τήν Ἐκκλησίαν «χειροθεσίαν», διά τῆς «καταδίκης» αὐτῆ. Ταύτην τήν βλασφημίαν διέπραξαν οἱ περί τόν Νικόλαον, διά τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 3280/28.11.2007 τελευταίας Ἐγκυκλίου αὐτῶν διά τῆς ὁποίας ἐβλασφήμησαν πρωτίστως κατά τῆς Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν οὕτω ἠρνήθησαν, πιστοποιήσαντες οὕτω τήν πτῶσίν των. (Βλέπετε καί τελευταίαν «Ἄμεσον Ἀπάντησιν). Ἡμεῖς ὁμολογοῦμεν πλήρεις καί τελείας τάς χειροτονίας τοῦ 1935, 1948 καί 1995, τούς δέ ἐναντίον φρονοῦντας καί τά βλάσφημα ἀπαλλακτικά βουλεύματα (54/76 Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς καί 46/91 Πλημμελειοδικῶν Δράμας) καλύπτοντας, καί τήν βλάσφημον ταύτην ‘Εγκύκλιον ἀποδεχομένους, τῷ ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. δ) Ἡμεῖς ὡς γνήσιοι τῆς Ἐκκλησίας ποιμένες ὡσαύτως καταδικάζομεν, καί τῷ ἀναθέματι καθυποβάλλομεν, καί τόν ἐν γένει Νεοημερολογιτικόν καί Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, καί τάς ὑπ’ αὐτοῦ ἀπ’ ἀρχῆς δημιουργηθείσας σχισματοαιρέσεις καί βλασφημίας, αἱ ὁποῖαι ἐπί ματαίῳ μέν πολεμοῦν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, πλήν ὅμως ὡδήγησαν καί ὁδηγοῦν εἰς τόν κρημνόν τῆς ψυχικῆς ἀπωλείας πολλάς ἁπλοϊκάς ψυχάς. Εἰδικώτερον, καταδικάζομεν τήν Παναιρετικήν Ἐγκύκλιον τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατᾶ τό 1920, καί τάς ἐξ αὐτῆς προκυψάσας σχισματοαιρέσεις, ἐν Κωνσταντινουπόλει (ὑπό τοῦ καινοτόμου Μελετίου Μεταξάκη 1923), ἐν Ἑλλάδι (ὑπό τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου 1924), ἐν Ρουμανία (ὑπό τοῦ Μύρωνος Κρίστεα 1924), ἐν Κύπρῳ (ὑπό τοῦ Κυρίλλου Γ΄ 1928), ἐν Ρωσία (ὑπό τοῦ αἱρεσιάχου Σεργίου Σταγκορώντσκυ 1927) σχισματοαιρέσεις, καθώς καί τά μετέπειτα ἐν Ἑλλάδι προκύψαντα σχίσματα, (τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη 1937, τοῦ πρ. Κυκλάδων Γερμανοῦ Βαρυκοπούλου 1944, τοῦ πρ. Κορινθίας Καλλίστου Μακρῆ καὶ κατόπιν Κυπριανοῦ Κουτσούμπα 1977-79, τοῦ πρ. Μεσσηνίας Γρηγορίου Ρούσση 1995, τοῦ πρ. Πειραιῶς Νικολάου Μεσιακάρη 2005, καθώς καί τό ἐν Ρουμανίᾳ σχίσμα (ὑπό τοῦ Γαλακτίωνος Κορδούν καὶ κατόπιν Βλασίου Μωγαρζάν). Τάς ἐν λόγω σχισματοαιρέσεις καί σχίσματα ἐδημιούργησαν τὰ σκοτεινά καί ἀντίχριστα κέντρα τοῦ Παποοικουμενισμοῦ καί τῆς Ἑβραιομασωνίας, τά ὁποῖα ἐπί 88 ἔτη πολεμοῦν τῆν Ἐκκλησίαν. Ἀλλά ἡ Ἐκκλησία, ὅπως ἀποδεικνύει καί ἡ ἐπισφραγιθσεῖσα διά τῆς κοινῆς Ὁμολογίας καί ἑνότητος ἡμῶν ἐν τῆ ἁγία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία, καί αἱ Ὁμολογιακαί διεκκλησιαστικαί Συνάξεις εἰς τήν Ρουμανίαν, «πολεμουμένη ΝΙΚΑ, ὑβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται, κλυδωνίζεται, ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται, δέχεται τραύματα ἀλλ’ οὐ καταπίπτει». Τό ἐσφαγμένον ἀρνίον τῆς Ἀποκαλύψεως ἐξῆλθε καί πάλιν νικῶν καί ἵνα νικήση» (Ἀποκ. 17,14) . Καί «αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ Πίστις (Ὁμολογία) ἡμῶν» (Α΄ Ἰω. 5,4). ε) ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ, ὅτι, ὁ Ὁμολογητής καί πολλά παθών ὑπό τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἔθνους του καί τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως του Ἐπίσκοπος Βίκτωρ Λέου, ἀναλαβών ὑπό τό ὠμοφόριόν του τό ἐν Ρουμανία μαρτυρικόν καί διωκόμενον ἀπό τούς καινοτόμους ποίμνιον, ἦτο κατά πάντα Ὀρθόδοξος, τῆς ὁμολογίας του διαπιστωθείσης πολλαπλῶς καί μαρτυρουμένης καί ἐγγράφως ὑπό τῶν ἐν Ρουμανία Ὀρθοδόξων, καί δή ἐκείνων οἱ ὁποῖοι, πρίν τούς ἀναλάβη ὑπό τό ὠμοφόριόν του, διεβεβαιώθησαν ὑπ’ αὐτοῦ, ὡς δηλώνουν οἱ συνομιλήσαντες τότε μετ’ αὐτοῦ, Ἐπίσκοπος Κασσιανός, Ἱερεύς π. Νικόλαος καί ἄλλοι, περί τῆς καλῆς του Ὁμολογίας καί τῆς Κανονικῆς του Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Ὡς δέ μᾶς ἐδηλώθη ὑπάρχουν ἐπιστολαί τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος πρός τόν μεγάλον ἀγωνιστήν τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας ἐν Ρουμανία Ἱερομόναχον π. Μηνᾶ, ἀπό τάς ὁποίας ἀποδεικνύεται ἄνευ ἀμφιβολιῶν ἡ καλή Ὁμολογία τοῦ Ἐπισκόπου Βϊκτωρος καί ἡ ὑπ’ αὐτοῦ δηλωθεῖσα Ὀρθόδοξος Ὁμολογία τῶν χειροτονησάντων αὐτόν τριῶν Ἀρχιερέων, ἡ ἐκκλησιαστική δράσις τῶν ὁποίων παραμένει ἄγνωστος ἐν πολλοῖς καί χρήζει ἔτι περισσοτέρας ἐρεύνης. Ἐν προκειμένω, θεωροῦμεν σημαντικήν τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἐπισκόπου Κασσιανοῦ, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Βίκτωρ, ὅταν ἀνελάμβανε τήν ποιμαντορίαν τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου τῆς Ρουμανίας εἶχεν ὁμολογήσει τά ἑξῆς: «Ἐάν διεπίστωνα ὅτι δέν ἦσαν Ὀρθόδοξοι οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι μέ ἐχειροτόνησαν, δέν θά ἐδεχόμουν χειροτονίαν παρ’ αὐτῶν». Ἡ καλή Ὁμολογία τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος, ἐπιβεβαιοῦται καί ἀπό ἑτέραν βεβαίαν μαρτυρίαν, ἡ ὁποία ἔχει καταχωρηθεῖ καί εἰς νεωστί ἐκδοθέν βιβλίον, καθ’ ἥν, ὁ ἴδιος (ὁ Ἐπίσκοπος Βίκτωρ) δέν παρέμεινεν εἰς τήν Σύνοδον τῆς ὁμάδος τοῦ Γαλακτίωνος – Γλυκερίου, διότι οἱ τῆς ὁμάδος αὐτῆς δέν ὡμολόγουν τήν καλήν Ὁμολογίαν, εἶχον δέ τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν ἀπό τόν νεοημερολογίτην Ἐπίσκοπον Γαλακτίωνα, ὁ ὁποῖος ἐχειροτονήθη εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν καί καθηρέθη διά Κανονικῆς φύσεως παραπτώματα, καί οὐχί διά λόγους Πίστεως... Πέραν αὐτῶν κατά ἑτέραν μαρτυρίαν τοῦ Ἱερέως Νικολάου, ὁ Ἐπίσκοπος Βίκτωρ ἐδήλωσεν ὅτι «ἐάν ἐδεχόμουν νά χειροτονηθῶ ἀπό νεοημερολογίτας ἤ κοινωνοῦντας μετά νεοημερολογιτῶν οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, τότε διατί νά μήν ἐχειροτονούμην ἀπό τόν κατά σάρκα πατέρα μου, τόν Ἐπίσκοπον Χούσων Γρηγόριον, ὁ ὁποῖος πολλάκις μοῦ τό ἐπρότεινε. Δέν ἐδεχόμην, διότι ἄν καί ἐβοήθει μυστικῶς τούς Γνησίους Ὀρθοδόξους, ὅμως παρέμενε ἀκόμη εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν». στ) ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝ ἐπίσης ὅτι κανέν ἀπολύτως πρόβλημα ὑφίσταται καί ὅσον ἀφορᾶ τάς ὑπό τοῦ Βίκτωρος Λέου, ἤτοι ὑφ’ ἑνός, χειροτονίας τοῦ Ἐπισκόπου Νήφωνος καί κατόπιν μετ’ αὑτοῦ τοῦ Κλήμεντος, Κασσιανοῦ καί Γεροντίου, καθόσον αὗται ἐγένοντο ἐν ἀπολύτω ἀνάγκη καί ἐν καιρῶ διωγμοῦ καί μή ὑπάρχοντος ἑτέρου ἐν Ρουμανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως, ὁ ὁποῖος νά εἶχε Κανονικήν τήν Ἀποστολικήν του Διαδοχήν, ἡ δέ ὁμάς τῶν Ἐπισκόπων τοῦ Γλυκερίου, ἡ ὁποία ἔλαβε χειροτονίαν ἀπό τόν Ἐπίσκοπον Γαλακτίωνα, καθαιρεθέντα διά Κανονικῆς φύσεως λόγους, καί οὐχί Πϊστεως, δέν ἐγένετο δεκτή εἰς σύμπραξιν διά χειροτονίας ἐν τῆ γνησία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας. Πέραν τούτου εἶναι ἀποδεκτόν ὑπό πάντων ὅτι εἶς κάμνει τήν χειροτονίαν, τῶν λοιπῶν, ἐάν ὑπάρχουν, παρισταμένων, ὄχι διά νά προσθέσουν χάριν εἰς τόν χειροτονούμενον, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, ἀλλά διά τήν «βεβαιοτέραν μαρτυρίαν» (Ἀποστολικαί Διαταγαί καί διηνεκής πράξις τῆς Ἐκκλησίας). ζ) Ἐθεωρήθη ὑφ’ ἁπάντων ὀρθή καί ἐγένετο ἀποδεκτή καί ὑπό τῶν Ρουμάνων Ἐπισκόπων ἡ ἀπόφανσις τῆς διευρυμένης Συνόδου τῆς 9.2.2008 καθ’ ἥν ἀπορρίπτεται ἡ περίπτωσις χειροθεσίας ἤ συγχωρητικῆς εὐχῆς ἐπί τῶν χειροτονηθέντων ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος καί ἄν ἀκόμη ἀποδειχθῆ ὅτι οἱ χειροτονήσαντες τόν Ἐπίσκοπον Βίκτωρα ἀπεδεικνύοντο οὐχί ὀρθόδοξοι. Ἐγένετο ἐπίσης δεκτή καί ἡ ἀπό 1.4.2008 ἀπόφασις τῆς ἐν Ἑλλάδι Μητροπολιτικῆς Συνόδου τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρωσίας καὶ Κένυας, καθ’ ἥν, ἐπί τῇ βάσει τῆς μαρτυρουμένης τότε καλῆς Ὁμολογίας τῶν Ἐπισκόπων Σεραφείμ, Στεφάνου καί Φιλίππου, καί τοῦ παρ’ αὐτῶν χειροτονηθέντος Βίκτωρος, ἀλλά καί ἐπί τῇ βάσει τῆς ἐν γένει καλῆς Ὁμολογίας τοῦ πληρώματος Κλήρου καί λαοῦ τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΘΗΣΑΝ, ΕΠΕΚΥΡΩΘΗΣΑΝ, καί ΕΠΕΣΦΡΑΓΙΣΘΗΣΑΝ διά Συνοδικῆς Πράξεως, τόσον ἡ ἐν Γερμανίᾳ κατά τό 1949 χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος Λέου ὑπό τῶν Σεραφείμ, Στεφάνου καὶ Φιλίππου, ὅσον καὶ ἡ κατᾶ τό 1967 ἐν Ρουμανίᾳ ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Βίκτωρος τελεσθεῖσα χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου Νήφωνος καὶ τῶν ἐν συνεχεία μέχρι σήμερον Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, ὡς χειροτονίαι ΚΑΝΟΝΙΚΑΙ τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τά δέ μυστήρια ἐγένοντο ἀποδεκτά ὡς ἔχοντα τήν πληρότητα καί ἐγκυρότητα τῆς θείας Χάριτος. η) Αὐτήν τήν Ὁμολογίαν, ὡς ἀπό τάς πρώτας συναντήσεις μας, διεπιστώσαμεν, διεφύλαξαν «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» οἱ Πατέρες ἡμῶν ἔν τε τῆ Ρουμανία καί ἐν Ἑλλάδι καί Κύπρω, καί ἐπ’ αὐτῆς, ὡς ἐπί στερεοῦ θεμελίου ἰστάμενοι καί ἡμεῖς, διησφαλίσαμεν τήν ἑνότητα ἡμῶν καί τῶν περί ἡμᾶς ποιμνίων, ἐν τῆ μιᾶ, ἁγία, Καθολικῆ καί Ἀποστολικῆ μητρί ἡμῶν Ἐκκλησία. Αὐτή εἶναι τό ἀραγές θεμέλιον τῆς Πίστεως μας, καί αὐτή μᾶς διεφύλαξεν ἀκεραίους καί ἀβλαβεῖς καί ἀτρώτους ἀπό τάς ἐπιθέσεις τῶν καινοτόμων καί αἱρετικῶν τῆς συγχρόνου οἰκουμενιστικῆς ἀποστασίας. Αὐτήν τήν Ὁμολογίαν ὑποσχόμεθα νά διαφυλάξωμεν καί νά τήν διακηρύξωμεν εἰς πάντα τά ἔθνη ἐν τῆ κοινῆ ἡμῶν πορεία. Αὕτη ἡ καλή Ὁμολογία τῆς Πίστεως, ὡς «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις Πατράσι» καί σύμφωνος οὖσα μέ τήν Ὀμολογίαν τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ ἀσφαλεστέρα βεβαίωσις ὅτι εἴμεθα γνήσια μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί μέτοχοι τῆς σωστικῆς θείας Χάριτος. Κατά τόν ἅγιον Μάξιμον τόν Ὁμολογητήν «Καθολικήν Ἐκκλησίαν, τήν ὀρθήν καί σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ... ὁ τῶν ὅλων εἶναι Θεός ἀπεφήνατο» (P.G. 90, 132), κατά δέ τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, «ὅστις τῆς ὁμολογήσεως ταύτης ἔχεται τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐστίν γνήσιος υἱός τε καί μέτοχος», τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστο, ἥτις ἐστίν καί «ἐν τρισίν προσώποις ὁριζομένη» κατᾶ τούς Ἁγίους Πατέρας. θ) Ἐν τέλει ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ὅτι ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ἡ ἐν τῇ κοινῇ Ὁμολογίᾳ - Ἐκκλησιολογίᾳ καὶ τῇ ἀδιακόπῳ γνησία Ἀποστολικῇ Διαδοχῇ τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπιτευχθεῖσα καί διά τῶν ἱερῶν συλλειτούργων ἐπισφραγισθεῖσα ΕΝΟΤΗΣ τῶν τοπικῶν ἡμῶν Ἐκκλησιῶν Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρωσίας, Ρουμανίας καί Κένυας Ἀφρικῆς, μᾶς ὡδήγησεν εἰς τήν πλήρη καί ἐπίσημον ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, ἥν εὐαγγελιζόμενοι διά τοῦ παρόντος, προσφωνοῦμεν ἅπαντας τούς ἐγγύς καί τούς μακράν μέ τόν Ἀναστάσιμον χαιρετισμόν: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ». Αὕτη ἐστίν ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις καί Ὁμολογία ἡμῶν, Πατέρες καί Ἀδελφοί, ἥν διετυπώσαμεν ἐν Ρουμανία, τήν ὁποίαν ἐνέκριναν καί ἀπεδέχθησαν μετά τό κοινόν συλλείτουργον ἐν Ρουμανία, διά τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ρουμανίας ὁ Ἐπίσκοπος Μπακάου Μολδαβίας Κασσιανός καί ὁ Ἐπίσκοπος Βράντσεα Μολδαβίας Γερόντιος, διά τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν Ἑλλάδος καί τήν Ἐκκλησίαν Κατακοβῶν Ρωσίας, ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, διά δέ τήν Αὐτοκέφαλον Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου καί τήν τοπικήν Ἐκκλησίαν τῆς Κένυα Ἀφρικῆς ὁ Ἱερεύς π. Μιχαήλ Ἰωάννου, ἀπεδέχθησαν δέ ταύτην καί οἱ Κληρικοί καί τό πιστόν πλήρωμα τῆς ἐν Κύπρω Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας ἐν κοινῆ Συνάξει αὐτῶν. Ἐπ’ αὐτῆς ὡς ἐπί ἀσφαλοῦς θεμελίου θά οἰκοδομήσωμεν περαιτέρω τήν κοινήν ἐκκλησιαστικήν ἡμῶν πορείαν, «ἀφορῶντες πάντοτε εἰς τόν τῆς Πίστεως Ἀρχηγόν καί τελειωτήν ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν». Εἴθε ἡ Χάρις τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ νά μᾶς διακρατᾶ δι’ αὐτῆς (τῆς καθαρᾶς Ὁμολογίας ἐπί τε τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί ἐπί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς) ἑνωμένους ἐν τῶ ἑνί Σώματί Του, τῆ Μιᾶ, Ἁγία, Καθολικῆ καί Ἀποστολικῆ Ἐκκλησία, ἵνα ἐφαρμόζηται καί εἰς ἡμᾶς, ὡς εἰς τούς μαθητάς του, τό Ἀρχιερατικόν αἴτημα τοῦ Χριστοῦ, «ἵνα ὦσιν ἕν καθώς καί ἡμεῖς ἕν ἐσμέν», πάντοτε νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ. Διατελοῦμεν ἐλάχιστοι πρός τόν ἀναστάντα Κύριον εὐχέται. Τό παρόν Διάγγελμα ἀνεγνώσθη, ἐνεκρίθη καί ὑπεγράφη ἐν Λεμεσῶ Κύπρου τῆ 30 Ἀπριλίου 2008 «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ». +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος +Ο Ἐπίσκοπος Βράντσεα Γερόντιος (ἐκπροσωπῶν καί τόν Μητροπολίτην Μολδαβίας Κασσιανόν) + Ο Ἐπίσκοπος Κένυας Ματθαῖος Καί οἱ λοιποί Κληρικοί τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρόντες.

