ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ "ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ": Δεκεμβρίου 2016

Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2016

ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ, ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου Στην εκπομπή ‘’ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ’’ του Κυπριακού Τηλεοπτικού σταθμού ‘’Sigma’’, που παρουσιάζει o θεολόγος κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης, με θέμα «Η διακοπή της κύησης και το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους», εξέφρασε θέσεις που δεν συμφωνούν με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης, εξέφρασε εντελώς λάθος θέσεις για το θέμα των αμβλώσεων πριν την 5η εβδομάδα, μη θεωρώντας την άμβλωση στο διάστημα των πρώτων 5 εβδομάδων ως φόνο. Σύμφωνα με την Εκκλησία μας και για το διάστημα των πρώτων 5 εβδομάδων, η άμβλωση είναι φόνος. Την άποψη ότι μετά την 5η εβδομάδα σχηματίζεται ο εγκέφαλος και αρχίζει η εγκεφαλική λειτουργία, και ως εκ τούτου δεν είναι φόνος, δεν τη δέχεται Εκκλησία μας. Ποιος είπε ότι ο σχηματισμός του εγκεφάλου και η έναρξη της εγκεφαλικής λειτουργίας, καταδεικνύει ότι τότε το έμβρυο εμψυχούται; «Άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται, ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον» αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στο σύγγραμμά του «Έκδοσις ακριβής Ορθοδόξου Πίστεως», με το «άμα» να δηλώνει επακριβώς το ταυτόχρονο. Στο άρθρο του ο Herman T. Engelhardt, Καθηγητής του Τμήματος Φιλοσοφίας, του Rice University, με τίτλο «Οι εκτρώσεις και οι πόλεμοι των πολιτισμών» (Μετάφρ. π. Γεωργίου Κανάκη), αναφέρει πως «Αυτό που είναι σημαντικό για τους Χριστιανούς είναι ότι μία διάκριση μεταξύ διαμορφομένων και ασχηματίστων εμβρύων, εμψυχωμένων και μη εμψυχωμένων εμβρύων, απορρίπτεται διαρρήδην ως μη έχουσα θεολογική σημασία για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς» και ότι «Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί βιώνουν μια αδιάσπαστη εκτίμηση του πώς να εκτιμούν την ανθρώπινη ζωή από τη σύλληψή της, και να αναγνωρίζουν ότι η αφαίρεση αυτής της ζωής απαγορεύεται». Ο αιρετικός Θωμάς Ακινάτης, ο οποίος ως γνωστό είχε επηρεασθεί από τον Αριστοτέλη, δεν δέχοταν ότι είναι φόνος η πρώιμη άμβλωση. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στα «Κεφάλαια φιλοσοφικά» αναφέρει «Ομοϋπόστατα εισίν, ότε δύο φύσεις εν μια υποστάσει ενωθώσι και μίαν σχώσιν υπόστασιν σύνθετον και εν πρόσωπον, ως ψυχή και σώμα». «Την ψυχήν ούτε γαρ προυφίσταται του σώματος, ούτε μεθυφίσταται. Αλλ’ άμα τη τούτου γενέσει κτίζεται και αυτή» ομιλεί ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (Κλίμαξ, Λόγος Κστ΄). Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στα Εκατόν Πεντήκοντα Κεφάλαια (Συγγράμματα Τόμος Ε΄) αναφέρει «Η μέντοι ψυχή συνέχουσα το σώμα, ω και συνεκτίσθη, πανταχού του σώματος εστίν… ». Ο Β΄ Κανών του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου (Περί της φθειράσης κατ’ επιτήδευσιν το έμβρυον), εις την προς Αμφιλόχιον Ικονίου Επιστολή Κανονική Α, αναφέρει «Η φθείρασα κατ’επιτήδευσιν, φόνου δίκην επέχει. Ακριβολογία δε εκμεμορφωμένου και ανεξεικονίστου παρ’ημίν ουκ έστιν». Η απόφαση της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου για το θέμα τούτο, επικύρωσε τον Β΄ Κανόνα του Αγίου Βασιλείου. «Η ψυχή όλη δι όλου του σώματος χωρεί και ομοχρόνως εν τη ζωή γίνεται» λέγει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης στο σύγγραμμά του «Εξήγησις του Άσματος των Ασμάτων», Λόγος Ζ΄. Σαφώς δεν προηγείται το σώμα της ψυχής, αλλ’ η ψυχή γίνεται «ομοχρόνως» με το σώμα. Είναι χαρακτηρισική η ρήση του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, με το ομοχρόνως να επεξηγεί πλήρως ότι «άμα το σώμα και η ψυχή». «Ούτε γαρ σώμα προ της ψυχής αφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος» αναφέρει ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, P.G. 89,724. Πως δύναται να ισχυριστεί κανένας, ότι «το σώμα πρώτον γέγονεν και η ψυχή ύστερον» εάν θέλει ορθοδόξως να φρονεί; Θα μπορούσε λοιπόν κανείς, ορθοδόξως φρονών, να ισχυριστεί ότι «άχρι πέμπτης εβδομάδος, ουκ είναι το έμβρυον άνθρωπος»; Τότε δηλαδή είναι μόνο σώμα; Δεν έχει ψυχή το έμβρυο αυτό; Ποιός Άγιος της Εκκλησίας μας, είπε ποτέ κάτι τέτοιο; «Άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται, ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον» αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΨΕΥΔΕΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ 1971

Επισκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης 29 Αυγούστου · ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΨΕΥΔΕΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ 1971 ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΧΟΛΙΟΝ - ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΓΡΑΦΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ, ΟΛΙΓΟΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΝ ΤΗΣ ΕΝΔΗΜΟΥΣΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2015 ΕΙΣ ΤΟ ΚΟΡΩΠΙ ... "ΑΠΛΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΟΣ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΜΕΛΕΤΗΝ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ 1971 ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ". Σωστός ὁ προβληματισμός σου αγαπητέ πάτερ Θεόδωρε. Αλλά, προσοχή, καί ὁ Σεβασμιώτατος Ἀμφιλόχιος τό 1977, καί ἐγώ προηγουμένως τό 1972, καί ὁ Ηγούμενος π. Χρυσόστομος ἀπό τήν Κύπρο, πάλιν τό 1972, καί ἄλλοι ἀργότερα, δέν κάναμε τίποτα περισσότερο ἀπό τό νά σχολιάσουμε ΑΡΝΗΤΙΚΑ τήν Απόφασιν τῶν Ρώσων πού εδημοσιεύθη εις τόν Κήρυκα, ἡ ὁποία ἀπόφασις (οπως εις τήν συνέχειαν απεδείχθη) ἦτο ἀπόφασις τῶν Ρώσων εν συνεννοήσει μετά των Φλωρινικών. Εις την ημετέραν μάλιστα μελέτην του 1972, εκαμνα τήν πρότασιν νά καταδικασθῆ "η "γενομένη χειροθεσία", (ἀναγνωρίζω ὅτι δέν διετυπώθη σωστά, ἔπρεπε νά προτείνω νά μή γίνη δεκτή ἡ ἀπόφασις τῶν Ρώσων, οὔτε ἡ λεγομένη χειροθεσία - συγχωρητική ευχή, ἡ ὁποία στηρίζεται ἐπ' αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως"), διότι ὅπως επίσης ἔγραψα εἰς τήν ιδίαν μελέτην μελέτην, "δέν εἶναι δυνατόν νά γίνεται οιαδήποτε "χειροθεσία - συγχωρητική ευχή" ἐπί 'Ορθοδόξων 'Επισκόπων καί Κληρικῶν, πολλώ μᾶλλον από κακοδόξους Επισκόπους, ὡς ησαν πάντοτε οἱ Ρώσοι της Διασπορᾶς, διότι ἡ κατά τόν Η Κανόνα χειροθεσια - συγχωρητική ευχή γίνεται μόνον ἐπί σχισματικῶν καί αἱρετικῶν.... Ἀπεδείχθη, πάντως ὅτι ἡ ἀπόφασις αὐτή ἦτο καί ἀντικανονική καί ἀντορθόδοξος, ὅπερ σημαίνει ὅτι καί τό λεχθέν κατά τήν ἐπιστροφήν τῆς Εξαρχίας εις Ελλάδα, ὅτι οἱ Ρῶσοι ωρθοδόξησαν καί οτι ἐδιάβασαν εἰς τούς αρχιερεῖς μας, μίαν απλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ητο ενα μεγάλο ψευδος της Εξαρχίας, τό οποίον μόνον προβλήματα εδημιούργησε. Αφήνω πού τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς ἦτο μία ἐκ τῶν ὑστέρων προσπάθεια "παραπλανήσεως"... Οὔτε καί τό ὅτι δέν ἔδειξαν τήν ἀπόφασιν, ὅπως εζήτησε τότε ὁ Ελευθέριος, ἔχει καμμίαν ἰδιαιτέραν σημεσίαν, ἀφοῦ καί μετά πού τήν ειδαμε δέν τήν ἀντιμετωπίσαμε σωστά. Τελικά ὅ,τι καί ἄν εγινε από καί σέ συγκεκριμένα πρόσωπα, ειτε χειροθεσία ἑιτε συγχωρητική ευχή, η ενωσις μετά των Ρώσων της Διασπορᾶς, διά πολλούς αλλους λόγους, αλλά καί διότι παρέμειναν ενωμένοι μετά των Νεοημερολογιτων - Οικουμενιστῶν, εχαρακτηρίσθη απ' αρχής, ὡς προδοσία καί ἄρνησις τῆς Ὁμολογίας μας καί τῆς 'Αποστολικῆς μας Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν "ακαινοτομήτως καί αμειώτως" παρελάβομεν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 .... Διό καί δέν θά ἔπρεπε νά γίνη δεκτή, οὔτε ἡ ἀπόφασις της ψευδοενώσεως, ουτε ἡ λεγομένη χειροθεσία - συχγωρητική ευχή. Πάντως εστω καί ἄν ταυτα πάντα ἔγιναν ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοία ἤ καί ἐκ παρασυρμοῦ τῶν μελῶν τῆς 'Εξαρχίας εκ των Ρώσων, εκεῖνο πού ἔσωσε τήν κατάστασιν ἦτο ἡ ἀντίδρασις Κλήρου καί Λαοῦ ἐν Ἑλλάδι. Ωστόσον, ἕνα ειναι κατ' ἐμέ τό συμπέρασμα Ὅτι οἱ Ρῶσοι οὐδέποτε ὠρθοδόξησαν, καί ἡ ἕνωσις πού ἔγινε δέν ἦτο ἕνωσις ἐν τῆ Ἐκκλησία, την οποίαν πολλάκις εχω χαρακτηρίσει, ως ενωσιν τύπου Φερράρας Φλωρεντίας, ητοι ανευ ορων καί ορίων ΥΠΟΤΑΓΗΝ εις τόν ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ. Διά τούτο, καθ' ημᾶς, ὅ,τι ἔγινε ἦταν ἄκυρο καί δέν εχρειάζετο καμμίαν καταδίκην, διότι μέ τήν καταδίκην δίδεται υπόστασις σέ κάτι πού :δέν εγινε ποτέ δεκτόν από τό πλήρωμα της Εκκλησίας, Κληρον καί Λαόν. Καί οὔτε πρόσέθεσε τίποτε εἰς τήν Ομολογίαν μας, καί τήν Αποστολικήν μας διαδοχήν, οὔτε ἀφήρεσε. Καί ευτυχῶς πού ἔγινε ἐν τέλει καί ἡ επίσημος διακοπή τῆς κοινωνίας (1974 - 1976) μετά των Ρώσων της Διασπορᾶς, καί διεφυλάχθη ουτω καί τό κῦρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.., καί ὅπως κατέθεσα εις τά Πρακτικά της Μεγάλης Συνόδου τού 1981 ακόμη λαικός ων, "οἱ (συγκεκριμένοι) ἄνθρωποι ἔσφαλλον, οὐχί ἡ Ἐκκλησία",. Αυτά τά συγκεκριμένα πρόσωπα θά επρεπε νά ειχον καταδικασθεί, αφού βέβαια θά ἐγίνετο Κανονικόν Δικαστηριον, διά νά προσδιωρίζετο τό μέγεθος της ευθύνης εκάστου. Αλλά η ορισθείσα τό 1981 Επιτροπή ουδέποτε συνεδρίασε καί ουδέποτε ανέλαβε τάς ευθύνας της... Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις ΣχολιάστεΚοινοποιήστε 6 Οι Petria Radu, ειρηνη κουλα και 4 ακόμη Σχόλια Χαριλαος Στουραιτης Χαριλαος Στουραιτης κ.ΣΑΛΕ,ΧΑΙΡΕΤΕ.ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΑ ΕΞΗΣ.ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΑΦΕΡΘΕΝΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ. .ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ, ΘΑ ΕΛΕΓΑ. .ΟΙ ΕΝ ΛΟΓΩ ΩΜΙΛΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΠΕΡΙ DE FACTO ΑΠΟΔΟΧΗ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ [ΚΛΗΡΟΣ ΚΑΙ ΛΑΟΣ] ,ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΣΦΑΛΩΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ.ΑΥΤΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΣ 3280 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 2007.Η ΟΠΟΙΑ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ,ΑΦΗΝΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΚΚΡΕΜΕΣ.ΔΙΟΤΙ ,ΑΝ ΕΛΑΒΑΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ,ΟΠΩΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ,ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΟΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΠΡΑΞΑΝ. πχ.ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΑΝ ΤΗΝ ''ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ'' ΜΑΛΙΣΤΑ, ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΛΕΣΘΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ ΜΕ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΒΟΥΛΕΥΜΑ [ΝΙΚΟΛΑΟΣ] ΤΙ ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝ; ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΕΣΦΑΛΛΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ή ΝΑ ΔΙΚΑΣΘΟΥΝ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ. ΑΥΤΟΙ ΕΦΗΥΡΑΝ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑΝ ΠΕΡΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΡΩΣΣΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ.ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΕΨΕΥΣΘΗΣΑΝ ΑΜΑ ΤΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ ΑΠ΄ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΝ,ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΙ ΠΟΙΟΥΣ;ΜΑ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟΝ !!! ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ, ΟΤΙ ΚΑΜΜΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΠ΄ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑΝ ΤΩΝ ΡΩΣΣΩΝ,ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΠΕΘΥΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΝ ΑΝΕΛΛΙΠΩΣ, ΟΤΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΟΤΑΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΗΝ ΔΟΛΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΕΚΤΑΝΗΝ, ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΝ ΤΑΣ ΕΥΘΥΝΑΣ ΤΩΝ.ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΠΟΥ ΧΕΙΡΙΣΘΗΚΑΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΤ'ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ,[ Ο ΤΟΤΕ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ κ.α.]ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΝ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤ'ΑΛΛΟ... [ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 2002-3, ΠΕΡΙ ΛΑΘΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΘΕΝΤΑ ΤΟ 1971] Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΔΕ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΡΩΣΣΩΝ;Ε,ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΟ ΕΝΑ ''ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ '' !!! Ο ΛΑΟΣ,ΛΟΙΠΟΝ ,κ.ΣΑΛΕ,ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΑΛΛΑ ΓΕΝΝΑΙΟΝ ΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΕΤΡΕΨΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΜΩΝ,ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΩΝ ΚΑΙ ΔΟΛΙΩΝ ,ΠΟΥ ΕΝΩΜΙΣΑΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΘΑ ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΝ ,ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ !!! ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΤΡΑΝΩΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ. ΚΑΜΜΙΑ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΗΤΑΝ ΠΛΗΡΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. ΑΥΤΕΣ ΕΓΙΝΑΝ, ΑΦΟΥ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ [ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ,ΦΛΩΡΙΝΙΣΜΟΣ] ΕΙΧΕ ΣΑΡΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΤΑ ΒΟΥΛΕΥΜΑΤΑ, ΤΙΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΕΚ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΕΚΕΙΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ...

Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2016

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟ. ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΘΕΟΥ. ΓΝΟΦΟΣ ΚΑΙ ΦΩΣ 8/10/2014 0 Comments Picture ὑπό π. Νικηφόρου Νάσσου Εἶναι γεγονός, ὅτι κατά τούς πνευματοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀλήθεια περί τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο ἐμφανῶς δυσπρόσιτη καί δυσκατανόητη, καθώς ἀνέρχεται τά πνευματικά στάδια τῆς θεογνωσίας. Πῶς μπορεῖ, ἀλήθεια, ὁ φθαρτός καί χοϊκός ἄνθρωπος, ὁ κτιστός καί πεπερασμένος, νά ἐκφρασθεῖ ἀρκούντως γιά τόν Ἄκτιστο καί Ἄπειρο Θεό; Προσφυῶς ἔχει γραφεῖ ὅτι «τό θεῖο εἶναι ἀκατονόμαστο. Τά κατηγορούμενα πού ἀποδίδονται στόν Θεό, ὅπως, ἀσώματος, ἀγέννητος, ἄναρχος, ἄφθαρτος, δηλώνουν τί δέν εἶναι ὁ Θεός καί ὄχι τί εἶναι».1 Τά ὅσα παρακάτω θά διατυπωθοῦν, ἀπαιτοῦν ἰδιαίτερη προσοχή, διότι εἶναι πράγματα ὑψηλά καί προσεγγίζονται «ταῖς ὑψηλαῖς φρεσί», μέ νοῦ «ὑψηλό» καί διαυγῆ, μέ διάθεση πνευματική, μέ καρδιά φλεγόμενη ἀπό τό ἄυλον πῦρ. Γιατί ὁ Θεός δέν εἶναι γνώση κοσμική, ἀλλά ἐμπειρία πνευματική, γνώση ἄλλου εἶδους, μυστική. Δέν κατακτᾶται διανοητικά, ἀλλά φανερώνεται ἐσωτερικά καί μέ ἁγιοπνευματικό φωτισμό. Δέν ἀποτελεῖ προϊόν τῆς λογικῆς, ἀλλά συνιστᾶ ἀποκάλυψη καθαρῆς καρδιᾶς καί κρατεῖται ἔνδοθεν μυστικά. Τί γνωρίζουμε ὅμως καί τί ἀγνοοῦμε ἀπό τόν Θεό; Πῶς ὑπάρχει ὁ Θεός; Σέ τί συνίσταται τό μυστήριό Του; Τί εἶναι τό ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ; Τί καλεῖται γνόφος καί πῶς ἑρμηνεύεται θεολογικά; Σέ ὅλα αὐτά θά καταθέσουμε τήν Πατερική μαρτυρία, ὥστε νά γίνει καταληπτός αὐτός ὁ ἀστείρευτος καί ἀναφαίρετος πνευματικός πλοῦτος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀρχικά θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι γιά τόν Θεό κάνουμε λόγο καί καταφατικά καί ἀποφατικά. Τονίζουμε δηλαδή τί εἶναι, ἀλλά καί τί δέν εἶναι ὁ Θεός. Ὑπάρχουν δύο ὁδοί. Ἡ καταφατική λεγομένη ὁδός, ἤ καταφατική θεολογία, ἀναφέρεται στήν προσιτή, καταληπτή καί γνωστή ὄψη τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀποφατική ὁδός, ἤ ἀποφατική θεολογία, ἀναφέρεται στήν ἀπρόσιτη, ἀκατάληπτη καί ἄγνωστη ὄψη Του. Καί ἔχει παρατηρηθεῖ ὀρθά, πώς ἡ ἀνάπτυξη τῶν δύο αὐτών θεολογικῶν ὁδῶν συνδέεται στενά μέ τήν ἀκμή τῆς πατερικῆς θεολογίας καί χαρακτηρίζει σχεδόν ὅλους τούς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Μάλιστα, «καμμία διαλεκτική ἀντίθεση δέν εἶναι νοητή μεταξύ καταφατικῆς καί ἀποφατικής θεολογίας, ὑπάρχει, μεταξύ τους καί μιά ἄρρηκτη καί λειτουργική ἑνότητα. Ποτέ μέσα στήν ὀρθόδοξη παράδοση δέν γίνεται χρήση τῆς μιᾶς αὐτόνομα καί ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ἄλλη»2. Ὁ δέ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, θεωρεί ὅτι ὁ καταλληλότερος τρόπος γιά τήν ἀπόδοση τῶν διαφόρων ὀνομάτων στό Θεό δέν εἶναι ἡ αὐτόνομη καταφατική ἤ ἀποφατική θεώρηση τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἡ λειτουργική συνάφεια καί ταυτόχρονη χρήση τῆς καταφατικής καί τῆς ἀποφατικής θεολογίας. Αὐτήν ὁ ἅγιος χαρακτηρίζει ὡς «γλυκυτάτη…ἐξ ἀμφοῖν συνάφεια».3 Ἡ ὀρθόδοξη Θεολογία, μᾶς καταθέτει ὅτι ἡ θεία Φύση «ὑπέρκειται παντός φυσικοῦ εἶναι», ξεπερνᾶ κάθε κατάληψη καί γνώση κτιστή. Γι᾿ αὐτό ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θά ἐκφράσει μέ δύο μόνο λέξεις αὐτή τήν ὑπερβατικότητα τοῦ θείου Ὄντος καί θά πεῖ ὅτι ὁ Θεός μας εἶναι ὁ «πάντων ἐπέκεινα». Δηλαδή, πάνω καί πέρα ἀπ᾿ ὅλα. Ὁ τριαδικός Θεός, ὡς τό ἀπόλυτο, ἄκτιστο καί αἰώνιο πνεῦμα, εἶναι φύσει ἀκατάληπτος καί ἀκατανόητος. Αὐτό θά διατυπώσει μέ τήν περιεκτική ρήση του ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ ἄριστος Δογματολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας: «Ἄπειρον οὖν τό θεῖον καί ἀκατάληπτον, καί τοῦτο μόνον αὐτοῦ καταληπτόν, ἡ ἀπειρία καί ἀκαταληψία»4. Ἠσυχία καί σιωπή περιβάλλουν τό θεῖο σ᾿ ἐκείνη τήν ἀδιερεύνητη καί ἀπόκρυφη κατάσταση τῆς ὑπερβατικότητος, τήν ὁποία ὁ μέν Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης χαρακτηρίζει ὡς «κρυφιόμυστον σιγήν», ὁ δέ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ὡς «θείαν ἀφθεγξίαν».5 Ἐπίσης, ἡ κατάσταση αὐτή τῆς ὑπερβατικότητας τοῦ Θεοῦ, χαρακτηρίζεται καί ἀπό τήν γνωστή λέξη «γνόφος». Εἶναι μάλιστα «ὑπέρφωτος γνόφος», πάλι κατά τόν Διονύσιο Ἀρεοπαγίτη6. Γνόφος, κατά τόν ἱερό Πατέρα, εἶναι τό ὑπέρλαμπρο καί ἀπρόσιτο ἐκεῖνο φῶς στό ὁποῖο λέγεται ὅτι κατοικεῖ ὁ Θεός. «Ὁ θεῖος γνόφος ἐστι τό ἀπρόσιτον φῶς, ἐν ᾧ κατοικεῖν ὁ Θεός λέγεται». Ὅπως γνωρίζουμε, ἡ λέξη «γνόφος» σημαίνει, ἀντάρα, καταχνιά, ὁμίχλη. Ὑπέρφωτος δέ, γνόφος, θά λέγαμε ὅτι εἶναι ἕνα πολύ φωτεινό σκοτάδι, ἤ ἕνα πολύ δυνατό, ἤνἐκτυφλωτικό φῶς! Ὅ,τι λ.χ. θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ὑπάρχει, ἄν σέ ἕνα δωμάτιο τοποθετηθεῖ μία λάμπα τῶν χιλίων watt. Φῶς εἶναι αὐτό πού θά παράγει, ἀλλά φῶς πού τυφλώνει καί δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά δεῖ. Ἔτσι, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, εἶναι και ὁ Θεός. Ὅσο πλησιάζεις, τόσο σέ τυφλώνει τό φῶς καί ὅσο νομίζεις ὅτι τόν γνωρίζεις, τόσο αἰσθάνεσαι τήν ἀγνωσία Του, ἀλλά σίγουρα θεωρεῖς μυστικά τήν παρουσία Του. Τόν βλέπεις, ἀλλά οὐσιαστικά διαπιστώνεις ὅτι δέν μπορεῖς νά Τόν δεῖς. «Ἐν τούτῳ τό ἰδεῖν, ἐν τῷ μή ἰδεῖν, -θά συμπληρώσει ὁ Νύσσης Γρηγόριος -, «ὅτι ὑπέρκειται πάσης εἰδήσεως τό ζητούμενον, οἷον τινι γνόφῳ τῇ ἀκαταληψίᾳ πανταχόθεν διειλημμένον».7 Δηλαδή, σ᾿ αὐτό βρίσκεται ἡ θέα, στό νά μή βλέπεις, διότι αὐτό πού ζητᾶς εἶναι πάνω ἀπό κάθε γνώση καί περιβάλλεται ἀπό παντοῦ, σάν μέ ἄλλο γνόφο, ἀπό τήν ἀκαταληψία! Γιά τό λόγο αὐτόν ἀκριβῶς, «τόσο ὁ Διονύσιος Αρεοπαγίτης ὅσο καί ὁ Μάξιμος Ὁμολογητής ὑπογραμμίζουν μέ ἔμφαση ὅτι, ἄν ἐπιθυμεῖ ὁ ἄνθρωπος νά γνωρίσει πραγματικά τό Θεό, πέρα ἀπό τίς πνευματικές προϋποθέσεις τῆς καθάρσεως καί τοῦ φωτισμοῦ, πρέπει νά προσέλθει γυμνός ἀπό κάθε ἔννοια καί γνώση καί τότε μόνο θά μπορέσει νά