ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΑΣΙΛΕΥΣ

ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ (1920 -1924) ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (1926), Η ΟΠΟΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΟΝ ΕΞΕΔΟΘΗ ΩΣ «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», «ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» & «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ» ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΡΙΜΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΓΑΣΙΑ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ & ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ Ι.ΝΑΟΥ ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ», ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ», ΚΑΙ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ (ΣΟΥΜΕΛΑ) ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ» ΔΙΕΘΥΝΣΙΣ: ΑΝΔΡΕΑ ΣΥΓΓΡΟΥ 55-59, ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ. ΤΕΥΧΟΣ 808 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 (Ε.Η.) Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΤΑΤΣΗΣ Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης και η ελληνική συνείδησή του 3 Νοεμβρίου 2012 Επιστήμες / Ιστορία Πολιτικός Επιστήμων Κωνσταντίνος Χολέβας Σε πολλούς μελετητές προξενεί εντύπωση η ονομασία «βασιλεύς Ρωμαίων», την οποία χρησιμοποιούσαν οι αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως και η ορολογία «Ρωμανία», την οποία συναντούμε σε πολλά έγγραφα της εποχής ως ονομασία του κράτους. Είναι γεγονός ότι η ονομασία «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» είναι μεταγενέστερη και δημιουργήθηκε το 1562 από τον Γερμανό ιστορικό Ιερώνυμο Βολφ. Σήμερα την χρησιμοποιούμε για να γινόμαστε κατανοητοί στους πολλούς. Όμως από σεβασμό προς τις ιστορικές πηγές πρέπει να εξηγούμε στους νεωτέρους ότι οι όροι Ρωμαίος και Ρωμανία αναφέρονται στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη και όχι στην Παλαιά Ρώμη. Άλλωστε στο βυζαντινό κράτος η παιδεία βασιζόταν στον Όμηρο και ουδέποτε εδιδάχθη το λατινικόέπος του Βιργιλίου, η Αινειάδα, που αναφέρεται στην πρεσβυτέρα Ρώμη. Η ελληνική συνείδηση ήταν διαδεδομένη μεταξύ αρχόντων και αρχομένων στο βυζαντινό κράτος ιδίως μετά τον 7ο αιώνα, αν και το κράτος ήταν πολυεθνικό και το συνδετικό στοιχείο ήταν η Ορθοδοξία. Από τα ονόματα Ρωμαίος και Ρωμανία προήλθε και ο όρος Ρωμηός, ο οποίος στην νεώτερη ιστορία μας σημαίνει υπό ευρεία έννοια κάθε Ορθόδοξο και υπό στενή έννοια τον Έλληνα. Για να ξεκαθαρίσουμε το θέμα της ελληνικής συνειδήσεως των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, ιδιαιτέρως δε κατά τους τελευταίους αιώνες, καλόν είναι να μελετήσουμε ένα εκπληκτικό κείμενο ελληνορθοδόξου αξιοπρεπείας και πατριωτικής παρρησίας γραμμένο από τον Αυτοκράτορα της Νικαίας Ιωάννη Γ Δούκα Βατάτζη και απευθυνόμενο στον Πάπα Γρηγόριο Θ . Όπως γνωρίζουμε μετά την Δ Σταυροφορία και την επιβολή της Λατινοκρατίας στον χώρο του Ελληνισμού (1204) η αυτοκρατορία της Νικαίας με έδρα τη Νίκαια της Μικράς Ασίας υπήρξε ένα από τα ελεύθερα ελληνικά κράτη απ’ όπου προήλθε και η εκδίωξη των Φράγκων από την Κωνσταντινούπολη το 1261. Ο Ιωάννης Βατάτζης βασίλευσε από το 1222 έως το 1254 διαδεχόμενος τον πεθερό του Θεόδωρο Λάσκαρι, τον ποιητή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Ο Ιωάννης Βατάτζης γεννήθηκε το 1193 στο Διδυμότειχο της Θράκης και σήμερα τιμάται από την Ιερά Μητρόπολη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου ως τοπικός Άγιος (4 Νοεμβρίου, ημέρα του θανάτου του το 1254). Λόγω της βαθυτάτης πίστεώς του και της φιλανθρώπου και ελεήμονος πολιτείας του κατετάγη μετά την κοίμησή του στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας και ονομάσθηκε Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ο Ελεήμων. Ως Αυτοκράτωρ της Νικαίας ο Ιωάννης Βατάτζης εργάσθηκε για την ανακατάληψη των ελληνικών εδαφών και πολέμησε κατά των Φράγκων Σταυροφόρων και κατά των Τούρκων του Ικονίου. Καλλιέργησε την μελέτη των ελληνικών γραμμάτων, είχε δε και ο ίδιος στερεά κλασσική παιδεία και ελληνική συνείδηση. Το συγκλονιστικό κείμενο, το οποίο διαφωτίζει την ελληνική και ορθόδοξη συνείδηση των «Ρωμαίων βασιλέων», διασώζει ο αείμνηστος καθηγητής της Ιστορίας Απόστολος Βακαλόπουλος (1) και έχει τίτλο «Του αοιδίμου βασιλέως κυρού Ιωάννου του Δούκα προς τον τε (γράφε ίσως τον τότε) Πάπαν Γρηγόριον». Ο Βακαλόπουλος γράφει στον Πρόλογό του: «Η παρατιθέμενη επιστολή του Ιωάννου Γ. Βατάτζη (1222-1254) προς τον πάπα Γρηγόριο Θ (1227-1241) είναι πολύ χαρακτηριστική για τις ιδέες που επικρατούν στους βασιλείς της Νίκαιας μετά το 1204. Έντονη είναι η ελληνολατρία και η εθνική ελληνική συνείδησή τους, που βαθμιαία ταυτίζεται με την Ορθοδοξία. …. Εδώ παρατηρούμε καθαρά πως γεννιούνται και δρουν οι πολιτικές εκείνες αντιλήψεις, που αποβλέπουν στην απελευθέρωση των σκλαβωμένων ελληνικών χωρών, και οι οποίες προσαρμοσμένες επιζούν επί Τουρκοκρατίας μέσα σε νέες συνθήκες. Και τελικά πως διαμορφώνουν το περιεχόμενο της λεγόμενης Μεγάλης Ιδέας». Το κείμενο ξεκινά με την έκπληξη του Βατάτζη πως τόλμησε ο Πάπας να του ζητήσει να παύσει να διεκδικεί την Κωνσταντινούπολη από τον Φράγκο ηγεμόνα , ο οποίος την κατέχει από το 1204. Γράφει με ελληνική αξιοπρέπεια και διπλωματική ειρωνεία ο Βατάτζης, αφού προσδιορίσει στη αρχή ποιός είναι ο γράφων: «Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων ο Δούκας τω αγιωτάτω πάπα της πρεσβυτέρας Ρώμης Γρηγορίω σωτηρίας και ευχών αίτησιν». Αποδίδουμε στην νεοελληνική ορισμένα από τα κυριώτερα σημεία της επιστολής: «Εγώ ως βασιλεύς θεωρώ άτοπα τα όσα μου γράφεις και δεν ήθελα να πιστεύσω ότι είναι δικό σου το γράμμα, αλλά αποτέλεσμα της απελπισίας κάποιου που βρίσκεται κοντά σου, και ο οποίος έχει την ψυχή του γεμάτη κακότητα και αυθάδεια. Η αγιότητά σου κοσμείται από φρόνηση και διαφέρει από τους πολλούς ως προς την σωστή κρίση. Γι’ αυτό δυσκολεύθηκα πολύ να πιστεύσω ότι είναι δικό σου το γράμμα αν και έχει σταλεί προς εμέ.» Αξίζει να θαυμάσουμε την έλλειψη δουλικότητος του Βατάτζη προς τον Πάπα αν και την εποχή εκείνη οι Έλληνες της Νικαίας ήσαν οι αδύναμοι και ο Πάπας ήταν η υπερδύναμη τηρουμένων των αναλογιών. Και συνεχίζει ο Ιωάννης Βατάτζης διατρανώνοντας την εθνική συνείδησή του: «Γράφεις στο γράμμα σου ότι στο δικό μας γένος των Ελλήνων η σοφία βασιλεύει…… Ότι, λοιπόν, από το δικό μας γένος άνθησε η σοφία και τα αγαθά της και διεδόθησαν στους άλλους λαούς, αυτό είναι αληθινό. Αλλά πως συμβαίνει να αγνοείς, η αν δεν το αγνοείς πως και το απεσιώπησες, ότι μαζί με την βασιλεύουσα Πόλη και η βασιλεία σε αυτόν τον κόσμο κληροδοτήθηκε στο δικό μας γένος από τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος εδέχθη την κλήση από τον Χριστό και κυβέρνησε με σεμνότητα και τιμιότητα; Υπάρχει μήπως κανείς που αγνοεί ότι η κληρονομιά της δικής του διαδοχής (σ.σ. του Μ. Κωνσταντίνου) πέρασε στο δικό μας γένος και εμείς είμαστε οι κληρονόμοι και διάδοχοί του; Απαιτείς να μην αγνοούμε τα προνόμιά σου. Και εμείς έχουμε την αντίστοιχη απαίτηση να δεις και να αναγνωρίσεις το δίκαιό μας όσον αφορά την εξουσία μας στο κράτος της Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο αρχίζει από των χρόνων του Μεγάλου Κωνσταντίνου και … έζησε επί χίλια χρόνια ώστε έφθασε μέχρι και την δική μας βασιλεία. Οι γενάρχες της βασιλείας μου, από τις οικογένειες των Δουκών και των Κομνηνών, για να μην αναφέρω τους άλλους, κατάγονται από ελληνικά γένη. Αυτοί λοιπόν οι ομοεθνείς μου επί πολλούς αιώνες κατείχαν την εξουσία στην Κωνσταντινούπολη. Και αυτούς η Εκκλησία της Ρώμης και οι προϊστάμενοί της τους αποκαλούσαν Αυτοκράτορες Ρωμαίων… Διαβεβαιούμε δε την αγιότητά σου και όλους τους Χριστιανούς ότι ουδέποτε θα παύσουμε να αγωνιζόμαστε και να πολεμούμε κατά των κατακτητών της Κωνσταντινουπόλεως. Θα ασεβούσαμε και προς τους νόμους της φύσεως και προς τους θεσμούς της πατρίδος και προς τους τάφους των πατέρων μας και προς τους ιερούς ναούς του Θεού, εάν δεν αγωνιζόμασταν γι’ αυτά με όλη μας την δύναμη… Έχουμε μαζί μας τον δίκαιο Θεό, ο οποίος βοηθεί τους αδικουμένους και αντιτάσσεται στους αδικούντας…». Ένας «βασιλεύς Ρωμαίων», ο Ιωάννης Βατάτζης μας άφησε ένα εξαιρετικό γραπτό μνημείο ελληνορθόδοξης αυτοσυνειδησίας. Τέτοια κείμενα αξίζει να διδάσκουμε στους νέους μας. Ας έχουμε την ευλογία του ευλαβούς Χριστιανού και πατριώτο Αγίου Ιωάννου Γ Δούκα Βατάτζη (2). Σημειώσεις: (1) Απ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Α´ τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53. (2) Το Συναξάρι του Βατάτζη ως Αγίου έχει συγγράψει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον δίτομο Συναξαριστή του. Ο ίδιος συνέθεσε και την Ακολουθία του Αγίου Ιωάννου Βατάτζη. Στο Διδυμότειχο υπάρχει καινούργιος Ιερός Ναός στο όνομα του Αγίου Αυτοκράτορος και η Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου οργανώνει κάθε χρόνο τα «Βατάτζεια» με επίκεντρο την εορτή του Αγίου στις 4 Νοεμβρίου. Διά την Διαδικτυακή Εφημερίδα «Κήρυξ των Ορθοδόξων» Ἐλάχιστος πρός Κύριον εὐχέτης + Ὁ Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ, ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ (ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ) ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας λέγει ότι πρέπει να εξομολογούμεθα αποφασιστικά. «Πάρε μπροστά στον πνευματικό μία σταθερή και βεβαία απόφαση, ότι με την βοήθεια της θείας χάριτος προτιμάς χίλιες φορές καλύτερα να αποθάνης, παρά να αμαρτήσης πλέον με την θέλησή σου, διότι όσοι δεν πάρουν τέτοια απόφαση, το ένα πόδι το έχουν στον πνευματικό και το άλλο στην αμαρτία. Εξομολογούνται με το στόμα και με την καρδιά μελετούν πάλι να κάνουν αμαρτία. Μοιάζουν με τον σκύλο, που αφού ξεράση, γυρίζει πάλι στο ίδιο ξέρασμα· και με τον χοίρο, που αφού πλυθή, κυλιέται πάλι στον πρώτο βούρκο, όπως λέγει ο Άγιος Πέτρος». Ένας Γέροντας έβλεπε τις ψυχές να κατεβαίνουν στον Άδη, όπως κατεβαίνουν οι νιφάδες του χιονιού στην γη το χειμώνα. Και αυτό όχι γιατί δεν εξομολογούνται, αλλά γιατί δεν εξομολογούνται με απόφαση να μη ξαναμαρτήσουν. Γι’ αυτό και ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι δεν ωφελείται από την εξομολόγηση εκείνος, που λέγει μόνον πως αμάρτησε, αλλά επιμένει στην αμαρτία και δεν την μισεί. Απόφαση λοιπόν χρειάζεται και θάρρος στην αγάπη του Θεού. Ρώτησε ένας στρατιωτικός τον Όσιο Μιώδ. – Πάτερ μου, δέχεται άραγε ο Θεός την μετάνοια του αμαρτωλού; Ο Γέροντας, αφού τον συμβούλευσε με πολλά διδακτικά λόγια κάποια στιγμή τον ρώτησε. – Πες μου, αγαπητέ, εάν σχισθή το στρατιωτικό χιτώνιό σου το πετάς; – Όχι, απάντησε ο στρατιωτικός το ράβω, και πάλι το χρησιμοποιώ. Τότε του λέγει ο Όσιος. – Εάν εσύ λυπάσαι το χιτώνιό σου, ο Θεός δεν θα λυπηθή το πλάσμα του; Επίσης αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος το εξής διδακτικό γεγονός. Ένας νέος είχε ερωτευθή μία πόρνη. Αφού τον μάλωσαν πολύ οι συγγενείς του, απεφάσισε να διακόψη μαζί της και να πάη να εξομολογηθή. Πράγματι έγραψε σε ένα χαρτί τις αμαρτίες του και ξεκίνησε να πάη. Όμως πηγαίνοντας για την εξομολόγηση έτυχε να περάση από έξω από το καταραμένο σπίτι της πόρνης. Δεν άντεξε στον πειρασμό και μπήκε πάλι μέσα και μαζί με τις παλαιές αμαρτίες πρόσθεσε και μια ακόμη. Καθώς λοιπόν βρισκόταν μέσα στο κακό αυτό σπίτι μπαίνει μέσα κάποιος άλλος συνεραστής και αγαπητικός της αυτής πόρνης, ο οποίος όταν τον είδε εκεί θύμωσε πάρα πολύ και κτυπώντάς τον τον σκότωσε. Όταν τον πήραν οι άνθρωποι, για να τον ενταφιάσουν βρήκαν και το χαρτί με γραμμένες τις αμαρτίες του, που είχε γράψει, για να εξομολογηθή, αλλά ω ελεεινός θάνατος! ω ελπίδες ψεύτικες! ω λογισμός πεπλανημένος του δυστυχισμένου τούτου νέου! Ο μακαριστός άγιος γέροντας π. Ιάκωβος Τσαλίκης ήταν στην εξομολόγηση πολύ επιεικής χωρίς όμως και να παραβαίνη τους Κανόνες. Έλεγε: «Αν σε μια κοπέλλα που έκανε, ας πούμε, έκτρωση και μόλις εξομολογηθεί την αμαρτία της εγώ ως πνευματικός της πω ότι είναι φόνισσα, ότι δολοφόνησε το παιδί της και ότι εφτά χρόνια δε θα κοινωνήση και κατόπιν τη βγάλω από το εξομολογητήριο, τι συνέπειες θα έχουν όλα αυτά για την ψυχή της; Ενώ αν της μιλήσω με αγάπη και στοργή, λέγοντάς της «Παιδί μου, δεν είναι σωστό αυτό που έκανες, είναι αμαρτία» και δεν της βάλω αμέσως κανόνα, αλλά τη συμβουλέψω και την ξαναδώ σε δεκαπέντε ημέρες η ένα μήνα σιγά – σιγά θα τακτοποιηθή η ψυχή της. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να φεύγη από την Εκκλησία πληγωμένος, αλλά θεραπευμένος. Εγώ, πάτερ μου, δε μισώ τον άνθρωπο αλλά την αμαρτία». Ήταν επιεικής στους κανόνες που έβαζε. Το πόσο συνέπασχε με τους εξομολογούμενους αδελφούς φαίνεται από τους παρακάτω λόγους του. «Εγώ, πάτερ μου, συμπάσχω με τον άνθρωπο που εξομολογείται. Πονάω μαζί του. Πονάω και κλαίω για τον εξομολογούμενο. Παρακάλεσα τον Άγιο Δαβίδ μετά την εξομολόγηση να ξεχνάω όσα δε χρειάζονται και να θυμάμαι αυτά που πρέπει, για να προσεύχωμαι. Γιατί κάνω προσευχή για τους εξομολογούμενους. Και ανησυχώ και τους περιμένω να ξανάρθουν». Έλεγε ο Γέροντας: «Όταν εξομολογώ, πάτερ μου, τους Χριστιανούς και δε βλέπω μετάνοια σε ορισμένους από αυτούς δε διαβάζω συγχωρητική ευχή, γιατί δεν έχω το δικαίωμα εφ’ όσον λείπει η μετάνοια». Ο Γέροντας, λοιπόν, ενδιαφερόταν για το «έσωθεν του ποτηρίου». Όταν καμιά φορά χωρίς εσωτερική διάθεση υπακοής του λέγαμε ένα τυπικό «Νάναι ευλογημένο», έλεγε ο Γέροντας: «Πάτερ μου, θα κάνης υπακοή η έτσι απλώς λες «νάναι ευλογημένο» χωρίς να το πιστεύης;». Για την Εκκλησία σχεδόν καθημερινά έλεγε: «Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την παρηγοριά, την ελπίδα και τη σωτηρία της ψυχής μας». Τονίζοντας την αξία της ψυχικής μας καθαρότητος κατά τη Θεία Κοινωνία έλεγε: «Χωρίς την ψυχή μας καθαρή δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία». Για το μεγάλο δώρο του Θεού, το μεγάλο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως έλεγε: «Να μη διστάζετε, να μη ντρέπεστε· ο,τι κι αν κάνατε, την πιο μεγάλη αμαρτία έχει την εξουσία ο πνευματικός απ’ τον ίδιο το Δεσπότη Χριστό και τους Αποστόλους με το πετραχηλάκι του –τι αξία έχουν τα ιερά που φοράμε! – να τη συγχωρήση. Ο,τι συγχωρεί ο πνευματικός, το συγχωρεί ταυτόχρονα κι ο Θεός στον Ουρανό, ο,τι δε συγχωρήσει μένει ασυγχώρητο».