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΔΙΕΚΟΨΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.

ΕΞ ΗΜΩΝ ΕΞΗΛΘΟΝ ΑΛΛ ΟΥΚ ΗΣΑΝ ΕΞ ΗΜΩΝ Από τον Σεπτεμβριον του 1971, εμφανως, καθ ημας, (από το ετος 1957 καί προηγουμενως υποχθονιως), επανεληφθη ὅ,τι τήν περίοδο τῆς Εἰκονομαχίας (8ος αἰών). Τότε καί τώρα ἔγιναν τά ἄνω κάτω εις ομολογιακον καί εκκλησιολογικον επίπεδον. Συνετελέσθη η «ἀθεωτάτη μεταστοιχείωσις τῶν πάντων», πρωτον δια της παναιρετικης οικουμενιστικης Εγκυκλίου του Πατριαρχειου της Κων/λεως καί δευτερον δια της εν ετει 1971 επιχειρηθεισης υπαγωγης των Επισκοπων της Γνησιας Ορθοδοξου Εκκλησιας εις την νεωτεριστικην «Εκκλησιαν» των Ρωσων της Διασπορας καί των Φλωρινικων. Καί τοτε μεν (κατα την Εικονομαχιαν) ἐπολεμήθη ἕν δόγμα, τό δόγμα τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, γι’ αὐτό καί ἡ τότε αἵρεσις ωνομασθη Εἰκονομαχική, (η οποία ειναι κατα Βαθος χριστομαχος αιρεσις), ἐνῶ εἰς τάς ἡμέρας μας, (από του 1920 καί εξης) ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτό καΊ λέγεται Εκκλησιολογική αἵρεσις, η παναιρεσις του Οικουμενισμου. Αἱ «πῦλαι τοῦ Ἅδου» («πῦλαι τοῦ Ἄδου» κατα τους Αγιους Πατερας εἶναι αἱ δυσώνυμοι αἱρέσεις), εις τας ημερας μας ἐδίωξαν καί συνεχιζουν να διωκουν τήν Ἐκκλησίαν, διά τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅσον οὐδέποτε ἄλλοτε εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν. Οι πολέμιοι τῆς ‘Εκκλησίας ἀνέλαβον νά διαστρεβλώσουν η καί να εξαφανισουν την Ορθοδοξον Ομολογιαν (1924, 1934, 1935 καί εξης) καί να νοθευσουν την γνησιαν καί ανοθευτον Αποστολικην Διαδοχην (χειροτονιαι του 1948) της Ακαινοτομητου Εκκλησιας. Επολέμησαν λυσσωδως καί δολίως καί συνεχιζουν να πολεμουν με την ιδιαν λυσσαν αυτα τά δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι γνωρίζουν ὅτι ἄνευ αὐτῶν δέν νοεῖται Γνησια καί Ακαινοτομητος Ορθοδοξος Εκκλησία. Εἰς τήν ‘Ορθόδοξον Ὁμολογίαν (‘Εκκλησιολογίαν) συμπεριλαμβάνονται ὅλα τά δόγματα, καί αὐτή ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, ἡ ὁποία δέν εἶναι δυνατόν νά χωρισθῆ ἀπό τήν Ὁμολογίαν, ὅπως χαρακτηριστικά διδάσκει ὁ Ἅγιος ‘Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δι’ αὐτό καί τά ξένα Κέντρα ἐφρύαξαν καί ακόμη φρυαττουν ἐναντίον ἐκείνων τῶν ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νά διαφυλαχθῆ «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» αὕτη ἡ ἱερά Παρακαταθήκη, αὐτός ὁ πολύτιμος θησαυρός τῆς Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν διά τῶν ὁμολογιακῶν πράξεων καί τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1937 καί 1948 καί ἀλληλοδιαδόχως καί τῶν μέχρι τοῦ 1995 καί 2008 εως το 2011 ὀρθοδόξων χειροτονιῶν καί μέχρι σήμερον. Οι τελευταιοι διωκται καί πολέμιοι καί της Ορθοδοξου Ομολογιας καί της Γνησιας καί ανοθευτου Αποστολικης Διαδοχης, ειναι οσοι ενω εν γνωσει τους αρνουνται την ομολογιακην αντιμετωπισιν της προδοσίας του 1971 (περι δηθεν συγχωρητικης ευχης), καί της ψευδοομολογιας του 1981, (διοτι από εκεί προερχονται ολα τα δεινα), συνεταχθησαν καί συντασσονται με εκείνους, οι οποιοι επολεμησαν την Αποστολικην Διαδοχην υποστηριξαντες καί συνεχιζοντες να υποστηριζουν «γυμνη τη κεφαλη» πλέον, οτι «υπό την προυπόθεσιν οτι ωρθοδοξησαν οι Ρωσοι εδεχθημεν δηθεν συγχωρητικην ευχην, πρός αναγνωρισιν των χειροτονιων μας», καί τα οποια δηθεν αποδεχθηκαμε «δια να γινη η ενωσις μετα των κακοδοξων Φλωρινικων» ... Η αλήθεια ειναι οτι ουτε οι Ρωσοι της Διασπορας ωρθοδοξησαν, ουτε την Ορθοδοξον Ομολογιαν καί την Αποστολικην Διαδοχην απεδεχθησαν, ουτε χειροθεσιαν ποτε εδεχθημεν, ουτε συγχωρητικην ευχην, ουτε αποδεχθηκαμε τιποτα, ουτε προσθεσαμε, ουτε αφαιρεσαμε τιποτα από την Ομολογια μας καί την Αποστολικην μας Διαδοχη. Οσοι απεστατησαν καί οσοι απεδεχθησαν παντα τα της αποστασίας του 1971 «Εξ ημων εξηλθον, αλλ ουκ ησαν εξ ημων», διοτι «αν ησαν εξ ημων μεμενηκεσαν αν μεθ ημων».

Ο ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Δ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ο ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΕΝ ΧΑΛΚΗΔΟΝΙ Δ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. Προλογικα Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη από τον Μαρκιανό και τη σύζυγό του Πουλχερία στις 8 Οκτωβρίου 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού. Συγκεκριμένα ο αρχιμανδρίτης Ευτυχής, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη. Το μεγαλύτερο μέρος των πιστών υιοθέτησε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και αποδοκίμασε τις απόψεις του Μονοφυσιτισμού. Η Σύνοδος αυτή ακολουθώντας τους προηγουμένους Πατέρες, δηλαδή «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν», όπως γράφεται, αποφάσισε ότι εμείς ομολογούμε ότι ένα είναι το πρόσωπο και μία είναι η υπόσταση του Λόγου, «εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως γνωριζομένη» και ότι πουθενά δεν αναιρείται η διαφορά των φύσεων λόγω της ενώσεως, αλλά σώζεται η ιδιότητα κάθε φύσεως για την ενότητα στο ένα πρόσωπο-υπόσταση του Λόγου. Ο Όρος Πίστεως της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου αναφέρει: “Ἑπόμενοι τοίνυν τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμολογεῖν υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν συμφώνως ἅπαντες ἐκδιδάσκομεν, τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν ἀνθρωπότητι, θεὸν ἀληθῶς καὶ ἄνθρωπον ἀληθῶς τὸν αὐτὸν ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος, ὁμοούσιον τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον τὸν αὐτὸν ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν χωρὶς ἁμαρτίας· πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ πατρὸς γεννηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ᾿ ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι᾿ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς παρθένου τῆς θεοτόκου κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν Χριστόν, υἱόν, Κύριον, μονογενῆ, ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον, οὐδαμοῦ τῆς τῶν φύσεων διαφορᾶς ἀνῃρημένης διὰ τὴν ἕνωσιν, σῳζομένης δὲ μᾶλλον τῆς ἰδιότητος ἑκατέρας φύσεως καὶ εἰς ἓν πρόσωπον καὶ μίαν ὑπόστασιν συντρεχούσης, οὐκ εἰς δύο πρόσωπα μεριζόμενον ἢ διαιρούμενον, ἀλλ᾿ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν υἱὸν καὶ μονογενῆ, θεὸν Λόγον, Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καθά περ ἄνωθεν οἱ προφῆται περὶ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς ἡμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἐξεπαίδευσε καὶ τὸ τῶν πατέρων ἡμῖν παραδέδωκε σύμβολον”. Απόδοση στα νέα ελληνικά: “Ακολουθώντας λοιπόν τους αγίους Πατέρες, από συμφώνου όλοι μας διακηρύττουμε την ομολογία ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ένας και μόνον Υιός, ο ίδιος τέλειος ως προς τη θεότητά του, και ο ίδιος τέλειος ως προς την ανθρωπότητά του, πραγματικά θεός και πραγματικά ο ίδιος άνθρωπος με λογική ψυχή και σώμα, ομοούσιος με τον Πατέρα κατά τη θεότητα, και ομοούσιος ο ίδιος με εμάς κατά την ανθρωπότητα, σε όλα όμοιός μας χωρίς την αμαρτία· ομολογούμε επίσης ότι αφενός έχει γεννηθεί πριν από τον χρόνο από τον Πατέρα κατά τη θεότητα, αφετέρου στις πρόσφατες ημέρες ο ίδιος γεννήθηκε από την παρθένο Μαρία τη Θεοτόκο κατά την ανθρωπότητα για χάρη μας και για τη σωτηρία μας, ένας και ίδιος Χριστός, υιός, κύριος, μονογενής, ο οποίος φανερώθηκε σε δύο φύσεις ενωμένες μεταξύ τους κατά τρόπο ασύγχυτο, άτρεπτο, αδιαίρετο, αχώριστο, και από την ένωση αυτή καμία διαφορά των φύσεων δεν καταργήθηκε εξαιτίας της ενώσεως, αλλά μάλλον διασώθηκε η ιδιότητα καθεμιάς φύσεως, και καθεμιά από αυτές συναντά την άλλη σε ένα πρόσωπο και μία υπόσταση, χωρίς να χωρίζονται σε δύο πρόσωπα η να διαιρούνται, αλλά να παραμένει ένας και ο ίδιος μονογενής υιός, θεός Λόγος, Κύριος Ιησούς Χριστός, όπως δι’ αποκαλύψεως οι προφήτες δίδαξαν και ο ποιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας αποκάλυψε και το Σύμβολο των Πατέρων μας παρέδωσε”.Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος συνεκλήθη από τον Μαρκιανό και τη σύζυγό του Πουλχερία στις 8 Οκτωβρίου 451 στη Χαλκηδόνα. Αποτελούνταν από 650 επισκόπους και καταπολέμησε τη διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού. Συγκεκριμένα ο αρχιμανδρίτης Ευτυχής, δίδασκε ότι η θεία φύση του Χριστού απορρόφησε πλήρως την ανθρώπινη. Το μεγαλύτερο μέρος των πιστών υιοθέτησε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και αποδοκίμασε τις απόψεις του Μονοφυσιτισμού. Η Σύνοδος αυτή ακολουθώντας τους προηγουμένους Πατέρες, δηλαδή «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν», όπως γράφεται, αποφάσισε ότι εμείς ομολογούμε ότι ένα είναι το πρόσωπο και μία είναι η υπόσταση του Λόγου, «εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως γνωριζομένη» και ότι πουθενά δεν αναιρείται η διαφορά των φύσεων λόγω της ενώσεως, αλλά σώζεται η ιδιότητα κάθε φύσεως για την ενότητα στο ένα πρόσωπο-υπόσταση του Λόγου. Ο Όρος Πίστεως της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου αναφέρει: “Ἑπόμενοι τοίνυν τοῖς ἁγίοις πατράσιν ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμολογεῖν υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν συμφώνως ἅπαντες ἐκδιδάσκομεν, τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν ἀνθρωπότητι, θεὸν ἀληθῶς καὶ ἄνθρωπον ἀληθῶς τὸν αὐτὸν ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος, ὁμοούσιον τῷ πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον τὸν αὐτὸν ἡμῖν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, κατὰ πάντα ὅμοιον ἡμῖν χωρὶς ἁμαρτίας· πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ πατρὸς γεννηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ᾿ ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι᾿ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς παρθένου τῆς θεοτόκου κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν Χριστόν, υἱόν, Κύριον, μονογενῆ, ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως γνωριζόμενον, οὐδαμοῦ τῆς τῶν φύσεων διαφορᾶς ἀνῃρημένης διὰ τὴν ἕνωσιν, σῳζομένης δὲ μᾶλλον τῆς ἰδιότητος ἑκατέρας φύσεως καὶ εἰς ἓν πρόσωπον καὶ μίαν ὑπόστασιν συντρεχούσης, οὐκ εἰς δύο πρόσωπα μεριζόμενον ἢ διαιρούμενον, ἀλλ᾿ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν υἱὸν καὶ μονογενῆ, θεὸν Λόγον, Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καθά περ ἄνωθεν οἱ προφῆται περὶ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς ἡμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἐξεπαίδευσε καὶ τὸ τῶν πατέρων ἡμῖν παραδέδωκε σύμβολον”. Απόδοση στα νέα ελληνικά: “Ακολουθώντας λοιπόν τους αγίους Πατέρες, από συμφώνου όλοι μας διακηρύττουμε την ομολογία ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ένας και μόνον Υιός, ο ίδιος τέλειος ως προς τη θεότητά του, και ο ίδιος τέλειος ως προς την ανθρωπότητά του, πραγματικά θεός και πραγματικά ο ίδιος άνθρωπος με λογική ψυχή και σώμα, ομοούσιος με τον Πατέρα κατά τη θεότητα, και ομοούσιος ο ίδιος με εμάς κατά την ανθρωπότητα, σε όλα όμοιός μας χωρίς την αμαρτία· ομολογούμε επίσης ότι αφενός έχει γεννηθεί πριν από τον χρόνο από τον Πατέρα κατά τη θεότητα, αφετέρου στις πρόσφατες ημέρες ο ίδιος γεννήθηκε από την παρθένο Μαρία τη Θεοτόκο κατά την ανθρωπότητα για χάρη μας και για τη σωτηρία μας, ένας και ίδιος Χριστός, υιός, κύριος, μονογενής, ο οποίος φανερώθηκε σε δύο φύσεις ενωμένες μεταξύ τους κατά τρόπο ασύγχυτο, άτρεπτο, αδιαίρετο, αχώριστο, και από την ένωση αυτή καμία διαφορά των φύσεων δεν καταργήθηκε εξαιτίας της ενώσεως, αλλά μάλλον διασώθηκε η ιδιότητα καθεμιάς φύσεως, και καθεμιά από αυτές συναντά την άλλη σε ένα πρόσωπο και μία υπόσταση, χωρίς να χωρίζονται σε δύο πρόσωπα η να διαιρούνται, αλλά να παραμένει ένας και ο ίδιος μονογενής υιός, θεός Λόγος, Κύριος Ιησούς Χριστός, όπως δι’ αποκαλύψεως οι προφήτες δίδαξαν και ο ποιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός μας αποκάλυψε και το Σύμβολο των Πατέρων μας παρέδωσε”.

ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ

ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ Ἀδελφοί, ἀγωνισθεῖτε καί μή ἀμελήσετε τή σωτηρία σας (Ἑβρ. 2:3). Νά ἐγκρατευόμαστε καί νά γρηγοροῦμε συνέχεια, διότι λέγει, “γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν” (Ματθ. 26:41). Ὅσοι ἀπαρνοῦνται τά ἐγκόσμια δέν ἔχουν δικό τους θέλημα, ἀλλά κρατοῦν στήν κορυφή τήν ταπεινοφροσύνη καί τήν ὑπακοή, περιμένουν καί μεριμνοῦν πάντοτε γιά τήν ὥρα τοῦ θανάτου καί τή φοβερή ἡμέρα τῆς κρίσεως. Φοβοῦνται τήν ἀπειλή τοῦ αἰωνίου πυρός καί ποθοῦν τή δόξα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν» Βίος Ὁσίου Θεοκτίστου (+3 Σεπτ. 468)

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ( Μετάφραση) Απόστολος Παύλος Aν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε περισσότερο από χάλκινο όργανο που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει. Και αν είμαι προφήτης και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και αν κατέχω κάθε γνώση και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ τα όρη, δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και αν μοιράσω όλα τα υπάρχοντα και αν παραδώσω το σώμα μου και καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελεί. Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί. Η αγάπη δε φθονεί, δεν αυθαδιάζει, δεν περηφανεύεται, δεν ασχημονεί, δε ζητεί ανταπόδοση, δεν οργίζεται, δε σκέπτεται κακό. Δε χαίρει για την αδικία, αλλά συγχαίρει για την αλήθεια. Η αγάπη όλα τα ανέχεται, σε όλα πιστεύει, από όλα ελπίζει, σε όλα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε θα ξεπέσει. Ενώ και οι προφητείες θέλουν καταργηθεί και οι γλώσσες θέλουν παύσει και η γνώση θέλει καταργηθεί. Γιατί τώρα μερικώς μόνο γνωρίζουμε και μερικώς προφητεύουμε. Όταν όμως έρθει το τέλειο, τα μερικά θέλουν καταργηθεί. Όταν ήμουν μικρός, σαν μικρός μιλούσα, σαν μικρός έκρινα, σαν μικρός σκεπτόμουνα. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατάργησα τα του ανηλίκου. Γιατί τώρα βλέπουμε σαν μέσα στον καθρέφτη αινιγματικά, ενώ τότε θα βλέπουμε πρόσωπο προς πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μερικώς, τότε θα γνωρίσω τελείως, καθώς γνωρίσθηκα. Τώρα μένει πίστη, αγάπη, ελπίδα. Τα τρία αυτά. Μεγαλύτερο δε αυτών είναι η αγάπη.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΜΠΡΕΣΤ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΣ

- Νοεμβρίου 11, 2019 Ο Άγιος Αθανάσιος του Μπρεστ Ο βίος του Αγίου Αθανασίου του Μπρεστ Ο άγιος Αθανάσιος του Μπρεστ της Πολωνίας έ­ζησε στην εποχή που πραγματοποιήθηκε η απόφαση της Ουνίας για ένωση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλη­σίας και της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας το 1596. Αυτή έγινε με την εξουσία και την βία και την βοή­θεια του πολωνικού κράτους. Όσοι έμειναν πιστοί στην ορθόδοξη πίστη υπέφεραν πολλούς και διαφό­ρους διωγμούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι ορθόδο­ξοι να φύγουν στα άγρια μέρη της χώρας, ή ενώνο­νταν σε ορθόδοξες ομάδες κάτω από την προστασία λίγων αριστοκρατικών ορθοδόξων. Οι περισσότεροι από τους πλουσίους πέρασαν στον Ρωμαιοκαθολικισμό, επειδή είχαν μεγάλα προνόμια και περισσότερη ελευθερία από το κράτος. Στην επιβουλή της Ουνίας εργάστηκαν τα Ιησουιτικά σχολεία, δηλαδή τα φανα­τικά τάγματα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Οι ορθόδοξοι κάτοικοι της πόλεως Μπρεστ άρχι­σαν να δημιουργούν εκκλησιαστικές κοινότητες με σκοπό την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, επειδή τα α­νώτερα πρόσωπα της Ορθοδόξου Εκκλησίας τα κα­θόριζε ο κράλης της Πολωνίας, δεν είχαν σταθερή πί­στη, ζούσαν με κοσμικό τρόπο, δεν μπορούσαν να α­ντιδράσουν στην βούληση της κρατικής εξουσίας, αλλά και με την θέλησή τους βοηθούσαν για την πραγ­ματοποίηση των σκοπών της Ουνίας. Αυτοί οι ιεράρχες υπέγραψαν την παράνομη Ουνία το 1596 στο Μπρεστ. Ο Άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε αυτήν την εποχή το 1597 στο Μπρεστ. Η οικογένειά του ήταν μέλος της Ορθόδοξης Κοινότητος Μπρεστ. Ο Αθανάσιος έλαβε υψηλή μόρφωση, έμαθε ρωσικά, πολωνικά, ελ­ληνικά και λατινικά. Σε ηλικία 30 χρόνων ήρθε στο Μοναστήρι του Αγίου Πνεύματος στο Βίλνο, και από εκεί τον μετέφεραν στο μοναστήρι Κουπιάτσκι. Στο δρόμο ο Αθανάσιος συνάντησε ένα ανάπηρο, τον πή­ρε στην πλάτη του, και αυτός τον εδίδαξε την νοερά αδιάλειπτη προσευχή του Χριστού. Στο μοναστήρι Κουπιάτσκι υπήρχε θαυματουργή εικόνα της Πανα­γίας, η οποία εμφανίστηκε σ' αυτόν τον τόπο το 1182. Αυτή η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας είχε διαδραματίσει μεγάλη επίδραση στην ζωή του Οσίου Α­θανασίου. Μία φορά άκουσε ο άγιος φωνή από την ει­κόνα της Παναγίας που τον είπε να πάει στην Μόσχα για να πάρει από τον αυτοκράτορα της Ρωσίας βοή­θεια, όπως και έγινε. Όταν γύρισε από την Μόσχα κατά παράκληση των αδελφών της Μονής έγινε ηγού­μενος στο Μοναστήρι του Αγίου Συμεών στο Μπρεστ. Το 1647 επήγε στην Βαρσοβία, στον κράλη της Πολωνίας Βλαδισλάβ και με τις προσπάθειές του επέ­τυχε να δοθούν όλα τα προνόμια στις ορθόδοξες κοι­νότητες του Μπρεστ, ως και την εξασφάλιση της ε­λευθερίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στο γράμμα ό­μως του Κράλη οι τοπικές αρχές του Μπρεστ απήντη­σαν: Να γίνετε όλοι ουνίτες και τότε όλα θα κάνουμε δωρεάν. Η ανώτατη ορθόδοξη ιεραρχία της Βαρσο­βίας δεν ενδιαφέρθηκε για την υπόθεση αυτή. Ο Αθα­νάσιος μόνος, με στενοχώρια και λύπη προσευχόταν στο Θεό. Μια φορά και ενώ ο Όσιος διάβαζε τον Α­κάθιστο ύμνο άκουσε φωνή της Παναγίας, που έλεγε: Αθανάσιε πήγαινε και έλεγξε τώρα, την δικαιοσύνη στην Βουλή, με την βοήθεια της δικής μου εικόνας Κουπιατίσκοϊ, ομιλώντας για την δίκαιη τιμωρία του Θεού, που θα έρθει, εάν δεν αλλάξει πολιτική κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ας καταδικάσουν πρώτα απ' όλα την Ουνία, εδώ είναι η πρώτη ανάγκη, και τό­τε και γι' αυτούς ακόμη όλα θα είναι καλά. Κατά την θέληση της Παναγίας ο Όσιος έδωσε για όλα τα μέλη της βουλής μικρές εικόνες της Πανα­γίας, που περιείχαν λόγια για τον κίνδυνο της τιμω­ρίας τους, διότι επροστάτευαν την Ουνία και καταπίε­ζαν τους ορθοδόξους, και στην συνέχεια μίλησε με θάρρος υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως κατά την πα­ρουσία του κράλη. Λόγω της παρουσίας του στην Βουλή ο Όσιος Α­θανάσιος υπέφερε πολλά από τους συνθηκολογήσαντας με τους Ουνίτας Ορθοδόξους Ιεράρχας. Τον έ­λεγαν τρελλόν, τον έβαλαν στην φυλακή, τον έπαυ­σαν από ιερέα και τον έστειλαν για δίκη στον Μητροπολίτη του Κιέβου Πέτρο Μογίλα. Ο μητροπολίτης εδικαίωσε τον Αθανάσιο και έκρινε την απόφαση της Βαρσοβίας άδικη. Ο Αθανάσιος εγύρισε στο μοναστήρι και εζούσε με ησυχία και προσευχή την κατά Θεό πολιτεία. Αλλά άκουσε ακόμη μία φορά φωνή της Παναγίας, η ο­ποία του έλεγε να πάει και πάλι στην Βουλή και να μιλήσει αντί της Ουνίας, για τους Ρωμαιοκαθολικούς. Δεν πρόλαβε όμως να πάει στην Βουλή, τον έπιασαν, τον φυλάκισαν και τον μετέφεραν στην Βαρσοβία. Άδικα τον υποπτεύθηκαν για συνεργασία με την Μόσχα. Από την φυλακή έγραψε γράμμα στον κράλη της Πολωνίας, στον οποίον έλεγε για τους διωγμούς της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του θύμισε την υπόσχεσή του, όταν έγινε κράλης, ότι θα βοηθήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία.... Ο κράλης απεφάσισε να ελευθερωθεί ο Αθανά­σιος, μόνον στην περίπτωση που θα τον πάρει μαζί του ο Μητροπολίτης Κιέβου. Μετά τον θάνατον του Μητροπολίτου Κιέβου Πέτρου Μογίλα, 1647, ο Αθα­νάσιος ήλθε στο μοναστήρι του. Την 1 Ιουλίου του 1648 ήλθαν στο μοναστήρι στρατιώτες και φυλάκισαν τον άγιον Αθανάσιον. Όταν δεν βρήκαν ενοχοποιητι­κά στοιχεία του είπαν, ότι «παραμέρισε την αγία Ουνία». Ο Αθανάσιος έκαμε τον σταυρόν του και επανέ­λαβε προηγούμενά του λόγια. Τότε τον έβαλαν στην φυλακή στο κάστρο. Την 5 Σεπτεμβρίου τον μετέφεραν στην μεγαλύτε­ρη φυλακή πίσω από την πόλη. Τον επισκέπτονταν οι ιησουίτες μοναχοί και ζητούσαν να αρνηθεί την Ορθοδοξία. Ο άγιος τους απαντούσε: «Ας γνωρίζουν οι ιησουίτες ότι, όπως τους αρέσει να μένουν στις περιποιήσεις αυτού του κόσμου, έτσι μου αρέσει τώρα να πεθάνω για την Ορθοδοξία». Ο διευθυντής των φυλακών είπε στους ιησουίτες. «Αυτός τώρα είναι στα δικά σας χέρια, να κάνετε μ' αυτόν, ότι θέλετε». Τότε τον πήραν στο δάσος, τον βασάνιζαν με φω­τιά. Μετά φώναξαν ένα οπλοφόρο στρατιώτη και ε­τοίμασαν τον λάκκο του. Τελευταία φορά του είπαν να αλλάξει την πίστη του και τις απόψεις του, αλλά αυτός είπε: «Ότι είπα νωρίτερα, με αυτό και θα πεθά­νω». Ο στρατιώτης πυροβόλησε, αλλά ο Άγιος έμει­νε όρθιος, με την βοήθεια του δένδρου που ήταν πίσω του. Τότε απεφάσισαν να τον βάλουν στο λάκκο. Ο άγιος Αθανάσιος σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό, σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος και έπεσε μόνος του, σιγά-σιγά στο λάκκο. Όταν ήταν ακόμη ζωντα­νός επάνω του έβαλαν χώμα και άμμο, αργότερα έτσι και τον ευρήκαν ξαπλωμένον. Εκείνη την νύκτα στην πόλη Μπρεστ κανείς από τους μοναχούς, αλλά και πολλοί από τους πιστούς δεν κοιμήθηκαν. Την 1η Μαΐου οι μοναχοί βρήκαν το σώμα του ομολογητού και μάρτυρος Αθανασίου, το πήραν την νύχτα και άλλη μέρα το έθαψαν στο Μοναστήρι στο Μπρεστ. Το σώμα του Αγίου έμεινε άφθαρτο. Το 1818 όμως εκάηκε, αλλά μέρος από το άγιον λείψανόν του σώθηκε και φυλάσσεται στην Εκκλησία του Α­γίου Αθανασίου στο Μπρεστ.... Ο βίος του Αγίου Αθανασίου γράφτηκε για πρώ­τη φορά τον 17ον αιώνα. Η μνήμη του εορτάζεται 25 Ιουλίου και 5 Σεπτεμβρίου. «Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πολωνίας και η αγιοποίησις των Μαρτύρων της Επαρχίας Χελμ, 8 Ιουνίου 2003». Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 69/30.6.1999 ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΡΩΣΙΑΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ –ΣΤΑΜΑΛΑ 194 00 Τ.Θ. 54 – ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ.: 210 602 0176 & 210 602 1467 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠ ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 69/30.6.1999 Σημείωσις: ῾Η ὑπ’ ἀριθμ. 69/30-6-1999 ᾿Εγκύκλιος αὕτη ᾿Επιστολή μας προκάλεσε πολύ μεγάλο ἐνδιαφέρον στήν Ρωσία, καί εἰς τούς ᾿Ορθοδόξους καί εἰς ἄλλους. Μόνο διά τήν ῾Ελλάδα, φαίνεται, δέν ἔπρεπε νά δημοσιευθῇ, διότι "χαλάει" τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Καί ὕστερα ἐπιμένουν κάποιοι νά ζητοῦν ἀποδείξεις δι’ ὅσα λέγομεν καί γράφομεν διά τό κίνημα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ. ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ "ΠΕΤΡΟΓΚΡΑΝΤ" ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΑΥΤΗΣ. ῾Η ᾿Εγκύκλιος αὕτη μετεφράσθη εἰς τήν Ρωσικήν γλῶσσαν καί ἀπεστάλη εἰς τούς ἐν Ρωσίᾳ Γ.Ο.Χ. (Κατακομβῶν) πρός τούς ὁποίους ἀπηυθύνετο. Τό ἐν λόγῳ κείμενον προεκάλεσε τό ἐνδιαφέρον, καί μάλιστα εἰς πολλούς πού ἀνῆκον εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Κατακομβῶν. ᾿Εν ὑστερογράφῳ εἰς τήν Ρωσικήν μετάφρασιν συμπεριλάβαμε καί μίαν ἀπάντησιν εἰς τούς Γ.Ο.Χ. τῆς Ρωσίας διά τόν ρόλον τοῦ φερομένου ὡς "᾿Αρχιεπισκόπου Κατακομβῶν" ᾿Αμβροσίου. Εἰς αὐτήν τήν ἀπάντησιν συστήναμε εἰς τούς πιστούς χριστιανούςτῶν Κατακομβῶν, ὅτι πρέπει νά προσέχουν νά μή πλανηθοῦν, καθ᾿ ὅσον οὗτος καί οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ἀλλά καί τά φρονήματά του ἔχουν σχέσιν μᾶλλον πρός τούς παλαιοπίστους παρά πρός τήν ᾿Ορθοδοξίαν. ᾿Ενδιαφέρον δι᾿ αὐτήν τήν ᾿Εγκύκλιον ἔδειξε καί ἡ Διεύθυνσις τοῦ μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικοῦ τῆς Πετρουπόλεως "ΒΕΡΤΟΓΚΡΑΝΤ".. Εἰς τήν στήλην "Πληροφορίες" τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ καί ὑπό τόν τίτλον: "῾Ο ῎Εξαρχος τῆς "Ματθαιϊκῆς" Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος ἀπευθύνθηκε μέ ἐπιστολή πρός τούς χριστιανούς τῶν Κατακομβῶν τῆς Ρωσίας" ἐγράφη ἐκτενής καί συστηματική παρουσίασις, τήν ὀποίαν παραθέτομεν μέ τήν σημείωσιν ὅτι αὐτή εἶναι ὅπως φαίνεται, μία καλοπροαίρετη κριτική, ἡ ὁποία ὅμως εἰς τινά σημεῖα "περνάει" κάποιες ἀπόψεις, οἱ ὁποῖες δέν μποροῦν νά μείνουν ἀσχολίαστες, ὅπως π.