δεῖ «ἀνομμάτως» καί νά γνωρίσει «ἀγνώστως» αὐτόν πού βρίσκεται πάνω ἀπό κάθε θέα καί γνώση8. Κι᾿ αὐτό γιατί ἡ πραγματική θεωρία καί γνώση τοῦ Θεοῦ συνίσταται γι᾿ αὐτούς στήν ἀορασία καί τήν ἀγνωσία του».9 Ὁ Θεός, λοιπόν, «δέν κρύπτεται μόνο ἀπό τήν σιγή, ἀλλά καί ἀπό τό σκότος, δέν εἶναι μόνο ὅτι δέν ἀκούγεται, ἀλλά καί ὅτι δέν βλέπεται. Κρυμμένος στό γνόφο, μένει ἄγνωστος, καί ἡ ἀγνωσία ἀποτελεῖ τόν μόνο τρόπο προσεγγίσεώς του, ἀλλά προφανῶς στήν περίπτωση αὐτή ἡ ἀγνωσία εἶναι θετική λειτουργία. Τοῦτο ὑποδεικνύει πραγματικά ὁ ἴδιος ὁ Διονύσιος, καθώς συμπληρώνει τήν εἰκόνα μέ τήν παράσταση τοῦ «ὑπερφώτου γνόφου», τοῦ ὑπερλάμπρου σκότους».10 Ὁ Θεός, ἐπίσης, ὡς πρός τήν ὑπερβατικότητά Του εἶναι καί ἀνώνυμος. Κανένα ὄνομα δέν ἀποδίδεται στό ἀπρόσιτον τοῦ Θεοῦ, στή θεία οὐσία Του. Πάλι κατά τόν ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη, τόν ἀποφατικῶς ὁμιλοῦντα, ὁ Θεός εἶναι ἀνώνυμος καί ἄγνωστος! Κατά δέ τήν Πατερική μας παράδοση, ὁ Θεός εἶναι «ἄλεκτος καί ἀνωνόμαστος».11 Αὐτά βεβαίως ἰσχύουν γιά τό ἄγνωστο μέρος τοῦ Θεοῦ, τό ὑπερβατικό. Ὅταν ὅμως ὁ Θεός ἐμφανίζεται στήν κτίση μέσῳ τῶν θείων ἐνεργειῶν Του ὅπως θά δοῦμε στά παρακάτω, τότε ἔχουμε κατά τήν καταφατική Θεολογία τήν ἀπόδοση ἰδιοτήτων στό Θεό μέ βάση τίς ἐνέργειές του πού ἐκδηλώνονται στήν Oἰκονομία12. Ἀποδίδονται δηλαδή στόν Θεό ἀπό τούς Πατέρες μας διάφορα ὀνόματα. Μέ ἄλλα λόγια, ἀνάλογα μέ τίς φανερώσεις τοῦ Θεοῦ, τίς λεγόμενες θεοφάνειες, ὀνοματίζεται μέ ποικιλία ὅρων καί εἰκόνων ἀπό τούς Ἁγίους.13 Ἔτσι, ὁ Θεός, κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τον Ὁμολογητή θεωρεῖται ὡς «ὁ μόνος νοῦς τῶν νοούντων καί νοουμένων, καί λόγος τῶν λεγόντων καί λεγομένων. καί ζωή τῶν ζώντων καί ζωουμένων, καί πᾶσι πάντα καί ὤν καί γινόμενος, δι᾿ αὐτά τά ὄντα καί γινόμενα»14. Εἶναι πρωταρχικῆς σημασίας νά γνωρίζουμε, ὅτι Ὁ Θεός μας ἔχει οὐσία καί ἐνέργεια, διότι δέν ὑπάρχει φύση ἀνενέργητη. Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστη, καί ἡ ἐνέργειά Του εἶναι ἐπίσης ἄκτιστη. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε οὐσία καί ἐνέργεια κτιστή· ἀφοῦ εἴμαστε κτίσματα, ἔχουμε ἀρχή καί βρισκόμαστε στό χρόνο καί στό χώρο. Ὁ Θεός ὅμως, ὅπως προελέχθη, εἶναι πάνω ἀπό κάθε ἀρχή, χρόνο καί τόπο, εἶναι ἄναρχος καί «φύσει ἄκτιστος», ὅπως λέγεται θεολογικά. Καί συνεπῶς, ὅ,τι δίνει ὁ Θεός, ὅ,τι παρέχει ἀπό τό θεῖο Εἶναι Του, ὁπωσδήποτε εἶναι ἄκτιστο, δέν εἶναι πεπερασμένο ὅπως τά ἀνθρώπινα. Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ, εἶναι παντελῶς ἀκατάληπτη καί ἀμέθεκτη ὅπως ἀποκαλεῖται. Καί τυγχάνει ἀδύνατη κάθε προσέγγιση καί κατάληψή της ἀπό τόν πεπερασμένο ἀνθρώπινο νοῦ! Οὔτε οἱ ἄγγελοι, οὔτε οἱ Ἅγιοι κατενόησαν καί οὔτε θά κατανοήσουν ποτέ τήν οὐσία τοῦ Θεοῦ! Καταληπτή ἀπό τά κτίσματα εἶναι μόνο ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνέργεια εἶναι ἡ φυσική ἔκφραση τῆς θείας οὐσίας. Αὐτή ἀποτελεῖ τήν «πρός τά ἔξω» κίνησή Του, τό ἀποκαλυπτικό καί ἐκστατικό