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ

Η αθεΐα, η απιστία ταλαιπωρούν, λυπούν, «αγχώνουν», θλίβουν τον σημερινόν άνθρωπον. Κάποτε ένας εξαίρετος χειρούργος γιατρός κληρονομεί μια μεγάλη κλινική από τον πατέρα του, καλοπαντρεύεται με μια ενάρετη χριστιανή και δημιουργεί μια ωραία οικογένεια. Σύντομα τρία παιδάκια συμπληρώνουν την χαρά του. Όλα τα καλά γύρω του: Χρήματα, κλινική, παιδιά, τα πάντα! Η γυναίκα του, αληθινό διαμάντι αρετής , ταπεινή, γλυκομίλητη, ευσεβέστατη. Το σπίτι τους σχεδόν καθημερινά, μυρίζει λιβάνι, γιατί η κυρά Μαρία συχνά θυμιατίζει, όταν ανάβει κάθε βράδυ το καντηλάκι της. Τα τρία παιδιά τους, δυό αγόρια, κι ένα κορίτσι, προοδεύουν καταπληκτικά στα γράμματα , στις ξένες γλώσσες, στη μουσική (όλα μαθαίνουν πιάνο) , στην αρετή. Η ευσεβέστατη Μαρία, τα οδηγεί στα Κατηχητικά, στην Εκκλησία, στο Χριστό, στις Χ.Μ.Ο. ( Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες ) . Ο γιατρός, ο κ. Παναγόπουλος Νικόλαος κολυμπά μέσα σε πλούσια υλικά αγαθά. Όμως πάντα είναι άκεφος, δύσθυμος, παραπονούμενος! Πότε του φταίει το ένα, πότε το άλλο. Πάντα βρίσκει κάτι να δικαιολογήσει τη μεγάλη στενοχώρια του. Κάποια μέρα φωνάζει έναν παλιό, παιδικό του φίλο, θεολόγο, και του εξομολογείται: - Βρε Παναγιώτη, όλα τα καλά του Θεού τα ‘χω! Δεν μου λείπει τίποτε! Ένα δεν έχω: γαλήνη, χαρά, ευτυχία. Δεν μπορώ να κοιμηθώ ήρεμα τα βράδυα. Βλέπω τρομερά όνειρα, στριφογυρίζω άυπνος στο κρεβάτι μου! - Με τη χριστιανική πίστη πώς τα πάμε; - Θα σου μιλήσω «ξεκάθαρα», ντόμπρα! Δεν πιστεύω στο Θεό! Είμαι άθεος! Ίσως φταίει η Γερμανία, όπου σπούδασα, ίσως ο … Καζαντζάκης ! Έχω διαβάσει , Παναγιώτη μου, πολλά έργα του. Μια σκέψη είναι στο μυαλό μου: η θρησκεία είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα . Θεός δεν υπάρχει! - Αγαπητέ Νίκο, μήπως εδώ κρύβεται η αιτία της λύπης σου; Μήπως δεν έχεις γερά στηρίγματα στη ζωή σου; Ο Πασκάλ, ο μεγάλος εφευρέτης, τον ξέρεις, λέγει: «Επειδή έχω μελετήσει αρκετά, έχω πίστη χωρικού, αν μελετήσω περισσότερο θα ‘ χω πίστη χωρικής». Αρκετοί επιστήμονες ομολογούν δημόσια την πίστη τους. Η χριστιανική πίστη, η λατρεία, η προσευχή, η συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας είναι ουρανόσταλτα δώρα, χαρίζονται από τον Θεό σ’ όλους τους ανθρώπους, για να έχουν χαρά μόνιμη. - Τότε, αγαπητέ Παναγιώτη, γιατί δεν τα δίνει και σε μένα; Γιατί ζω μέσα στο σκοτάδι, στη λύπη; - Εσύ τα ζήτησες; Το Ευαγγέλιο , που δεν διαβάζεις, γράφει: «Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν». Εσύ, έχεις ζητήσει ποτέ σου τα δώρα του Θεού; - Όταν ήμουν στο Δημοτικό, η μακαρίτισσα η μητέρα μου μ’ έστελνε στο Κατηχητικό και τότε πίστευα αρκετά. Τώρα δεν πιστεύω τίποτε. «Δεν υπάρχει Θεός, αλλά ύλη», , λέγει ο Μπύχνερ. Ο Καζαντζάκης δεν πιστεύει σε τίποτε, είναι ελεύθερος! Έτσι και γω, δεν παραδέχομαι ότι υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη! - Η απιστία, Νίκο, γεννά ό,τι υπάρχει μέσα σου. Θέλεις να φύγει η λύπη σου; - Αν θέλω λέει; Πάρα πολύ!!! - Η λύση πανεύκολη. Ονομάζεται Εξομολόγηση! - Α! Παναγιώτη! Εγώ δεν έχω καμιά σχέση με παπάδες, ούτε θέλω να ‘χω. Όλοι τους είναι «ζήτουλες», «τσαρλατάνοι», εκμεταλλευτές του κόσμου! Ζουν με την αφέλεια των πολλών! - Τότε μείνε μοναχός σου, για να ροκανίζει η λύπη το εσωτερικό σου! - Ένα λεπτό, Παναγιώτη! Εσύ πιστεύεις ότι, αν εξομολογηθώ, θα ηρεμήσω; - Απόλυτα! Εκατό τοις εκατό! - Είσαι σίγουρος; - Άκου, προσεκτικά! Όσοι εξομολογούνται ειλικρινά, βρίσκουν λύτρωση, χαρά, γαλήνη. Η εξομολόγηση είναι Μυστήριο μεγάλο, ωφελιμώτατο, γιατί το πανάγιο Πνεύμα απομακρύνει όλες τις ενοχές , δροσίζει απαλά κάθε φλεγόμενη καρδιά! - Διστάζω, Παναγιώτη. Εγώ δεν πιστεύω. Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ μου. Αλλά και να ‘θελα, πάλι δεν μπορώ. - Γιατί Νίκο μου; - Να, εγώ «κοτζάμ γιατρός» κλινικάρχης, ντρέπομαι να πω τ’ αμαρτήματά μου! Ντρέπομαι! Αλλά και να νικήσω τη ντροπή μου, πάλι δεν θα το αποφασίσω! Ξέρεις γιατί; - Όχι! - Ποιος με βεβαιώνει ότι ο παπάς δεν θ’ ανοίξει το στόμα του και δεν θα πει παντού τα δικά μου; - Άκου Νίκο, εγώ εξομολογούμαι σε κάποιο γέροντα πνευματικό, τον π. Κωνσταντίνο, στον άγιο Γεώργιο Καρύτση. Είναι θεολόγος και τάφος. Θέλεις να πάμε; - Τι να πω Παναγιώτη; - Ό,τι σε φωτίσει ο Θεός! Αν πεις ό,τι βαραίνει την ψυχή σου, θα φύγει το βάρος, θα κοιμάσαι σαν παιδάκι! - Καλά, θα το σκεφτώ. Ο θεολόγος αναχωρεί ήρεμος από την κλινική . Αμέσως αρχίζει διάλογο θερμό με τον ουρανό. - Ω! Χριστέ μου, φώτισε το πλανεμένο πρόβατό Σου! Λασπόνερα πολλά έχουν σκεπάσει την πίστη, την ευσέβεια. Φώτισέ τον, οδήγησέ τον στη μάντρα Σου, για να δοξάζει το άγιο όνομά Σου. Η προσευχή για τον άλλο κάνει θαύματα! Σε μερικές μέρες, ο καλός θεολόγος παίρνει ένα χαρούμενο τηλεφώνημα: - Παναγιώτη, εξωμολογήθηκα! Έχεις απόλυτο δίκιο, φίλε μου! Γαλήνεψα, ηρέμησα, τώρα είμαι χαρούμενος. Τώρα κοιμάμαι , σαν παιδάκι, όπως το είπες! Σ’ ευχαριστώ, Παναγιώτη, γιατί άνοιξες τα μάτια μου! Ω! ουρανόσταλτη, ατίμητη μάνα! Εσύ έκρυψες στην καρδιά του γιατρού τα πρώτα χριστιανικά σπέρματα. Αυτά βλάστησαν ύστερα από πολλά χρόνια! Γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, σπέρνετε χριστιανικούς σπόρους στις ψυχές των παιδιών , εγγονών σας. Ουδέποτε τα χριστιανικά λόγια πηγαίνουν χαμένα! Όσοι εξομολογείσθε, όσοι πίνετε ολόδροσα, γάργαρα νερά, οδηγείστε κάποιον γνωστό φίλο σας στη βρυσομάνα, που λέγεται εξομολόγηση! Πηγή: «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΩΦΕΛΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ» ΤΕΥΧΟΣ 8ΟΝ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Η ΑΓΙΑ ΚΥΡΑΝΝΑ Η ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ

Αγία Κυράννα η Νεομάρτυς Ημερομηνία εορτής: 28/02/2018 Kυράννα παθών, και βασάνων κυρία, Φανείσ’ απήλθε προς Kύριον Kυρίων. Βιογραφία Η Αγία νεομάρτυς Κυράννα γεννήθηκε στο χωριό Αβυσσώκα ή Βυρσόκα, στη σημερινή Όσσα της Θεσσαλονίκης, από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους. Στο Μαρτύριό της αναφέρεται ότι ήταν εξαιρετικά όμορφη. Αυτή η εξωτερική ομορφιά της Κυράννας, που δεν ήταν τίποτε άλλο από το αντικατόπτρισμα της εσωτερικής της ωραιότητας, αποτέλεσε και την αφορμή να οδηγηθεί στο μαρτύριο, καθώς κάποιος γενίτσαρος, εισπράκτορας των φόρων στο χωριό της Κυράννας, που την ερωτεύθηκε, προσπάθησε επανειλημμένα με κολακείες και δώρα να την ελκύσει και να την πείσει να αλλαξοπιστήσει, για να τη νυμφευθεί. Επειδή όμως η Κυράννα δεν αποδεχόταν τις κολακείες, ούτε πολύ περισσότερο τα δώρα του Τούρκου, αυτός νομίζοντας πως θα την κάμψει με τον φόβο άρχισε να την απειλεί ότι θα την βασανίσει σκληρά και τέλος θα την θανατώσει, αν δεν υποχωρήσει και δεν αρνηθεί την πίστη της. Αλλά ούτε αυτά τα μέσα έφεραν το ποθητό αποτέλεσμα για το γενίτσαρο. Τότε την οδήγησε βίαια στον κριτή της Θεσσαλονίκης και ψευδομαρτύρησε εναντίον της, ότι του είχε δηλώσει ότι θα αλλαξοπιστήσει για να τη νυμφευθεί, αλλά τελικά δεν τήρησε την υπόσχεσή της. Η Αγία Κυράννα με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό. Έτσι οι Τούρκοι την οδήγησαν στη φυλακή. Ο γενίτσαρος, που την οδήγησε στον κριτή, ζήτησε και έλαβε την άδεια του Αλή Εφέντη, μπέη του κάστρου της Θεσσαλονίκης, να επισκέπτεται την Αγία στη φυλακή, όπου με κολακείες αλλά και βασανιστήρια προσπαθούσε να την μεταπείσει. Όταν έφευγε αυτός, συνέχιζε τα βασανιστήρια ο δεσμοφύλακας, τον οποίο έλεγχαν για την σκληρότητά του τόσο οι υπόλοιποι φυλακισμένοι, όσο και κάποιος άλλος φύλακας Χριστιανός. Κάποια φορά ο γενίτσαρος επισκέφθηκε και πάλι την Αγία στη φυλακή και την βασάνισε μέχρι θανάτου. Ο Χριστιανός φύλακας επέπληξε τότε δριμύτατα το δεσμοφύλακα και τον απείλησε ότι θα τον καταγγείλει στο πασά, επειδή επέτρεπε να εισέρχονται στη φυλακή παράνομα άνθρωποι ξένοι και να βασανίζουν τους φυλακισμένους. Έτσι, όταν μετά από λίγο ο γενίτσαρος ξαναήλθε στη φυλακή, φοβούμενος ο δεσμοφύλακας δεν του επέτρεψε την είσοδο. Αυτός τότε τον κατήγγειλε στον Αλή Εφέντη, ο οποίος τον κάλεσε και τον επέπληξε, γιατί παράκουσε τις διαταγές του. Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο δεσμοφύλακας επέστρεψε οργισμένος στη φυλακή και ξέσπασε πάνω στην Κυράννα, την οποία κρέμασε και άρχισε να χτυπά αλύπητα. Μπροστά σε αυτό το θέμα όλοι οι φυλακισμένοι, ακόμη και οι Μωαμεθανοί, άρχισαν να διαμαρτύρονται και να καταφέρονται εναντίον του δεσμοφύλακος, ο οποίος άφησε την Αγία κρεμασμένη κι έφυγε. Ήταν 28 Φεβρουαρίου του 1751 μ.Χ. Κατά τις πρώτες πρωϊνές ώρες ένα θείο φως κάλυψε ξαφνικά το σώμα της Αγίας Κυράννας, η οποία άφηνε την τελευταία της πνοή, και ύστερα εξαπλώθηκε σε όλη την φυλακή. Μπροστά σε αυτό το θαύμα οι Χριστιανοί ευχαριστούσαν τον Κύριο, ενώ οι Μωαμεθανοί ενόμιζαν ότι ήταν φωτιά και τρομοκρατήθηκαν. Ο Χριστιανός φύλακας, ο οποίος πήγε να κατεβάσει την κρεμασμένη Αγία, τη βρήκε νεκρή. Στο μεταξύ το φως είχε υποχωρήσει, αλλά παρέμενε σε όλο το χώρο μια άρρητη ευωδία. Ο φύλακας τότε, περιποιήθηκε το ιερό λείψανο της Μάρτυρος, το οποίο την επόμενη μέρα παρέλαβαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη. Στο Συναξάρι της Νεομάρτυρος αναφέρεται ότι το σκήνωμα της Αγίας ενταφιάσθηκε «ἔξω τῆς πόλεως, ἐκεῖ ὅπου ἐνταφιάζονται καὶ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν τὰ λείψανα», δηλαδή στο Κοιμητήριο της Αγίας Παρασκευής. Ασματική ακολουθία της συνέγραψε ο Χριστόφορος Προδρομίτης. Ως ημέρα της μνήμης της Νεομάρτυρος αναφέρεται σε Λαυρεωτικό Κώδικα η 1η Ιανουαρίου. Στην Όσσα όμως, η Αγία Κυράννα εορτάζεται στις 8 Ιανουαρίου. Αιτία αυτής της εορτολογικής μετατοπίσεως ίσως είναι το ότι ο εορτασμός της κατά τις 28 Φεβρουαρίου συχνά συνέπιπτε με την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, περίοδο χαρμολύπης, ενώ στις 8 Ιανουαρίου επιπλέον οι κάτοικοι της Όσσας ήταν όλοι συγκεντρωμένοι στο χωριό τους εξαιτίας των εορτών των Χριστουγέννων. Η μνήμη της Αγίας τιμάται πανηγυρικά και από τους Οσσαίους της Θεσσαλονίκης και στο ναό της Αχειροποιήτου κατά τη Κυριακή μετά τις 8 Ιανουαρίου. Στο χωριό Όσσα, βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Κυράννας, που είναι και πολιούχος της κοινότητας, αφιερωμένος στη μνήμη της νεομάρτυρος Κυράννας. Ο ναός κτίστηκε το 1840 μ.Χ., όπως αναφέρει ο Αστέριος Θηλυκός ή το 1868 μ.Χ. σύμφωνα με επιγραφή κτίσεως. Σε αυτόν φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Κυράννας, φιλοτεχνημένη γύρω στο 1870, από τον Χριστόδουλο Ιωάννου Ζωγράφο από την Σιάτιστα. Ἀπολυτίκιον Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον. Χαίρε Όσσης ο γόνος και θείον βλάστημα, Παρθενομάρτυς Κυράννα Νύμφη Χριστού του Θεού, η αθλήσασα στερρώς υστέροις έτεσι, και καθελούσα τον εχθρόν, καρτερία σταθε­ρά. Και νυν απαύστως δυσώπει, υπέρ των πίστει τιμώντων, την μακαρίαν σου άθλησιν. Κοντάκιον Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων. Παρθενομάρτυς Κυράννα, νύμφη Χριστοῦ ἀληθῶς καλλιπάρθενε, τοὺς τῇ θερμῇ σου πρεσβείᾳ προστρέχοντας, παντοίων νόσων καὶ θλίψεων λύτρωσαι, καὶ δίδου ἡμῖν χαρὰν ἄληκτον. Κάθισμα Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή. Πρεσβείᾳ τῇ σῇ, προστρέχουσα ἑκάστοτε, Κυράννα σεμνή, λαμβάνει τὰ αἰτήματα, Ὄσσα ἡ σὲ βλαστήσασα, καὶ βοᾷ σοι ἀεὶ μετὰ πίστεως· ἐκ συμφορῶν με ἐν βίῳ πικρῶν, ἀπήμαντον Μάρτυς διαφύλαττε.