χ. διά τό θέμα τῆς λεγομένης "χειροθεσίας" τοῦ 1971. Παραθέτομεν αὐτούσιον τό ἐν λόγῳ κείμενον ἐπί τοῦ ὁποίου γίνονται τά ἀπαραίτητα σχόλια - διευκρινίσεις. "Μέ ᾿Εγκύκλιο ἐπιστολή πρός τούς Γ.Ο.Χ. (τῶν Κατακομβῶν) τῆς Ρωσίας ἀπευθύνθηκε στά μέσα τοῦ περασμένου ἔτους ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος, ὁ ῎Εξαρχος τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος (τῆς "Ματθαιϊκῆς" Συνόδου στήν Ρωσία). ᾿Εξηγώντας τό σκοπό τοῦ γραψίματος τῆς ἐπιστολῆς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος γράφει: Πατέρες καί ἀδελφοί, ὅσοι ἐλάβομεν τήν ὑψίστην τιμήν νά εἴμεθα γνήσια καί ζῶντα μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά φυλάξωμεν αὐτόν τόν σύνδεσμον καί τήν κοινωνίαν μετά τοῦ Χριστοῦ διά καί ἐν τῇ ᾿Αγίᾳ Του ᾿Εκκλησίᾳ διά τῆς ζώσης πίστεως καί τῆς φωτιστικῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Οὕτω θά δυνηθῶμεν νά διακρίνωμεν τό ψεῦδος ἀπό τήν ἀλήθειαν καί τό σκότος ἀπό τό φῶς, καί θά φεύγωμεν τήν πλάνην, τό σχίσμα καί τήν αἵρεσιν, διότι ὅλα αὐτά εἶναι ἔργα τῶν πολλῶν προδρόμων τοῦ ἀντιχρίστου. Γράφω ῾Υμῖν, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί γνήσια τέκνα τῆς Μητρός ἡμῶν ᾿Εκκλησίας, ἐν πολλῇ σπουδῇ καί συνοχῇ καρδίας, διότι ἀνησυχῶ μή τις ἐξ ῾Υμῶν πλανηθῇ, διότι καί εἰς τάς ἡμέρας μας "ἠγέρθησαν πολλοί ἀντίχριστοι", πολλοί "ψευδεπίσκοποι", πολλαί "ψευδοεκκλησίαι", πολλαί "ψευδοσύνοδοι" καί ὑπερπερίσσευσαν αἱ "ψευδοομολογίαι". ῾Ο Μητρ. Κήρυκος σαφηνίζει, ὅτι δέν βρίσκονται ὅλοι οἱ "παλαιοημερολογῖτες" στήν Γνήσια ᾿Εκκλησία (τήν ὁποίαν αὐτός θεωρεῖ τήν "Ματθαΐκή" Σύνοδο), ἀλλά πολλοί ἐξέπεσαν ἀπ᾿ Αὐτῆς. ῾Η ἄμεση ἀφορμή γιά αὐτή τήν ᾿Εγκύκλιο, ὅπως τό ὁμολογεῖ ὁ Μητρ. Κήρυκος, εἶναι τό κείμενο τῆς ᾿Εγκυκλίου ἐπιστολῆς πρός τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν τῆς Ρωσίας, μέ τήν ὁποία ἀπευθύνθηκε ἤδη ἀπό τό 1995 ὁ Προϊστάμενος ἑτέρας Συνόδου τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος (τῶν "Φλωριναίων" ἤ τῶν "Χρυσοστομιτῶν"), ὁ "᾿Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος". ῾Ο Μητρ. Κήρυκος δέν θεωρεῖ τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο ὡς τήν Κανονική Κεφαλή τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, ὀνομάζοντάς τον "ἡγέτη τοῦ γνωστοῦ παλιαοημερολογιτικοῦ σχίσματος, τό ὁποῖον ἐδημιούργησε τό 1937 καί τοῦ ὁποίου ἠγήθη μέχρι τόν θάνατό του, τό 1955, ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης". ᾿Από κεῖ καί πέρα, τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ἐγκυκλίου εἶναι ἀφιερωμένο στήν ἐξήγηση αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ καί εἶναι ἡ θεώρηση τῆς ἱστορίας τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, ἡ ἐρμηνεία τῆς ὁποίας εἶναι τό ἀντικείμενο τῶν συγκρούσεων ἀνάμεσα στίς διάφορες ῾Ελληνικές παλαιοημερολογιτικές Συνόδους. Στήν ᾿Εγκύκλιο τοῦ Μητρ. Κηρύκου μνημονεύονται καί οἱ συμμετοχές τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Διασπορᾶς στά ἔργα τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, τό ὁποῖο ὁ συγγραφεύς τῆς ᾿Εγκυκλίου ἐκτιμάει ἀρνητικά. ῾Ο Μητρ. Κήρυκος ἰσχυρίζεται ὅτι ὀ ᾿Αρχιεπίσκοπος Σικάγου καί Ντητρόϊτ Σεραφείμ, ὁ τελέσας τήν χειροτονία τοῦ ᾿Επισκόπου Ταλαντίου ᾿Ακακίου (Παπᾶ), ὁ ὁποῖος ἀποκατέστησε τήν χαμένη ῾Ιεραρχία τῶν "Φλωριναίων", "ἔπεσε εἰς τήν παγίδα τῶν μυστικῶν καί δολίων διαβουλεύσεων καί, ὡς λέγεται, εἰς τήν παγίδα τῆς Σιμωνίας". Μετά ἱστορεῖ καί περί τῆς ἑτέρας χειροτονίας στούς Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, τήν ὁποία ὁ ᾿Επ. ᾿Ακάκιος ἐτέλεσε μαζί μέ τόν ᾿Αρχιεπίσκοπο Χιλῆς Λεόντιο, τόν ὁποῖο ὁ συγγραφεύς τῆς ἐπιστολῆς ὠνόμασε "Λατινόφρονα". Στήν ᾿Εγκύκλιο τοῦ Μητρ. Κηρύκου ἀρκετά ἀσαφῶς εἶναι πεφωτισμένο τό ἄλλο ἐπεισόδιο στήν ἱστορία τῶν Γ. Ο.Χ. ῾Ελλάδος - ἡ χειροθεσία τῶν ᾿Αρχιερέων τῆς "Ματθαιϊκῆς" Συνόδου, τήν ὁποίαν ἐτέλεσεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Διασπορᾶς. Τό 1971, γράφει αὐτός, ἡ "Ματθαιϊκή" Σύνοδος, ἔστειλε τήν ᾿Εξαρχία στήν ᾿Αμερική" "διά νά συναντηθῇ μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου εἰς τά πλαίσια τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ιεραποστολῆς, ἐπεδιώχθη νά διαφωτισθῇ καί βοηθηθῇ ἡ Ρωσική Σύνοδος, ὥστε νά ἀποκηρύξῃ τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς ἐνεργείᾳ σχισματοαίρεσιν. "῞Οταν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος δέχθηκε τήν ῾Ομολογία Πίστεως τῆς "Ματθαιϊκῆς" Συνόδου, ἔφτασαν στό θέμα τῆς ὑφ᾿ ἐνός χειροτονίας, τήν ὁποίαν ἐτέλεσεν ὁ ἱδρυτής τους ὁ ᾿Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος. Οἱ "Ματθαιϊκοί" πῆγαν τό ᾿71 γιά νά "διορθώσουν" αὐτή τή χειροτονία, ὅπως τό ἰσχυρίζεται τώρα ὁ Μητρ. Κήρυκος. "ὄχι διότι ὑπῆρχεν ἤ ὑπάρχει ἡ παραμικρά ἀμφιβολία περί τῆς πληρότητος καί τῆς ἐγκυρότητος τοῦ μυστηρίου τῆς κατά τό ἔτος 1948 χειροτονίας, ἀλλά ἐτέθη ἀποκλειστικῶς πρός χάριν τῆς σχισματικῆς παρατάξεως τοῦ πρώην Φλωρίνης, ἡ ὁποία ἰσχυρίζετο, ὅτι δέν ἐπιστρέφει εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., διότι "δῆθεν εἶναι ἄκυροι αἱ χειροτονίαι τῶν ᾿Επισκόπων της". Κατά τήν μαρτυρία τοῦ Μητρ. Κηρύκου οἱ "Ματθαιϊκοί" ἀπευθύνθηκαν στήν ῾Ιερά Σύνοδο τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς μέ τήν αἴτηση "ὅπως ἀποφανθεῖ βάσει τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίας".παρασιωπώντας τό τί εἴδους τελετή ἐτελέσθη ἀπό τήν Ρωσική Σύνοδο τῆς Διασπορᾶς ἐπί τούς ᾿Αρχιερεῖς τῶν "Ματθαιϊκῶν", ὁ Μητρ. Κήρυκος τελειώνει: "Τέλος ἡ ῾Ιερά ἡμῶν Σύνοδος μετά ἐλάχιστα ἔτη, ὅταν διεπίστωσε ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν τηρεῖ ἐν τῇ πράξει ὅσα ἀπεδέχθη τό 1971, ἐξαντληθέντων δέ καί τῶν κανονικῶν διαβημάτων, ἠναγκάσθη νά διακόψῃ τήν μετ᾿ αὐτῆς ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, ἀδιαφοροῦσα παντελῶς δι᾿ αὐτό τό ὁποῖον ἰσχυρίζεται ὁ κ. Χρυσόστομος, ὅτι δῆθεν μέ τήν ἀποκήρυξιν "ἐπανῆλθεν εἰς τήν πρώτην ἀκυρότητα τῶν χειροτονιῶν", διότι ἀκριβῶς ποτέ, οὐδ᾿ ἐπί στιγμήν, δέν ἐξηρτήθη ἡ ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων μας ἀπό τήν Ρωσική Σύνοδον". ᾿Εκτός ἀπό τούς Φλωριναίους, ὁ Μητρ. Κήρυκος κάνει κριτική καί ἄλλων παρατάξεων τῶν ῾Ελλήνων παλαιοημερολογιτῶν -τῆς Συνόδου τοῦ ᾿Αρχ. Αὐξεντίου (ἡ ὁποία τώρα μετά τόν θάνατο τοῦ ἡγέτου της σχεδόν ἔπαψε νά ὑπάρχει) καί τῆς Συνόδου τῶν ἐνισταμένων τοῦ Μητρ. Κυπριανοῦ. Στό τέλος τῆς ἐπιστολῆς του ὁ Μητρ. Κήρυκος ἀπαντάει στήν ἐρώτηση τήν σχετική μέ τίς σχέσεις τῆς ᾿Εκκλησίας του μέ τόν αὐτοκαλούμενο "ἀρχιεπίσκοπο" ᾿Αμβρόσιο, ὁ ὁποῖος δημοσίευσε στό περιοδικό του Ρωσική ᾿Ορθοδοξία" τήν πληροφορία ὅτι αὐτός, δῆθεν, ἔχει κανονικήν ἐπικοινωνίαν μέ τήν "Ματθαιϊκή" Σύνοδο τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος. "Σᾶς διαβεβαιώνω, γράφει ὁ Μητρ. Κήρυκος, "ὅτι ὁ αὐτοκαλούμενος ἀρχιεπίσκοπος ᾿Αμβρόσιος (Σίβερς) δέν ἔχει καμμιά σχέση,οὔτε ἐπικοινωνία μέ τήν ᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος. ῾Η ῾Ιερά Σύνοδός μας ποτέ δέν τόν ἀνεγνώρισε ὡς Κανονικό καί ᾿Ορθόδοξο ᾿Επίσκοπο. Μετά ἀπό ἔρευνα τῶν ντοκουμέντων του, τά ὁποῖα μᾶς ὑπέβαλεν ὁ ἴδιος, φαίνεται ὅτι αὐτός ἔχει περισσότερες σχέσεις μέ τούς παλαιοπίστους, παρά μέ τήν ᾿Ορθοδοξία. Γι αὐτό προσέχετε νά μή πλανηθῆτε ἀπό αὐτόν. ῎Αν παρουσιασθῇ ἀνάγκη, θά ἐπανέλθουμε σ᾿ αὐτό τό θέμα ἀναλύοντάς το μέ περαιτέρω ἐπιχειρηματολογία". Στό ἴδιο περιοδικό καί μέ τόν τίτλο: ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΒΕΡΤΟΓΚΡΑΝΤ -ΙΝΦΟΡΜ, γράφονται καί τά ἑξῆς πληροφοριακά στοιχεῖα: Τήν ἀντίδραση τοῦ Μητρ. Κηρύκου στήν ᾿Εγκύκλιο ἐπιστολή τοῦ ᾿Αρχ. Χρυσοστόμου προεκάλεσε προφανῶς, τό γεγονός, ὅτι αὐτή ἡ ἐπιστολή, 5 χρόνια παλαιά, κυκλοφορεῖ ἀνάμεσα στίς Κοινότητες τῶν Κατακομβιτῶν στήν Ρωσία. Αὐτή ἡ ἐπιστολή γράφτηκε στά χρόνια τῆς ἀρχῆς τῆς δραστηρίας "Ρωσικῆς πολιτικῆς" τῆς Συνόδου τοῦ ᾿Αρχ. Χρυσοστόμου τό ᾿95, ὁπότε κάποιοι κληρικοί καί λαΐκοί τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Διασπορᾶς ἦσαν ἔτοιμοι νά θέσουν τίς περαιτέρω ἐλπίδες τους ἀκριβῶς πάνω σ᾿ αὐτή τήν Σύνοδο. Τότε στήν Ρωσία λειτουργοῦσαν 2 ἱερεῖς αὐτῆς τῆς Συνόδου - ὁ Βασίλειος ῾Ρεντέτσκιν καί ὁ ῎Ιγκορ Μεντβέντεφ - στούς ὁποίους σύντομα προσχώρησε ὁ ἱερομόναχος Νεκτάριος (Γιασούνσκι), τόν ὁποῖον δέχτηκαν ἀπό τήν Ρωσική Σύνοδο τῆς Διασπορᾶς σάν ἱεροδιάκονο. ῞Ομως ἡ "Ρωσική πολιτική" τοῦ ᾿Αρχ. Χρυσοστόμου δέν εἶχε μακρόχρονη ζωή. Τό ᾿95 ἡ Σύνοδος τοῦ ᾿Αρχ. Χρυσοστόμου ἔπαθε σχίσμα καί ἔνας ἀπό τούς Ρώσους ἱερεῖς (ὁ ῎Ιγκορ Μεντβέντεφ) προσχώρησε στήν νεοδιαμορφωμένη Σύνοδο τοῦ Μητρ. Καλλινίκου Λαμίας. ῾Ο πρώην μοναχός Νεκτάριος (Γιασούνσκι) στήν ἀρχή τοῦ 2000 καθαιρέθηκε κατά τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ ᾿Αρχ. Χρυσοστόμου. Τό ᾿97 στή Σύνοδο τοῦ ᾿Αρχ. Χρυσοστόμου προσχώρησε ἀπό τό ἐπίσημο Πατριαρχεῖο τῆς Γεωργίας ὁ ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος, ὁ ὁποῖος ἐκτός ἀπό τήν μικρή του ἐνορία στήν Τμπίλιση ποιμαίνει τήν Κοινότητα ῾Ελλήνων - Ποντίων στόν Βόρειο Καύκασο. Μέ αὐτό τόν τρόπο, συγκεκριμένως στήν Ρωσία ὁ ᾿Αρχ. Χρυσόστομος ἔχει μόνον ἕναν ἱερέα - τόν π. Βασίλειο ῾Ρεντέτσκιν". Παρακαλοῦνται οἱ ‘Ορθόδοξοι νά μελετήσουν καί τήν «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ», καί τήν ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ μΑΣ, καθώς καί τά ὅσα ἔγραψε τό περιοδικόν «ΠΕΤΡΟΓΚΡΑΝΤ» καί νά βγάλουν μόνοι των τά συμπεράσματα. Πρός Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

Ο ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ ΤΗΝ 1.9.1996 ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΗΡΥΚΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ (ΣΤΑΜΑΛΑ) 194 00 Τ.Θ. 54 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΛ. 210.6020176, 210 2466057 Α.Π. 23 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 1.9.1996 ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΚΗΡΥΚΟΥ ( 'Εξεφωνήθη εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης Κορωπίου Μεσογείων ᾿Αττικῆς τήν 1η Σεπτεμβρίου 1996, καθ᾿ἥν ἐτελέσθησαν καί τά ᾿Εγκαίνια τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ). Εἰς τό ῎Ονομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, τῆς μιᾶς τρισυποστάτου καί προσκυνητῆς Θεότητος, τῆς ὁμοουσίου καί ζωαρχικῆς Τριάδος, τοῦ ἑνός Θεοῦ ἡμῶν. Μακαριώτατε ᾿Αρχιεπίσκοπε ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος κ.κ.᾿Ανδρέα Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Τιμιώτατον πρεσβυτέριον ῾Οσιώτατοι Μοναχοί καί Μοναχαί Εὐλαβέστατοι ᾿Επίτροποι τῶν ῾Ιερῶν Ναῶν Εὐσεβέστατον πλήρωμα τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Λαέ τοῦ Κυρίου περιούσιε Εὐλογητόν καί ὑπερδεδοξασμένον τό ἅγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, τοῦ ῾Οποίου ἡ θεία Χάρις καί ἡ ἄπειρος ἀγαθότης, τό μέν Θυσιαστήριον τοῦτο διά τῶν ἱερῶν ᾿Εγκαινίων, ἐπλήρωσεν ἁγιασμοῦ καί Χάριτος, ἡμῶν δέ τάς καρδίας θείας εὐλογίας, εὐφροσύνης καί χαρᾶς. Καί διά μέν τόν ἐγκαινιασθέντα Ναόν ηὐχήθημεν εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν, νά φυλάττῃ αὐτόν ἀσάλευτον, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, καί νά καταστήσῃ αὐτόν λιμένα χειμαζομένων, ἱατρεῖον παθῶν, καταφύγιον ἀσθενῶν, δι᾿ ἡμᾶς δέ πάλιν ηὐχήθημεν, ὅπως "ἀποθέμενοι τόν παλαιόν ἄνθρωπον ἐνδυθῶμεν τόν νέον καί ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν, διότι οὕτως ἐγκαινίζεται ἄνθρωπος, οὕτω τιμᾶται ἡ τῶν ᾿Εγκαινίων ἡμέρα". ᾿Αλλά καί ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς ᾿Ινδίκτου, τῇ πρώτῃ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἥτις ἐστί μεγάλη καί λαμπρά ἑορτή, ηὐχήθημεν ἐκ βαθέων εἰς τόν Θεόν, διά στόματος ὅλου τοῦ παρισταμένου πρεσβυτερίου, νά ἁγιάσῃ τό στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου. Κατά τήν παροῦσαν εὔσημον καί ἁγίαν ἡμέραν λαμβάνει χώραν καί ἕτερον ἱστορικόν ἐκκλησιαστικόν καί προσωπικόν γεγονός, τό ὁποῖον συνδέεται ἄμεσα μέ τήν ἐλαχιστότητά μου, ἤτοι ἡ ἐνθρόνισίς μου εἰς τόν Καθεδρικόν τοῦτον Ναόν, ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς. Μέσα εἰς αὐτήν τήν πνευματικήν πανδαισίαν καί χάριν, καλούμεθα μέ τήν ἀνάληψιν καί ἐπισήμως πλέον τῶν ποιμαντορικῶν μας καθηκόντων εἰς τήν λαχοῦσάν εἰς ἡμᾶς Μητρόπολιν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς νά ἀναφερθῶμεν, ὡς εἴθισται, εἰς τό πρόγραμμα τῆς ποιμαντικῆς μας διακονίας. Πατέρες καί ἀδελφοί, θεωρῶ ὠς ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τό γεγονός, ὅτι καλοῦμαι νά ἀναλάβω ἐπισήμως τά καθήκοντα τῆς ᾿Αρχιερατικῆς μου ποιμαντορίας κατά τήν ἑορτήν αὐτήν τῆς πρώτης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, καί συγχρόνως μέ τόν καθαγιασμόν τοῦ Μητροπολιτικοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης. Δέν προτίθεμαι αὐτήν τήν ἱστορικήν διά τήν ἐλαχιστότητά μου στιγμήν νά διατυπώσω τάς σκέψεις μου διά τό ποιμαντικόν ἔργον τό ὁποῖον ἀναλαμβάνω, διότι ἡ ποιμαντική διακονία τοῦ ᾿Επισκόπου εἶναι ὁλόκληρος ἕν ὁδοιπορικόν συνεχοῦς θυσίας καί προσφορᾶς, τό ὁποῖοκατευθύνει καί ἐνισχύει ὁ θεῖος ἕρως, ὁ ζῆλος καί ἡ πίστις, ἀλλά καί ἡ καρδία ἡ πεπυρακτωμένη ἀπό ἀγάπην πρός τόν Κύριον και πρός τό ἐμπιστευθέν εἰς ἡμᾶς ποίμνιον. Ιδέτε, λέγει ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος, ἀναφερόμενος εἰς τό ἔργον τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, πόσα δεινά ὑπέφεραν καί ἀπό τούς οἰκείους καί ἀπό τούς ξένους. ᾿Εννοήσατε, ὅτι ὅλον τόν χρόνον τοῦ κηρύγματος διήνυσαν διά πειρασμῶν, διά κινδύνων, δι᾿ ἐπιβουλῶν, εἰς τά δεσμωτήρια καί μέ τάς ἁλύσεις, τάς ἀπαγωγάς, τάς μάστιγας, τήν πεῖνα καί τήν γυμνότητα, ὑποφέροντες, δηλαδή, τά πάνδεινα. ᾿Αναφερόμενος δέ εἰς τόν ᾿Απόστολον Παῦλον λέγει: "Σάν νά εἶχε γεννήσει αὐτός ὅλην τήν Οἰκουμένην οὔτως ἐθορυβεῖτο, οὕτως ἔτρεχε, οὕτω πάντας ἐσπούδαζεν εἰσαγαγεῖν εἰς τήν βασιλείαν, θεραπεύων, παρακαλῶν, ὑπισχνούμενος, εὐχόμενος καί ἱκετεύων, ἀνορθῶν τούς πίπτοντας, τούς ἐστῶτας στηρίζων, τούς χαμαί κειμένους διεγείρων, θεραπεύων τούς συντετριμμένους, ἀλείφων τούς ραθυμοῦντας, δριμύ βλέπων ἐπί τοῖς πολεμίοις". ῎Αλλωστε ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος εἶχεν ὑποσχεθῇ εἰς τούς Κορινθίους: "᾿Εγώ δέ ἥδιστα δαπανήσω καί ἐκδαπανηθήσομαι ὑπέρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν". Δηλ. "εὐχαρίστως θά δαπανήσω γιά σᾶς τά πάντα, ἀλλά καί ἐγώ ὁ ἴδιος θά δαπανηθῶ ἐξ᾿ ὁλοκλήρου χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν σας". Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ ἀξιώματος καί τό περιεχόμενον τῆς ποιμαντικῆς διακονίας τοῦ ποιμένος. Αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή τοῦ ᾿Αρχιερέως, τήν ὁποίαν καλοῦμαι καί σήμερον καί πάντοτε νά ἐνστερνισθῶ καί νά διακηρύξω. Κατασταθείς διά τοῦ μυστηρίου τῆς εἰς ᾿Επίσκοπον χειροτονίας μου διάδοχος τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων, καλοῦμαι νά γίνω καί μιμητής Αὐτῶν εἰς τό ἔργον τῆς διακονίας των, ἤτοι νά διακονήσω καί ποιμάνω τό ἐμπιστευθέν μοι ποίμνιον μέ αὐταπάρνησιν καί θυσίαν. ῞Οπως ἐκεῖνοι (οἱ ᾿Απόστολοι) ἔγιναν μιμηταί τοῦ καλοῦ ποιμένος ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καί ὁ ᾿Αρχιερεύς καλεῖται νά μιμηθῇ τούς ῾Αγίους ᾿Αποστόλους ὡς καί τόν Ποιμένα τῶν προβάτων τόν Μέγαν, τόν δόντα ῾Εαυτόν λύτρον ἀντί πολλῶν. Διά τοῦτο εἶπον, ὅτι ἡ ἀποστολή τοῦ ᾿Αρχιερέως εἶναι πρωτίστως διακονία, προσφορά, θυσία καί Σταυρός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τήν ᾿Ανάστασιν. Αὐτό εἶναι ὅλο τό νόημα τῆς σημερινῆς τελετῆς τῆς ἐνθρονίσεώς μου. Σᾶς εὐχαριστῶ διά τήν προσέλευσίν σας, ἀλλά καί σᾶς παρακαλῶ ὅλους, ἀπό τόν πολιόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον καί μέχρι τοῦ τελευταίου νηπίου, νά προσεύχεσθε πάντοτε δι᾿ ἐμέ τόν ἐλάχιστον ᾿Επίσκοπον Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς, ἵνα ἀξίως περιπατήσω τῆς εἰδικῆς κλήσεως καί ἀποστολῆς, τήν ὁποίαν ἔλαβον κατά τήν χειροτονίαν μου καί ἀξιωθῶ μέσω αὐτῆς τῆς κλήσεως καί ἀποστολῆς νά εὐαρεστήσω τόν Θεόν καί τύχω τῆς σωτηρίας μετά τοῦ Ποιμνίου μου, τό ὁποῖον μοί ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός. Προσευχηθῆτε, λέγω, ὅπως ἡ ᾿Αρχιερατική ποιμαντική διακονία μου γίνῃ μία συνεχής θυσία - προσφορά πρός τό ποίμνιόν μου, καί ὡς ποιμήν καλός νά θυσιάσω καί τήν ψυχήν μου ὑπέρ τῶν προβάτων (᾿Ιω. 1,11). Προσευχηθῆτε ὥστε νά μή ξεχάσω ποτέ ὅτι ἡ ᾿Αρχιερωσύνη εἶναι πορεία μαρτυρίου καί Σταυροῦ καί ὅτι ὁ ᾿Αρχιερεύς, ὅπως καί κάθε πιστός, μόνον μέσα ἀπό τόν Σταυρό γεύεται τήν χαράν τῆς ᾿Αναστάσεως. Προσευχηθῆτε, ὡς ᾿Αρχιερεύς νά σταυρώνωμαι καθημερινῶς διά τό ποίμνιόν μου καί μέσα ἀπό αὐτήν τήν συνεχῆ σταύρωσιν νά γεύωμαι τήν χαρμολύπην τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ Κυρίου. Σταυρός, λοιπόν, καί ᾿Ανάστασις εἶναι ἡ ᾿Αρχιερατική διακονία εἰς τό μυστικόν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἰς τήν ἐπί γῆς στρατευομένην ᾿Εκκλησίαν Του. Θλίψεις - συκοφαντίαι, διωγμοί καί πειρασμοί, ἔξωθεν καί ἔσωθεν, ἀπό δεδηλωμένους ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ἀπό ψευδαδέλφους, εἶναι ἡ ἄλλη μορφή τοῦ Σταυροῦ τῆς ᾿Αρχιερατικῆς διακονίας, διά τόν ῾Οποῖον προσευχηθῆτε θερμότερον νά φέρω εἰς πέρας καί μέχρι τῆς τελικῆς ᾿Αναστάσεως καί δικαιώσεως παρά τοῦ πρώτου διωχθέντος, συκοφαντηθέντος καί ἐπί τοῦ Σταυροῦ ὑψωθέντος Σωτῆρος Χριστοῦ. Τό γεγονός, ὅτι ἐκλήθην νά δεχθῶ τόν ᾿Επισκοπικόν βαθμόν καί νά ἀναλάβω ᾿Επισκοπικά - ᾿Αρχιερατικά καθήκοντα κατά τήν κρίσιμον ταύτην καμπήν τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μέ καλεῖ νά βιώσω περισσότερον τάς εὐθύνας μου καί νά συνειδητοποιήσω, ὅτι ᾿Επίσκοπος-᾿Αρχιερεύς πρωτίστως σημαίνει ᾿Αγών ἐναντίον τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, τά ὁποῖα συνεχῶς ἐπινοοῦν καί προωθοῦν κατά τῆς πανασπίλου Νύμφης τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς ᾿Εκκλησίας Του. ῾Η μέχρι πρό τινος διακονία μου, ὡς Πρεσβυτέρου καί ὡς ᾿Αρχιγραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά ἀποκτήσω πολυτιμωτάτας ἐμπειρίας, τάς ὁποίας καί ὡς ᾿Αρχιερεύς καί Μητροπολίτης Μεσογαίας καί ὡς Συνοδικόν μέλος θά θέσω εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας καί τοῦ ῾Ιεροῦ ᾿Αγῶνος. Κατά τήν ἱεράν ταύτην στιγμήν, μιμνήσκομαι τούς ἐκπεσόντας πρώην 5 Μητροπολίτας, μιμνήσκομαι μετά πολλῆς πικρίας τάς κατά τῆς ᾿Εκκλησίας μεθοδεύσεις των, τάς ὁποίας τῇ ἐπηρείᾳ τοῦ πονηροῦ κατειργάσθησαν, ὡς ἐλάχιστος δέ τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τούς παρακαλῶ νά ἀναθεωρήσουν τήν στάσιν πού ἐτήρησαν κατά τήν παρελθοῦσαν ἑξαετίαν καί τούς διαβεβαιῶ ἀπό τήν ἰδικήν μου θέσιν, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία, ὡς ζῶσα Μήτηρ, τά πάντα δύναται νά οἰκονομήσῃ καί νά ρυθμίσῃ. Τούς παρακαλῶ νά θυμηθοῦν τήν ὑπόσχεσιν πού ἔδωκαν, ὅταν ἡ ᾿Εκκλησία πρίν ἀπό ἡμᾶς τούς ἀνεβίβασεν εἰς τόν ᾿Επισκοπικόν βαθμόν διά νά Τήν ὑπηρετοῦν καί ὑπερμαχοῦν ὑπέρ Αὐτῆς καί ὄχι νά συντάσσωνται μέ τά ὄργανα τοῦ σκότους καί νά τήν πολεμοῦν. Πατέρες καί ἀδελφοί Εἰς τούς ἐσχάτους αὐτούς καιρούς τό θηρίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως τό ὁποῖον ἐνσαρκώνουν αἱ ἀντίθεαι δυνάμεις "ἤνοιξε τό στόμα αὐτοῦ εἰς βλασφημίαν πρός τόν Θεόν, βλασφημῆσαι τό ὄνομα αὐτοῦ καί τήν σκηνήν αὐτοῦ (δηλαδή τήν ᾿Εκκλησίαν) (᾿Αποκ. 13,6). Καί ἐνῶ τά σκοτεινά κέντρα ἀποφάσεων μάχονται τήν ᾿Ορθοδοξία μας καί τό ῎Εθνος μας, τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκουν τήν συρρίκνωσιν, ἴσως καί τόν παντελῆ ἀφανισμόν, ἡμεῖς δάκνομεν καί κατεσθίομεν ἀλλήλους. Αὐτός εἶναι ὁ μεγαλύτερος πόνος, ὁ μεγαλύτερος Σταυρός, ἡ μεγαλυτέρα ὀδύνη διά τά πιστά καί ζῶντα μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ σήμερον. Αὐτή εἶναι καί διά τόν ἐνθρονιζόμενον σήμερον ᾿Επίσκοπον ἡ ἀφετηρία διά πνευματικούς ἀγῶνας. 'Αγῶνας διά τήν γνησίαν ὀρθόδοξον πίστιν, καί τήν ᾿Εθνικοχριστιανικήν μας παράδοσιν καί κληρονομίαν. ᾿Αγῶνας κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων καί κατά τῶν ὀργάνων τοῦ σκότους. ᾿Αγῶνας. ᾿Αγῶνας, ὥστε νά καταστῇ ὁ ῾Ιερός τοῦτος Ναός τῆς ῾Αγίας Αἰκατερίνης κέντρον δράσεως κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων. ᾿Αγῶνας διά τήν ἐπιστροφήν τῶν ἀπεσχισμένων καί τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα. ᾿Αγῶνας διά νά τονωθῇ τό ἀγωνιστικόν φρόνημα τῶν ᾿Ορθοδόξων καί διά τόν θρίαμβον τῆς ᾿Ορθοδοξίας. ᾿Αγῶνας πού ἀπαιτοῦν θυσίας, ἀλλά καί δυνάμεις πολλάς καί πρωτίστως τήν ἐξ᾿ ὕψους βοήθειαν. Διά τοῦτο ἀναλαμβάνων τήν ποιμαντορίαν τῆς ῾Ιερᾶς ταύτης Μητροπόλεως ἀφήνω τόν ἑαυτόν μου εἰς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐπικαλούμενος καί τήν μεσιτείαν τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου καί τῆς πανευφήμου Μεγαλομάρτυρος ῾Αγίας Αἰκατερίνης, ὡς καί τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων Γεωργίου τοῦ ἐν Χοζεβᾶ, τῶν δέκα μαρτύρων τῶν ἐν Κρήτη καί τοῦ ὁσίου Μελετίου τοῦ νέου, τῶν ὁποίων τά ἅγια Λείψανα ἐτέθησαν ὑπό τήν ῾Αγίαν Τράπεζαν κατά τόν ἐγκαινιασμόν Αὐτῆς. Πατέρες καί ἀδελφοί "᾿Ελάχιστος εἰμί ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου", δηλαδή εἶμαι ὁ ἔσχατος πάντων εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο ἐλάχιστος τῶν ᾿Επισκόπων μέ ἐλλείψεις καί ἀδυναμίας πολλάς. Αἰσθάνομαι μικρός καί ἀδύναμος μπροστά στό μέγεθος τοῦ εἰδικοῦ χαρίσματος τοῦ ᾿Αρχιερατικοῦ ὑπουργήματος, ἀλλά καί ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν τῶν προβλημάτων, ἐλπίζω ὅμως εἰς τόν Θεόν καί πιστεύω εἰς τήν ὑπόσχεσίν του, ὅτιδέν θά μέ ἐγκαταλείψῃ: "Οὐ μή σέ ἐγκαταλείψω, οὐ μή σέ ἀνῶ". ᾿Ελπίζω εἰς τάς εὐχάς τοῦ Πνευματικοῦ μου Πατρός Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου κ. ᾿Ανδρέου, εἰς τάς εὐχάς ὅλων τῶν συνεπισκόπων μου, ὅλου τοῦ πρεσβυτερίου καί τάς προσευχάς ὅλων ὑμῶν τῶν πνευματικῶν τέκνων τῆς ᾿Εκκλησίας. Πατέρες καί ἀδελφοί. ῾Ο Μέγας Βασίλειος ὅταν ἔβλεπε τό σκάφος τῆς ᾿Εκκλησίας νά κλυδωνίζεται ὑπό τῶν κυμάτων ἀπηυθύνετο πρός ἕνα συνεπίσκοπόν του καί τοῦ ἐζήτει τήν βοήθειαν: "Μή ἀποκάμης, τοῦ ἔλεγε, μή ἀποκάμης προσευχόμενος ὑπέρ τῶν ᾿Εκκλησιῶν καί δυσωπῶν καί παρακαλῶν τόν Θεόν". ῞Οθεν καί ἐγώ σᾶς παρακαλῶ, μή ἀποκάμετε εἰς τό νά προσεύχεσθε ὑπέρ ἐμοῦ, ὑπέρ τῆς ᾿Εκκλησίας, ὑπέρ ἑαυτῶν καί ἀλλήλων, ἀλλά καί ὑπέρ τῶν διωκόντων ἡμᾶς πρώην ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξελθόντες τοῦ σκάφους τῆς ᾿Εκκλησίας πνίγονται εἰς τά ἁλμυρά ὕδατα τῶν βλασφημιῶν καί τοῦ σχίσματος. ῾Ημεῖς, καί ὅλον τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας περιμέναμε νά μᾶς στηρίξουν αὐτοί πού σήμερον μᾶς πολεμοῦν. Περιμέναμε ὡς Πατέρες καί ᾿Επίσκοποι νά θυσιασθοῦν δι᾿ ἡμᾶς καί πρώτιστα διά τόν Χριστόν καί τήν ᾿Εκκλησίαν Του. Αὐτοί ὅμως ἠθέλησαν νά θυσιάσουν τό ποίμνιον εἰς τόν βωμόν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Βατικανοῦ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ὀπίσω αὐτοῦ κρυπτομένου Σιωνισμοῦ. Προτίμησαν νά μᾶς συκοφαντήσουν, νά μᾶς μισήσουν μῖσος ἄδικον καί νά σχίσουν τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας. Παρά ταῦτα τούς καλοῦμεν ἐν ἀγάπῃ νά ἐπιστρέψουν. Θά γίνωμεν ἡ κλίμακα διά νά πατήσουν καί χωρίς νά συντριβοῦν νά κατέλθουν ἀπό τά ὕψη εἰς τά ὁποῖα τούς ἀνεβίβασεν ὁ πονηρός καί ἀπειλεῖ νά τούς ρίψῃ εἰς τά βάθη τοῦ ἄδου καί νά τούς συντρίψῃ. Τούς δίδομεν τήν χεῖρά μας νά ἐξέλθουν ἐκ τοῦ βάλτου εἰς τόν ὁποῖον μόνοι τους ἐρρίφθησαν, τούς δίδει ὁ Χριστός τό ὕδωρ τῆς μετανοίας νά λουσθοῦν καί νά ἐπιστρέψουν. ῾Ως ᾿Επίσκοπος τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐπαναλαμβάνω τό τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου: "᾿Εάν οἱ πέντε εἶναι ἐλεύθεροι καί δέν ὑπηρετοῦν σκοτεινά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Βατικανοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἄς τό δείξουν, διότι πρίν ἀπό ἐμέ τούς καλεῖ ἡ ᾿Εκκλησία εἰς τήν ῾Οποίαν ἔμπηξαν βαθειά τό ξίφος τοῦ σχίσματός των. Ζητεῖ ἡ ᾿Εκκλησία νά τό βγάλουν καί Αὐτή θά πλύνῃ τά αἵματα καί θά θεραπεύσῃ τό τραῦμα". Μακαριώτατε Δέσποτα Σεβασμιώτατοι ᾿Αρχιερεῖς Τιμιώτατον Πρεσβυτέριον Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε Αὐτός εἶναι ὁ διακαής μου πόθος.Στηριζόμενος εἰς τήν ἀγάπην σας καί τάς εὐχάς σας καί πρωτίστως εἰς τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ,, νά ἀγωνισθῶ μέ ὅλας μου τάς δυνάμεις κατά τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους καί ὑπέρ τῆς ἑνότητος ὅλων ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ. ΑΜΗΝ.

ΛΙΑΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΦΟΔΡΑ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ Η ΘΕΩΡΙΑ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΑΣ

ΛΙΑΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΦΟΔΡΑ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ Η ΘΕΩΡΙΑ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΑΣ Περί της αξίας των θείων και Ιερών Κανόνων Τὸ παρακάτω ἀνθολόγιο ἀποτελεῖται ἀπὸ ἱεροὺς Κανόνες καὶ ἀποσπάσματα πρακτικῶν ἱερῶν Συνόδων, Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν, ἀπὸ ἱερόσοφες γνῶμες Ἁγίων Πατέρων καὶ κανονολόγων τοῦ Βυζαντίου καὶ βυζαντινοὺς βασιλικοὺς νόμους, ὅλα σχετικῶς μὲ τὸ ἀπαράμιλλο κῦρος καὶ τὸ “ἀπαραχάρακτον καὶ ἀναλλοίωτον” τῶν ἱερῶν Κανόνων. Στὸ μεγαλύτερο μέρος του βασίζεται στὴ συλλογὴ τέτοιων γνωμῶν ποὺ ἐνσωμάτωσε ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ «Πηδαλίου» του, ἀλλὰ προσθέσαμε καὶ ἄλλες ἐντοπίζοντας, ὅπου χρειάστηκε, καὶ τὴν πηγή τους , πρὸς βιβλιογραφικὴ χρήση. Τὸ ὕψος τῶν ἱερῶν Κανόνων, τὸ ὁποῖο παλαιότερες Πανορθόδοξοι Σύνοδοι ἀνήγαγαν στὴν ἰσοτιμία μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, σήμερα βρίσκεται ὑπό, ἔμπρακτη περισσότερο, ἀμφισβήτηση• κι ὅμως, ἡ ὀρθόδοξη συνείδηση καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἡ ἱερόσοφη ὁμοφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἠχείων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πάντοτε θωρεῖ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες τοὺς συντεταγμένους ἢ ἐγκεκριμένους ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὡς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἴσης θεοπνευστίας μὲ τοὺς δογματικοὺς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ λοιπὸν ἀπαρασάλευτου περιεχομένου καὶ κύρους, ὥστε ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης νὰ τονίζει ὅτι εἶναι μόνον κατὰ τὸ ἥμισυ Ὀρθόδοξος ὅποιος δὲν ζεῖ συμφώνως μὲ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες. Ἔτσι, οἱ ἱεροὶ Κανόνες εἶναι τὸ κριτήριο ὀρθότητος καὶ φάρμακο θεραπείας, ὄχι μόνον τοῦ βίου τῶν ἁπλῶν πιστῶν καὶ τοῦ Κλήρου, ἀλλὰ καὶ ὁ γνώμων ἐκκλησιαστικοῦ κύρους ἐνεργειῶν καὶ ἀποφάσεων ἀκόμη καὶ τῶν Συνόδων καὶ τῶν Πατριαρχῶν, συνόλου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Α. Ἐκ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων (καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων) Κανόνες Τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων (ἐν τῷ ἐπιλόγῳ τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων) Les constitutions apostoliques, τόμ. 3, ἐκδίδει Metzger, Cerf - Paris 1987, σελ. 310 «Ταῦτα περὶ Κανόνων διατετάχθω ὑμῖν παρ’ ἡμῶν, ὦ Ἐπίσκοποι. Ὑμεῖς δὲ ἐμμένοντες αὐτοῖς σωθήσεσθε καὶ εἰρήνην ἕξετε, ἀπειθοῦντες δὲ κολασθήσεσθε καὶ πόλεμον μετ’ ἀλλήλων ἀίδιον ἕξετε, δίκην τῆς ἀνηκοΐας τὴν προσήκουσαν τιννῦντες». Τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Κανὼν η΄ «Πρᾶγμα παρὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θεσμοὺς καὶ τοὺς Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καινοτομούμενον, καὶ τῆς πάντων ἐλευθερίας ἁπτόμενον προσήγγειλεν ὁ θεοφιλέστατος συνεπίσκοπος Ῥηγῖνος […] ἵνα μὴ τῶν Πατέρων οἱ Κανόνες παραβαίνωνται μηδὲ ἐν ἱερουργίας προσχήματι ἐξουσίας τύφος κοσμικῆς παρεισδύηται, μηδὲ λάθωμεν τὴν ἐλευθερίαν κατὰ μικρὸν ἀπολέσαντες, ἣν ἡμῖν ἐδωρήσατο τῷ ἰδίῳ αἵματι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ πάντων ἐλευθερωτής […] Εἰ δέ τις μαχόμενον τύπον τοῖς νῦν ὡρισμένοις προσκομίσοι, ἄκυρον τοῦτον εἶναι ἔδοξε τῇ ἁγίᾳ πάσῃ καὶ Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ». Τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Κανὼν α΄ «Τοὺς παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων καθ’ ἑκάστην Σύνοδον ἄχρι τοῦ νῦν ἐκτεθέντας Κανόνας κρατεῖν ἐδικαιώσαμεν». Ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Πρᾶξις Δ΄, ACO 2,1,3,105.109.110 «Οἱ ἐνδοξότατοι ἄρχοντες εἶπον• Τῷ θειοτάτῳ τῆς Οἰκουμένης Δεσπότῃ [Αὐτοκράτορι Μαρκιανῷ] ἤρεσε μὴ κατὰ θεῖα γράμματα ἢ πραγματικοὺς τύπους τὰ τῶν ὁσιωτάτων ἐπισκόπων προβαίνειν, ἀλλὰ κατὰ τοὺς Κανόνας τοὺς παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων νομοθετηθέντας. [...] Ἡ ἁγία Σύνοδος εἶπε. Κατὰ τῶν Κανόνων πραγματικὸν μηδὲν ἰσχύσει. Οἱ Κανόνες τῶν Πατέρων κρατείτωσαν» [...] «Δεόμεθα, ὤστε ἀργῆσαι ἀναντιῤῥήτως τὰ ἐπὶ βλάβῃ τῶν Κανόνων πραγματικά, πραχθέντα τισὶν ἐν πάσῃ ἐπαρχίᾳ• κρατῆσαι δὲ τοὺς Κανόνας διὰ πάντων [...] πάντες τὰ αὐτὰ λέγομεν. Ὅλα τὰ πραγματικὰ ἀργήσει. Οἱ Κανόνες κρατείτωσαν [...] Κατὰ τὴν ψῆφον τῆς ἁγίας Συνόδου καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις ἐπαρχίαις ἁπάσαις τὰ τῶν κανόνων κρατείτω». (“Πραγματικὰ” καὶ “πραγματικοὶ τύποι” εἶναι τὰ βασιλικὰ προστάγματα. Βλ. ἑρμηνεία Βαλσαμῶνος εἰς τὸν ιβ΄ Κανόνα τῆς Δ΄, ἐν Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. Β ΄, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Γ. Χαρτοφύλακος, Ἀθήνησιν 1852, σελ. 247. Ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Ἴσον ἐπιστολῆς ἀντιγραφείσης παρὰ τοῦ εὐσεβεστάτου, καὶ χριστιανικωτάτου Βασιλέως Ἰουστινιανοῦ πρός τινας γράψαντας καὶ ἐκδικήσαντας Θεόδωρον τὸν δυσσεβῆ, καὶ τὰ πονηρὰ αὐτοῦ δόγματα (…) Mansi 9, 644 A.B. «Ἀποδείξαντες δέ, ὅτι ἐν τοῖς προλαβοῦσι χρόνοις ὡρίσθη παρὰ τῶν ἁγίων πατέρων καὶ μετὰ θάνατον ἀναθεματίζεσθαι τοὺς εἴτε εἰς πίστιν, εἴτε εἰς κανόνας ἁμαρτήσαντας, ἀναγκαῖον εἶναι συνείδομεν καὶ τὰ ἐν τοῖς ἡμετέροις χρόνοις γενόμενα πᾶσι δῆλα καταστῆσαι πρὸς ἀναίρεσιν πάσης ἀφορμῆς τῶν τοὺς προφανεῖς αἱρετικοὺς, καὶ τὴν τούτων ἀσέβειαν ἐκδικούντων». Τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Κανὼν β΄ «Ἔδοξε δὲ καὶ τοῦτο τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ Συνόδῳ, κάλλιστά τε καὶ σπουδαιότατα, ὥστε μένειν καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν βεβαίους καὶ ἀσφαλεῖς πρὸς ψυχῶν θεραπείαν καὶ ἰατρείαν παθῶν τοὺς ὑπὸ τῶν πρὸ ἡμῶν ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων δεχθέντας καὶ κυρωθέντας, ἀλλὰ μὴν καὶ παραδοθέντας ἡμῖν, ὀνόματι τῶν ἁγίων καὶ ἐνδόξων Ἀποστόλων πε΄ Κανόνας […] Ἐπισφραγίζομεν δὲ καὶ τοὺς λοιποὺς πάντας ἱεροὺς Κανόνας τοὺς ὑπὸ τῶν ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων ἡμῶν ἐκτεθέντας [τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων κατ’ ὄνομα καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων] … καὶ μηδενὶ ἐξεῖναι τοὺς προδηλωθέντας παραχαράττειν Κανόνας ἢ ἀθετεῖν ἢ ἑτέρους παρὰ τοὺς προκειμένους παραδέχεσθαι Κανόνας ψευδεπιγράφως ὑπό τινων συντεθέντας τῶν τὴν ἀλήθειαν καπηλεύειν ἐπιχειρησάντων. Εἰ δέ τις ἁλῶ Κανόνα τινὰ τῶν εἰρημένων καινοτομῶν ἢ ἀνατρέπειν ἐπιχειρῶν, ὑπεύθυνος ἔσται κατὰ τὸν τοιοῦτον Κανόνα, ὡς αὐτὸς διαγορεύει τὴν ἐπιτιμίαν δεχόμενος, καὶ δι΄ αὐτοῦ, ἐν ᾧπερ πταίει, θεραπευόμενος». Τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, Κανὼν α΄ «Τοῖς τὴν ἱερατικὴν λαχοῦσιν ἀξίαν, μαρτύριά τε καὶ κατορθώματα αἰ τῶν κανονικῶν διατάξεών εἰσιν ὑποτυπώσεις, ἃς ἀσμένως δεχόμενοι μετὰ τοῦ θεοφάντορος Δαβὶδ ᾄδομεν πρὸς τὸν δεσπότην Θεὸν λέγοντες «ἐν τῇ ὁδῷ τῶν μαρτυρίων σου ἐτέρφθην ὡς ἐπὶ παντὶ πλούτῳ καὶ ἐνετείλω δικαιοσύνην τὰ μαρτύριά σου εἰς τὸν αἰῶνα, συνέτισόν με καὶ ζήσομαι» […] Τούτων οὖν οὕτως ὄντων καὶ διαμαρτυρομένων, ἀγαλλόμενοι ἐπ’ αὐτοῖς, ὡς εἴ τις εὕροι σκῦλα πολλά, ἀσπασίως τοὺς θείους κανόνας ἐνστερνιζόμεθα, καὶ ὁλόκληρον τὴν αὐτῶν διαταγὴν καὶ ἀσάλευτον κρατύνομεν, τῶν ἐκτεθέντων ὑπὸ τῶν σαλπίγγων τοῦ Πνεύματος πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν τε ἕξ ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ τῶν τοπικῶς συναθροισθεισῶν ἐπὶ ἐκδόσει τοιούτων διαταγμάτων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν• ἐξ ἑνὸς γὰρ ἅπαντες καὶ τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος αὐγασθέντες, ὥρισαν τὰ συμφέροντα• καὶ οὓς μὲν τῷ ἀναθέματι παραπέμπουσι, καὶ ἡμεῖς ἀναθεματίζομεν, οὓς δὲ τῇ καθαιρέσει, καὶ ἡμεῖς καθαιροῦμεν, οὓς δὲ τῷ ἀφορισμῷ, καὶ ἡμεῖς ἀφορίζομεν, οὓς δὲ ἐπιτιμίῳ παραδιδόασι, καὶ ἡμεῖς ὡσαύτως ὑποβάλλομεν». Β. Ἐξ ἄλλων ἐγκρίτων Συνόδων Σύνοδος ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει τοῦ ἔτους 920 ἐπὶ Ἁγίου Νικολάου Α΄ ΚΠόλεως τοῦ Μυστικοῦ («Τόμος Ἑνώσεως») Ἔκθεσις ἤτοι ἀνάμνησις τῆς γενομένης τῆς Ἐκκλησίας ἑνώσεως ἐπὶ Κωνσταντίνου καὶ Ρωμανοῦ, τοῦ μὲν βασιλεύοντος, τοῦ δὲ τὸ τηνικαῦτα τῷ τοῦ βασιλεοπάτορος ἀξιώματι διαπρέποντος, ἐν Nicholas I, Patriarch of Constantinople, Miscellaneous Writings, ἐκδίδει L.G. Westerink, Corpus Fontium Historiae Byzantinae, Series Washingtonensis 20, ἐκδ. Dumbarton Oaks, Washington D.C. 1981, σελ. 83. «Τοῖς ἐν καταφρονήσει τιθεμένοις τοὺς ἱεροὺς καὶ θείους Κανόνας τῶν ἱερῶν Πατέρων ἡμῶν, οἳ καὶ τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν ὑπερείδουσι καὶ ὅλην τὴν χριστιανικὴν πολιτείαν κοσμοῦντες πρὸς θείαν ὁδηγοῦσιν εὐλάβειαν, ἀνάθεμα». Ἀποκρίσεις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότας (1716/1725), Ἀπόκρισις α΄[τῶν τρίτων], ἐν Πρωτοπρ. ΙΩ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2009[4], σελ. 413-415. «Οὐ γὰρ ἀνεχόμεθα τὰ καλῶς καὶ δικαίως καὶ ὡς ἔδοξε τῷ ἁγίῳ Πνεύματι διορισθέντα καὶ νομοθετηθέντα καὶ κανονισθέντα ὑπὸ πνευματοφόρων καὶ ἁγίων ἀνδρῶν συνοδικῶς καὶ συμψήφως ἢ ἀθετῆσαι ἢ ἀλλοιῶσαι ἢ ἀποβάλλεσθαι, καὶ ἕτερα ἀντινομοθετῆσαι γεννήματα τῆς καρδίας ἡμῶν, καὶ οὐ κατ’ ἐπίπνοιαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καὶ ταῦτα μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς ἀντικείμενα ὄντα, μᾶλλον δὲ καὶ συνάδοντα. Τοὺς γὰρ τῶν προγεγενημένων ἱερῶν καὶ ἁγίων ἑπτὰ Συνόδων καὶ τῶν τοπικῶν, τῶν ἐν τῇ Ἀνατολῇ δηλονότι συγκεκροτημένων (ἀπὸ τῶν χρόνων τῶν Ἀποστόλων μέχρι τοῦ χρόνου καθ΄ ὃν ἐβασίλευσεν ἐν Κων/λει Βασίλειος ὁ Πορφυρογέννητος), θεσμοὺς καὶ κανόνας, ὡς αὐτὰ τὰ ἅγια εὐαγγέλια δεχόμεθα, κατὰ τὸν β΄ τῆς ς΄ ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς Συνόδου κανόνα, καὶ τὴν γ΄διάταξιν τοῦ β΄ τίτλου τῶν Νεαρῶν, ἐν ᾗ εὑρίσκομεν, ὅτι δεῖ τοὺς κανόνας τῶν ἑπτὰ Συνόδων καὶ τὰ δόγματα κρατεῖν ὡς τάς θείας Γραφάς. Αὕτη ἐστὶν ρλα΄ νεαρά Ἰουστινιάνειος, κειμένη ἐν βιβλίῳ ε΄τῶν Βασιλικῶν, τίτλῳ β΄ διατάξει ιβ΄, ὅτι οἱ τοῖς κανόσιν ἐναντιούμενοι πνευματικοὶ [μᾶλλον: πραγματικοὶ] τύποι ἄκυροί εἰσι. Δῆλον δὲ καὶ διατί τοὺς τῶν ἱερῶν Συνόδων κανόνας ὡς τὰς θείας δεχόμεθα Γραφάς, ὅτι θεοφόρων ἀνδρῶν θεσμοί εἰσιν, οὓς ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὡς καὶ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Προφήτας, οὕτω καὶ τοὺς διδασκάλους, καθὼς ὁ θεῖος Ἀπόστολος διδάσκει (Α΄ Κορ. 12, 28), οἳ καὶ θείῳ Πνεύματι ἐμπνευσθέντες ἐθέσπισαν τοὺς τοιούτους κανόνας, ἵν’ ἔχωμεν αὐτοὺς ὡς λύχνους φαίνοντας ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ (Β΄ Πέτρου 1, 19), καθὰ καὶ τὰς θείας Γραφάς. Τὸ γὰρ διὰ τῶν Ἀποστόλων, ὡς προείρηται, λαλῆσαν ἅγιον Πνεῦμα, τὸ αὐτὸ καὶ διὰ τῶν θεοφόρων Πατέρων λελάληκε, καὶ οὐχ ἕτερον. Τοῦτο, ὅ φαμεν, καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος ἀπεφήνατο εἰπών• «ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ» (Λουκ. 