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Το παπικό «πρωτείο» και η μαρτυρία της Καινής Διαθήκης «Πού είναι τώρα η πέτρα σας; Πού η στερεότης αυτής; Ο ίδιος ο Χριστός ήταν η πέτρα. Η αληθινή πέτρα αναστήθηκε, για να δυναμώσει τον Πέτρο, ο οποίος κλονίστηκε, εγκαταλείποντας την πέτρα». ( Ιερός Αυγουστίνος) Η θεωρία του παπικού «πρωτείου» διατείνεται ότι ο Χριστός κατέστησε τον απόστολο Πέτρο μοναδικό και αποκλειστικό αντιπρόσωπό του στη γη (vicarius Christi) με υπεραποστολική εξουσία πάνω στους υπόλοιπους Αποστόλους και σε όλη την Εκκλησία. Επίσης, σύμφωνα πάντα με τη θεωρία αυτή, ο απόστολος Πέτρος, ως υποτιθέμενος πρώτος επίσκοπος Ρώμης, μεταβιβάζει στον εκάστοτε διάδοχό του τη θεόσδοτη εξουσία του. Αυτή η θεωρία, όπως θα δούμε στη συνέχεια, στερείται αγιογραφικής κατοχυρώσεως και γι’ αυτό παραμένει αυθαίρετη και μετέωρη. Α. Η ομολογία και η αποκάλυψη του Πέτρου Ο Παπισμός, αναζητώντας βιβλική τεκμηρίωση μιας δήθεν υπερεκκλησιαστικής δικαιοδοσίας του Πέτρου, καταφεύγει κυρίως στο εδάφιο: Ματθ. ι’ 17-19. Σε αυτό το ευαγγελικό χωρίο ο απόστολος Πέτρος, αφού είχε ομολογήσει εκ μέρους όλων των Αποστόλων την πίστη του στη θεότητα του Κυρίου Ιησού «Συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος», άκουσε από τον Κύριο τη διαβεβαίωση• «Μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής. Και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών, και ο εάν δήσης επί της γης, έσται δεδεμένον εν τοις ουρανοίς, και ο εάν λύσης επί της γης, έσται λελυμένον εν τοις ουρανοίς». Πώς όμως πρέπει να ερμηνεύσουμε το χωρίο αυτό; Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινιστεί ότι το Ματθ. ιϚ´ 17-19 δεν αποτελεί μια αυτοτελή προσωπική επικοινωνία Πέτρου και Χριστού, αλλά εντάσσεται οργανικά μέσα σε έναν ευρύτερο διάλογο του Χριστού με τούς Δωδεκα (βλ. Ματθ. ιϚ´ 13-20). Η δομή της συνομιλίας αυτής είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική• (1) Ερωτά ο Χριστός τούς Μαθητές ποια γνώμη έχουν γι’ Αυτόν οι άνθρωποι. (2) Οι Μαθητές μεταφέρουν στον Διδάσκαλό τους τις γνώμες των ανθρώπων. (3) Ερωτά ο Χριστός σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο• « Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;» (4) Απαντά ο Πέτρος εκ μέρους όλων των μαθητών. (5) Ο Χριστός σχολιάζει την απάντηση του Πέτρου. (6) Ο Κύριος δίνει σε όλους τούς Μαθητές εντολή να μη δημοσιοποιήσουν ότι Αυτός είναι ο Χριστός. Είναι φανερό ότι η ομολογία πίστεως του Πέτρου εξέφραζε το κοινό φρόνημα όλων των Μαθητών ως προς τη θεϊκή φύση του Διδασκάλου τους. Γι’ αυτό άλλωστε ο Κύριος, για να ακουστεί η εν λόγω ομολογία, ερωτά όλους τούς Μαθητές και μετά από αυτήν δίνει οδηγίες πάλι στο σύνολο των Μαθητών. Ο Πέτρος λόγω αυθόρμητου χαρακτήρος και πρεσβείων ηλικίας, που φαίνεται ότι είχε, λειτουργούσε απλώς ως το «στόμα» των Μαθητών, όπως προσφυώς τον αποκαλεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος1. Η μεταφορική αυτή έκφραση του χρυσορρήμονος πατρός είναι κατ εξοχήν επιτυχής και θεολογικώς ακριβής• Ο Πέτρος δεν ήταν το στόμα του Χριστού προς τούς Μαθητές αλλά το στόμα των ίσων και ομοτίμων με αυτόν αδελφών και συμμαθητών του προς τον Χριστό. Αντιθέτως ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του ως το στόμα του Χριστού προς την Εκκλησία! Καμία σχέση λοιπόν πάπα Ρώμης και αποστόλου Πέτρου!… Σύμφωνα με το υπό εξέταση χωρίο, η ομολογία του αποστόλου Πέτρου ήταν καρπός της αποκαλύψεως που έλαβε από τον Θεό Πατέρα. Εφ’ όσον λοιπόν η ομολογία αυτή ουσιαστικώς εξέφραζε το κοινό φρόνημα των Μαθητών, συνεπάγεται ότι και η αποκάλυψη που έλαβε ο Πέτρος, δεν μπορεί να αποτελούσε αποκλειστικά δική του εμπειρία. Ήταν αποκάλυψη που έλαβαν και βίωναν όλοι οι Απόστολοι και την οποία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εξέφρασαν δια στόματος του Πέτρου. Θα ήταν άτοπο, αν μη και βλάσφημο, να υποθέσουμε ότι, εάν αντί του Πέτρου ομιλούσε ο Ιωάννης ή ο Ανδρέας, θα έδιναν διαφορετική απάντηση, θα αμφισβητούσαν τη θεότητα του Κυρίου. Ασφαλώς αυτό που όλοι οι Μαθητές βίωναν και πίστευαν ήταν δώρο Θεού, αποκάλυψη Θεού στην καρδιά τους, διότι «ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν, ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α´ Κορ. ιβ´ 3). Β. « Επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν…» Ο Réné-Francois Guettee (abbe Guettée), πρώην παπικός ιερέας, ο οποίος μετά από επίμονη και εκτεταμένη έρευνα ασπάστηκε την Ορθοδοξία, γράφει ότι «στην Αγία Γραφή η έννοια πέτρα, αναφέρεται συχνά με συμβολική σημασία […]. Ο καλύτερος ερμηνευτής της Γραφής είναι η ίδια η Γραφή»2. Πραγματικά στην Παλαιά Διαθήκη παρουσιάζεται προφητικά το σύμβολο λίθος-πέτρα, για να δηλώσει τον αναμενόμενο Μεσσία, ως τον ακρογωνιαίο λίθο επί του οποίου θα οικοδομηθεί η μελλοντική μεσσιανική βασιλεία. Ο θεόπνευστος ψαλμωδός γράφει• «Λίθον, ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας» (Ψαλμ. ριζ´ [117] 22). Και ο προφήτης Ησαΐας προσθέτει• «Δια τούτο ούτω λέγει Κύριος Κύριος• ιδού εγώ εμβαλώ εις τα θεμέλια Σιών, λίθον πολυτελή εκλεκτόν ακρογωνιαίον, έντιμον, εις τα θεμέλια αυτής, και ο πιστεύων επ’ αυτώ, ου μη καταισχυνθή» ( Ησ. κη´ [28] 16). Η ερμηνεία του προφητικού αυτού συμβόλου είναι αδιαμφισβήτητη, αφού μας την έχει δώσει ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος λέγοντάς μας ότι Αυτός, ο Λυτρωτής Χριστός, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του οικοδομήματος της Εκκλησίας (βλ. Ματθ. κα´ 42-44• Μαρκ. ιβ´ 10-11• Λουκ. κ´ 17-18). Επίσης στην επί του όρους ομιλία Του μας διαβεβαιώνει ότι καθένας που ακούει τούς λόγους Του και τούς εφαρμόζει, μοιάζει με άνθρωπο συνετό που θεμελιώνει τη ζωή του πάνω στη στερεή πέτρα (βλ. Ματθ. ζ´ 24). Αλλά και οι θεόπνευστοι απόστολοι Πέτρος και Παύλος επανειλημμένως ταυτίζουν το σύμβολο του ακρογωνιαίου και θεμελίου λίθου με το πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού (βλ. Πραξ. δ´ 11• Ρωμ. θ´ 32-33• Α´ Κορ. γ´ 10-12• Κολασ. β´ 7• Α´ Πετρ. β´ 4-8). Επιπρόσθετα, ο απόστολος Παύλος θεωρεί ως σύμβολο του Χριστού και την πέτρα από την οποία ανέβλυσε ύδωρ, κατά τη διάρκεια της πορείας του ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο ( Εξ. ιζ´ 16)• « Έπινον γαρ εκ πνευματικής ακολουθούσης πέτρας, η δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α´ Κορ. ι´ 4). Βεβαίως στην Αποκάλυψη του ευαγγελιστού Ιωάννου ως λίθοι παρουσιάζονται και οι δώδεκα Απόστολοι. Αυτοί αποτελούν τούς θεμελίους λίθους του τείχους της καινής Ιερουσαλήμ, της Βασιλείας των Ουρανών ( Αποκ. κα´ 14). Αυτό δε είναι καταλυτικό της θεωρίας του παπικού πρωτείου, διότι και οι δώδεκα Μαθητές, ανεξαιρέτως και αδιακρίτως, ονομάζονται θεμέλιοι λίθοι της ουράνιας πόλεως• ο Πέτρος κατ ουδένα τρόπο ευνοείται ή προβάλλεται. Πάντως η πρωτεύουσα έννοια του Χριστού ως λίθου και η δευτερεύουσα έννοια των Αποστόλων ως λίθων εναρμονίζονται, εάν μελετήσουμε το Εφ. β´ 20, όπου γράφει ο απόστολος Παύλος• «…εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού». Οι Προφήτες λοιπόν και οι Απόστολοι με την προσφορά τους, θεμελίωσαν την Εκκλησία. Ο ακρογωνιαίος όμως λίθος που στηρίζει και βαστάζει το πνευματικό αυτό οικοδόμημα είναι μόνο ο Χριστός. Μέσα σ’ αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο ο απόστολος Πέτρος, όντας ο κορυφαίος του χορού των Δώδεκα και ο πρωταγωνιστής στη θεμελίωση της αρχέγονης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, μπορεί να θεωρηθεί ως ο τιμητικά πρώτος λίθος ανάμεσα στους υπόλοιπους ισότιμους προς αυτόν αποστολικούς λίθους. Πάντα βεβαίως μαζί με αυτούς, ποτέ υπεράνω αυτών και ασφαλώς σε καμία περίπτωση ως αντικαταστάτης του ακρογωνιαίου λίθου-Χριστού. Αυτή την ερμηνεία δίνουν και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς Ανατολής και Δύσεως των πρώτων χριστιανικών αιώνων, εκφράζοντας το φρόνημα της αρχαίας Εκκλησίας. Ο Ωριγένης απερίφραστα δηλώνει ότι το «επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» αναφέρεται όχι μόνο στον Πέτρο αλλά «επί πάντων και εφ’ εκάστου αυτών», δηλαδή σε όλους τούς Αποστόλους ως σύνολο αλλά και στον καθένα ξεχωριστά. Αποδίδει μάλιστα τον συμβολισμό της πέτρας ακόμη και σε κάθε πιστό χριστιανό, αφού «πέτρα πας ο Χριστού μιμητής» και «παρώνυμοι πέτρας πάντες οι μιμηταί Χριστού»3. Ο Μέγας Βασίλειος συνδυάζοντας το Ψαλ. πϚ´ 1 με το Εφεσ. β´ 20 και το Ματθ. ιϚ´ 18 λέει ότι «ο οίκος του Θεού επ΄ άκρων των ορέων, η Εκκλησία εστί […] ης οι θεμέλιοί εισίν εν τοις όρεσι τοις αγίοις• ωκοδόμηται γαρ εν τω θεμελίω των αποστόλων και των προφητών• εν των ορέων ην και ο Πέτρος, εφ’ ως και πέτρας επηγγείλατο ο Κύριος οικοδομήσειν αυτού την Εκκλησίαν». Κατά τον φωστήρα της Καισαρείας η έννοια του Πέτρου ως πέτρας ερμηνεύεται και κατανοείται μέσα στο πλαίσιο της υπάρξεως πολλών θεμελίων λίθων της Εκκλησίας. Ο απόστολος Πέτρος αποτελεί ένα από αυτά τα θεμέλια-όρη πάνω στα οποία στηρίχθηκε η Εκκλησία χωρίς οποιαδήποτε υπερεξέχουσα δικαιοδοσία. Οι άγιοι Ιωάννης ο Χρυσόστομος και Κύριλλος Αλεξανδρείας θεωρούν ως πέτρα επί της οποίας οικοδομείται η Εκκλησία την ομολογία της πίστεως στον Χριστό5, ενώ ο ιερός Αυγουστίνος στην έννοια της πέτρας συνδυάζει τόσο το πρόσωπο του Χριστού όσο και την ομολογία της πίστεως προς Αυτόν. Έτσι παρουσιάζει τον Χριστό να λέει στον Πέτρο• «Πάνω σ’ αυτήν την πέτρα, την οποία ομολόγησες, θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου.» Και συμπληρώνει ο ιερός Πατήρ• « Επειδή ο ίδιος ο Χριστός ήταν η πέτρα». Σε άλλη περίπτωση, λαμβάνοντας αφορμή από την εκ μέρους του Πέτρου άρνηση του Χριστού, γράφει προς αυτούς που ταύτιζαν την πέτρα με τον Πέτρο• «Πού είναι τώρα η πέτρα σας; Πού η στερεότης αυτής; Ο ίδιος ο Χριστός ήταν η πέτρα […]. Η αληθινή πέτρα αναστήθηκε, για να ενδυναμώσει τον Πέτρο, ο οποίος κλονίστηκε, εγκαταλείποντας την πέτρα»6. ———- 1. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Ματθαίον 54.1, Ρυ 58, 533• Εις Ιω. 44, ΡG 59, 478• Εις Πραξ. 4.3, ΡG 60, 46• Εις το «κατά πρόσωπον αυτώ αντέστην», ΡG 51, 376. 2. Abbé Guettée, The papacy: its historic origin and primitive relations with the Eastern Churches (Βuffalo, 1866), σ. 38. 3. Ωριγένους, Εις Ματθαίον 12, 10-11, ΒΕΠΕΣ 13, 85-86. 4. Μεγάλου Βασιλείου, Εις Ησαΐαν 2, 66, ΡG 30, 233Βε. 5. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Ματθαίον, 54, 2, ΡG 58, 534. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Περί Αγίας τε και Ομοουσίου Τριάδος 4, ΡG 75, 865• Εις Ησαΐαν 4, 2, 23, ΡG 70, 940 Α-ε. 6. Αυγουστίνου, Tractatus CXXIV in Joann. και Sermo CCVIL 1. *** Έχουμε δει ότι η ομολογία πίστεως του αποστόλου Πέτρου στη θεότητα του Ιησού Χριστού (βλ. Ματθ. ιε´ 17-19) αποτελούσε αντιπροσωπευτική έκφραση της εξ αποκαλύψεως εμπειρίας του συνόλου των Μαθητών και ότι η πέτρα πάνω στην οποία οικοδομείται η Εκκλησία είναι ο Χριστός και η ομολογία της πίστεως σε Αυτόν. Δευτερευόντως ως θεμέλιοι λίθοι της Εκκλησίας μπορούν να χαρακτηριστούν και οι Απόστολοι, ανάμεσα στους οποίους ο Πέτρος έχει την τιμητικώς πρώτη θέση. Τώρα λοιπόν συνεχίζουμε την ερμηνευτική εξέταση του εδαφίου Ματθ. ιε´ 17-19, καθώς επίσης και άλλων ευαγγελικών χωρίων. Α. «Και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών…» Ο Χριστός υποσχέθηκε στον Πέτρο ότι θα του δώσει την εξουσία του δεσμείν και λύειν αμαρτίες (Ματθ. ιε´ 19). Η ίδια όμως υπόσχεση δόθηκε και στους Δώδεκα (βλ. Ματθ. ιη´ 18). Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η υπόσχεση που δόθηκε στον Πέτρο είχε μια βαρύνουσα ιδιαιτερότητα, αφού ήταν συνδυασμένη με «τας κλεις της βασιλείας των ουρανών». Όμως η εικόνα «των κλειδών» δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η εποπτικοποίηση μιας αφηρημένης εννοίας• της εξουσίας δηλαδή του δεσμείν και λύειν αμαρτίες1. Είναι αρκετό να θυμηθούμε ότι ο Κύριος χρησιμοποιούσε πολύ τον παραβολικό και εικονικό λόγο. Συνεπώς, όταν ο Χριστός έδινε στους Δώδεκα την εξουσία της αφέσεως των αμαρτιών, ουσιαστικά πρόσφερε και σ’ εκείνους «τας κλεις της βασιλείας των ουρανών». Ο αρχαιότερος συστηματικός ερμηνευτής των Γραφών, ο Ωριγένης, θεωρεί ότι οι «κλείδες της των ουρανών βασιλείας» δόθηκαν εξίσου σε όλους τούς Μαθητές και βρίσκει σύμφωνο τον ιερό Αυγουστίνο, ο οποίος με σαφήνεια δηλώνει• «Has claves non homo unus, sed unitas accepit Ecclesiae.» «Τα κλειδιά αυτά τα έδωσε όχι σε έναν άνθρωπο, αλλά στην ενότητα [το σύνολο] της Εκκλησίας»2. Προ της αναστάσεώς Του ο Κύριος παρέχει στον Πέτρο και στους υπόλοιπους Μαθητές απλώς την υπόσχεση ότι θα τούς δώσει την εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες. Η εκπλήρωση της υποσχέσεως έγινε προς τούς Αποστόλους μετά την ανάστασή Του (βλ. Ιω. κ´ 23). Ο Κύριος δεν είπε στον Πέτρο «δίδωμί σοι τας κλεις…», αλλά «δώσω σοι τας κλεις»• δηλαδή, όπως επισημαίνει ο ιερός Θεοφύλακτος, χρησιμοποίησε χρόνο μέλλοντα3. Αυτό δηλώνει ότι η εξουσία του δεσμείν και λύειν αμαρτίες δεν δόθηκε στον Πέτρο εκείνη τη στιγμή αλλά αργότερα. Τα Ευαγγέλια όμως δεν αναφέρουν κάποια άλλη κατοπινή περίπτωση κατά την οποία ο Χριστός να έδωσε ειδικά και μόνο στον Πέτρο την εξουσία της αφέσεως αμαρτιών. Είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι αυτή την εξουσία («τας κλεις της βασιλείας») έλαβε ο Πέτρος μαζί με τούς άλλους Μαθητές και κατά τον ίδιο με αυτούς χρόνο, δηλαδή μετά την ανάσταση του Χριστού. Ολοκληρώνοντας την ερμηνευτική μας προσέγγιση στο Ματθ. ιε´ 17-19 προσθέτουμε και τα ακόλουθα• Ο απόστολος Μάρκος διετέλεσε μαθητής του αποστόλου Πέτρου και στο Ευαγγέλιό του διασώζει το κήρυγμα του διδασκάλου του. Εάν όντως τα περί πέτρας και κλειδών είχαν ξεχωριστή βαρύτητα και προσέδιδαν αυξημένο κύρος στον Πέτρο, θα ήταν λογικό και αναμενόμενο ο Μάρκος να τούς έκανε ιδιαίτερη μνεία. Όμως ούτε ο Μάρκος ούτε ο Λουκάς αναφέρουν ο,τιδήποτε σχετικό, παρά το γεγονός ότι περιγράφουν τη συνομιλία αυτή του Χριστού με τούς Μαθητές Του (βλ. Μαρκ. η´ 27-30• Λουκ. θ´ 18-22). Επιπλέον το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, οι Πράξεις και οι Επιστολές των Αποστόλων, η Αποκάλυψις του Ιωάννου αλλά και όλοι οι αποστολικοί Πατέρες (Κλήμης, Ιγνάτιος, Πολύκαρπος, Ερμάς) τηρούν απόλυτη σιγή για το εδάφιο Ματθ. ιε´ 17-194. Δικαιολογημένα λοιπόν ο Jacob Frohshammer, παπικός καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, διερωτάται• «Πως είναι δυνατόν αυτή η σημαντικότερη [κατά τον Παπισμό] διάταξη του Σωτήρος [δηλ. το Ματθ. ιε´ 17-19] να αποσιωπάται από τον Πέτρο και τούς λοιπούς Ευαγγελιστές και Αποστόλους; Με τη σιωπή τους θα έκαναν ζημιά στην Εκκλησία και στη σωτηρία των ανθρώπων. Θα έδιναν κακό παράδειγμα για την αναγνώριση του πρωτείου από τούς πιστούς. Είναι δυνατόν να συμπεριφέρονταν έτσι οι Απόστολοι;». Η απάντηση είναι απλή• Η σιωπή των Αποστόλων αλλά και των αποστολικών Πατέρων οφείλεται στο ότι στην αρχαία Εκκλησία το Ματθ. ιε´ 17-19 ουδόλως κατανοήθηκε ως παρέχον οποιοδήποτε πρωτείο υπεραποστολικής εξουσίας στον απόστολο Πέτρο. Β. «Βόσκε τα αρνία μου… Ποίμαινε τα πρόβατά μου…» Προς υποστήριξη των υποτιθέμενων εκτάκτων προνομίων του αποστόλου Πέτρου προβάλλεται και το Ιω. κα´ 15-17. Πρόκειται για την τριπλή ερώτηση που απευθύνει ο αναστάς Κύριος προς τον Πέτρο («αγαπάς [φιλείς] με;»), την καταφατική απάντηση του Πέτρου και την προτροπή του Χριστού προς τον Πέτρο να βόσκει τα αρνία Του και να ποιμαίνει τα πρόβατά Του. Η ορθόδοξη ερμηνεία του συγκεκριμένου χωρίου συνδέει το περιστατικό αυτό με την πτώση του Πέτρου. Με την τριπλή ερώτηση και την τριπλή απάντηση ο απόστολος Πέτρος επανορθώνει το αμάρτημα της εκ μέρους του τριπλής αρνήσεως του Σωτήρος Χριστού. Άλλωστε «ελυπήθη ο Πέτρος ότι είπεν αυτώ το τρίτον, φιλείς με» ( Ιω. κα´ 17). Λυπάται, διότι οι ερωτήσεις του Κυρίου Ιησού του υπενθυμίζουν την οδυνηρή πτώση του. Αυτή την ερμηνεία δίνουν και οι άγιοι Κύριλλος Αλεξανδρείας και Ισίδωρος Πηλουσιώτης6. Με τις προτροπές «βόσκε τα αρνία μου… ποίμαινε τα πρόβατά μου…» ο Πέτρος αποκαθίσταται από τον Χριστό στο αποστολικό του αξίωμα, λαμβάνοντας μια τιμητική ποιμαντική ευθύνη, όπως τη βλέπουμε να εκφράζεται στη ζωή της πρώτης Εκκλησίας, μέσα στις Πράξεις των Αποστόλων• μαζί με τούς υπόλοιπους Αποστόλους, ως εκφραστής αυτών και όχι υπεράνω αυτών. Αποτελεί σαφή παρερμηνεία του συγκεκριμένου χωρίου ο ισχυρισμός ότι ο Χριστός με τις προτροπές αυτές καθιστά τον Πέτρο υπέρτατο ποιμένα των ποιμένων, παραχωρώντας του όχι μόνο τη διαποίμανση των απλών μελών της Εκκλησίας (αρνία) αλλά και των ποιμένων της (πρόβατα), ανάμεσα στούς οποίους συγκαταλέγονται και οι υπόλοιποι Απόστολοι! Μια τέτοια ερμηνεία, είναι και φιλολογικώς ανυπόστατη. Εφ’ όσον η λέξη «αρνία» σημαίνει «μικρά πρόβατα», εάν θα θέλαμε (χωρίς να είναι απαραίτητο) να αναζητήσουμε κάποια διαφορά μεταξύ των λέξεων «αρνία» και «πρόβατα», αυτή θα έπρεπε να είναι όχι διαφορά ιδιότητος αλλά διαφορά ηλικίας ή προόδου. Έτσι ως «αρνία» θα μπορούσαμε να εκλάβουμε τούς νεώτερους ή αρχαρίους πιστούς, και ως «πρόβατα» τούς περισσότερο ηλικιωμένους ή εμπειρότερους. Αυτή την ερμηνεία δίνει και ο Μέγας Βασίλειος• «Τούς αρτιγενείς κατά την πίστιν άρνας προσηγόρευσεν»7. Γ. «Στήριξον τούς αδελφούς σου… » Το βράδυ του Μυστικού Δείπνου ο Κύριος, προγνωρίζοντας την επικείμενη πτώση του αποστόλου Πέτρου, βεβαιώνει τον Μαθητή Του• « Εγώ δε εδεήθην περί σου, ίνα μη εκλίπη η πίστις σου: και συ πότε επιστρέψας, στήριξον τούς αδελφούς σου» (Λουκ. κβ´ 32). Οι υποστηρικτές της θεωρίας περί υπεραποστολικού πρωτείου του Πέτρου διατείνονται ότι στο χωρίο αυτό ο Χριστός αναθέτει στον Πέτρο το ρόλο του πνευματικού καθοδηγητή των υπολοίπων Αποστόλων. Και εάν ακόμη δεχθούμε αυτή την ερμηνεία, δεν ενισχύεται η περί πρωτείου θεωρία. Πνευματική καθοδήγηση δεν σημαίνει εκκλησιαστική υπερεξουσία. Όμως στην περίπτωση αυτή ο Κύριος δεν απονέμει στον Πέτρο ένα έκτακτο προνόμιο, αλλά τον ενθαρρύνει εν όψει της πτώσεώς του, για να μην απογοητευθεί. Όπως γράφει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, «ίνα μη εις απόγνωσιν αγάγη τον μαθητήν, ότι των της αποστολής αυχημάτων αποπεμφθήσεται αρνησάμενος αυτόν, αναπίμπλησιν αγαθής ελπίδος […] πάλιν αυτόν εν τοις αποστολικοίς κατέταξεν αξιώμασιν»8. Έτσι στο εδάφιο αυτό, όπως και στο προηγούμενο που εξετάσαμε ( Ιω. κα´ 15-17), δεν έχουμε προαγωγή του Πέτρου σε ένα επίπεδο υπερεξουσίας επί των υπολοίπων Αποστόλων, αλλά προκαταβολική αποκατάστασή του στο αποστολικό επίπεδο, από το οποίο επρόκειτο να εκπέσει. Πέραν αυτών, ο αλληλοσυσχετισμός των εννοιών πτώση-μετάνοια-στηριγμός των αδελφών, που είναι εμφανής στο χωρίο αυτό, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο στηριγμός των αδελφών δεν αναφέρεται σε μια γενικού χαρακτήρος πνευματική καθοδήγηση αλλά σε κάτι πολύ συγκεκριμένο: Ο απόστολος Πέτρος καλείται, με το παράδειγμα της μετάνοιάς του, να αναπαύσει-στηρίξει τις ψυχές των αδελφών του, που θα έχουν σκανδαλισθεί με τη σοβαρή πτώση του. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Guettée, «η έννοια στήριξον τούς αδελφούς σου, είναι απλώς η συνέπεια της έννοιας επιστρέψας […]. Συνεπώς, εάν οι διάδοχοι του αποστόλου Πέτρου [υποθετικά ας θεωρήσουμε ως τέτοιους τούς πάπες Ρώμης] έχουν κληρονομήσει το προνόμιο του στηριγμού των αδελφών τους, θα πρέπει να έχουν επίσης κληρονομήσει το προνόμιο της ανάγκης να επιστρέφουν από την άρνηση του Χριστού»9. Όμως ένα τέτοιο προνόμιο μετανοίας και επιστροφής φαίνεται να είναι το μόνο που δεν ονειρεύονται οι πάπες! 1. Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Το πρωτείον του επισκόπου Ρώμης• ιστορική και κριτική μελέτη, Αθήναι, 2η εκδ. (Περιοδικού Εκκλησία, 1964), σ. 6. 2. Ωριγένους, Εις Ματθαίον 12.11, ΒΕΠΕΣ 13•86-87. Αυγουστίνου, Sermo CCXCV 3. Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας, Εις Ματθαίον 16.19, ΡG 123•320D. 4. Βλ. Veselin Kesich, ‘’Peter’s primary in the New Testament and the early tradition’’, The primacy of Peter, επιμ. John Meyendorff (Crestwood, Νew York:St Vladimir’s Seminary Press, 1992), σ. 61. 5. Βλ. Φιλαρέτου Βαφείδου, Το πρωτείον του πάπα Ρώμης (Θεσσαλονίκη, 1929), σ. 21-22. 6. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Εις Ιωάννην 12.21.15-17, ΡG 74•749Α-A, 752Α. Ισιδώρου Πηλουσιώτου, Επιστολαί 1.103, ΡG 78:253Α. 7. Μ. Βασιλείου, Εις Ησαΐαν 5.169, ΡG 30:400Β, Βλ. και Π. Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, 2η εκδ. ( Αθήναι• Αδελφότης Θεολόγων « Ο Σωτήρ», 1969), σ. 728-729. 8. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Εις Λουκάν 22.32, ΡG 72•916C-D. 9. The papacy: its historic origin and primitive relations with the Eastern Churches (Βuffalo, 1866), σ. 43. *** Α. «Τίς μείζων;» και οι δώδεκα θρόνοι Και οι τρεις συνοπτικοί ευαγγελιστές καταγράφουν ένα ερώτημα που γινόταν αντικείμενο συζητήσεως και φιλονικίας μεταξύ των Μαθητών του Κυρίου: Ποιός από αυτούς ήταν (ή θα αναδεικνυόταν) ο μεγαλύτερος, δηλαδή ο ανώτερος. Ο Κύριος τούς επιτίμησε για τούς φιλόδοξους αυτούς συλλογισμούς και τούς συνέστησε την αρετή της ταπείνωσης (Ματθ. ιη´ 1-4• Μαρκ. θ´ 33-37• Λουκ. θ´ 46-48, κβ´ 24). Είναι σημαντικό ότι το ζήτημα αυτό χρονικώς τοποθετείται μετά τη γνωστή ομολογία του Πέτρου περί της θεότητος του Ιησού Χριστού. Εάν ο Κύριος είχε ήδη προβάλει τον απόστολο Πέτρο ενώπιον των υπόλοιπων Αποστόλων ως την υπερέχουσα κεφαλή τους, τότε ποιό νόημα θα είχε μια τέτοια απορία-φιλονικία εκ μέρους των Μαθητών; Και γιατί ο Χριστός να μην τούς απαντά ότι ο Πέτρος θα είναι ο ανώτερός τους; Ο Κύριος όχι μόνο δεν τούς αναφέρει ο,τιδήποτε περί πρωτείου του Πέτρου, αλλά τούς διαβεβαιώνει ότι κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του θα καθίσουν σε δώδεκα θρόνους «κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. ιθ´ 28• Λουκ. κβ´ 30). Καμία διάκριση λοιπόν μεταξύ των δώδεκα Αποστόλων εκ μέρους του Χριστού. Β. Ο απόστολος Πέτρος και η αρχέγονη Εκκλησία Στην πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων ο απόστολος Πέτρος πρωταγωνιστούσε, όμως δεν ενεργούσε αυτόνομα αλλά πάντοτε μαζί με τούς άλλους Αποστόλους, ή ως εκπρόσωπός τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εκλογή του Ματθία. Ο Πέτρος δεν ορίζει αυτοβούλως τον αντικαταστάτη του Ιούδα, αλλά καλεί όλους τούς αδελφούς να εκλέξουν το κατάλληλο πρόσωπο, κατόπιν προσευχής και με κλήρο (Πράξ. β´ 15-26). Ο ιερός Χρυσόστομος εγκωμιάζει την ενέργεια του Πέτρου ως εξής• « Όρα αυτόν μετά κοινής πάντα ποιούντα γνώμης. Ουδέν αυθεντικώς, ουδέ αρχικώς»1. Σήμερα ο Πάπας Ρώμης διορίζει ο ίδιος τούς επισκόπους της Παπικής Εκκλησίας. Η διαμετρική αντίθεση μιας τέτοιας τακτικής με την πράξη του αποστόλου Πέτρου είναι έκδηλη. Αλλά και η εκλογή των επτά διακόνων έγινε από όλη την Εκκλησία, κατόπιν εισηγήσεως όλων των Αποστόλων. Η δε χειροτονία τους έγινε πάλι από όλους τούς Αποστόλους (Πραξ. στ´ 1-6). Μέσα από τις Πράξεις των Αποστόλων αλλά και τις επιστολές του Παύλου, σταχυολογούμε τις πιο κάτω περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι ο απόστολος Πέτρος δεν απελάμβανε οποιασδήποτε υπεραποστολικής αυθεντίας: 1. Οι Απόστολοι αποστέλλουν ως εντεταλμένο τους τον Πέτρο στη Σαμάρεια, μαζί με τον Ιωάννη (Πράξ. η´ 14). 2. Οι εκ περιτομής Χριστιανοί ελέγχουν τον Πέτρο για το ότι βάπτισε εθνικούς και αυτός αναγκάζεται να απολογηθεί (Πραξ. ια´ 1-18). 3. Τα προβλήματα που προέκυψαν από την εισδοχή εθνικών στην Εκκλησία, τελικώς δεν λύνονται με διατάγματα του Πέτρου, αλλά με αποφάσεις της Αποστολικής Συνόδου, στην οποία δεν προεδρεύει ο Πέτρος αλλά ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, ο οποίος έχει και τον τελικό λόγο. Η δε επιστολή της Συνόδου προς τούς εξ εθνών Χριστιανούς αποστέλλεται όχι από τον Πέτρο αλλά από τούς «αποστόλους και τούς πρεσβυτέρους και τούς αδελφούς» (Πράξ. ιε 1-29). 4. Ο απόστολος Παύλος επιμένει ότι έλαβε το αποστολικό του αξίωμα απ’ ευθείας από τον Χριστό και όχι «παρά ανθρώπου» (Γαλ. α´ 11-12). Εάν όμως ο απόστολος Πέτρος ήταν ο αντιπρόσωπος του Χριστού στη γη, δεν θα έπρεπε από αυτόν να λάβει το αποστολικό του αξίωμα ο Παύλος; Βέβαια ο Παύλος επισκέφθηκε τον Πέτρο μετά τη μεταστροφή του εις Χριστόν, όχι όμως για να επικυρωθεί η αποστολική του εξουσία, αλλά, όπως εύστοχα σχολιάζει ο ιερός Χρυσόστομος, «μηδέν δεόμενος Πέτρου, μηδέ της εκείνου φωνής, άλλ’ ισότιμος ων αυτώ […] ουχ ως μαθησόμενός τι παρ’ αυτού, ουδέ εις διόρθωσίν τινα δεξόμενος, αλλά δια τούτο μόνον, ώστε ιδείν αυτόν και τιμήσαι τη παρουσία»2. Επρόκειτο δηλαδή για μια φιλοφρονητική, αδελφική επίσκεψη. 5. Όταν ο απόστολος Παύλος επισκέφθηκε μετά από δεκατέσσερα χρόνια τα Ιεροσόλυμα, αναφέρει ότι εκεί υπήρχαν τρεις στύλοι της Εκκλησίας και όχι απλώς ο Πέτρος ως μοναδικός στύλος. Οι τρεις αυτοί στύλοι ήταν ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Κηφάς και ο Ιωάννης. Αξιοσημείωτο είναι το ότι αναφέρει πρώτα τον Ιάκωβο και μετά τον Κηφά-Πέτρο (Γαλ. β´ 1-10). 6. Στην Αντιόχεια ο απόστολος Παύλος ελέγχει δημοσίως τον απόστολο Πέτρο για το ότι δεν συνέτρωγε με τούς εξ εθνών Χριστιανούς και ευθέως χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά του ως υποκριτική και ασύμφωνη «προς την αλήθειαν του ευαγγελίου» (Γαλ. β´ 11-14). 7. Στην Α´ Κορινθίους ο απόστολος Παύλος ψέγει τούς Χριστιανούς, διότι χωρίσθηκαν σε κόμματα (του Παύλου, του Κηφά και του Απολλώ ) και τούς συμβουλεύει• «Μηδείς καυχάσθω εν ανθρώποις: πάντα γαρ υμών εστίν, είτε Παύλος, είτε Απολλώς, είτε Κηφάς» (Α´ Κορ. γ´ 1-23). Θα τολμούσε ο απόστολος Παύλος να βάλει τον εαυτό του και τον Απολλώ στην ίδια μοίρα με τον Πέτρο, εάν ο τελευταίος ήταν όντως ο επί γης αντιπρόσωπος του Χριστού; 8. Μετά τον διωγμό του Ηρώδη Αγρίππα, το κυρίαρχο πρόσωπο στην Εκκλησία είναι ο Παύλος και όχι ο Πέτρος. Οι επιστολές των Αποστόλων, που γράφτηκαν στην εποχή αυτή, είναι στην πλειονότητά τους έργα του Παύλου. Ακόμη τα τελευταία 16 κεφάλαια των Πράξεων των Αποστόλων (από συνόλου 28 κεφαλαίων) είναι σχεδόν αποκλειστικά αφιερωμένα στη δράση του Παύλου, ενώ δεν λένε τίποτε για τον Πέτρο. Αυτό θα ήταν αδιανόητο, εάν ο Πέτρος ήταν περιβεβλημένος με υπεραποστολική δικαιοδοσία. Γ. Ο απόστολος Πέτρος και η Ρώμη Η Καινή Διαθήκη δεν μας παρέχει καμιά βέβαιη ένδειξη έστω και για απλή παρουσία του αποστόλου Πέτρου στη Ρώμη. Συγκεκριμένα• 1. Οι Πράξεις τηρούν απόλυτη σιγή ως προς το θέμα αυτό, ακόμη και όταν ομιλούν για τη διετή φυλάκιση του Παύλου εκεί. 2. Ο Παύλος γράφοντας την προς Ρωμαίους επιστολή, δεν στέλνει χαιρετισμούς στον Πέτρο. 3. Οι προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Κολασσαείς και Φιλήμονα επιστολές του Παύλου, που γενικώς θεωρούνται ότι γράφτηκαν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της εκεί πρώτης αιχμαλωσίας του, αν και αναφέρουν πολλά άλλα ονόματα, δεν κάνουν καμιά μνεία στο όνομα του αποστόλου Πέτρου. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ποιμαντικές επιστολές και την προς Εβραίους, οι οποίες θεωρούνται ότι γράφτηκαν κατά το χρονικό διάστημα της δεύτερης φυλακίσεως του Παύλου στη Ρώμη. Εάν ο Πέτρος ήταν στη Ρώμη, και μάλιστα ως επίσκοπός της κατά τούς παπικούς ισχυρισμούς, θα ήταν εντελώς αδικαιολόγητη αυτή η παντελής αποσιώπηση του ονόματός του από τον Παύλο. 4. Στην Α´ Καθολική επιστολή του ο απόστολος Πέτρος στέλνει χαιρετισμούς από την εν «Βαβυλώνι συνεκλεκτήν» (Α´ Πετρ. ε´ 13). Υποστηρίχθηκε ότι ο όρος «Βαβυλών» δηλώνει με αλληγορικό τρόπο τη Ρώμη και εξήχθη ως συμπέρασμα ότι ο Πέτρος βρισκόταν στη Ρώμη. Η θέση αυτή δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μία άποψη, αφού, όπως έχει επαρκώς και επιτυχώς υποστηριχθεί, είναι πιθανότερο η Βαβυλών της Α´ Πέτρου να είναι η πόλη Βαβυλών της Αιγύπτου, το παλαιό Κάιρο, που τα χρόνια εκείνα ήταν ένα ακμαίο πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο3. Από τα ανωτέρω εξάγεται το συμπέρασμα ότι η επίσκεψη ή διαμονή του Πέτρου στη Ρώμη, πρέπει να έγινε μετά τον μαρτυρικό θάνατο του αποστόλου Παύλου (περί το 64 μ.Χ.) και να είχε διάρκεια σχετικά μικρό διάστημα, αφού, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, και αυτός μαρτύρησε κατά τον διωγμό του Νέρωνα. Δεν συντρέχει κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι στο διάστημα αυτό έγινε επίσκοπος Ρώμης. Σύμφωνα με τα δεδομένα των Πράξεων και των Επιστολών, οι Απόστολοι δεν ήταν επίσκοποι συγκεκριμένων πόλεων. Περιόδευαν σε διάφορες περιοχές, κήρυσσαν και εγκαθιστούσαν επισκόπους. Όπως επανειλημμένως τονίζεται στις Πράξεις, ο βασικός ρόλος τους ήταν να είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Κυρίου (Πράξ. α´ 8, 22• β´ 32• γ´ 15• ε´ 32• ι´ 39, 41• ιγ´ 31). Να πιστοποιούν δηλαδή ότι είδαν ιδίοις όμμασι τον αναστημένο Κύριο. Γι’ αυτό άλλωστε και ο απόστολος Παύλος επιμένει ότι και αυτός, ομοίως προς τούς Δώδεκα, είδε τον αναστάντα Χριστό, είναι μάρτυρας της Αναστάσεώς Του, και συνεπώς δικαιούται τον τίτλο και τον ρόλο του Αποστόλου (Α´ Κορ. θ´ 1). Εάν ο απόστολος Πέτρος, ως ο κατ’ εξοχήν Απόστολος «της περιτομής» (Γαλ. β´ 7-8), έπρεπε να γινόταν κάπου επίσκοπος, το φυσικότερο θα ήταν να γίνει επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, της οποίας υπήρξε ο θεμελιωτής και στην οποία υπερτερούσε το ιουδαϊοχριστιανικό στοιχείο, και όχι στην ειδωλολατρική Ρώμη, όπου με πολλαπλούς τρόπους και για μήκος χρόνου είχε δράσει ο απόστολος Παύλος και όπου η πλειονότητα των Χριστιανών προέρχονταν εξ εθνών4. Και όμως, όταν ακόμη ζούσε και δρούσε ο Πέτρος, πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων έγινε ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος. Σχολιάζει ωραία ο ιερός Χρυσόστομος• «Ει δε λέγει τις πως ο Ιάκωβος τον θρόνον έλαβε των Ιεροσολύμων, εκείνο αν είποιμι, ότι τούτον [τον Πέτρον] ου του θρόνου, αλλά της οικουμένης εχειροτόνησε διδάσκαλον». Τον ίδιο οικουμενικό ρόλο αποδίδει στον απόστολο Ιωάννη και στους υπόλοιπους Αποστόλους5. Οι Απόστολοι λοιπόν ήταν οικουμενικοί διδάσκαλοι και όχι τοπικοί επίσκοποι. Τελειώνοντας δε πρέπει να πούμε ότι, όταν οι Απόστολοι χειροτονούσαν επισκόπους, τούς μετέδιδαν μεν τη δύναμη να μεταδίδουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν τούς μεταβίβαζαν όμως την αποστολική ιδιότητα, η οποία υπήρξε μοναδική και ανεπανάληπτη. Όπως ωραία γράφει ο Veselin Kesich «το ειδικό καθεστώς αυτών που γνώρισαν τον Χριστό στα χρόνια της διακονίας Του, που ήταν μαζί Του, που υπήρξαν μάρτυρες της Αναστάσεώς Του, δεν μπορεί να μεταβιβαστεί στους διαδόχους τους […]. Μόνο η Εκκλησία ως σύνολο διαδέχεται αυτά τα αποστολικά προνόμια. Διάδοχος των Αποστόλων είναι η αποστολική Εκκλησία, η οποία κατέχει την πληρότητα της αποστολικής Παραδόσεως και με την οποία ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό Του»6. _______ 1. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Πράξεις 3.1, ΡG 60•34. 2. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις την Προς Γαλάτας 1, ΡG 61•631. 3. Στ. Ν. Σάκκου, Η Βαβυλών του αποστόλου Πέτρου (Α´ Πετρ. 5,13)• Α´ Η Βαβυλών της Αιγύπτου (Θεσσαλονίκη, 1993). 4. Π. Ν. Τρεμπέλα, Περί το πρωτείον του επισκόπου Ρώμης ( Αθήναι• Αδελφότης Θεολόγων « Ο Σωτήρ», 1965), σ. 88. 5. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Ιωάννην 88.1-2, ΡG 59•480• Εις ιερομάρτυρα Ιγνάτιον 4, ΡG 50• 592. 6. “Peter’ s primacy in the New Testament and the early tradition”, εις The primacy of Peter, επιμ. John Meyendorff (Crestwood, New York: St. Vladimir’ s Seminary Press,, 1992), σ. 56-57. Από το περιοδικό: «Η δράση μας», τεύχη Απριλίου – Ιουνίου του 2007.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11, ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΧΑΡΝΑΙ Α.Π. 200 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2017 (ε.η.) ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Διακηρύσσομεν, ὅτι ἡ παναίρεσις τοῦ 20ου αἰῶνος, ὁ Οἰκουμενισμός, εἴτε ὁ Προτεσταντικός, εἴτε ὁ Παπικός, εἶναι κίνησις Σιωνιστική, εἶναι ἀντίθεος καί ἀντίχριστος κίνησις, ἡ ὁποία ὑπερβαίνει πᾶσαν αἵρεσιν. ᾿Αμνηστεύει καί δικαιώνει ὅλας τάς αἱρέσεις, θέτει δέ ἐν παραλλήλῳ καί ἐν ἴσῃ μοῖρα πρός αὐτάς καί τήν ᾿Ορθοδοξίαν ἀμφισβητεῖ δέ τήν ὕπαρξιν τῆς Μιᾶς ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας. Αὕτη, κατά τόν Οἰκουμενισμόν, θά ἐπανεύρη τήν ὕπαρξίν της διά τῆς ἐν τῷ Οἰκουμενισμῷ ἑνώσεως ὅλων τῶν αἱρέσεων. ῾Ως ἐκ τούτου ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ ἀντίπους τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ ΑΝΤΙ-ἐκκλησία, εἶναι ὁ ᾿Αντίχριστος, εἶναι κεκαλυμμένος ῾Εβραϊσμός ὅσον καί ἄν ἐνδύεται χριστιανικά ἐνδύματα. - ῾Η ᾿Εγκύκλιος τοῦ 1920, τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως, εἶναι γνήσιον κείμενον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ δέχεται καί κηρύσσει ἀπεριφράστως ὅλας τάς αἱρέσεις καί τήν ᾿Ορθοδοξίαν ὡς "συγγενεῖς καί οἰκείας ἐν Χριστῷ καί συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Χριστῷ". Εἰς τήν Πατριαρχικήν ταύτην ᾿Εγκύκλιον σημειώνεται ὑπέρβασις καί ἀποχρωματισμός τῶν δογματικῶν διαφορῶν τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας πρός τάς αἱρέσεις καί κηρύσσεται δι᾿ αὐτῆς ὁ ἀπατηλός οἰκουμενιστικός ἀγαπισμός. - ῾Η παναιρετική ὕπουλος καί καταχθόνιος αὕτη Πατριαρχική ᾿Εγκύκλιος ἐπρογραμμάτισε τήν βαθμιαίαν εἴσοδον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τήν ᾿Ορθοδοξίαν διά διαδοχικῶν μέτρων καί μεθόδων, πρώτη δέ ὁρίζεται ὁ ἀπό κοινοῦ "ταυτόχρονος ἑορτασμός τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν τῶν ᾿Εκκλησιῶν" διά τῆς παραδοχῆς ἐνιαίου ἡμερολογίου. - ῾Υπό τό φῶς τῆς οἰκουμενιστικῆς ταύτης ᾿Εγκυκλίου, καί τῶν "ἀποφάσεων" τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ καί Μασωνικοῦ Συνεδρίου τῆς Κων/λεως τοῦ 1923, ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ ὁποῖος ἐνάντια πρός πᾶσαν ᾿Ορθόδοξον καί Κανονικήν ᾿Εκκλησιαστικήν δεοντολογίαν ἐπεβλήθη πραξικοπηματικῶς τόν Μάρτιον τοῦ 1924, εἶναι αὐτόχρημα Οἰκουμενισμός. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ 1997). Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ «ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ, & ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ» «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ: ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ 56 – ΚΑΡΕΑΣ Α.Π. 952 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 "ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ!" Δύο ενημερωτικές σημειώσεις: Σημείωσις 1: Το παρακάτω κείμενον υπό τον τίτλον: «Ζούμε σε μια τρομερη εποχή, βαδίζουμε προς το τέλος του εβδόμου θέρους» είναι από την επανέκδοσιν των παλαιων τευχιδίων του φυλλαδίου «Πνευματικά Θησαυρίσματα» (τ. 280/Φεβρουάριος 1996) (Παραρτήματος του περιοδικού «Γνώσεσθε την Ἀλήθειαν»), η οποία επανέκδοσις εγένετο μερίμνη τῆς Ἱεραποστολικῆς Αδελφότητος Διακονισσῶν «Η Αγία Φιλοθέη» τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου και Αγιων Κωνσταντινου και Ελένης (Μητροπολίτου Χρυσάνθου 110, Περιοχή Ἁγίου Ἀθανασίου, ‘Αχαρναί) Τηλ. 210.2466057) Σημείωσις 2: Παραθέτομεν τό πρῶτον κεφάλαιον ἀπό τό ὑπό τόν τίτλον "᾿Εκκλησία Κατακομβῶν ἐν Ρωσίᾳ" λίαν ἀξιόλογον καί ἀποκαλυπτικόν ἄρθρον τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν π. ᾿Επιφανίου απ’ οπου υπογραμμίζομεν το εξής χαρακτηριστικό: ῾Η παγκοσμίου χαρακτήρα (ὅπως ἄλλωστε εἶχε σχεδιασθεῖ) ᾿Οκτωβριανή ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἑρμηνεύθηκε ἀπό τό χριστιανικό κόσμο ἀπό μία ἐσχατολογική σκοπιά, τή σκοπιά τῶν "ἐσχάτων καιρῶν": "Τώρα ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή Ρωσία ζῆ στούς ἐσχάτους καιρούς. ῾Η μεγάλη ἀποστασία, πρόδρομος τοῦ τέλους, ἔχει συντελεσθεῖ καί ὁ "ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας" (Β' πρός Θεσσαλονικεῖς 2:8) ἔχει ἀποκαλυφθεῖ. "῾Ο κωλύων ἔχει ἐκβληθῆ ἐκ μέσου" (2:7) καί ὁ θεομάχος τύραννος, ὁ ἀνταγωνιστής τοῦ Χριστοῦ, μέ ἄλλα λόγια, ὁ "ἀντίχριστος" πού εἶχε προφητευθεῖ, ἔκανε τήν ἐμφάνισή του. ῞Ομως αὐτός, ὅσο μπορεῖ, κρύβει τό πραγματικό του πρόσωπο πίσω ἀπό τό παραπέτασμα τοῦ σοσιαλισμοῦ καί ἐνεργεῖ πρός τό παρόν μέ τήν ἀπρόσωπη μορφή τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου....". Μέ αὐτά τά λόγια ἀρχίζει ἕνα ἀπό τά καταστατικά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στή Ρωσία». ῾Η παγκοσμίου χαρακτήρα (ὅπως ἄλλωστε εἶχε σχεδιασθεῖ) ᾿Οκτωβριανή ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἑρμηνεύθηκε ἀπό τό χριστιανικό κόσμο ἀπό μία ἐσχατολογική σκοπιά, τή σκοπιά τῶν "ἐσχάτων καιρῶν": "Τώρα ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ στή Ρωσία ζῆ στούς ἐσχάτους καιρούς. ῾Η μεγάλη ἀποστασία, πρόδρομος τοῦ τέλους, ἔχει συντελεσθεῖ καί ὁ "ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας" (Β' πρός Θεσσαλονικεῖς 2:8) ἔχει ἀποκαλυφθεῖ. "῾Ο κωλύων ἔχει ἐκβληθῆ ἐκ μέσου" (2:7) καί ὁ θεομάχος τύραννος, ὁ ἀνταγωνιστής τοῦ Χριστοῦ, μέ ἄλλα λόγια, ὁ "ἀντίχριστος" πού εἶχε προφητευθεῖ, ἔκανε τήν ἐμφάνισή του. ῞Ομως αὐτός, ὅσο μπορεῖ, κρύβει τό πραγματικό του πρόσωπο πίσω ἀπό τό παραπέτασμα τοῦ σοσιαλισμοῦ καί ἐνεργεῖ πρός τό παρόν μέ τήν ἀπρόσωπη μορφή τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου....". Μέ αὐτά τά λόγια ἀρχίζει ἕνα ἀπό τά καταστατικά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Κατακομβῶν στή Ρωσία. Τό ἀληθινό πρόσωπο αὐτοῦ πού ἔχει ἐμφανισθεῖ φαίνεται ἐντελῶς καθαρά στό φῶς τῆς ᾿Αποκαλύψεως: "Καί ὅτε ἤνοιξε (ὁ ᾿Ιησοῦς) τήν σφραγίδα τήν τετάρτην, ἤκουσα φωνήν τετάρτου ζώου λέγουσαν, ῎Ερχου καί βλέπε. Καί εἶδον καί ἰδού ἵππος ὠχρός καί ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ ὠνομάζετο θάνατος, καί ὁ ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς" (᾿Αποκ. 6:7-8). ῞Ολοι ὅσοι πίστευαν στή Ρωσία τόν καιρό τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1917 καί μέχρι τό ᾿40 "ἐρρίγησαν", ὅταν ἔμαθαν ὅτι τό γεγονός πού περιγράφει ἡ ᾿Αποκάλυψη εἶχε χωρίς καμμία ἀμφιβολία καί μέ μεγάλη σαφήνεια καταγραφεῖ πρίν 2000 χρόνια περίπου... Μάλιστα, ὁ "ὠχρός ἵππος" ἔχει πραγματικά παρουσιασθεῖ στή γῆ μας - τό πρωτότυπο ἑλληνικό κείμενο ἀναφέρει ὅτι τό ἄλογο καί ὁ ἀναβάτης του εἶχαν τό χρῶμα πτώματος καί ὅτι τό ὄνομα τοῦ καβαλλάρη ἦταν θάνατος! Καί αὐτό γιατί ἔφερε μέσα του ὄχι μόνο τόν φυσικό, ἀλλά ἐπίσης καί τόν πνευματικό θάνατο... Σέ πολλές μεγαλουπόλεις σκοτώνονταν τόσοι πού ὁ ἀέρας εἶχε γεμίσει ἀπό τήν δυσοσμία τῶν πτωμάτων! Μάλιστα, "῾Ο ῞Αδης ἠκολούθει μετ᾿ αὐτοῦ. Καί ἐδόθη εἰς αὐτούς ἐξουσία ἐπί τό τέταρτον τῆς γῆς νά θανατώσωσι μέ ρομφαίαν καί μέ πεῖναν καί μέ θάνατον καί μέ τά θηρία τῆς γῆς". Μία πραγματική κόλαση δημιουργήθηκε τότε στή Ρωσία. ῞Οποιος ἔζησε τήν κατάσταση αὐτή, δέν πρόκειται νά τῆς δώσει ἄλλο ὄνομα. ῞Ομως εἶναι θαυμαστό, ὅτι τό προφητικό πνεῦμα τῆς ᾿Εκκλησίας προεῖπε ὅλα αὐτά σέ ἕναν καιρό πού δέν ὑπῆρχαν σημεῖα τῶν ἐπερχομένων τρομερῶν γεγονότων. ῾Ο πρῶτος πού προφήτευσε σχετικά μέ αὐτά ἦταν ὁ ἅγιος πατέρας Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. 100 χρόνια πρίν τά γεγονότα διαρκῶς μιλοῦσε μέ στεναγμούς καί μέ πικρά δάκρυα γι᾿ αὐτά πού ἦταν ὑποχρεωμένος νά πεῖ: "Σύντομα ὁ ἀντίχριστος θά ἀφαιρέσει τούς σταυρούς ἀπό τίς ἐκκλησίες. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ θά μετατραποῦν σέ ἄντρα ληστῶν... Πολλοί χριστιανοί θά φονευθοῦν, τόσοι πού οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ δέν θά προλαβαίνουν νά παίρνουν τίς ψυχές τῶν σφαζομένων!.. Μεγάλη θά εἶναι ἡ δοκιμασία πού ὅμοιά της δέν ἔχει γίνει ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πού δέν πρόκειται νά ὑπάρξει ξανά..." Αὐτά καί πολύ περισσότερα ἀποκαλύφθησαν ἀπό τόν ἅγιο Σεραφείμ στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα... Καί στή συνέχεια, σάν κώδωνας συναγερμοῦ νά ἠχοῦν ὅλοι οἱ ρῶσοι πρεσβύτεροι - οἱ πρεσβύτεροι τῆς ῎Οπτινα καί τοῦ Γκλίνσκ, ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος τοῦ Πίτερσμπουργκ, ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος τῆς Μόσχας καί ἄλλοι, προειδοποιώντας γιά τήν μεγάλη ὀργή τοῦ Θεοῦ πού ἐρχόνταν στή Ρωσία! ῞Ομως, ἀλλοίμονο! "Τίς ἐπίστευσεν εἰς τό κήρυγμα ἡμῶν; Καί ὁ βραχίων τοῦ Κυρίου εἰς τίνα ἀπεκαλύφθη;" (Κατά ᾿Ιωάννη 12:38). Καί ἐδῶ ἔχουμε τόν ἅγιο ᾿Ιωάννη τοῦ Κροστάντ νά μιλάει στά 1907 σέ μιά γυναικεία Μονή: "Μία τρομερή ἐποχή ἔρχεται, τόσο τρομερή πού δέν μπορεῖτε νά φαντασθεῖτε". Σ᾿ αὐτό, ἡ ἡγουμένη - ἡλικίας 80 ἐτῶν - ρώτησε: "Πότε θά συμβοῦν αὐτά, γέροντα;" "᾿Εμεῖς, γερόντισσα, δέν θά ζήσουμε, ἀλλά αὐτές - στό σημεῖο αὐτό ὁ γέροντας ἔδειξε τίς μοναχές - θά ζήσουν καί θά τά δοῦν!". Κάποια ἄλλη θεία ἀποκάλυψη σχετικά μέ τήν ᾿Εκκλησία τῶν "ἐσχάτων ἡμερῶν", τήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν, ἔγινε ἐπίσης τόν καιρό αὐτό. ῾Ο σπουδαῖος πρεσβύτερος τῆς ῎Οπτινα, ὁ ἱερομόναχος ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε μιά ἀξιοσημείωτη ἑρμηνεία ἑνός ὁράματος... Σ᾿ αὐτό τό ὅραμα εἶχε φανεῖ μιά τεράστια σπηλιά πού φωτιζόταν ἀπό ἕνα μοναχικό λυχνάρι μπροστά σέ μιά εἰκόνα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Στό σπήλαιο αὐτό ὑπῆρχε ἐπίσης ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων πού προσευχόνταν μέ κατάνυξη. Καί ξαφνικά ἕνας θόρυβος σάν βροντή ἀκούστηκε μέ τήν ἀναγγελία τῶν παρακάτω μυστηριωδῶν λέξεων: "ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΠΟΧΗ. ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΟΥ ΘΕΡΟΥΣ!". Αὐτές οἱ λέξεις, καθώς καί ὁλόκληρο τό ὅραμα πού ἐμφανίστηκε στόν ὕπνο, ἐπαναλήφθηκαν πολλές φορές μέ μικρές μόνο ἀλλαγές. ῞Οταν ρωτήθηκε γιά τήν ἀποκάλυψη αὐτή στά 1866 ὁ μοναχός ᾿Αμβρόσιος ἔδωσε τήν ἀκόλουθη ἑρμηνεία: "Οἱ φράσεις: "ζοῦμε σέ μιά τρομερή ἐποχή", "βαδίζουμε πρός τό τέλος τοῦ ἑβδόμου θέρους" ἴσως σημαίνουν τούς ἐσχάτους καιρούς πού εἶναι κοντά στόν καιρό τοῦ ἀντιχρίστου, ὁπότε καί οἱ πιστοί τῆς Μιᾶς, ῾Αγίας, Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας θά χρειασθεῖ νά καταφύγουν στά σπήλαια..." ᾿Επίσης ὁ φιλόσοφος Β.Σ. Σολόβιωφ ἕνωσε τή φωνή του μέ τήν προφητική φωνή τῆς ᾿Εκκλησίας ἐκπροσωπώντας τόν πνευματικόν κόσμο τῆς Ρωσίας. Αὐτό ἀναφέρεται ἀπό τόν πλησιέστερο φίλο τοῦ φιλοσόφου, τόν Βασίλι Λβόβιτς Βελίτσκο, στή μονογραφία του γιά τόν Σολόβιωφ: "Πρίν 8 χρόνια ὁ Σολόβιωφ μίλησε γιά τήν ἐπερχομένη ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου - πρῶτα τοῦ συλλογικοῦ ἀντιχρίστου καί μετά τῆς ἐνσάρκωσής του σέ ἕνα ἰδιαίτερο πρόσωπο - μέ τήν ἴδια ἐπιστημονική βεβαιότητα μέ τήν ὁποία ἕνας γεωλόγος μιλάει γιά ἀλλαγές σχηματισμῶν ἤ ἕνας μετεωρολόγος γιά ἀναπόφευκτες κλιματολογικές ἀλλαγές..." Αὐτά εἰπώθηκαν στά 1893-94! "῞Ενα περίπου μήνα πρίν τό θάνατό του" γράφει ὁ Βελίτσκο, "στό β' μισό τοῦ ᾿Ιουνίου τοῦ 1900, καθισμένος ἕνα βράδυ στό σπίτι μου ὁ Σολόβιωφ, ξαφνικά μέ πῆρε παράμερα καί μοῦ εἶπε, ὅτι μόλις πρόσφατα διακατεχόταν ἀπό ἕνα ἰδιαίτερα ἔντονο θρησκευτικό αἴσθημα πηγαίνοντας στήν ἐκκλησία. ῾Η ἀπάντησή του μοῦ φάνηκε παράξενη. "Φοβᾶμαι" εἶπε ὁ φιλόσοφος, "μήπως θά ἔφευγα ἀπό τήν ἐκκλησία μέ ἕνα ἀνεπιθύμητο αἴσθημα μή ἱκανοποιήσεως! Αἰσθάνομαι, συμπλήρωσε, ὅτι οἱ καιροί πλησιάζουν πού οἱ χριστιανοί θά συγκεντρώνωνται ξανά γιά προσευχή στίς κατακόμβες, γιατί ἡ πίστη θά διωχθεῖ, ὄχι ἴσως ὅπως στά χρόνια τοῦ Νέρωνα, ἀλλά μέ ἕνα τρόπο δολιότερο: μέ ψεύδη, μέ ἐμπαιγμούς, μέ συκοφαντίες, μάλιστα καί αὐτό δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τώρα... Δέν βλέπεις τί ἔρχεται; ᾿Εγώ τό βλέπω, τό ἔχω δεῖ πρίν ἀρκετό χρόνο!...". Μπορεῖ κανένας νά ἀμφιβάλλει ὕστερα ἀπ᾿ ὅλες αὐτές τίς μαρτυρίες γιά τό γεγονός ὅτι ζοῦμε σέ μιά ἐποχή τρομερῶν γεγονότων, γεγονότων πού ἀναγγέλθηκαν ἐκ τῶν προτέρων; ῞Ολα αὐτά εἶναι τόσο "φοβερά" γιά νά τά ἐκφράσει κανείς πού δέν ὑπάρχουν λέξεις σέ καμμιά ἀνθρώπινη γλώσσα. Καί ὅμως αὐτά ἔχουν συμβεῖ καί ἐξακολουθοῦν νά συμβαίνουν στή χώρα μας. Κάτω ἀπό αὐτές τίς συνθῆκες ὁ ρωσικός λαός εἶχε καί ἔχει τίς ἀπαραίτητες βάσεις καί τήν πνευματική καί ἐσχατολογική ὑπευθυνότητα γιά νά ἀναλάβει μόνος του τό δύσκολο ὅσο καί εὐλογημένο ἔργο πού εἶναι ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ πού ἐπιτυγχάνεται μέ τήν καταφυγή στήν ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν. Δέν ὑπῆρχε ἄλλη ὁδός γιά τό χριστιανικό λαό. ᾿Εάν παρέμενε στήν ἐπιφάνεια θά πρόδιδε τό Χριστό! Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἡ ᾿Εκκλησία τῶν Κατακομβῶν ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει στήν Ρωσία. ῎Ας εἶναι "ἀσθενική", ἄς εἶναι "φτωχική", ἄς εἶναι "ἀβοήθητη" - τέτοια πρέπει νά εἶναι: "῾Η δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται" (Β' Κορινθίους 12:9). Εἶναι ἰσχυρή μόνο μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ! Καί αὐτό τό βλέπω ἐδῶ στή διασπορά. Πολλοί, πάρα πολλοί, ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξή της. ῞Ομως αὐτοί πού τήν ἀρνοῦνται εἶναι ἐκεῖνοι μέ τούς ὁποίους ἡ ὕπαρξή της δέν συμβιβάζεται, ἐκεῖνοι πού ἡ πείρα τῆς ζωῆς τους δέν τούς ἔχει διδάξει νά ἐπιζητοῦν τό βάθος ἀπό τήν ἐπιφάνεια, τό ἀόρατο ἀπό τό ὁρατό καί γι᾿ αὐτό τό λόγο εἶναι ὑπέρμαχοι τῆς ἰδέας γιά μιάν ἐκκλησιαστική "ἀλήθεια" μέσα στά πλαίσια μιᾶς ἐπίσημης "σοβιετικῆς ἐκκλησίας" πού δυστυχῶς δημιουργήθηκε εἰδικῶς γιά νά ἐξαπατᾶ. Αὐτή ἡ "ἐκκλησία" πραγματοποιήθηκε "ἐκτός τόπου καί χρόνου". Αὐτοί πού μάχονται γιά τήν ὕπαρξή της, νομίζουν ὅτι βρίσκεται σέ κανένα ἐρημονήσι ἤ ἀκόμη σέ κάποιον ἄλλο πλανήτη, καί ὄχι στό σοβιετικό ὁλοκληρωτικό κράτος, ὅπου τά πάντα ὑπόκεινται σ᾿ αὐτό καί ἐλέγχονται ἀπ᾿ αὐτό. ῞Οπου, τόσο ἡ ἀθεΐα, ὅσο καί ὁ πόλεμος κατά τοῦ Θεοῦ, συναγωνίζονται γιά τό ποιό θά "δρέψη" περισσοτέρους "καρπούς" γιά τό μονοκομματικό καθεστώς. ΔΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΡΕΑ: «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ» ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1929 + Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΧ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ & ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΟΠΟΤΗΡΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΓΟΧ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ «Ει ὁ λέγων τά τῶν Ἁγίων Γραφῶν και τά τῶν Ἁγίων Πατέρων σχίζει την Ἐκκλησία, ὁ ἀναιρῶν τά τῶν Ἁγίων δόγματα, τι δειχθήσεται τῆ Ἐκκλησία ποιῶν, ὧν χωρίς οὐδέ αὐτό τοῦτο, Εκκλησίαν είναι δυνατόν …» (Ελλην. Πατρολ. 90, 117 Ε)

ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ «Ει ὁ λέγων τά τῶν Ἁγίων Γραφῶν και τά τῶν Ἁγίων Πατέρων σχίζει την Ἐκκλησία, ὁ ἀναιρῶν τά τῶν Ἁγίων δόγματα, τι δειχθήσεται τῆ Ἐκκλησία ποιῶν, ὧν χωρίς οὐδέ αὐτό τοῦτο, Εκκλησίαν είναι δυνατόν …» (Ελλην. Πατρολ. 90, 117 Ε)

ΠΡΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΝ ...Πρός πνευματικήν σας οἰκοδομήν καί διά νά «διασκεδάζετε», ὅπως λέμε, τήν τυχόν λύπην καί ἀθυμίαν ἀπό τά συμβαίνοντα εἰς τήν ζωήν, καί διά νά δῆτε πῶς ὑπέμειναν οἱ ἅγιοι τά λυπηρά, σᾶς ἀποστέλλω σέ μετάφρασι, δύο κείμενα πού εἶναι καταχωρημένα στίς 27 ‘Ιανουαρίου στήν ‘Ανακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου. Τό ἕνα εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἐπιστολήν τοῦ ἐξορίστου Ἱεροῦ Χρυσοστόμου πρός ἕτερον ἐξόριστον Ἐπίσκοπον ὀνόματι Κυριακόν, καί τό ἕτερον στό ὁποῖον περιγράφεται ὁ τρόπος πού πῆραν τό λείψανον τοῦ ἁγίου καί τό ἐπανέφεραν εἰς τήν Κων/λιν. Περιέχουν σπουδαῖα καί μεγάλα νοήματα καί διδάγματα, καί εἰδικώτερα δύο σημαντικά διδάγματα. Τό πρῶτον, ὅτι ὁ χριστιανός ὅταν ἀγωνίζεται γιά τήν ἀλήθεια, θά ὑποστῆ διωγμούς καί πρέπει νά ὑπομείνει, καί τό δεύτερον, ὅτι ὅσα χρόνια καί ἄν περάσουν ἡ ἀδικία πρέπει νά ἀποκατασταθῆ, διαφορετικά δέν ἐπέρχεται ἡ ἀπό Θεοῦ συγχώρησις. Γράφει, λοιπόν, ὁ ἕνας ἐξόριστος ὁ ἱερός Χρυσόστομος πρός τόν ἑτερον ἐξόριστον, τόν Ἐπίσκοπον Κυριακόν: «Μή, λοιπόν, λυπᾶσαι, ἀδελφέ Κυριακέ. Γιατί κι’ ἐγώ ὅταν διωχνόμουν ἀπό τήν πόλη γιά τίποτα ἀπ’ αὐτά δέν φρόντιζα, ἀλλά ἔλεγα στόν ἑαυτό μου. Ἄν θέλει ἡ Βασίλισσα νά μέ ἐξορίσει, ἀς μέ ἐξορίσει. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς». Ἄν θέλει νά μέ πριονίσει, ἄς μέ πριονίσει. Τόν Ἡσαία ἔχω ὑπογραμμό. Ἄν θέλει στό πέλαγος νά μέ ἐξακοντίσει, τόν Ἰωνᾶ θυμᾶμαι. Ἄν θέλει σέ λάκκο νά μέ βάλει, ἔχω τόν Δανιήλ ριγμένο στά λιοντάρια. Ἄν θέλει νά μέ πετροβολήσει, τόν Στέφανο ἔχω τόν πρωτομάρτυρα, νά τὄχει πάθει αὐτό. Ἄν θέλει τό κεφάλι μου νά πάρη, ἔχω τόν Βαπτιστή. Ἄν θέλει τά ὑπάρχοντά μου νά πάρει, ἄν ἔχω, ἄς τά πάρει. «Γυμνός ἐξῆλθον ἀπό τήν κοιλιά τῆς μάνας μου, γυμνός κι’ ἀς φύγω» .... Γιά ὅλα τ’ ἄλλα, ὅσα μοῦ συνέβησαν δέν φρόντισα. Πολύ δέ μᾶς περιποιήθηκε ὁ Ἐπίσκοπος αὐτῆς τῆς πόλεως καί πολλήν ἀγάπην ἔδειξε, ὥστε, ἄν ἦταν δυνατόν κι’ ἄν δέν φυλάγαμε τόν ὅρον, καί τόν θρόνο του θά μᾶς παραχωροῦσε. Παρακαλῶ, λοιπόν, καί ἀντιλέγω, πέταξε τό πένθος τῆς λύπης σου καί μνημόνευέ μας πρός τόν Θεό». ‘Ιδού καί τό δεύτερο κείμενο. Ὡς γνωστόν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπέθανε καί ἐτάφη στήν ἐξορία. Ὁ βασιλιάς Θεοδόσιος, ἕνας ἀπό τούς διαδόχους τῶν διωκτῶν τοῦ Ἁγίου, ἔστειλε καθ’ ὑπόδειξιν τοῦ Πατριάρχου Πρόκλου, νά φέρουν τό ἱερόν λείψανον τοῦ ἁγίου στήν Κωνσταντινούπολη. ‘Αλλά οἱ ἀπεσταλμένοι δέν μπόρεσαν νά τό μετακινήσου. Τό λείψανο τοῦ Ἁγίου ἔμενε ἀκίνητο. Τότε ὁ βασιλιάς ἔστιελε γράμμα, μέ τό ὁποῖο ζητοῦσε συγγνώμη, γράφοντας τά ἑξῆς: «Τίμιε πάτερ, νομίζοντας ὅτι τό σῶμά σου εἶναι νεκρό, ὅπως τά ἄλλα, θελήσαμε νά τό μετακομίσουμε ἁπλᾶ ἐδῶ σ’ ἐμᾶς. Γι’ αὐτό καί δίκαια δέν πετύχαμε αὐτό πού θέλαμε. ‘Αλλά, ἐσύ, τιμιώτατε Πάτερ, συγχώρεσέ μας, πού σέ ξανακαλοῦμε, ἐσύ πού δίδαξες σέ ὅλους τήν μετάνοια. Καί σάν σέ παιδιά πού ἀγαποῦν τόν πατέρα τους, δός μας τόν ἑαυτό σου καί δῶσε χαρά σέ αὐτούς πού σέ ἀγαποῦν μέ τήν δική σου παρουσία». Ὅταν αὐτή ἡ ἐπιστολή φέρθηκε στόν Ἅγιο καί τποποθετήθηκε πάνω στό σκήνωμμά του, ἀμέσως ἔδωσε τόν ἐαυτό του καί οἱ μεταφορεῖς εὔκολα τό σήκωσαν. Ὅταν δέ ἔφθασε ἀντικρύ τῆς Πόλεως, πέρασαν μέν ἀπέναντι ὁ βασιλιάς καί ὅλη ἡ Σύγκλητος καί ὁ Πατριάρχης μαζί μέ τόν κλῆρο, ἔβαλαν δέ σέ βασιλικό πλοῖο τή σορό πού περιεῖχε τό σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ἔγινε ὅμως καταιγίδα καί τ’ ἄλλα μέν πλοῖα σκορπισθήκανε ἀλλοῦ, ἐκεῖνο ὅμως στό ὁποῖο ἦτο τό σῶμα τοῦ Ἁγίου, ἐξώκειλε στόν ἀγρό τῆς χήρας ἐκείνης, τήν ὁποία ἀδίκησε ἡ Εὐδοξία, πάίρνοντάς της τό ἀμπέλι. Ἡ ὁποία ἐπειδή ἐλέγχθηκε ἀπό τόν Ἅγιο τόν ἐξώρισε. Ὅταν ἀποδόθηκε ὁ ἀγρός στή χήρα, ἀμέσως ἔγινε γαλήνη στή θάλασσα καί πρῶτα μέν μεταφέρθηκε στό Ναό τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, μετά δέ στόν ναό τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, ὅπου τόν ἔβαλαν στό σύνθρονο καί φώναξαν ὅλοι: «Ἀπόλαβέ σου τόν θρόνον Ἅγιε». Μετά, ἀφοῦ ἡ σορός τοποποθετήθηκε στήν ϊερά καθέδρα, ἐπεφώνησε στό ποίμνιο τό «Εἰρήνη πᾶσι». Ἀλήθεια πόσο θαυμαστά πράγματα συμβαίνουν στούς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ πού ἐμεῖς τά ἀγνοῦμε; Εἴθε ὁ Ἅγιος νά πρεσβεύη γιά μᾶς. Διατελῶ μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης Ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