10, 16), καὶ τὰ ἑξῆς. Τίνι οὖν λόγῳ τολμήσωμεν ἡμεῖς αὐθαδῶς καὶ ἀνυποστόλως ἀθετῆσαι καὶ αὐτὴν τὴν πολλοστὴν τῶν θείων Πατέρων διάταξιν καὶ θεσμοθεσίαν, καὶ ταῦτα μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς ἀντιφθεγγομένην, καὶ μάλιστα τῶν ὅσα περὶ θείων δογμάτων ἀπεφάνθησάν τε καὶ ὁμοφώνως ἐκυρώθησαν; Εἰ δὲ τίς ποτε συγκατάβασις καὶ οἰκονομία ἐγένετο, ἴσως ἐν ὅσοις τρόπῳ συμβουλῆς περὶ ἤθη καὶ τάξεις καὶ συνηθείας μακρὰς ᾠκονομήθη, ἀλλ’ οὐκ ἐν ὅσοις περὶ πίστεως καὶ δογμάτων ὁ λόγος [...] Οὐ γὰρ ἔχει τις ἄδειαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ποιεῖν , ὅπερ ἂν αὐτῷ δόξαι, ἀλλὰ μετὰ συνοδικῆς συνδιασκέψεως ἡ περὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων κρίσις τε καὶ ἀπόφασις γίνεται, ὡσαύτως καὶ συγκατάβασις ἢ καὶ οἰκονομία, εἰ τούτων γένηται χρεία τις ἀναγκαία. Ἐν γὰρ τοῖς θείοις δόγμασιν οὐδαμοῦ χώραν ἔχει ποτὲ οἰκονομία ἢ συγκατάβασις• ταῦτα γὰρ ἀσάλευτά εἰσι, καὶ ὑπὸ πάντων τῶν Ὀρθοδόξων ὡς ἀπαράβατα ἐν πάσῃ εὐλαβείᾳ διαφυλάττονται• καὶ ὁ μικρόν τι τούτων παραβαίνων, ὡς σχισματικὸς καὶ αἱρετικὸς κατακρίνεται καὶ ἀναθεματίζεται, καὶ ἀκοινώνητος παρὰ πᾶσι λογίζεται» . Ἀποκρίσεις τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τοὺς Ἀγγλικανοὺς Ἀνωμότας (1716/1725), Ἀπόκρισις 2α΄, ἐν Πρωτοπρ. ΙΩ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2009[4], σελ. 430. «... τὰ καθ’ ἡμᾶς δόγματα καὶ τὸ φρόνημα τῆς ἡμετέρας Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας πάλαι μὲν ἐξητάσθησαν, ὀρθῶς τε καὶ εὐσεβῶς διωρίσθησαν καὶ διετάχθησαν παρὰ τῶν ἁγίων καὶ οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ μήτε προσθεῖναι τούτοις ἕτερόν τι ἔξεστιν, οὔτε τι ὅλως ἀφαιρῆσαι ἐκ τούτων• καὶ τοῖς βουλομένοις συμφρονῆσαι ἡμῖν ἐν τοῖς θείοις δόγμασι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἀνάγκη ἀκολουθῆσαι καὶ ὑποταγῆναι τοῖς διορισθεῖσι καὶ διαταχθεῖσιν ὑπὸ τῆς ἀρχαιοπαραδότου καὶ πατροπαραδότου καὶ παρὰ τῶν ἁγίων καὶ οἰκουμενικῶν Συνόδων διατάξεως, ἀπὸ τοῦ καιροῦ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν καθ’ ἑξῆς ἐς τόδε θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, μετὰ ἁπλότητος καὶ ὑπακοῆς καὶ ἄνευ τινὸς ἄλλης ἐρεύνης καὶ περιεργείας». Ὁμολογία Πίστεως τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου τοῦ 1727, ἐν Πρωτοπρ. ΙΩ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2009[4], σελ. 490ἑ. «Ἐκλήθημεν δὲ ἄνωθεν οἱ εὐσεβεῖς τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας χριστιανοὶ διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου ἀπό τε τῶν Προφητῶν, ἀπό τε τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀπό τε τῶν Ἀποστόλων, ἀπό τε τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἁπαξαπάντων τῶν ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνηχηθέντων ἁγίων Πατέρων εἰς τὸ πιστεύειν καὶ φρονεῖν ὅσα ἡ καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ διασῴζει μέχρι τοῦδε ἀπαραμείωτα καὶ ἀνόθευτα εἰς τὸ παντελές, εἴτε δόγματα πίστεως, ὅρους τε καὶ κανόνας, εἴτε παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐγγράφους τε καὶ ἀγράφους• ὀφείλομεν ἄρα καὶ περιέπειν ταῦτα πάντα καὶ ἐνστερνίζεσθαι ὅλῃ ψυχῇ, διανοίᾳ τε καὶ προθυμίᾳ, καὶ μηδὲ κεραίαν ἐκ τούτων ἀθετεῖν ἢ μεταποιεῖν ἢ προστιθέναι ἢ ἀφαιρεῖν, ἀλλὰ τὴν εὐθεῖαν βαδίζειν καὶ βασιλικὴν καὶ ἄπταιστον τῆς σωτηρίας ὁδόν, τὴν μήτε εἰς τὰ δεξιὰ μήτε εἰς τὰ ἀριστερὰ κλίνουσαν. Καὶ γὰρ καὶ μικρὰ παρέγκλισις [μᾶλλον: παρέκκλισις] καὶ μεταποίησις ἐν τοῖς περὶ Θεοῦ λόγοις εἰς κρημνὸν φέρει καὶ βάραθρα, καὶ βυθῷ ψυχικῆς ἀπωλείας παραπέμπει τὸν ὁπωσοῦν ἐκτραπέντα τῆς εὐθείας καὶ τῆς ἀληθείας διαμαρτήσαντα». Τῆς ἐν Κων/πόλει Συνόδου τοῦ 1836 ἐγκύκλιος κατὰ τῶν Διαμαρτυρομένων Ἱεραποστόλων, §6, ἐν Πρωτοπρ. ΙΩ. ΡΩΜΑΝΙΔΟΥ, Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β΄, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2009[4], σελ. 515ἑ. «Τὸ Τάγμα αὐτὸ [σ.σ. τὸ Μοναχικὸν] οὔτε ἐμόλυνέ ποτε, κατὰ τοὺς παραλογισμοὺς τῶν ἐναντίων αὐτῶν κακοφρόνων [Προτεσταντῶν], τὴν ὁρατὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ἀείποτε ἐλάμπρυνεν, ἐδόξασεν, ἐκράτυνε καὶ ἐστερέωσεν αὐτὴν καὶ διὰ τοῦ πνευματικοῦ βίου καὶ διὰ τῶν δογματικῶν συγγραμμάτων καὶ ἠθικῶν• αὐτὸ συνεκρότησε τὰς κατὰ καιροὺς συστάσας οἰκουμενικὰς καὶ τοπικὰς Συνόδους• αὐτὸ διετήρησεν ἀκριβῶς τοὺς ἱεροὺς κανόνας, οἵτινες καὶ τὸ δόγμα εὐσεβῶς ὀρθοτομοῦσι, καὶ τὰ ἤθη τῶν χριστιανῶν ῥυθμίζουσι, καὶ εἰς τὴν κατὰ Θεὸν πολιτείαν ὁδηγοῦσιν• αὐτὸ ἀπ’ ἀρχῆς ἀντέστη καὶ κατεπολέμησε καὶ τῇ πανσθενεῖ δυνάμει τοῦ Κυρίου κατεπάλαισε τὰ διάφορα συστήματα τῶν ἑλληνιστῶν καὶ τοὺς κακοδόξους αἱρεσιάρχας». Γ. Ἐκ τῶν Ἁγίων Πατέρων Ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει συνόδου τοῦ 869 κατὰ τοῦ Μεγάλου Φωτίου (κατὰ Λατίνους η΄ οἰκουμενικῆς), Πρᾶξις ΣΤ΄, Mansi 16, 348 D.E. «Ζαχαρίας ὁ παρὰ Φωτίου χειροτονηθεὶς Καλχηδόνος μητροπολίτης εἶπεν• οἱ κανόνες ἄρχουσι καὶ τῶν πατριαρχῶν. Εἰ γοῦν ἔξω τῶν κανόνων ποιοῦσιν, οὐ στοιχοῦμεν αὐτοῖς. Καὶ γὰρ Μάρκελλον τὸν Ἀγκύρας Ἰούλιος ὁ Ρώμης ἐδέξατο, καὶ ἡ ἐν Σαρδικῇ Σύνοδος• ἀλλ’ ἐκεῖνος μέχρι νῦν ὡς αἱρετικὸς ἀναθεματίζεται. Καὶ τὸν κλαύσιμον Ἀπιάριον δικαιωθέντα παρὰ τῶν προέδρων τῆς Ρώμης ἡ ἐν Ἀφρικῇ σύνοδος οὐκ ἐδικαίωσε. Καὶ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα παραδείγματα εἰσί. Καὶ νῦν εἰ ἐγένετο τὰ γενόμενα κατὰ κανόνας, στοιχοῦμεν αὐτοῖς». Ἁγίου Χρυσοστόμου Εἰς τὴν Γένεσιν 4,2 PG 54, 596 «Ἄρχοντες γὰρ ἀρχόντων εἰσὶν οἱ νόμοι». Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ τὰ μύρια τάλαντα ὀφείλοντος͵ καὶ τὰ ἑκατὸν δηνάρια ἀπαιτοῦντος͵ καὶ ὅτι παντὸς ἁμαρτήματος τὸ μνησικακεῖν χεῖρον 4 PG 51, 23 «Οὐχ οἱ ἔξωθεν δὲ μόνον ἄρχοντες͵ ἀλλὰ καὶ οἱ τῶν Ἐκκλησιῶν προεστῶτες τῆς οἰκείας ἀρχῆς ὑφέξουσι τὸν λόγον• καὶ μάλιστα οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ πλέον τὰς πικρὰς καὶ βαρείας εὐθύνας ὑπέχοντες. Καὶ γὰρ ὁ τοῦ λόγου τὴν διακονίαν ἐγκεχειρισμένος ἐξετασθήσεται μετὰ ἀκριβείας ἐκεῖ͵ εἰ μήτε ὄκνῳ͵ μήτε φθόνῳ παρεῖδέ τι τῶν δεόντων εἰπεῖν͵ καὶ διὰ τῶν ἔργων ἐπέδειξεν͵ ὅτι πάντα διεστείλατο͵ καὶ οὐδὲν ἔκρυψε τῶν συμφερόντων. Πάλιν ὁ τὴν ἐπισκοπὴν λαχὼν͵ ὅσῳ πρὸς μείζονα ὄγκον ἀναβέβηκε͵ τοσούτῳ πλείονα ἀπαιτηθήσεται λόγον͵ οὐχὶ διδασκαλίας μόνον καὶ πενήτων προστασίας͵ ἀλλὰ καὶ χειροτονιῶν δοκιμασίας καὶ μυρίων ἑτέρων». Tοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Διάλεξις τοῦ ἁγίου Μαξίμου σὺν Πύρρῳ, Mansi 10, 757 D.E. «Θαυμάζειν ὕπεστί μοι, πῶς σύνοδον ἀποκαλεῖς τὴν μὴ κατὰ νόμους καὶ κανόνας συνοδικοὺς ἢ θεσμοὺς γενομένην ἐκκλησιαστικούς• οὔτε γὰρ ἐπιστολὴ ἐγκύκλιος κατὰ συναίνεσιν τῶν πατριαρχῶν γέγονεν, οὐ τόπος ἢ ἡμέρα ὑπαντήσεως ὡρίσθη. Οὐχ ὑπαγώγιμός τις ἢ κατήγορος ἦν• συστατικὰς οἱ συνελθόντες οὐκ εἶχον, οὔτε οἱ ἐπίσκοποι ἀπὸ τῶν μητροπολιτῶν, οὔτε οἱ μητροπολῖται ἀπὸ τῶν πατριαρχῶν• οὐκ ἐπιστολαί ἢ τοποτηρηταὶ ἀπὸ τῶν ἄλλων πατριαρχῶν ἐπέμφθησαν. Τίς οὖν λόγου μεμοιραμένος σύνοδον καλεῖν ἀνάσχοιτο τὴν σκανδάλων καὶ διχονοίας ἅπασαν πληρώσασαν τὴν οἰκουμένην; » Τοῦ Ἁγίου Ταρασίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (ἐν τῇ Κατὰ Σιμωνιακῶν πρὸς τὸν Ρώμης Ἀδριανῷ Ἐπιστολῇ αὐτοῦ) ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Πηδάλιον, ἔκδ. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 200313, σελ. 719) «Τούτου ἕνεκεν, οὐχ ὑποστελλόμεθα τοῦ ἀναγγέλλειν τὴν ἀλήθειαν, φυλάττοντες καὶ κρατοῦντες τὰ παρὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν ἀοιδίμων Πατέρων ἡμῶν κανονικῶς ἐκδοθέντα, καὶ εἴ τι τούτων παρεβάθη ὑπό τινων, βδελυττόμεθα». Τοῦ Μεγάλου Φωτίου Πρόλογος εἰς τὸν Νομοκάνονα Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. Α ΄, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Γ. Χαρτοφύλακος, Ἀθήνησιν 1852, σελ. 5. «Πεπεισμένος [εἰμὶ] τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς εὕρημα μὲν καὶ δῶρον εἶναι Θεοῦ, δόγμα δὲ φρονίμων τε καὶ θεοφόρων ἀνθρώπων, ἐπανόρθωμα δὲ τῶν ἑκουσίων, καὶ παρὰ βούλησιν ἁμαρτημάτων, καὶ πολιτείας εὐσεβοῦς τε καὶ πρὸς ἀτελεύτητον ζωὴν ἀγούσης κανόνα». Ἐπιστολὴ τρίτη ἀπολογητικὴ πρὸς τὸν Πάπαν Νικόλαον, ἐν Ἰ. Βαλέτα, Φωτίου Ἐπιστολαὶ, σελ. 163. Παραπομπὴ ἐμμέσως παρὰ Κ. ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, Οἱ ἱεροὶ Κανόνες «στῦλος καὶ ἑδραίωμα» τῆς Ὀρθοδοξίας• ἀπάντησις εἰς τὸν σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Θυατείρων καὶ Μ. Βρεττανίας κ. Ἀθηναγόραν, ἀνάτυπον ἐκ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 1972, σελ. 11. «Ἡ τῶν ἀληθῶν κανόνων φυλακή, σπουδαίῳ μὲν ἐποφείλεται παντί, πολὺ δὲ πλέον τοῖς ἀπ’ εὐθύνην (sic) τὰ τῶν ἄλλων ὑπὸ τῆς Προνοίας ἠξιωμένοις• καὶ τούτων ἔτι μάλιστα τοῖς ἐν αὐτοῖς τούτοις πρωτεύειν λαχοῦσιν. Ὅσῳ γὰρ ὑπερέχουσι, τοσοῦτῳ νομοφυλακεῖν ὀφείλουσι». Τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου Ἐπιστολὴ (24) Θεοκτίστῳ Μαγίστρῳ (PG 99, 985B-D) « [Ἡ Ἐκκλησία] οὐδὲ παρὰ τοὺς κειμένους ὅρους καὶ νόμους πράττειν τι καὶ λέγειν ἀνέχεται• κἂν πολλοὶ πολλαχῶς ποιμένες ἠφρονεύσαντο• ἐπεὶ καὶ συνόδους συνεκρότησαν μεγάλας καὶ παμπληθεῖς, καὶ Ἐκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτοὺς ὠνομάκασι• καὶ ὑπὲρ κανόνων ἐφρόντισαν τῷ δοκεῖν, κατὰ κανόνων τὸ ἀληθὲς κινούμενοι. Τί δὴ θαυμαστὸν εἰ καὶ νῦν πέντε καὶ δέκα τυχὸν ἐπίσκοποι συναχθέντες τὸν ὑπὸ τῶν κανόνων καθῃρημένον κατὰ δύο αἰτίας, ἠθώωσαν, λύσαντες τοῦ ἱερουργεῖν; Σύνοδος τοίνυν, δέσποτα, οὐ τὸ ἁπλῶς συνάγεσθαι ἱεράρχας τε καὶ ἱερεῖς, κἂν πολλοὶ ὦσι. Κρείσσων γάρ, φησιν, εἷς ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ἢ μυρίοι παραβαίνοντες• ἀλλὰ τὸ ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῇ εἰρήνῃ καὶ φυλακῇ τῶν κανόνων• καὶ τὸ δεσμεῖν καὶ λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ’ ὡς δοκεῖ τῇ ἀληθείᾳ, καὶ τῷ κανόνι καὶ τῷ γνώμονι τῆς ἀκριβείας [...] καὶ ἐξουσία τοῖς ἱεράρχαις ἐν οὐδενὶ δέδοται ἐπὶ παραβάσει κανόνος ἢ μόνον στοιχεῖν τὰ δεδογμένα καὶ ἕπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν [...] Οὐκ ἔστιν οὖν, οὐκ ἔστιν, ὦ δέσποτα, οὔτε τὴν καθ' ἡμᾶς ἐκκλησίαν οὔτε ἑτέραν παρὰ τοὺς κειμένους νόμους καὶ κανόνας ποιεῖν τι. Ἐπεί, εἰ τοῦτο δοθείη, κενὸν τὸ εὐαγγέλιον, εἰκῇ οἱ κανόνες, καὶ ἕκαστος κατὰ τὸν καιρὸν τῆς οἰκείας ἀρχιερωσύνης, ἐπειδὴ ἔξεστιν αὐτῷ ὡς δοκεῖ μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ πράσσειν, ἔστω νέος εὐαγγελιστής, ἄλλος ἀπόστολος, ἕτερος νομοθέτης. Ἀλλ' οὐδαμῶς• παραγγελίαν γὰρ ἔχομεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἀποστόλου, παρ' ὃ παρελάβομεν, παρ' ὃ οἱ κανόνες τῶν κατὰ καιροὺς συνόδων καθολικῶν τε καὶ τοπικῶν ἐάν τις δογματίζῃ ἢ προστάσσῃ ποιεῖν ἡμᾶς, ἀπαράδεκτον αὐτὸν ἔχειν μηδὲ λογίζεσθαι αὐτὸν ἐν κλήρῳ ἁγίων• καὶ τὸ δύσφημον παρῆμεν λέγειν, ὃ αὐτὸς εἴρηκεν. Ἐπιστολὴ (25) Νικηφόρῳ Πατριάρχῃ (PG 99, 989Α.) «Ἀλλ' εἰ καὶ ἄλλως ἐν πολλοῖς ἁμαρτήμασιν ὑπάρχομεν, πλὴν ὀρθόδοξοι καὶ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας τρόφιμοι, πᾶσαν αἵρεσιν ἀποβαλλόμενοι καὶ πᾶσαν καθολικὴν καὶ τοπικὴν σύνοδον ἐγκεκριμένην ἀποδεχόμενοι, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὰς παρ' αὐτῶν ἐκφωνηθείσας κανονικὰς διατυπώσεις• μηδὲ γὰρ τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ' ἐξ ἡμισείας, τὸν τὴν πίστιν ὀρθὴν οἰόμενον ἔχειν τοῖς δὲ θείοις κανόσι μὴ ἀπευθυνόμενον». Ἐπιστολὴ (27) Νικήτᾳ Πατρικίῳ (PG 99, 996 Α.) «Νόμοι τοιγαροῦν, ὦ δέσποτα, θεῖοι καὶ κανόνες εἰσὶν οἱ ἄγοντες πάντα τὸν εὐσεβοῦντα, παρ' οὓς οὐκ ἔστιν οὔτε πρόσθεσιν οὔτε ὕφεσιν ποιεῖσθαι». Ἐπιστολὴ (535 ἢ 201) Φιλοθέῳ Κτήτορι (PG 99, 1615 B.C.) «Ἐπεὶ δὲ περὶ τοῦ Θεοῦ τὸ κινούμενον• καὶ τῆς τῶν θείων κανόνων ὁροθεσίας ἡ παράβασις• σύγγνωθι, ἀδελφὲ φίλτατε• οὐχ οἷοι τέ ἐσμεν κατά τε Θεοῦ καὶ ἱερῶν κανόνων ἀποῖσαι κρίσιν• μάλιστα ὅτι ἐν αὐτῷ τούτῳ τῷ παρομοίῳ κεφαλαίῳ ἐν τοῖς προλαβοῦσι χρόνοις πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν ἐθέμεθα [...] Ὥστε, εἰδὼς τὸ ἐπικίνδυνον κρίμα, μὴ παραβιάζου τὴν ταπείνωσιν ἡμῶν• εἰ γὰρ ὑπὲρ τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας καθ' ἑκάστην ἡμέραν εἰς κινδύνους παρατετάγμεθα, πῶς κατὰ τῆς ἀληθείας ἑτεροτρόπως κινηθησόμεθα; Οὐκ ἔχει φύσιν, ὦ δέσποτα, παρὰ τὰ θειωδῶς κεκριμένα τοῖς κανόσι δρᾶσαί τι ἢ εἰπεῖν. Πιστεύομεν δὲ ὅτι καὶ αὐτός, ἓν ζητῶν, τὸ θεῖον θέλημα καὶ τὸ σωτηριῶδες τῆς ψυχῆς σου, συμφήσειας ἡμῖν ἐπὶ τοῖς λελεγμένοις καὶ προσεύξῃ μᾶλλον ἐπερείδεσθαι ἡμᾶς τῷ θείῳ νόμῳ καὶ μὴ προΐεσθαι τὸ οἱονοῦν ἐπὶ παραβάσει ἐντολῆς θεοῦ καὶ κανόνος». Τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (Εἰσαγωγὴ εἰς τὸ Πηδάλιον, ἔκδ. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 200313, σελ. ιστ΄. ιζ΄) «Αὕτη ἡ βίβλος [τὸ Πηδάλιον] εἶναι ἡ μετὰ τὰς ἁγίας Γραφὰς ἁγία Γραφή, ἡ μετὰ τὴν Παλαιὰν καὶ Καινὴν Διαθήκην, διαθήκη. Τὰ μετὰ τὰ πρῶτα καὶ θεόπνευστα λόγια, δεύτερα καὶ θεόπνευστα λόγια. Αὕτη ἐστὶ τὰ αἰώνια ὅρια, ἃ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν, καὶ νόμοι οἱ ὑπάρχοντες εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὑπὲρ πάντας τοὺς ἐξωτερικοὺς καὶ βασιλικοὺς νόμους τῶν Διγέρων, τῶν Ἰνστιτούτων, τῶν Κωδήκων, τῶν Νεαρῶν ὑπερέχοντες. Ἐκείνους μὲν γὰρ βασιλεῖς μόνον ἐξέδωκαν, τούτους δέ, αἱ μὲν Σύνοδοι οἰκουμενικαί τε καὶ τοπικαὶ διὰ Πνεύματος ἁγίου, ὡς εἴπομεν, ἐθέσπισαν, οἱ δὲ βασιλεῖς ἐπεκύρωσαν. Αὕτη ὡς ἀληθῶς ἐστι, καθὼς αὐτὴν ἐπωνομάσαμεν, τὸ Πηδάλιον τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διὰ μέσου τοῦ ὁποίου αὕτη κυβερνωμένη, ἀσφαλῶς τοὺς ἐν αὐτῇ ναύτας καὶ ἐπιβάτας, ἱερωμένους τε λέγω καὶ λαϊκούς, πρὸς τὸν ἀκύμαντον παραπέμπει τῆς ἄνω βασιλείας λιμένα […] Τοιουτοτρόπως ἡ αὐτὴ Τριάς, καὶ τὸν δεύτερον τοῦτον καὶ νοητὸν κόσμον τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατασκευάσασα, μὲ τοὺς ἱεροὺς τούτους καὶ θείους Κανόνας συνέδησεν αὐτὸν καὶ συνέπηξεν. Ἐξ ὧν ἡ τῶν Πατριαρχῶν ἀποτίκτεται εὐταξία, ἡ τῶν Ἀρχιερέων ἁρμονία, ἡ τῶν Ἱερέων κοσμιότης, τῶν διακόνων ἡ σεμνοπρέπεια, τῶν Κληρικῶν ἡ σεβασμιότης, τῶν Μοναχῶν ἡ εὐρυθμία, τῶν Πνευματικῶν Πατέρων ἡ πρὸς διόρθωσιν ἀπαιτουμένη γνῶσις, τῶν βασιλέων ἡ παρὰ πάντων ὀφειλομένη τιμή, καὶ πάντων ἁπλῶς τῶν χριστιανῶν ἡ πρέπουσα χριστιανοῖς διαγωγὴ καὶ κατάστασις, καὶ καθολικῶς εἰπεῖν, ἐκ τῶν ἱερῶν τούτων Κανόνων, ἡ κάτω ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία γίνεται μίμημα καὶ ἐκσφράγισμα τῆς οὐρανίου ἱεραρχίας. Καὶ αἱ δύω ὁμοῦ ἱεραρχίαι ἀποκαθίστανται μία, ἓν μέλος ἀνακρουομένη, ἐναρμόνιόν τε καὶ πάγχορδον. Ἔκβαλε τοὺς κανόνας τῶν στοιχείων ἀπὸ τὴν ὑλικὴν κτίσιν, καὶ παρευθὺς λύεται ἡ τάξις, καὶ λυομένης τῆς τάξεως, ὅλον τὸ πᾶν ἀφανίζεται. Ἔκβαλε καὶ τοὺς ἱεροὺς τούτους κανόνας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ παρευθὺς ἐπεισέρχεται ἡ ἀταξία, καὶ ἐκ τῆς ἀταξίας ἅπασα ἡ ἱερὰ αὐτῆς διακόσμησις ἀφανίζεται […] Μακάριοι ἐστέ, χριστιανοὶ ἀδελφοί, ὅτι διὰ τῆς βίβλου ταύτης ἠξιώθητε νὰ γνωρίσετε τὰ εὐάρεστα τῷ Θεῷ πατρικὰ καὶ συνοδικὰ παραγγέλματα […] εἴτε νάματα οὐράνια θέλει τα ὀνομάσει τινάς, ὡσὰν ὁποῦ διὰ τούτων τὸ πρόσωπον ἅπαν τῆς Ἐκκλησίας ποτίζεται, εἴτε θεμέλια πνευματικά, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα πᾶσα χριστιανικὴ οἰκοδομὴ ἑδράζεται». Τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου, Ἐπιτομὴ εἴτε Συλλογὴ τῶν θείων τῆς Πίστεως δογμάτων, ἐκδ. Καλλινίκου Ἱερομονάχου, Βράιτκοπφ καὶ Ἕμτελ, Λειψία τῆς Σαξωνίας 1806, 42ἑ. «Ὀφείλεται μὲν οὖν ἅπασα καὶ ὅλη ἡ πίστις καὶ τὸ σέβας τῇ οἰκουμενικῇ συνόδῳ ἅτε παριστώσῃ δηλαδὴ τὴν καθολικὴν ἐκκλησίαν, ἧς κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον πολλαχοῦ, κεφαλὴ ἀθάνατος καὶ πάνσοφός ἐστιν ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Δι΄ ὃ καὶ πιστεύομεν, ὅτι τῷ θείῳ αὐτοῦ πνεύματι φωτιζομένῃ, πάντα ὀρθῶς ἀποφαίνεται, καὶ ἀπταίστως, δόγματά τε καὶ κανόνας, καθ΄ οὓς διαβιοῦν ὀφείλομεν ἅπαντες. Ὥστε, συντόμως εἰπεῖν εἴτις μὴ τῇ οἰκουμενικῇ Συνόδῳ πείθεσθαι βούληται, οὗτος τῆς χριστιανικῆς μοίρας τε καὶ ἐλπίδος ἐκπέπτωκε, κατὰ τὴν Δεσποτικὴν ἀπόφασιν, ὅτι ἐάν τῆς ἐκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι, ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης. Ἔστιν οὖν ἡ οἰκουμενικὴ Σύνοδος κριτὴς ὑπέρτατος τῶν ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων, ὡς παριστῶσα τὴν καθόλου ἐκκλησίαν, ἀλλὰ καὶ ἀπάτης ἀνωτέρα, ἐν οἷς ἀποφαίνεται, ὡς ἀμέσως ὑπὸ τοῦ ἁγίου φωτιζομένη πνεύματος. Δι΄ ὅ,τι τοῖς παρ’ αὐτοῖς θεσπίσμασιν οἱ ἁπανταχοῦ Χριστιανοὶ ὡς Θεοῦ λόγοις πείθεσθαι μέλλουσι. Καὶ ὅπερ ὁ μέγας Ἀπόστολος Πέτρος περὶ τῶν προφητῶν ἔφη, ὡς ὑπὸ πνεύματος ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι, τοῦτ’ αὐτὸ καὶ περὶ τῶν οἰκουμενικῶν ἀποφάνσεων, οἱ θεῖοι πατέρες ἡμᾶς διδάσκουσι. Ἐπειδὴ δὲ κριτοῦ ἴδιόν ἐστι, καὶ παιδείαις ὑποβάλλειν τοὺς τῶν νόμων παραβάτας, ἔχει δὴ καὶ τοῦτο τὸ δικαίωμα καὶ ἀξίωμα παρὰ τοῦ οὐρανίου βασιλέως Χριστοῦ, τοῦ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ τὴν ἐξουσίαν παρασχόντος τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ δὴ τοὺς μὴ πειθομένους τῇ ὀρθῇ τῆς ἐκκλησίας Διδασκαλίᾳ, δεσμοῖς ἀλύτοις ὑποβάλλει, καὶ τῷ αἰωνίῳ παραπέμπει ἀναθέματι». Ἁγίου Γρηγορίου Ε΄ Πατριάρχου ΚΠόλεως Ἐμμέσως ἐκ τοῦ κειμένου «Ἔκθεσις ἀπόψεων τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου περὶ τοῦ τρόπου καὶ τῶν μέτρων, δι΄ὧν, συνωδᾷ τῇ 3ῃ Συντακτικῇ Πράξει τῆς 9 Ἰανουαρίου 1974, θὰ ἀποκατασταθῇ ἐν τῷ χώρῳ τῆς Ἁγιωτάτης Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ἡ διασαλευθεῖσα κανονικὴ τάξις» κ.λπ. σελ. 4ἑ. ὑποβληθεῖσα τὴν 4ην Μαρτίου 1974 εἰς τὴν Ἔκτακτον Πολυμελῆ Σύνοδον τοῦ 1974 εὑρισκομένη εἰς τὰ ἀρχεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Εἰς τὸ βιβλίον ΑΘ. ΑΝ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία-Ἱστορία τῶν δομῶν διοικήσεως καὶ ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1984, σελ.89 «Ὅσα μὲν κατὰ τοὺς θείους θεσμοὺς καὶ τοὺς ἱεροὺς καὶ ἀποστολικοὺς καὶ συνοδικοὺς κανόνας τυγχάνει διακυβερνώμενα πολλὴν ἔχουσι τὴν χάριν παρὰ Θεοῦ καὶ κλέος μέγιστον• ὅσα δέ, τοὐναντίον, παραβαίνει τὸν ὅρον, ἐκτρεπόμενα, ἐν τούτοις προφανὴς ἡ ἀκοσμία, κατάδηλος ἡ φθορὰ καὶ ἐπὶ πᾶσιν, ἡ τῶν ψυχῶν ἀπώλεια». Δ. Ἐκ τῶν νομο – κανονικῶν κειμένων τῆς Ρωμηοσύνης (τοῦ “Βυζαντίου”) Ἰουστινιανοῦ Νεαρὰ ρλα΄, Περὶ ἐκκλησιαστικῶν κανόνων καὶ προνομίων Corpus Juris Civilis, τόμ. 3, ἐκδ. Weidmann, Berlin 19682, σελ. 654ἑ. «Θεσπίζομεν τοίνυν τάξιν νόμων ἐπέχειν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς Κανόνας, τοὺς ὑπὸ τῶν ἁγίων τεσσάρων Συνόδων ἐκτεθέντας ἢ βεβαιωθέντας, τοὐτέστι τῆς ἐν Νικαίᾳ τῶν τιη΄ καὶ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει τῶν ἁγίων ρν΄ Πατέρων καὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ πρώτης ἐν ᾗ Νεστόριος κατεκρίθη καὶ τῆς ἐν Καλχηδόνι, καθ΄ ἣν Εὐτυχὴς μετὰ Νεστορίου ἀνεθεματίσθη. Τῶν γὰρ προειρημένων ἁγίων δʹ Συνόδων καὶ τὰ δόγματα καθάπερ τὰς θείας γραφὰς δεχόμεθα καὶ τοὺς κανόνας ὡς νόμους φυλάττομεν». Τῶν Βασιλικῶν, βιβλ. ε΄, τίτλ. γ΄, κεφ. α΄, θέμα α΄ . Παρὰ τῷ Νομοκάνονι τοῦ Μ. Φωτίου, τιτλ. α΄, κεφ. β΄ Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. Α ΄, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Γ. Χαρτοφύλακος, Ἀθήνησιν 1852, σελ. 36ἑ. «Θεσπίζομεν τοίνυν τάξιν νόμων ἐπέχειν τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς Κανόνας, τοὺς ὑπὸ τῶν ἁγίων ἑπτὰ Συνόδων ἐκτεθέντας ἢ βεβαιωθέντας [...] τῶν γὰρ προειρημένων ἁγίων Συνόδων τὰ δόγματα καθάπερ τὰς θείας Γραφὰς δεχόμεθα καὶ τοὺς Κανόνας ὡς νόμους φυλάττομεν». Σημείωσις ἁγίου Νικοδήμου: «διὰ τοῦ “βεβαιωθέντας” δηλοῦνται οἱ Κανόνες τῶν τοπικῶν Συνόδων καὶ τῶν κατὰ μέρος Πατέρων οἱ παρὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων βεβαιωθέντες, κατὰ τὸν Βαλσαμῶνα» (Πηδάλιον, ἐκδ. Παπαδημητρίου, 2003 13, σελ. κ’). Τῶν Νεαρῶν, τίτλ. β’, διάταξις γ΄. Παρὰ τῷ Νομοκάνονι τοῦ Μ. Φωτίου, τίτλ. α΄, κεφ. β΄ Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. Α ΄, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Γ. Χαρτοφύλακος, Ἀθήνησιν 1852, σελ. 36 Ἡ διάταξις αὕτη (ἤτοι αὐτὴ αὕτη ἡ Ἰουστινιάνειος ρλα΄ Νεαρὰ) «τοὺς τῶν ἑπτὰ Συνόδων Κανόνας θέλει κρατεῖν καὶ τὰ δόγματα αὐτῶν ὡς τὰς θείας Γραφάς». Αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Σοφοῦ Τῶν Βασιλικῶν, βιβλ. ε΄, τίτλ. γ΄, κεφ. α΄ (παρὰ τῷ Πηδάλιον, ἐκδ. Παπαδημητρίου, 2003 13, σελ. κ’). «Δέχομαι τὰς ἁγίας ἑπτὰ Οἰκουμενικὰς Συνόδους ὡς τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον». Τοῦ αὐτοῦ, Νεαραὶ Διατάξεις, β΄, PG 107, 428C. «Τῶν ἱερῶν καὶ θείων κανόνων, τῶν τε ἄλλων καὶ ὅσοι περί τε ἱερωσύνης καὶ χειροτονίας ἐπισκόπων ἐθέσπισαν, εἰς τὸ ἄριστόν τε καὶ ἀκριβέστατον ἐκπεφωνημένων, (πῶς δ’ οὐκ ἔμελλον ἀκριβῶς ἐκπεφωνῆσθαι, θείας ἐπιπνοίας ἐν τοῖς φθεγγομένοις ἐνεργούσης;) θαυμάζειν ἔπεισί μοι, πῶς οὐκ εὐλαβήθησάν τινες, ὥσπερ ἐνδεῶς ἐκείνως ἐχόντων τολμᾷν ἑτέρων ἐκθέσει νόμων τοὺς ἱεροὺς καὶ θείους ἀθετεῖν νόμους». Τοῦ Κώδικος, βιβλ. α΄, τίτλ. β΄, διατάξει ιβ΄. Παρὰ τῷ Νομοκάνονι τοῦ Μ. Φωτίου, τίτλ. α΄, κεφ. β΄ Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. Α ΄, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Γ. Χαρτοφύλακος, Ἀθήνησιν 1852, σελ. 36 «Οἱ τοῖς Κανόσιν ἐναντιούμενοι πραγματικοὶ τύποι [δηλ. βασιλικὰ προστάγματα] ἄκυροί εἰσι». Σχόλιον Θεοδώρου Βαλσαμῶνος (Πατριάρχου Ἀντιοχείας, ιβ΄ αἰ.) εἰς τὸ ὡς ἄνω β΄κεφ. τοῦ Νομοκάνονος τοῦ Μ. Φωτίου Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. Α ΄, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Γ. Χαρτοφύλακος, Ἀθήνησιν 1852, σελ. 38 «Ἐπισημείωσαι τὴν παροῦσαν ἑρμηνείαν καὶ ἔχων αὐτὴν ἐπὶ μνήμης λέγε τοὺς Κανόνας ἰσχύειν πλέον τῶν νόμων• οἱ μέν γάρ, ἤγουν οἱ Κανόνες, παρὰ Βασιλέων καὶ ἁγίων Πατέρων ἐκτεθέντες καὶ στηριχθέντες, ὡς αἱ θεῖαι Γραφαὶ δέχονται• οἱ δὲ νόμοι παρὰ Βασιλέων μόνον ἐδέχθησαν ἢ συνετέθησαν, καὶ διὰ τοῦτο οὐ κατισχύουσι τῶν θείων Γραφῶν οὐδὲ τῶν Κανόνων». Ματθαῖος Βλάσταρις (ιδ΄ αἰ.), Σύνταγμα κατὰ στοιχεῖον (στοιχ. μ΄, κεφ. ιε΄) Γ.Α. ΡΑΛΛΗ – Μ. ΠΟΤΛΗ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, τόμ. ΣΤ΄, ἐκ τοῦ Τυπογραφείου της Αὐγῆς, ἐν Ἀθήναις 1859, σελ. 393 «Ἀπὸ τῆς ρλα΄ Ἰουστινιανείου Νεαρᾶς γνοίης ἄν, ὅτι τὰ γινόμενα παρὰ τῶν Κτιτόρων ἐν τοῖς Μοναστηριοίς Τυπικὰ στέργειν ὀφείλουσιν, εἰ μή που τοῖς Κανόσιν ἐναντιοῦνται».