Πρός πνευματικήν σας οἰκοδομήν καί διά νά «διασκεδάζετε», ὅπως λέμε, τήν τυχόν λύπην καί ἀθυμίαν ἀπό τά συμβαίνοντα εἰς τήν ζωήν, καί διά νά δῆτε πῶς ὑπέμειναν οἱ ἅγιοι τά λυπηρά, σᾶς ἀποστέλλω σέ μετάφρασι, δύο κείμενα πού εἶναι καταχωρημένα στίς 27 ‘Ιανουαρίου στήν ‘Ανακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου. Τό ἕνα εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἐπιστολήν τοῦ ἐξορίστου Ἱεροῦ Χρυσοστόμου πρός ἕτερον ἐξόριστον Ἐπίσκοπον ὀνόματι Κυριακόν, καί τό ἕτερον στό ὁποῖον περιγράφεται ὁ τρόπος πού πῆραν τό λείψανον τοῦ ἁγίου καί τό ἐπανέφεραν εἰς τήν Κων/λιν. Περιέχουν σπουδαῖα καί μεγάλα νοήματα καί διδάγματα, καί εἰδικώτερα δύο σημαντικά διδάγματα. Τό πρῶτον, ὅτι ὁ χριστιανός ὅταν ἀγωνίζεται γιά τήν ἀλήθεια, θά ὑποστῆ διωγμούς καί πρέπει νά ὑπομείνει, καί τό δεύτερον, ὅτι ὅσα χρόνια καί ἄν περάσουν ἡ ἀδικία πρέπει νά ἀποκατασταθῆ, διαφορετικά δέν ἐπέρχεται ἡ ἀπό Θεοῦ συγχώρησις. Γράφει, λοιπόν, ὁ ἕνας ἐξόριστος ὁ ἱερός Χρυσόστομος πρός τόν ἑτερον ἐξόριστον, τόν Ἐπίσκοπον Κυριακόν: «Μή, λοιπόν, λυπᾶσαι, ἀδελφέ Κυριακέ. Γιατί κι’ ἐγώ ὅταν διωχνόμουν ἀπό τήν πόλη γιά τίποτα ἀπ’ αὐτά δέν φρόντιζα, ἀλλά ἔλεγα στόν ἑαυτό μου. Ἄν θέλει ἡ Βασίλισσα νά μέ ἐξορίσει, ἀς μέ ἐξορίσει. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς». Ἄν θέλει νά μέ πριονίσει, ἄς μέ πριονίσει. Τόν Ἡσαία ἔχω ὑπογραμμό. Ἄν θέλει στό πέλαγος νά μέ ἐξακοντίσει, τόν Ἰωνᾶ θυμᾶμαι. Ἄν θέλει σέ λάκκο νά μέ βάλει, ἔχω τόν Δανιήλ ριγμένο στά λιοντάρια. Ἄν θέλει νά μέ πετροβολήσει, τόν Στέφανο ἔχω τόν πρωτομάρτυρα, νά τὄχει πάθει αὐτό. Ἄν θέλει τό κεφάλι μου νά πάρη, ἔχω τόν Βαπτιστή. Ἄν θέλει τά ὑπάρχοντά μου νά πάρει, ἄν ἔχω, ἄς τά πάρει. «Γυμνός ἐξῆλθον ἀπό τήν κοιλιά τῆς μάνας μου, γυμνός κι’ ἀς φύγω» .... Γιά ὅλα τ’ ἄλλα, ὅσα μοῦ συνέβησαν δέν φρόντισα. Πολύ δέ μᾶς περιποιήθηκε ὁ Ἐπίσκοπος αὐτῆς τῆς πόλεως καί πολλήν ἀγάπην ἔδειξε, ὥστε, ἄν ἦταν δυνατόν κι’ ἄν δέν φυλάγαμε τόν ὅρον, καί τόν θρόνο του θά μᾶς παραχωροῦσε. Παρακαλῶ, λοιπόν, καί ἀντιλέγω, πέταξε τό πένθος τῆς λύπης σου καί μνημόνευέ μας πρός τόν Θεό». ‘Ιδού καί τό δεύτερο κείμενο. Ὡς γνωστόν ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπέθανε καί ἐτάφη στήν ἐξορία. Ὁ βασιλιάς Θεοδόσιος, ἕνας ἀπό τούς διαδόχους τῶν διωκτῶν τοῦ Ἁγίου, ἔστειλε καθ’ ὑπόδειξιν τοῦ Πατριάρχου Πρόκλου, νά φέρουν τό ἱερόν λείψανον τοῦ ἁγίου στήν Κωνσταντινούπολη. ‘Αλλά οἱ ἀπεσταλμένοι δέν μπόρεσαν νά τό μετακινήσου. Τό λείψανο τοῦ Ἁγίου ἔμενε ἀκίνητο. Τότε ὁ βασιλιάς ἔστιελε γράμμα, μέ τό ὁποῖο ζητοῦσε συγγνώμη, γράφοντας τά ἑξῆς: «Τίμιε πάτερ, νομίζοντας ὅτι τό σῶμά σου εἶναι νεκρό, ὅπως τά ἄλλα, θελήσαμε νά τό μετακομίσουμε ἁπλᾶ ἐδῶ σ’ ἐμᾶς. Γι’ αὐτό καί δίκαια δέν πετύχαμε αὐτό πού θέλαμε. ‘Αλλά, ἐσύ, τιμιώτατε Πάτερ, συγχώρεσέ μας, πού σέ ξανακαλοῦμε, ἐσύ πού δίδαξες σέ ὅλους τήν μετάνοια. Καί σάν σέ παιδιά πού ἀγαποῦν τόν πατέρα τους, δός μας τόν ἑαυτό σου καί δῶσε χαρά σέ αὐτούς πού σέ ἀγαποῦν μέ τήν δική σου παρουσία». Ὅταν αὐτή ἡ ἐπιστολή φέρθηκε στόν Ἅγιο καί τποποθετήθηκε πάνω στό σκήνωμμά του, ἀμέσως ἔδωσε τόν ἐαυτό του καί οἱ μεταφορεῖς εὔκολα τό σήκωσαν. Ὅταν δέ ἔφθασε ἀντικρύ τῆς Πόλεως, πέρασαν μέν ἀπέναντι ὁ βασιλιάς καί ὅλη ἡ Σύγκλητος καί ὁ Πατριάρχης μαζί μέ τόν κλῆρο, ἔβαλαν δέ σέ βασιλικό πλοῖο τή σορό πού περιεῖχε τό σῶμα τοῦ Ἁγίου. Ἔγινε ὅμως καταιγίδα καί τ’ ἄλλα μέν πλοῖα σκορπισθήκανε ἀλλοῦ, ἐκεῖνο ὅμως στό ὁποῖο ἦτο τό σῶμα τοῦ Ἁγίου, ἐξώκειλε στόν ἀγρό τῆς χήρας ἐκείνης, τήν ὁποία ἀδίκησε ἡ Εὐδοξία, πάίρνοντάς της τό ἀμπέλι. Ἡ ὁποία ἐπειδή ἐλέγχθηκε ἀπό τόν Ἅγιο τόν ἐξώρισε. Ὅταν ἀποδόθηκε ὁ ἀγρός στή χήρα, ἀμέσως ἔγινε γαλήνη στή θάλασσα καί πρῶτα μέν μεταφέρθηκε στό Ναό τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, μετά δέ στόν ναό τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, ὅπου τόν ἔβαλαν στό σύνθρονο καί φώναξαν ὅλοι: «Ἀπόλαβέ σου τόν θρόνον Ἅγιε». Μετά, ἀφοῦ ἡ σορός τοποποθετήθηκε στήν ϊερά καθέδρα, ἐπεφώνησε στό ποίμνιο τό «Εἰρήνη πᾶσι». Ἀλήθεια πόσο θαυμαστά πράγματα συμβαίνουν στούς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ πού ἐμεῖς τά ἀγνοῦμε; Εἴθε ὁ Ἅγιος νά πρεσβεύη γιά μᾶς. Διατελῶ μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης Ἐλάχιστος ἐν ‘Επισκόποις + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ

ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ... Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Η ζωή του ήταν μια συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στον Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανός έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολύ σκληρά, για να αρνηθεί τον Χριστό. Ο γέροντας ιερέας χαμογέλασε και απάντησε: «Εμείς οι χριστιανοί είμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλά τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλά να μάθετε καλά ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτά δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλά μένουν πάντα ανθηρά και νέα. Αμφιβάλλεις, έπαρχε; Δοκίμασε. Και θα δεις ότι με τη χάρη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού θα κουραστούν όλοι οι ακμαίοι δήμιοί σου, χωρίς ο ιερέας Χαράλαμπος να ζητήσει την επιείκειά σου». Εκνευρισμένος από τα λόγια αυτά ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντί να σπαράζει από τον πόνο δοξολογούσε τον Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι, που έβλεπαν αυτό το θαύμα, πίστεψαν στον Χριστό. Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε σε ηλικία 113 ετών.

Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΙΑΣ) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΙΝ [«Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ (1920 -1924) ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (1926)… Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΥΤΗ ΕΞΕΔΟΘΗ ΚΑΙ ΩΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΚΑΙ «ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΕΣΧΑΤΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ»…. ΝΥΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΡΙΜΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: 1) ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ», 2) ΤΟΥ "ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ & ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ Ι. ΝΑΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ» ΚΑΙ 3) ΤΗΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΩΝ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ» (ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11 ΑΧΑΡΝΑΙ) ΩΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ – ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ: ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ : ΑΝΔΡΕΑ ΣΥΓΓΡΟΥ 55-59, ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΤΗΛ. 217 7045 045.] ΤΕΥΧΟΣ 912 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 (Ε.Η.) Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Η ζωή του ήταν μια συνεχής υπηρεσία αφοσίωσης στον Χριστό και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανός έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολύ σκληρά, για να αρνηθεί τον Χριστό. Ο γέροντας ιερέας χαμογέλασε και απάντησε: «Εμείς οι χριστιανοί είμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλά τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλά να μάθετε καλά ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτά δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλά μένουν πάντα ανθηρά και νέα. Αμφιβάλλεις, έπαρχε; Δοκίμασε. Και θα δεις ότι με τη χάρη του Κυρίου μου Ιησού Χριστού θα κουραστούν όλοι οι ακμαίοι δήμιοί σου, χωρίς ο ιερέας Χαράλαμπος να ζητήσει την επιείκειά σου». Εκνευρισμένος από τα λόγια αυτά ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντί να σπαράζει από τον πόνο δοξολογούσε τον Θεό για την αντοχή που του έδινε. Τότε πολλοί δήμιοι, που έβλεπαν αυτό το θαύμα, πίστεψαν στον Χριστό. Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε σε ηλικία 113 ετών. Σύγχρονα θαύματα του Αγίου Χαραλάμπους πολιούχου του Πύργου της Ηλείας - Η διάσωση των κατοίκων του Πύργου από την φοβερή επιδημία πανώλης το 1860. Η νόσος αυτή εξαλείφθηκε από τον Αγιο Χαράλαμπο μετά από θερμή προσευχή προς αυτόν και παράκληση. Λένε μάλιστα ότι οι Πύργιοι είδαν καταπληκτικό θέαμα. Ο Αγιος με την ράβδο του εσπρωχνε ένα λευκό σαν βαμβάκι νέφος στον ουρανό μέχρι που το έρριψε στην θάλασσα. Ηταν η ασθένεια που καταδίωξε ο Αγιος. Και σε άλλα μέρη όμως κατά καιρούς ήταν εμφανής η παρουσία του Αγίου Χαραλάμπους στην εκδίωξη της πανώλης, όπως στην Θεσσαλία, στο χωριό Σαβάλια και στη Δημητσάνα όπου μετονομάστηκε ο Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου σε Ναό Αγίου Χαραλάμπους, εξαιτίας της θαυματουργικής παρέμβασης του Αγίου. - Στον Αγιο Χαράλαμπο αποδόθηκε η εκδίωξη της θανατηφόρας επιδημίας της γρίπης το 1918, από την Ηλεία και την Ελλάδα, εξαιτίας της οποίας χιλιάδες ανθρώπων πέθαιναν για μήνες. - Το 1687 οι Αγαρηνοί με αρχηγό τον τρομερό Αχμέτ Εφέντη, πολιόρκησαν τον Πύργο. Μετά από παρακλήσεις των κατοίκων στον Αγιο Χαράλαμπο, επεσε ασθένεια λοιμική στον στρατό του Εφέντη και πολλοί από τους στρατιώτες του πέθαναν, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί και να σωθεί η πόλη από την πολιορκία. - Το 1821 οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στο λιμάνι και πολιόρκησαν τον Πύργο με σκοπό να προχωρήσουν προς την Τριπολιτσά και να καθαρίσουν την περιοχή από τα επαναστατικά στρατεύματα. Αφού έκαψαν ένα μέρος της πόλης, προσπάθησαν να προχωρήσουν προς τον κεντρικό δρόμο με τις άμαξες και τον οπλισμό τους. Ομως στα περίχωρα του μικρού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους είχε λάβει θέσεις ένας μικρός αριθμός αποφασισμένων ελλήνων στρατιωτών, οι οποίοι με τη βοήθεια του Αγίου εκδίωξαν τους πολυάριθμους Τούρκους. Τώρα οι Τούρκοι θα πρέπει για εβδομάδες να ψάχνουν άλλα περάσματα για να φτάσουν στην Τριπολιτσά. Το μόνο πέρασμα που έχει μείνει είναι το ηρωικό Πούσι, όπου οι Ελληνες έχουν παραταχθεί οργανωμένα, λόγω της καθυστέρησης των Τουρκων στον Πύργο και δίνουν το αποτελειωτικό χτύπημα στον εχθρό. -Στον Ιταλικό βομβαρδισμό το 1941, λίγες ώρες πριν γίνει, δημιουργόταν ένα πυκνό σύννεφο ομίχλης στον ουρανό του Πύργου με αποτέλεσμα τη συνεχή αναβολή του και τελικά τη ματαίωση του και τη διάσωση της πόλης. Πρίν καταλάβουν οι Γερμανοί τον Πύργο είχε προηγηθεί σφοδρός βομβαρδισμός. Κανείς όμως από τους κατοίκους δεν έπαθε τίποτα, γιατι οι βόμβες έπεσαν σε ακατοίκητα μέρη και πολλές δεν εξεράγησαν καθόλου. -Στις 26 Μαρτίου 1993 ο μεγάλος σεισμός του Πύργου στις 14:10 Ωρα διαμοιράστηκε σε δύο σεισμούς των 5,5 και 5,8R και από άποψη χρόνου 3 λεπτά κενό μεσολάβησαν μεταξύ των μεγάλων δονήσεων,με αποτέλεσμα οι ζημιές να μην είναι φοβερές. Αυτή η διαμοίραση του σεισμού ήταν επιστημονικά εντυπωσιακό φαινόμενο. Πολύ καιρό πριν γίνονταν συνεχείς μικρές δονήσεις τα βράδια,σαν προειδοποίηση ώστε οι κάτοικοι να έχουν πάρει τα στοιχειώδη μέτρα και να είναι σε ετοιμότητα για την ώρα του μεγάλου σεισμού. Την ώρα του σεισμού πολλά μικρά παιδάκια με τα αθώα μάτια τους είδαν όπως λένε τον <<παππού>> να κρατάει με απλωμένα τα χέρια του τα σπίτια του Πύργου για να μην πέσουν. Μετά το σεισμό πολλοί κάτοικοι είδαν στον ύπνο τους τον Αγιο Χαράλαμπο να τους αναφέρει ότι με δική του παρέμβαση ο μεγάλος σεισμός χωρίστηκε σε δύο μικρότερους και για αυτό έγινε και περιφορά της εικόνας του Αγίου στην πόλη. Η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του την 10η Φεβρουαρίου. Απολυτίκιο Ως στύλος ακλόνητος της Εκκλησίας Χριστού, και λύχνος αείφωτος της οικουμένης, σοφέ, εδείχθης Χαράλαμπες. έλαμψας εν τω κόσμω δια του μαρτυρίου, έλυσας και ειδώλων την σκοτόμαιναν μάκαρ. διο εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς. Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» και την Διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο Κηρυξ των Ορθοδόξων» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης. + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος και Τοποτηρητης Αθηνων και Αττικοβοιωτιας.

ΑΙ ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΑΝΝΗ Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους τῆ 6.4.1980

ΑΙ ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΑΝΝΗ Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους τῆ 6.4.1980 Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΙΑΣ) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΙΝ [«Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ (1920 -1924) ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (1926)… Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΥΤΗ ΕΞΕΔΟΘΗ ΚΑΙ ΩΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΚΑΙ «ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΕΣΧΑΤΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ»…. ΝΥΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΡΙΜΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: 1) ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ», 2) ΤΟΥ "ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ & ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ Ι. ΝΑΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ» ΚΑΙ 3) ΤΗΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΩΝ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ» (ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11 ΑΧΑΡΝΑΙ) ΩΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ – ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ: ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ : ΑΝΔΡΕΑ ΣΥΓΓΡΟΥ 55-59, ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΤΗΛ. 217 7045 045.] ΤΕΥΧΟΣ 902 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 (Ε.Η.) ΑΙ ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΑΝΝΗ Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους τῆ 6.4.1980 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Ἐκδίδεται εἰς τά πλαίσια τῶν ἐνημερωτικῶν ἀπογευματινῶν συνάξεων - ὁμιλιῶν εἰς Μητροπολιτικόν Ναό Ἁγ. Δημητρίου Ἀχαρνῶν, (κάθε Κυριακή ) Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα (κάθε Δευτέρα) καί Ἁγίας Αἰκατερίνης Κορωπί (κάθε Τετάρτη). Τηλ. 210.6020176, 210.2466057 καί 210. 7643909. Δύναταί τις νά παρακολουθήση τήν σειράν τῶν τευχῶν τῆς Ἐνημερώσεως καί εἰς τήν Ἰστοσελίδα: churchgoc.org ἤ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 243 ΙΟΥΛΙΟΣ 2008 ΑΙ ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΖΑΝΝΗ Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους τῆ 6.4.1980 Μακαριώτατε Ἅγιε Δέσποτα, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς. Χριστός Ἀνέστη. Ἕως ἐδάφους ὑποκλινόμενος τάς χαριτοβρύτους δεξιάς σας ἀπάζομαι αἰτούμενος τάς ἁγίας σας εὐχάς. Μία πληροφορία διαδοθεῖσα, ὅτι δηλαδή ἡ σεβαστή Σύνοδος τῶν Ἀρχιερέων μας, ἔχει ἀποφασίσει νά ἀποκηρύξη Συνοδικῶς τήν πράξιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου πού ἀνεγνώρισε τάς χειροτονίας καί διά Ἐγκυκλίου ἤ πραγματείας, πού πρόκειται νά κυκλοφορήση ἐντός ὀλίγου, θά προσπαθήση νά ἀποδείξη τήν κανονικότητα τῆς ὑφ’ ἑνός χειροτονίας τοῦ ἀειμνήστου πατρός ἡμῶν Ματθαίου, ἀναφερομένη εἰς τόν Κυκλάδων Γερμανόν καί ὅτι δέν ἠμποροῦσε νά συμπράξη καί χειροτονήση μετ’ αὐτοῦ. Ἡ εἴδησις αὐτή Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς ἀνησύχησε πολλούς τῶν Πατέρων ἐδῶ, πού κρίνουν τήν ἐνέργειαν ὡς ἄστοχον καί ἀδόκιμον καί πρόκειται νά δημιουργήση ἕναν καινούργιον σάλον εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, μέ τήν ἀναμόχλευσιν τοῦ παρελθόντος, χωρίς νά ὑπάρχη σοβαρός λόγος, ἐνῶ τά πράγματα ἔχουν ἀποκατασταθῆ καί εἰρηνεύση. Κατά παρακίνησιν δέ τῶν Πατέρων ἔχρομαι δι’ ὀλίγων νά ἐκφράσω τάς ἀπόψεις καί τούς λόγους διά τούς ὁποίους οἱ Πατέρες βλέπουν τόν προκείμενον σκανδαλισμόν καί κίνδυνον πού θά προκύψη, ἐάν πραγματικῶς ἡ Ἁγιωσύνη σας προβῆτε εἰς τήν ἐνέργειαν αὐτήν. α) Πιστεύομεν, ὅτι ὅσον καί ἐάν προσπαθήσετε δέν θά δυνηθῆτε νά πληροφορήσετε τό κοινόν, ὅτι ὁ Κυκλάδων εἶχε τήν ἰδίαν Ὁμολογίαν καί δέν ἦσαν χωρισμένοι οἱ δύο αὐτοί Ἀρχιερεῖς διά ζητήματα Πίστεως, ἀλλά δι’ ἄλλα ζητήματα δευτερευούσης φύσεως πού χωροῦσαν οἰκονομίαν.Καί ἐνῶ εἶναι γνωστόν ὅτι ἀποφασίσαντες νά χειροτονήσουν μαζί, δειφώνησαν εἰς τό ὅτι ὁ μέν Κυκλάδων προέτεινε πρός χειροτονίαν Ἁγιορείτας Ἱερομονάχους, ὁ δέ Ματθαῖος τούς ὑποτακτικούς του Ἱερομονάχους. Καί εἶναι δυνατόν οἱ ἀμερολήπτως κρίνοντες καί ἡ ἐξωτερική κοινή γνώμη στήν διαφωνία τους αὐτήν νά ἐπιρρίψη ὅλην τήν εὐθύνην εἰς τόν Κυκλάδων καί ὄχι εἰς τόν ἀείμνηστον πατέρα μας; Ἐπίσης δι’ ὅσα ἔχει κατηγορηθεῖ ὁ Κυκλάδων τά ἔχει ἀναιρέσει καί συγχρόνως ὁ ἴδιος κατηγόρησε τόν Ἅγιο Πατέρα μας σέ πολλά σημεῖα (πού ἐάν δημοσιευθοῦν ἀπό τούς ἐναντίους μέ τήν ἐκ μέρους σας ἀνακαίνσιν τοῦ παρελθόντος), θά σκανδαλίση πολλούς δικούς μας. β) Ὅπως καί ἐάν δικαιολογηθῆ ἡ μή συμμετοχή τοῦ Κυκλάδων, ἡ ὑφ’ ἑνός χειροτονία, ὑπόκειται ἀπαραιτήτως εἰς τήν ἀναγνώρισιν ἀπό Σύνοδον Ἀρχιερέων. Αὐτό ἀκριβῶς γνωρίζων ὁ π. Εὐγένιος καί ἐνῶ παντοιοτρόπως διά δημοσιευμάτων ἀπελογήθη καί ὑπεστήριξε τό κανονικόν τῶν χειροτονιῶν τοῦ ἀειμνήστου Ματθαίου, ὅμως ὁ ἴδιος κατέφυγε εἰς τούς Ρώσους διά νά ἐπιτύχη καί τήν Συνοδικήν ἀναγνώρισιν. γ) Ὅπως παρ’ ὅλην τήν διαφώτισιν διά δημοσιευμάτων εἰς τό θέμα τῶν χειροτονιῶν δέν ἠδυνήθημεν εἰς τό παρελθόν νά πληροφορήσωμεν τούς σκανδαλισθέντας, ἔτσι καί τώρα δέν θά δυνηθῶμεν. Πράγμα ὅμως πού ἐπετεύχθη διά τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπό τήν Ρωσικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Φιλαρέτου. Καί τώρα γεννᾶται τό ἐρώτημα: Ποῖοι εἶναι οἱ σοβαροί λόγοι, πού μετά ἀπό ἐννέα ὅλα ἔτη, ἡ Σύνοδός μας ἄγεται εἰς τήν ἀπόφασιν νά ἀποκηρύξη τήν Συνοδικήν πρᾶξιν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας πού ἀνεγνώρισε τάς χειροτονίας τῶν Ἀρχιερέων μας; Θέλομεν νά πιστεύωμεν ὅτι ὁ κύριος λόγος εἶναι ὁ ἰσχυρισμός μερικῶν, ὅτι ἐρχόμενοι εἰς ἐπικοινωνίαν μέ τούς Ρώσους, ἐπειδή αὐτοί ἐπικοινωνοῦσαν μέ τούς νεοημερολογίτας, χάσαμε καί ἐμεῖς τήν Ὀρθοδοξίαν, καί ἐπειδή ἐδέχθημεν χειροθεσίαν ἀπό αὐτούς ἐμολύνθημεν καί πρέπει νά ἀποκηρύξωμεν τήν πράξιν τους διά νά ἀποκατασταθῶμεν. Καί ὅσον ἀφορᾶ τό ζήτημα τῆς Ὁμολογίας, αὕτη ἀπεκατεστάθη μέ τό κόψιμο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας ἀπό αὐτούς. Τό θέμα δέ τῶν χειροθεσιῶν, τό δικαιολογοῦμε στήν συνείδησί μας, μελετῶντες τάς προϋποθέσεις πού προηγήθησαν διά νά τάς δεχθῶμεν. Ἤτοι: Πρῶτον, τούς περί τόν Φιλάρετον Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, ἐκεῖνον τόν καιρόν, τό Πατριαρχεῖον Κων/λεως κατ’ ἀπαίτησιν τῆς ἐπισήμου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τούς εἶχαν χωρίσει, ἄν καί τελείως οἱ ἴδιοι δέν ἔκοψαν κάθε ἐπικοινωνίαν μέ τούς οἰκουμενιστάς, ὅμως δέν ἠμποροῦμε νά εἴπωμεν ὅτι ἦσαν κακόδοξοι καί αἱρετικοί. Δεύτερον: Ἐφ’ ὅσον τούς ἀνεκοινώθη τό πιστεύω μας καί δέν συμφωνοῦσαν ἔπρεπε νά μᾶς κάνουν παρατήρησιν καί ὄχι νά εἰποῦνε ὅτι καλῶς φρονοῦμεν. Καί τρίτον: Ἐάν καί κατ’ οὐδένα τρόπον δέν ἔπρεπε νά δεχθῶμεν χειροθεσίας, διότι αὗται προβλέπονται μόνον διά σχισματικούς καί αἱρετικούς, καί ὄχι διά παραβάσεις κανονικῆς φύσεως ζητημάτων. Ἐπειδή ὅμως οὔτε κατά διάνοιαν σκεφθήκαμε ὅτι ὡς σχισματικούς μᾶς χειροθετοῦν καί ἐπειδή ὡς ἁπλῆ εὐλογία ἐπροτάθη καί ἔγινε δεκτή ἡ χειροθεσία, ὁ Θεός πού ἐξετάζει τόν σκοπόν, πιστεύομεν ὅτι δέν θά μᾶς τό λογίση ὡς ἁμαρτίαν. Ἴσως μάλιστα ἦταν καί οἰκονομία Θεοῦ, κατ’ αὐτόν τόν τρόπον οἱ ἄλλοι παλαιοημερολογῖται (πού ἀνήγαγον εἰς δόγμα τήν ὑφ’ ἑνός χειροτονίαν καί τήν εἶχον ἄκυρον), νά πληροφορηθῶσι καί γίνη προσιτή ἡ ἕνωσίς των μεθ’ ἡμῶν. ‘Εάν οἱ λόγοι αὐτοί δέν μᾶς δικαιολογοῦν καί πιστευθῆ ὅτι ἀπό κακοδόξους καί αἱρετικούς ἐδέχθημεν χειροθεσίαν, τότε τό θέμα καθίσταται τόσον σοβαρόν, πού δέν διορθώνεται μέ τό νά ἀποκηρύξουμε τήν πρᾶξιν τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, διότι αἱ χειροθεσίαι ἐνεργήθησαν ἐμπράκτως καί χρειάζεται νά κριθῆ ἡ ὑπόθεσις ἀπό ἄλλην Σύνοδον. Καί ἔτσι, ἐνῶ καμμία ὠφέλεια δέν θά προκύψη μέ τό νά ἀποκηρύξωμεν τήν πρᾶξιν τῶν Ρώσων, θά ἔχωμεν ἐξ’ ἀντιθέτου μεγάλην ζημίαν, διότι ὅλοι οἱ ἄλλοι παλαιοημερολογῖται τῶν διαφόρων παρατάξεων πού τώρα καί χωρίς νά θέλουν ἀναγνωρίζουν τάς χειροτονίας, θά ἀρχίσουν νά δημοσιεύουν ἐναντίον μας, ὅτι ἤλθαμε πάλιν εἰς τήν προτέραν κατάστασιν τῆς ὑποδικίας καί ἀντικανονικότητος, καί δικαίως θά μᾶς τό λένε, ἴσως μάλιστα φθάσουν εἰς τό σημεῖον νά δημοσιεύσουν, ὅτι ἐφ’ ὅσον οἱ Ματθαιϊκοί ἐχειροθετήθησαν ἀπό κακοδόξους, καθώς τό πιστεύουν, χάσανε καί τήν χειροτονίαν τους. Καί ἐκτός πού θά ἐπηρεάσουν ὅλην τήν ἐξωτερικήν κοινήν γνώμην καί θά γίνη ἐμπόδιον νά μήν ἔρχεται κανείς μέ ἡμᾶς, ἑπόμενον εἶναι ἡ πράξις σας αὐτή νά ἐπηρεάση καί δικούς μας. Τώρα εὑρισκόμεθα εἰς πιό πλεονεκτικήν θέσιν παρά πρωτοῦ νά ἀναγνωρισθῶμεν ἀπό τούς Ρώσους. Πρέπει ἐπίσης Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς νά προσέξετε πολύ στό σημεῖον αὐτό τήν θέσιν πού θά λάβη ὀ Ἅγιος Κιτίου, διότι ἐάν αὐτός δέν συμφωνεῖ, ἐπηρεάζει γύρω του καί ἕνα περιβάλλον πού θά σκανδαλισθῆ ἀπό πολλούς ἐδῶ Ἁγιορείτας, (μάλιστα ὁ π. Δαμασκηνός φοβοῦμαι μήπως καί δημοσίως διά τοῦ τύπου ἀποδοκιμάσει τήν ἐνέργειαν αὐτήν) καί ἔτσι ὑπάρχει φόβος νά δημιουργηθῆ κανένα σχίσμα στήν Ἐκκλησία μας. Τό γεγενημένον οὐκ ἀπογίνεται, ἔπρεπε πρωτοῦ νά δεχθῆτε τάς χειροθεσίας, ὅταν ἐπέστρεψεν ἡ Ἐξαρχία ἀπό τήν Ἀμερικήν, νά ἐζητούσατε ἐξηγήσεις ἀπό τούς Ρώσους, τώρα εἶναι πλέον ἀργά, μήπως δημιουργήσετε ἀνεπανόρθωτον κατάστασιν. Δι αὐτό σᾶς παρακαλοῦμε μήν ἀναξέετε παλαιάς ἐπουλωθείσας πληγάς καί δημιουργεῖστε καινούργιο σάλο ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς ἀκριβείας. Ἄλλη εἶναι ἡ ἐπιτακτική ἀνάγκη, τῆς σήμερον γενικῆς ἀποστασίας, πού πρέπει νά στρέψετε τάς προσπαθείας καί ἐνεργείας σας. Βάσει δηλαδή τῆς Ὁμολογίας πού ξεκίνησε ἐξ’ ἀρχῆς ὁ ἀγώνας τῶν Γ.Ο.Χ., ἀφοῦ λάβετε ὅλα τά μέτρα πού ἡ ὁμολογία θά ἐφαρμοσθῆ εἰς τήν πρᾶξιν, νά πλησιάσετε τούς ἄλλους παλαιοημερολογίτας καί νά ἑνωθῆτε μέ ὅσους θελήσουν ἐμπράκτως νά δεχθοῦν τήν Ὁμολογίαν καί νά γίνη ἔτσι ἕνα ἰσχυρόν μέτωπον κατά τοῦ ἐκλατινισμοῦ. Αὐταί εἶναι αἱ ταπειναί ἀπόψεις μας ἐν ὀλίγοις καί σᾶς παρακαλοῦμεν νά μᾶς συγχωρήσητε διά τήν ἐνόχλησιν καί περισσότερον, ἐάν αἱ πληροφορίαι δέν ἀληθεύουν. Εὐελπιστοῦντες ὅτι δέν θά παρέλθητε χωρίς νά μελετήσετε τήν γνώμην μας, διατελοῦμεν μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ. Ἐκ μέρους καί ἄλλων Πατέρων Ἐλάχιστος ἐν Ἱερομονάχοις Χρυσόστομος Ἁγιορείτης Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» και την Διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο Κηρυξ των Ορθοδόξων» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης. + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος και Τοποτηρητης Αθηνων και Αττικοβοιωτιας. Posted by ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ (1913)

Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΙΑΣ) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΙΝ [«Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ (1920 -1924) ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (1926)… Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΥΤΗ ΕΞΕΔΟΘΗ ΚΑΙ ΩΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΚΑΙ «ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΕΣΧΑΤΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ»…. ΝΥΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΡΙΜΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: 1) ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ», 2) ΤΟΥ "ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ & ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ Ι. ΝΑΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ» ΚΑΙ 3) ΤΗΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΩΝ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ» (ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11 ΑΧΑΡΝΑΙ) ΩΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ – ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ: ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ : ΑΝΔΡΕΑ ΣΥΓΓΡΟΥ 55-59, ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΤΗΛ. 217 7045 045.] ΤΕΥΧΟΣ 909 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 (Ε.Η.) Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ To τρομερό τέχνασμα του ταγματάρχη Βελισσαρίου που απελευθέρωσε τα Ιωάννινα Ελλάδα, ιστορικά, σαν σήμερα. Σαν σήμερα στις 21 Φεβρουαρίου 1913 τα Ιωάννινα απελευθερώθηκαν από τους Τούρκους. Ο ελληνικός στρατός μπήκε θριαμβευτής στην πόλη μετά από τρεις μήνες σκληρών μαχών. Στις 21 Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη είχαν απελευθερώσει την Πρέβεζα και μετέτρεψαν την πόλη ως βάση εφοδιασμού. Από εκεί θα ξεκινούσαν την επιχείρηση για την κατάληψη των Ιωαννίνων, που ήταν υπό τον τουρκικό ζυγό. Μετά τις πρώτες επιτυχίες, ο στρατός ανασυγκροτήθηκε και ξεκίνησε προς τα Ιωάννινα. Σύντομα κατάφερε να καταλάβει την οχυρή θέση Πέντε Πηγάδια, όπου οι Τούρκοι καθήλωσαν τις ελληνικές δυνάμεις. Οι Έλληνες στρατιώτες προσπάθησαν να καταλάβουν τους Άγιους Σαράντα και τα οχυρά του Μπιζανίου, όμως δεν τα κατάφεραν. Το Μπιζάνι ήταν ένα ύψωμα που βρισκόταν 10 χλμ. περίπου νότια από τα Γιάννενα, όπου οι Τούρκοι είχαν πυροβολεία και οχυρωματικά έργα που έκαναν την πόλη απόρθητη. Αν οι Έλληνες καταλάμβαναν το Μπιζάνι θα είχαν ελευθερώσει τα Γιάννενα. Ωστόσο, οι 30.000 Τούρκοι με επικεφαλής τον Εσσάτ Πασά απέκρουαν όλες τις επιθέσεις τους. Τον Δεκέμβριο, ο διάδοχος Κωνσταντίνος χρίστηκε επικεφαλής της επιχείρησης και ο ελληνικός στρατός ενισχύθηκε από την 4η και την 6η Μεραρχία, που έφτασαν στην Ήπειρο από τη Μακεδονίατο και το 7ο Σύνταγμα Πεζικού της 2ας Μεραρχίας. Αρχικά, ο διάδοχος Κωνσταντίνος διέταξε να μεταφερθούν πυρομαχικά και εφόδια στην πρώτη γραμμή και να ανοιχτούν νέες οδοί. Τον Ιανουάριο έστειλε στον στρατιωτικό διοικητή των Ιωαννίνων, Εσάτ Πασά, επιστολή με την οποία τον καλούσε να παραδώσει την πόλη. Οι Τούρκοι αρνήθηκαν και οι Έλληνας ξεκίνησαν να προετοιμάζονται για τη μεγάλη επίθεση. Σύμφωνα με το σχέδιο, θα πραγματοποιούσαν αιφνιδιαστική επίθεση από τα δυτικά και θα περικύκλωναν το Μπιζάνι. Η πρώτη φάλαγγα θα καταλάμβανε τη Μανωλιάσα και τον λόφου Αβγό, η δεύτερη τον Άγιο Νικόλαο και η τρίτη την Τσούκα. Το 1ο Συντάγμα Ευζώνων, με ταγματάρχη τον Βελισσαρίου, παρόλο που είχε εντολή να σταματήσει στη θέση Πεδινή, ο Βελισσαρίου παράκουσε τις εντολές και κατευθύνθηκε προς τα Ιωάννινα. Παράλληλα οι Εύζωνες κατέστρεψαν τα τηλεφωνικά δίκτυα με αποτέλεσμα η επικοινωνία των οχυρών με την πόλη να είναι αδύνατη. Μαζί με τους Εύζωνες του Ιατρίδη κατέλαβαν το χωριό Άγιος Ιωάννης και προχώρησαν προς την πόλη. Η απουσία επικοινωνίας με το στρατηγείο έκαναν τον Εσάτ Πασά να πιστέψει ότι οι Έλληνες ήταν υπεράριθμοί και τον είχαν περικυκλώσει, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να παραδοθεί. Ο Βελισσαρίου οδήγησε την τουρκική αντιπροσωπεία στο χάνι Εμίν Αγά, όπου βρισκόταν το ελληνικό στρατηγείο και ο διάδοχος Κωνσταντίνος αποδέχθηκε την παράδοση της πόλης. Στις 21 Φεβρουαρίου τα Ιωάννινα ήταν ελεύθερα μετά από 482 ετη σκλαβιάς. Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/tromero-technasma-tou-tagmatarchi-velissariou-pou-apeleftherose-ta-ioannina/ Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» και την Διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο Κηρυξ των Ορθοδόξων» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης. + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος και Τοποτηρητης Αθηνων και Αττικοβοιωτιας.

ΜΗ ΦΟΒΟΥ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΠΟΙΜΝΙΟΝ ... Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἐξηγεῖ ὅτι «μικρόν ποίμνιον ὀνομάζει τούς ἁγίους», καί τοῦτο συγκρίνοντας αὐτούς «πρός τό πλῆθος τῶν ἀπίστων», ἀλλά «καί διά τήν ἑκούσιον ταπείνωσιν τοῦ τοιούτου ποιμνίου». Καί συμπληρώνει: «Εἰ καί μικρόν τό ποίμνιον καί φύσει καί ἀριθμῶ καί δόξη πρός τάς ἀμετρήτους τῶν ἄνω πνευμάτων ἀγέλας, ἀλλ’ ἡ τοῦ Πατρός ἀγαθότης, πάντα λόγον ὑπερεκτείνουσα, δέδωκε καί αὐτῶ (τῶ μικρῶ ποιμνίῳ) τῶν ὑπερκειμένων πνευμάτων τόν κλῆρον, τουτέστιν τήν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν». Εἶναι ἀποδεδειγμένον ὅτι πάντοτε ὀλίγοι ἀνῆκον εἰς τό μικρόν ποίμνιον. Ὅσον ὀλίγοι ὅμως καί ἄν εἶναι εἶναι καί οἱ νικητές. Εἶναι ὀλίγοι ἐν σχέσει μέ τούς ἀπίστους, «πολλοί» ὅμως, διότι ἔχουν μαζί τους τόν Χριστό. Οἱ πολλοί πάντοτε ἐτρόμαζον, δημιουργοῦσαν δέος, ἀλλά ἦσαν ἀνίκανοι νά καταβάλλουν τό μικρόν ποίμνιον. «Οὗτοι (οἱ πολλοί καί ἀσεβεῖς) ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλμ. 19.9)». Οἱ ὀλίγοι, εἶναι ἀδύναμοι μπροστά στούς πολλούς καί τούς δυνατούς, εἶναι ὅμως πάντοτε ἀκαταμάχητοι. Καί πάντοτε νικηταί. Ἀς θυμηθοῦμε γεγονότα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη πού ἐπιβεβαιώνουν αὐτή τήν ἀλήθεια. Ἔξοδος τῶν Ἑβραίων ἀπό τήν Αἴγυπτον. Μάχαι μέ πολυπληθέστερους καί ἰσχυρότερους λαούς. Μονομαχία τοῦ Δαυίδ μέ τόν Γολιάθ. Καί ἀπό τήν Καινή Διαθήκη. Τούς ἁγίους Μάξιμον τόν Ὁμολογητήν, Ἱερόν Φώτιον, Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, Μάρκον τόν Εὐγενικόν καί εἰς τήν ἐποχήν μας τόν Ματθαῖον τόν νέον Ὁμολογητήν καί τούς ἐν Ρωσία Κατακομβίτας νεομάρτυρας.

Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΒΟΙΩΤΙΑΣ) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΙΝ [«Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ (1920 -1924) ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΟΥ «ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (1926)… Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΑΥΤΗ ΕΞΕΔΟΘΗ ΚΑΙ ΩΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΚΑΙ «ΚΗΡΥΞ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ΕΣΧΑΤΩΣ ΔΕ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑΝ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ»…. ΝΥΝ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕΡΙΜΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: 1) ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ», 2) ΤΟΥ "ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ & ΕΝΟΡΙΤΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ Ι. ΝΑΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ» ΚΑΙ 3) ΤΗΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΩΝ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ» (ΜΗΤΡΟΠ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ 11 ΑΧΑΡΝΑΙ) ΩΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ – ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ: ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ : ΑΝΔΡΕΑ ΣΥΓΓΡΟΥ 55-59, ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΑΧΑΡΝΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΤΗΛ. 217 7045 045.] ΤΕΥΧΟΣ 908 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 (Ε.Η.) ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΠΟΙΜΝΙΟΝ «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον». Οἱ ἄνθρωποι ὅταν θέλουν νά μετρήσουν τίς δυνάμεις καί τίς ἀντοχές των ὑπολογίζουν μέ ἀριθμούς. Στηρίζονται εἰς τό πλῆθος. Καί οἱ ἄπιστοι ἄνθρωποι, καί οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί στηρίζουν τήν δύναμί τους στό πλῆθος. Ὁ Θεός, ὅμως ἔχει ἄλλα μέτρα διά νά μᾶς μετρᾶ. Δέν κυττάζει τό πλῆθος, ἀλλά τήν ποιότητα, μᾶλλον τήν ἁγιότητα. Γι’ αὐτό καί προτρέπει: «Μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον». Ὁ ἅγιος Κύριλλος ἐξηγεῖ ὅτι «μικρόν ποίμνιον ὀνομάζει τούς ἁγίους», καί τοῦτο συγκρίνοντας αὐτούς «πρός τό πλῆθος τῶν ἀπίστων», ἀλλά «καί διά τήν ἑκούσιον ταπείνωσιν τοῦ τοιούτου ποιμνίου». Καί συμπληρώνει: «Εἰ καί μικρόν τό ποίμνιον καί φύσει καί ἀριθμῶ καί δόξη πρός τάς ἀμετρήτους τῶν ἄνω πνευμάτων ἀγέλας, ἀλλ’ ἡ τοῦ Πατρός ἀγαθότης, πάντα λόγον ὑπερεκτείνουσα, δέδωκε καί αὐτῶ (τῶ μικρῶ ποιμνίῳ) τῶν ὑπερκειμένων πνευμάτων τόν κλῆρον, τουτέστιν τήν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν». Εἶναι ἀποδεδειγμένον ὅτι πάντοτε ὀλίγοι ἀνῆκον εἰς τό μικρόν ποίμνιον. Ὅσον ὀλίγοι ὅμως καί ἄν εἶναι εἶναι καί οἱ νικητές. Εἶναι ὀλίγοι ἐν σχέσει μέ τούς ἀπίστους, «πολλοί» ὅμως, διότι ἔχουν μαζί τους τόν Χριστό. Οἱ πολλοί πάντοτε ἐτρόμαζον, δημιουργοῦσαν δέος, ἀλλά ἦσαν ἀνίκανοι νά καταβάλλουν τό μικρόν ποίμνιον. «Οὗτοι (οἱ πολλοί καί ἀσεβεῖς) ἐν ἅρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δέν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» (Ψαλμ. 19.9)». Οἱ ὀλίγοι, εἶναι ἀδύναμοι μπροστά στούς πολλούς καί τούς δυνατούς, εἶναι ὅμως πάντοτε ἀκαταμάχητοι. Καί πάντοτε νικηταί. Ἀς θυμηθοῦμε γεγονότα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη πού ἐπιβεβαιώνουν αὐτή τήν ἀλήθεια. Ἔξοδος τῶν Ἑβραίων ἀπό τήν Αἴγυπτον. Μάχαι μέ πολυπληθέστερους καί ἰσχυρότερους λαούς. Μονομαχία τοῦ Δαυίδ μέ τόν Γολιάθ. Καί ἀπό τήν Καινή Διαθήκη. Τούς ἁγίους Μάξιμον τόν Ὁμολογητήν, Ἱερόν Φώτιον, Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, Μάρκον τόν Εὐγενικόν καί εἰς τήν ἐποχήν μας τόν Ματθαῖον τόν νέον Ὁμολογητήν καί τούς ἐν Ρωσία Κατακομβίτας νεομάρτυρας. Ποῦ εἶναι τό μυστικόν αὐτῆς τῆς θριαμβευτικῆς νικηφόρου ἐκβάσεως τοῦ ἀγῶνος. Τό ἐξηγεῖ ὁ προφήτης καί βασιλεύς Δαυίδ. «Οὐκ ἐν τῆ δυναστείᾳ τοῦ ἵππου θελήσει, οὐδέ ἐν ταῖς κνήμαις τοῦ ἀνδρός εὐδοκεῖ΄ εὐδοκεῖ Κύριος ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν καί ἐν πᾶσι τοῖς ἐλπίζουσι ἐπί τό ἔλεος αὐτοῦ» (Ψαλμ. 146, 10-11). Δηλαδή νικᾶ ὁ πιστός, ὄχι διότι ἔχει κοσμικήν δύναμιν, ἀλλά διότι ἔχει τήν ὀρθήν πίστιν ἤτοι τήν καλήν ὀμολογίαν, ἐπί τῆς ὁποίας ὁ Χριστός ἐθεμελίωσε τήν Ἐκκλησίαν Του. «Ἐπί ταύτη τῆ πέτρα οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν» καί «πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Διά τον «Αντιαιρετικόν Αγωνα Γνησιων Ορθοδόξων» και την Διαδικτυακήν Εφημερίδα «Ο Κηρυξ των Ορθοδόξων» της Ιεράς Μητροπόλεως ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Ελάχιστος προς Κύριον ευχέτης. + Ο Μητροπολίτης ΓΟΧ Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς Κήρυκος και Τοποτηρητης Αθηνων και Αττικοβοιωτιας.

ΝΗΣΤΕΙΑ ...Πατερικά μηνύματα, Περί Νηστείας 18 Φεβρουαρίου στις 6:29 π.μ. · Ακόνισε το δρεπάνι σου, το οποίο έγινε άχρηστο με την πολυφαγία, ακόνισέ το μάλιστα με την νηστεία, άρχισε την οδοιπορία που οδηγεί στον ουρανό, πιάσε τον στενό και ανώμαλο δρόμο και προχώρα. Πώς όμως θα μπορέσης και να πιάσης τον δρόμο και να προχωρήσης; “Με το να ταλαιπωρής και υποτάσσης το σώμα σου” ( Α’ Κορ. 9,27 ) ∙ γιατί όπου υπάρχη ανώμαλος δρόμος, μεγάλο εμπόδιο στο βάδισμα είναι η πολυσαρκία, που προέρχεται από την πολυφαγία. Κατεύνασε τα κύματα των ατόπων επιθυμιών, απόκρουσε την ζάλη των πονηρών λογισμών, διάσωσε το σκάφος της ψυχής σου, δείξε μεγάλη εμπειρία και ήδη έχεις γίνει άριστος κυβερνήτης. Και όλων αυτών βάσις και διδάσκαλος θα είναι η νηστεία ∙ όταν όμως λέγω νηστεία, δεν εννοώ αυτή που κάνουν οι πολλοί άνθρωποι, αλλά την αληθινή νηστεία, όχι μόνο την αποχή από τα φαγητά, αλλά και την αποχή από τα αμαρτήματα∙ γιατί δεν αρκεί η φύσις της νηστείας να απομακρύνη από τα αμαρτήματα αυτούς που νηστεύουν, εάν δεν γίνεται όπως πρέπει. «Διότι και ο αθλητής», λέγει, «δεν στεφανώνεται, εάν δεν αγωνισθή σύμφωνα με τους νόμους της αθλήσεως» ( Β΄ Τιμ. 2,6 ) . Για να μη χάσουμε τον στέφανο της νηστείας, αν και έχουμε υπομείνει τους κόπους της, ας μάθουμε πώς και με ποιόν τρόπο πρέπει να την εξασκούμε. Γιατί και ο Φαρισαίος εκείνος νήστευσε ( Λουκ. 18, 12-16 ) , αλλά μετά την νηστεία εκείνη κατέβηκε από τον ναό έρημος και κενός από τους καρπούς της νηστείας. Ο τελώνης πάλι δεν νήστευσε, και όμως αυτός που δεν νήστευσε ξεπέρασε στην αρετή αυτόν που νήστευσε, για να μάθης ότι δεν υπάρχει καμμία ωφέλεια από την νηστεία, αν δεν την συνοδεύουν και όλα τα άλλα. Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Πατερικά μηνύματα, Περί Νηστείας 18 Φεβρουαρίου στις 6:29 π.μ. · Ακόνισε το δρεπάνι σου, το οποίο έγινε άχρηστο με την πολυφαγία, ακόνισέ το μάλιστα με την νηστεία, άρχισε την οδοιπορία που οδηγεί στον ουρανό, πιάσε τον στενό και ανώμαλο δρόμο και προχώρα. Πώς όμως θα μπορέσης και να πιάσης τον δρόμο και να προχωρήσης; “Με το να ταλαιπωρής και υποτάσσης το σώμα σου” ( Α’ Κορ. 9,27 ) ∙ γιατί όπου υπάρχη ανώμαλος δρόμος, μεγάλο εμπόδιο στο βάδισμα είναι η πολυσαρκία, που προέρχεται από την πολυφαγία. Κατεύνασε τα κύματα των ατόπων επιθυμιών, απόκρουσε την ζάλη των πονηρών λογισμών, διάσωσε το σκάφος της ψυχής σου, δείξε μεγάλη εμπειρία και ήδη έχεις γίνει άριστος κυβερνήτης. Και όλων αυτών βάσις και διδάσκαλος θα είναι η νηστεία ∙ όταν όμως λέγω νηστεία, δεν εννοώ αυτή που κάνουν οι πολλοί άνθρωποι, αλλά την αληθινή νηστεία, όχι μόνο την αποχή από τα φαγητά, αλλά και την αποχή από τα αμαρτήματα∙ γιατί δεν αρκεί η φύσις της νηστείας να απομακρύνη από τα αμαρτήματα αυτούς που νηστεύουν, εάν δεν γίνεται όπως πρέπει. «Διότι και ο αθλητής», λέγει, «δεν στεφανώνεται, εάν δεν αγωνισθή σύμφωνα με τους νόμους της αθλήσεως» ( Β΄ Τιμ. 2,6 ) . Για να μη χάσουμε τον στέφανο της νηστείας, αν και έχουμε υπομείνει τους κόπους της, ας μάθουμε πώς και με ποιόν τρόπο πρέπει να την εξασκούμε. Γιατί και ο Φαρισαίος εκείνος νήστευσε ( Λουκ. 18, 12-16 ) , αλλά μετά την νηστεία εκείνη κατέβηκε από τον ναό έρημος και κενός από τους καρπούς της νηστείας. Ο τελώνης πάλι δεν νήστευσε, και όμως αυτός που δεν νήστευσε ξεπέρασε στην αρετή αυτόν που νήστευσε, για να μάθης ότι δεν υπάρχει καμμία ωφέλεια από την νηστεία, αν δεν την συνοδεύουν και όλα τα άλλα. Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΝΙΝΕΥΙΤΩΝ

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΓΑΛΗ Μόνον μετάνοια καί επιστροφή εις τάς Ἐκκλησιαστικάς παραδόσεις θά μᾶς σώση. Μετά μεγίστης προσοχῆς, ἀγαπητοί μου ἰδῆτε ταχέως νά ἐξυπνήσετε καί νά διορθωθῆτε. Μετάνοιαν Νινευιτῶν, δείξατε νά σωθῆτε, ἐκ τῶν ἐπερχομένων μας, ὅπως ἀπαλλαγῆτε. Ὀρθόδοξ’’Εκκλησίαν μας ὅλοι νά ἐπιστραφῆτε, παύσει Θεοῦ μεγάλ’ ὀργή, δεινῶν ἀπαλλαχθῆτε. Εἰδ’ ἄλλως μέν καί μένετε Φράγκων Κακοδοξίαν μεγαλυτέρα ἔρχεται, ὀργή πρός τιμωρίαν. Μετανοήσατ’ ἄνθρωποι ἐκ τῶν πολλῶν κακῶν σας, ἵνα μή αιφνιδίως τε, λάβετε θάνατόν σας. Ἄν δέν μετανοήσετε, πάντες μέν θά χαθῆτε, προπάντων δ’ οἱ κακόδοξοι, θά καταποντιθῆτε. Μήν ἀναβάλωμεν καιρόν, ψυχῆς μας μετανοίας, καί ὡς τῆς ἀσπίδος τόν ἰόν, κατά κακοδοξίας. Διότι οὐαί κ’ ἀλλοίμονον, θάνατος αἴφνης ἔλθει, καί ὁ πολύτιμος καιρός, μετανοίας παρέλθει. Καλλίτερον ὁ ἄνθρωπος, ἐν κόσμω μή γεννᾶται, πάρ’ ἐν κολάσει πάντοτε, ἐν ἄδη ὀδυνᾶται. Καί οὗτος ὁ προορισμός, ἐν γῆ ἀνθρώπου σώσει, ψυχήν του τήν πολύτιμον, θανάτου διασώσει. Καί τόν πολύτιμον Χριστόν, Μαργαρίτην κερδίση, τήν Βασιλείαν Οὐρανῶν, ἵνα κληρονομήση. Νά συναγάλλεται ὁμοῦ, μετά πάντων ἁγίων, Προφητῶν Ἀποστόλων μας, μαρτύρων καί ὁσίων. Ἐάν ὅμως κολασθῆ, καί δέν μετανοήση, καί ὡς πιστός Ὀρθόδοξος, μετάνοιαν δέν δείξει. Οὐαί κι’ ἀλλοίμονον σ’ αὐτόν, ἐν φοβερᾶ τῆ κρίσει, ἀκούσει τό πορεύεσθαι, τελεία κατακρίσει. (Τό παρόν, τό ὁποῖον θεωρῶ λίαν ἐπίκαιρον, εὗρον δημοσιευμένον εἰς τό «Ὀρθόδοξον Χριστιανικόν Περιοδικόν τῶν ἁπανταχοῦ Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν» τό ἐπιγραφόμενον «ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ», Φύλλον 109/31 Αὐγούστου 1946, τό ὁποῖον ἐξεδίδετο εὐλογίας χάριν ὑπό τοῦ τότε Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, τοῦ κατόπιν Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος, τοῦ καί νέου ὁμολογητοῦ τῆς Πίστεως ἀναδειχθέντος)

Η ΜΑΣΩΝΙΑ

ΜΑΣΩΝΙΑ=ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ, ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ:ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ !!! << Η Μασονία είναι θρησκεία και στηρίζεται κυρίως στα αρχαία ειδωλολατρικά μυστήρια,και ας λένε οι μασόνοι ό,τι λένε...>> Έχουμε τον παλαιότερο Μασονισμό που ήταν καθαρά επαγγελματικός και είχε ως μέλη του κτίστες και ξυλουργούς, που ανελάμβαναν εργολαβικά την ανοικοδόμηση διαφόρων οικοδομημάτων αποκρύπτοντας τα μυστικά της τέχνης στους άλλους συντεχνίτες τους, που δεν άνηκαν στην οργάνωσή τους. Τα σωματεία αυτά των τεκτόνων και κτιστών συνεργάστηκαν και με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για το κτίσιμο Ιερών Ναών. Η Παπική αυλή τα έθεσε υπό την προστασία της, και διάφοροι Πάπες τους παρεχώρησαν προνόμια, ώστε να είναι απαλλαγμένοι από φόρους και άλλες επιβαρύνσεις και ελεύθεροι να εξασκούν τις τέχνες τους. Γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ελεύθεροι Τέκτονες. Όταν τα σωματεία αυτά των τεκτόνων και κτιστών ανελάμβαναν την ανέγερση κάποιου οικοδομήματος, έπρεπε κάπου εκεί κοντά να έχουν που να μείνουν. Έτσι δημιουργήθηκε η «Στοά», η οποία στην αρχή ήταν ένα παράπηγμα στο οποίο οι εργαζόμενοι στα διαλείμματα της δουλειάς τους πήγαιναν για να ξεκουραστούν και να φάνε κάτι. Έκτος από τα επαγγελματικά μυστικά, οι συντεχνίες αυτές είχαν και κάποια συνθήματα με τα οποία εγνωρίζοντο με ομοϊδεάτες συναδέλφους τους, που ήρχοντο από άλλα μέρη και οι οποίοι εγένοντο δεκτοί σε ελεύθερη επικοινωνία και συνεργασία μαζί τους. Μέχρι εδώ τα πράγματα είναι απλά και δεν υπάρχει στη Μασονία καμμιά μύηση για την πρόσληψη νέων μελών. Οι τέκτονες την Επαγγελματικής Μασονίας επίστευαν στον Θεο, κάθε ένας απ’ αυτούς έπρεπε να είναι πιστός στο Θεό και στην Εκκλησία και να αποφεύγει τις πλάνες και τις αιρέσεις. Από τον 17ο αιώνα μ.Χ. και μετά η Μασονία (από την αγγλική λέξη Mason = κτίστης) εγκατέλειψε τον επαγγελματικό της χαρακτήρα και άρχισε να παίρνει θεωρητικό χαρακτήρα. Την περίοδο αυτή εισχώρησαν στη διδασκαλία των Μασόνων οι Εβραίοι,οι οποίοι βλέποντας τα οφελη που υπάρχουν σε αυτά τα σωματεία, χρήμα κοινωνική δύναμη, πολιτική επιρροή κ.τ.λ εισχώρησαν σε αυτά,και μέσα σε λίγο καιρό άλλαξαν ριζικά το νόημα των μασονικών στοών, προσθέτοντας Ιουδαϊκά και ειδωλολατρικά στοιχεία. Το 1717 μ.Χ. ιδρύθηκε στο Λονδίνο, με την συνένωση των τελευταίων τεσσάρων επαγγελματιών στοών η Μεγάλη Στοά, που είναι η μητέρα της θεωρητικής Μασονίας. Από εδώ και πέρα η Μασονία χάνει την απλότητα που είχε πριν, καθώς και την αποκλειστική σχέση της με την Εκκλησία και τη Χριστιανική πίστη γενικά. Απλώνεται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική. Στη Γαλλία αναλαμβάνει την διεύθυνση των μασονικών στοών ο αδελφός του Ναπολέοντα Βοναπάρτη Ιωσήφ. Πολλοί ανώτεροι αξιωματούχοι του Κράτους μπαίνουν στη Μασονία, η οποία αποκτά πολιτική δύναμη και αναμιγνύεται στα δημόσια πράγματα με συνωμοσίες και άλλους κρυφούς και ύπουλους τρόπους. Στη Γαλλική Επανάσταση έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο. Οι Μασόνοι σήμερα πιστεύουν σε ένα δικό τους απρόσωπο Θεό που τον ονομάζουν Μ.Α.Τ.Σ., δηλαδή Μέγας Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος. Στις στοές τους δεν θα ιδή κάποιος Σταυρό ή εικόνα του Χριστού. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, είναι γι’ αυτούς ένας απλός Μύστης, όπως περίπου ο Πυθαγόρας, ο Βούδας και άλλοι. Το Σκωτικό Μασονικό δόγμα που ιδρύθηκε το 1804 περιλαμβάνει 3 μυήσεις και 33 βαθμούς. Στο τρίτο βαθμό γίνεται μια τελετή γύρω από τον δολοφονικό θάνατο του Διδασκάλου Χιράμ και την αναζήτηση του λειψάνου του. Πράγματι στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος για κάποιο Χιράμ από την Τύρο που τον κάλεσε ο βασιλιάς Σολομών να βοηθήσει στο κτίσιμο του Ναού των Ιεροσολύμων. Τα παρά πέρα όμως περί δολοφονίας, αναζητήσεως του λειψάνου του κ.λπ. είναι τελείως φανταστικά και μυθικά. Η Μασονία, όπως είναι γνωστή σήμερα, δεν είναι απλή φιλανθρωπική και φιλοσοφική οργάνωση, όπως ισχυρίζονται οι οπαδοί της. Είναι μια υπερθρησκεία με συγκρητιστικό χαρακτήρα. Έχει δηλαδή στη διδασκαλεία της στοιχεία Ειδωλολατρικά και Αποκρυφιστικά, Ιουδαϊκά και Χριστιανικά. Πιστεύουν οι Μασόνοι ότι αποτελούν μια παγκόσμια αδελφότητα. Αποκαλούν αδελφό κάθε ένα που ανήκει σ’ αυτούς, είτε αυτός είναι Μωαμεθανός είτε Βουδιστής, είτε οτιδήποτε, ενώ τον μη Μασόνο τον αποκαλούν βέβηλο, έστω κι αν αυτός είναι Χριστιανός. Η Μασονία είναι θρησκεία και στηρίζεται κυρίως στα αρχαία ειδωλολατρικά μυστήρια. Έχει Ναό που τον ονομάζουν στοά, όπου γίνονται οι διάφορες τελετές τους: Υιοθεσία λυκιδέως (κάτι παρόμοιο με το Χριστιανικό Βάπτισμα), γάμος, μνημόσυνα και άλλα. Έχουν βαθμούς αξιωματούχων που κάμνουν τις τελετές τους, ντυμένοι με ιδιαίτερες στολές, όπως είναι ο Σεβάσμιος, ο Σεβασμιότατος, ο Διδάσκαλος, ο Μέγας Διδάσκαλος, οι επόπτες... Ό,τι τίτλο δεν μπόρεσαν ποτέ να αποκτήσουν μέσα στην κοινωνία, τον αποκτούν μέσα στην στοά, ικανοποιόντας την κενοδοξία τους. Οι βαθμοί του αρχαίου και αποδεδειγμένου σκωτικού δόγματος είναι 33 και διαιρούνται ως εξής: ΠΡΩΤΗ ΤΑΞΗ . 1ος βαθμός: Μαθητής. 2ος βαθμός: Εταίρος. 3ος βαθμός: Διδάσκαλος. ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΑΞΗ . 4ος βαθμός: Μυστικός Διδάσκαλος. 5ος βαθμός: Γραμματεύς εξ Απορρήτων. 7ος βαθμός: Έφορος και Δικαστής. 8ος βαθμός: Επόπτης των Οικοδομών. 9ος βαθμός: Εκλεκτός Διδάσκαλος των 9. 10ος βαθμός: Εκλεκτός Διδάσκαλος των 15. 11ος βαθμός: Υπέρτατος Εκλεκτός των 12. 12ος βαθμός: Μέγας Διδά-σκαλος Αρχιτέκτων. 13ος βαθμός: Ιππότης της Βασιλικής Αψίδος. 14ος βαθμός: Μέγας Εκλεκτός, Τέλειος και Υπηρέτης Τέκτων. ΤΡΙΤΗ ΤΑΞΗ . 15ος βαθμός: Ιππότης Ανατολής ή του Ξίφους. 16ος βαθμός· Πρίγκιψ της Ιερουσαλήμ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΑΞΗ . 17ος βαθμός: Ιππότης Ανατολής και Δύσεως. 18ος βαθμός: Πρίγκιψ Ροδόσταυρος, Ιππότης του Αετού και Πελεκάνος. ΠΕΜΠΤΗ ΤΑΞΗ . 19ος βαθμός: Μέγας Ποντίφηξ. 20ός βαθμός: Μέγας Διδάσκαλος των Συμβολικών Στοών. 21ος βαθμός: Νωαχίτης ή Πρώσσος Ιππότης. 22ος βαθμός: Ιππότης Βασιλικού Πελέκεως ή Πρίγκιψ του Λιβάνου. 23ος βαθμός: Αρχηγός της Σκηνής. 24ος βαθμός: Πρίγκιψ της Σκηνής. 25ος βαθμός: Ιππότης του Χαλκού Ορφέως. 26ος βαθμός: Πρίγκιψ της Χάριτος. 27ος βαθμός: Ιππότης Ταξιάρχης του Ναού. 28ος βαθμός: Ιππότης του Ηλίου. 29ος βαθμός: Σκώτος Ιππότης του Αγίου Ανδρέου. 30ός βαθμός: Ιππότης Καδώς, Ιππότης του Λευκού και του Μέλανος Αετού. ΕΚΤΗ ΤΑΞΗ . 31ος βαθμός: Μέγας Επιθεωρητής Ταξιάρχης Δικαστής. 32ος βαθμός: Υπέρτατος Πρίγκιψ του Βασιλικού Μυστικού. ΕΒΔΟΜΗ ΤΑΞΗ . 33ος βαθμός: Ύπατος Μέγας Γενικός Επιθεωρητής. Χρησιμοποιούν διάφορα σύμβολα. Κάπου φαίνεται και η Αγία Γραφή, όχι όμως όπως την εννοούμε εμείς οι Χριστιανοί, αλλά ως απλό σύμβολο. Στις μυστηριώδεις τελετές τους χρησιμοποιούν ανθρώπινο σκελετό και σε κάποιο βαθμό υποχρεώνουν τον μυούμενο στη Μασονία να πιεί κρασί μέσα σε νεκροκεφαλή που την έχουν φτιάξει να φαίνεται σαν Κύπελλο. Ένας που γίνεται Μασόνος δεν υποχρεώνεται να αλλάξει την πίστη του. Ο Χριστιανός μπορεί να είναι πάλι Χριστιανός και ο Μουσουλμάνος να είναι Μουσουλμάνος, παράλληλα με τη Μασονική του ιδιότητα. Γεννιέται όμως το ερώτημα. Επιτρέπεται ο Χριστιανός να είναι ταυτόχρονα και Μασόνος; Για την Ορθόδοξη Πίστη μας κάτι τέτοιο όχι μόνο είναι αδύνατο αλλά και αδιανόητο. Όταν μάλιστα η Εκκλησία μας έχει τοποθετηθεί κατ’ επανάληψιν κατά τρόπο σαφή, υπεύθυνο και συγκεκριμένο απέναντι στο θέμα αυτό. Υπενθυμίζουμε χαρακτηριστικά: 1. Η διορθόδοξη επιτροπή που συνήλθε από 8 έως 23 Ιουνίου 1930 στο Άγιον Όρος χαρακτήρισε τη Μασονία ως σύστημα αντιχριστιανικό και πεπλανημένο. 2. Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 12 Οκτωβρίου 1933 υπογραμμίζει ότι ο Τεκτονισμός υπενθυμίζει τις παλιές εθνικές μυστηριακές θρησκείες και λατρείες, από τις οποίες κατάγεται και των οποίων αποτελεί συνέχεια και αναβίωση. 3. Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Νοέμβριο του 1972 επαναλαμβάνει ότι η Μασονία είναι αποδεδειγμένως μυστηριακή θρησκεία, προέκταση των παλαιών ειδωλολατρικών θρησκειών και τελείως ξένη και αντίθετη προς την εξ αποκαλύψεως σωτηριώδη αλήθεια της Αγίας μας Εκκλησίας και δηλώνει κατηγορηματικά ότι η ιδιότης του Μασόνου, υπό οποιαδήποτε μορφή, είναι ασυμβίβαστη προς την ιδιότητα του Χριστιανού, που είναι μέλος του Σώματος του Χριστού. 4. Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1966 θεωρεί τη Μασονία παγανιστική θρησκεία ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό χαρακτηρίζοντας τη ως αντίχριστο σύστημα. Στην μασονική εγκυκλοπαίδεια (Encyclopedia of Freemasonry vol. 2 Chicago 1947) διαβάζουμε τα εξής: οι ανώτεροι βαθμοί του Τεκτονισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά συμπύκνωσης των διάφορων μορφών του εσωτερισμού (Σελ. 127). Στην ίδια σελίδα αναφέρεται ότι πέρα από τον 3ο βαθμό περικλείεται μέγιστο μέρος της αποκρύφου επιστήμης και του μυστηρίου συγχρόνως. Αλλιώς θα ήτο αδύνατον να κατανοηθούν οι βαθμοί αυτοί, τα σύμβολα και οι αλληγορίες τους. Στην σελίδα 510 αναφέρεται ότι σε πλείστους ανωτέρους τεκτονικούς βαθμούς γίνεται χρήση της Καβάλα (αποκρυφιστικό βιβλίο του Ιουδαϊσμού). Ολόκληρα δε τεκτονικά δόγματα έχουν στηριχθεί επάνω στις αρχές της. Χαρακτηριστικές είναι επίσης οι μαρτυρίες που υπάρχουν στην μασονική αυτή εγκυκλοπαίδεια για την παρουσία του ειδωλολατρικού στοιχείου στον Τεκτονισμό. Κανείς, αναφέρεται στην εγκυκλοπαίδεια αυτή, εξετάζοντας προσεκτικά τους τρόπους με τους οποίους η ανάσταση ή η επιστροφή στην ζωή εδιδάσκοντο με σύμβολα και τελετές στ’ αρχαία μυστήρια και διδάσκονται και σήμερα στην τεκτονική μύηση, δεν μπορεί ν’ αρνηθεί ότι ο Τεκτονισμός προήλθε από τα αρχαία μυστήρια (τα ειδωλολατρικά). Στις σελίδες 127, 151, 633 της μασονικής αυτής εγκυκλοπαίδειας ομολογείται ότι οι τρεις πρώτοι συμβολικοί βαθμοί της Μασονίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά πιστή επανάληψη των περί αθανασίας της ψυχής διδαγμάτων των αιγυπτιακών, διονυσιακών, ορφικών, ελευσινίων και μιθραϊκών μυστηρίων. Στην μασονική αυτή εγκυκλοπαίδεια αναφέρεται ότι ο Ελευθεροτεκτονικός εσωτερισμός δέχεται το δόγμα της μετενσάρκωσης, ότι δηλαδή η ψυχή του ανθρώπου μετά θάνατον πηγαίνει σε σώματα άλλων ανθρώπων, ζώων ή φυτών. Θέλοντας οι μασόνοι να δώσουν κύρος στην οργάνωσή τους, που όπως είδαμε είναι συγκρητιστική θρησκεία, συγκαταλέγουν στους καταλόγους της ονόματα μεγάλων ανθρώπων, ακόμα και κληρικών. Τελειώνοντας έχουμε να πούμε ότι με τους μασόνους δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτε. Έχουμε όμως το θάρρος και το καθήκον να πούμε στους Χριστιανούς μας που προσχώρησαν στη Μασονία ότι είναι καιρός να ξαναδούν την υπόθεση αυτή κάτω από το φως του Ιερού Ευαγγελίου και της σοβαρότητος που επιβάλλει η σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας. Αν αγαπούμε το Χριστό μας περισσότερο από κάθε τι άλλο και θέλουμε να είμαστε μαζί του στην αιώνια βασιλεία Του, στον Παράδεισο, θα πρέπει να έχουμε πάντα στο νου μας και να εφαρμόζουμε τους λόγους Του: «Κάθε ένας που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα του και Θεό του εμπρός εις τους ανθρώπους, που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω και εγώ ως πιστό ακόλουθό μου εμπρός εις τον Πατέρα μου, που είναι εις τους ουρανούς. Εκείνον δε που θα με αρνηθεί ως Θεάνθρωπο Σωτήρα εμπρός εις τους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ και εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως ιδικόν μου, εμπρός εις τον Πατέρα μου, που είναι εις τους ουρανούς» (Ματθ. 10, 32-33). Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μάθουν ότι Ένας και μοναδικός είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου, ο Χριστός. Και ότι «δεν υπάρχει σε κανένα άλλον η σωτηρία ούτε υπάρχει άλλο όνομα κάτω από τον Ουρανό, που έχει δοθεί στους ανθρώπους με το οποίο μπορούμε να σωθούμε» (Πράξ. 4, 12), εκτός από το όνομα του Χριστού μας στον Οποίο ανήκει η δόξα, η τιμή και η προσκύνηση μαζί με τον Ουράνιο Του Πατέρα και το άγιο Του Πνεύμα σε όλους τους αιώνες των αιώνων. Αμήν Περιοδικό Θεοδρομία.