ἅπλωμα τοῦ Θεοῦ στήν κτίση. Αὐτή ἡ θεία ἐνέργεια ὁδηγεῖ ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, ὅλα τά νοερά καί αἰσθητά, στή θεία γνώση, τή μετοχή τοῦ Θεοῦ. Ἡ Πατερική μας Παράδοση ἐκφράζει αὐτήν τή θεία πραγματικότητα μέ τά λόγια τοῦ οὐρανοφάντωρος Μ. Βασιλείου: «Ἡμεῖς δέ ἐκ μέν τῶν ἐνεργειῶν γνωρίζειν λέγομεν τόν Θεόν ἡμῶν, τῇ δέ οὐσίᾳ αὐτοῦ προσεγγίζειν οὐχ ὑπισχνούμεθα. Αἱ μέν γάρ ἐνέργειαι αὐτοῦ πρός ἡμᾶς καταβαίνουσιν, ἡ δέ οὐσία αὐτοῦ μένει ἀπρόσιτος»15. Εἶναι λοιπόν ὁ Θεός μας, ταυτόχρονα καί ὑπερβατικός καί ἐνδοκοσμικός. Καί ἀπρόσιτος καί προσιτός. Καί ἀθέατος καί θεατός. Καί ἄγνωστος καί γνωστός. Ἄγνωστος, ἀπρόσιτος καί ἀθέατος ὡς πρός τήν θεία φύση Του, ἀλλά γνωστός καί καταληπτός ὡς πρός τήν ἐνέργειά Του. Αὐτή εἶναι θά λέγαμε ἡ γέφυρα πού παρεμβάλλεται μεταξύ τοῦ Θεοῦ καί τῆς κτίσεως, διότι ὑπάρχει ὀντολογική διαφορά μεταξύ κτιστοῦ καί ἀκτίστου καί ὁ μόνος τρόπος ἐπικοινωνίας μέ τό ἄκτιστο εἶναι μέσῳ τῶν θείων ἐνεργειῶν. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μέγας Θεολόγος καί ἐξέχων Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὑπογράμμισε μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς του αὐτή τήν «διπλόην» τοῦ Θεοῦ, λέγοντας ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἄγνωστος καθ᾿ ἑαυτόν, ἀλλά καθίσταται γνωστός ἀπό τίς ἐνέργειές Του. «Τοῦ Θεοῦ τό μέν ἄγνωστον ἐστι τό δέ γνωστόν, καί τό μέν ἄρρητον τό δέ ρητόν· ἄγνωστος ἐστιν ὁ Θεός ἐκ τῶν κατ᾿ αὐτῶν, γνωστός δέ ἐκ τῶν περί αὐτόν φυσικῶν ἐνεργειῶν». Ὁ Θεός, βεβαίως, ὁ Ὁποῖος εἶναι πάνω ἀπό κάθε φύση καί κάθε φυσική κατάληψη τοῦ ἀνθρώπου, «οὐκ ἀμάρτυρον ἑαυτόν ἀφῆκεν» ὅπως διαβάζουμε στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.16 Μέσῳ τῆς φυσικῆς καί ὑπερφυσικῆς ἀποκαλύψεως, φανέρωσε τόν ἑαυτό Του στήν κτίση. Ἔτσι, ὁμιλοῦμε καί κατά τρόπο καταφατικό καί λέμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι Ζωή, ὄν, ἀγάπη κλπ., προσαγορεύοντάς Τον μέ τά λεγόμενα «θεῖα ὀνόματα». Καί τελικά, ὁ «ἀνώνυμος» Θεός εἶναι καί «πολυώνυμος», λόγῳ τῶν ὀνομάτων πού Τοῦ ἀποδίδονται ἀνάλογα μέ τίς φωτοδοτικές θεοφάνειές Του στήν κτίση, τίς ποικίλες φανερώσεις Του μέσω τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν. Στή συνέχεια θά ἀναφερθοῦμε στό φῶς, περί τοῦ ὁποίου γίνεται λόγος στήν θεολγία καί τήν Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Τό φῶς εἶναι φυσική ἰδιότητα τοῦ Θεοῦ. Βεβαίως, ὁ Θεός δέν καλεῖται φῶς κατά τήν οὐσία Του ἀλλά κατά τήν ἐνέργειά Του17. Ἡ ἐμπειρία τῶν Ἁγίων, μᾶς καταθέτει ὅτι ὁ Θεός, ὑπό κατάλληλες προϋποθέσεις, ἐμφανίζεται στόν ἄνθρωπο ὡς φῶς. Αὐτό τό φῶς δέν εἶναι κτιστό, ἀλλά ἄκτιστο, δηλαδή ἀδημιούργητο, χωρίς ἀρχή καί τέλος, ἄναρχο καί προαιώνιο. Εἶναι ἡ «Δόξα» τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, ἡ ἄκτιστη Χάρις, ἡ θεία ἐνέργειά Του. «Τό φῶς τοῦτο, ἤ ἡ ἔλλαμψις, δύναται νά προσδιορισθῇ ὡς ὁ ὁρατός χαρακτήρ τῆς θεότητος, τῶν ἐνεργειῶν ἤ τῆς χάριτος, διά τῆς οποίας γνωρίζεται ὁ Θεός».18 Εἶναι τό Θαβώριον φῶς πού εἶδαν οἱ πρόκριτοι τῶν Μαθητῶν κατά τήν Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Πῶς ὅμως, χοϊκά μάτια εἶδαν τά «ὑπέρ φύσιν»; Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος μέ τούς σωματικούς ὀφθαλμούς νά δεῖ τό ἄκτιστο, τό αἰώνιο καί ἀΐδιο; Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐν προκειμένῳ κάνει λόγο γιά «μετασκευή» τῶν ὀφθαλμῶν τῶν Μαθητῶν. Ὁ θεόπτης καί ἐμπειρικός Μέγας θεολόγος τοῦ 14ου αἰώνος, γράφει ὅτι οἱ τρεῖς Ἀπόστολοι, μέ μιά ἁγιοπνευματική ἐναλλαγή τῶν αἰσθήσεων μπόρεσαν καί εἶδαν τότε στό ὄρος Θαβώρ, το θεῖον, ἄκτιστον φῶς. Οὔτε τό φῶς ἦταν αἰσθητό, οὔτε οἱ Μαθητές τό εἶδαν μέ αἰσθητούς ὀφθαλμούς, ἀλλά μέ ὀφθαλμούς πού εἶχαν πρωτίστως μετασκευαστεῖ μέ τή δύναμη τοῦ Αγίου Πνεύματος. «Οὐκοῦν, οὐδέ τό φῶς ἐκεῖνο αἰσθητόν, οὐδέ οἱ ὁρῶντες αἰσθητικοῖς ἁπλῶς ἑώρων ὀφθαλμοῖς, ἀλλά μετασκευασθεῖσι τῇ δυνάμει τοῦ θείου Πνεύματος. Ἐνηλλάγησαν οὖν, καί οὕτω τήν ἐναλλαγήν εἶδον».19 Προσεγγίζοντας τίς ἔννοιες αὐτές, τοῦ φωτός καί τοῦ γνόφου, μποροῦμε νά καταθέσουμε ὅτι ἡ ὑπερβατικότητα τοῦ Θεοῦ καί ἡ «διπλόη» τῆς θείας φύσεως, δηλαδή τό ἄγνωστο καί τό γνωστό, σέ πολλές περιπτώσεις, ἐκφράζεται μέ μιά ἐναλλαγή φωτός καί σκότους, ὅπως το βλέπουμε στην περίπτωση τῆς Μεταμορφώσεως.. Ἔτσι, ἐνῶ βλέπουμε τούς Μαθητές ἐπάνω στό Θαβώρ νά βλέπουν τή θεία λαμπρότητα μέ ἐγρήγορση καί ἁγιοπνευματική ἱκάνωση, ἔπειτα ἀμέσως βλέπουμε τή νεφέλη νά τούς ἐπισκιάζει καί νά τούς φοβίζει. Ὁ γνόφος ἔγινε φωτεινός καί ἔπειτα πάλι σκοτεινός20. Ἡ ἐναλλαγή φωτός καί σκότους παρατηρεῖται καί στή θεοφάνεια τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πού ἐπισυνέβη κατά τήν πορεία του πρός Δαμασκό. Τόν θεοκήρυκα ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν «περιήστραψε φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ» καί ἔπεσε στή γῆ. Ἄκουσε δέ, τήν φωνή τοῦ Θεοῦ: «Σαούλ, Σαούλ, τί μέ διώκεις»;21 Ὅταν ὅμως σηκώθηκε, δέν ἔβλεπε τίποτα, παρόλο πού τά μάτια του ἦσαν ἀνοιχτά. Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι «τό σκότος τοῦ ὑπερβατικοῦ παραμένει ἀκέραιο, ἀλλά εἶναι σκότος φωτεινό. Ἔτσι, ὁ θεῖος γνόφος, κατά μία ἀντινομία πού προσιδιάζει στήν διπλότητα τῆς θείας φύσεως, μπορεῖ νά χαρακτηρισθῆ ὡς «ἀπρόσιτον φῶς», μέσα στό ὁποῖο κατοικεῖ ὁ Θεός».22 Ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια, μέ ἀσφάλεια μπορεῖ νά τονίσει κανείς, ὅτι τό «φῶς» καί ὁ «γνόφος» εἶναι ἀπό τίς σπουδαιότερες ἔννοιες τῆς χριστιανικῆς Θεολογίας23. Θά πρέπει ὅμως νά κάνουμε λόγο καί γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς Φῶς , ὁ Ὁποῖος εἶναι «τό Φῶς τό Ἀληθινόν, τό φωτίζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον». Εἶναι γεγονός ὅτι μέσα ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως ψάλλουμε στήν Δοξολογία («ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς»). Καί στήν Ὑμνολογία τῆς Δεσποτική ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως, στό «Ἐξαποστειλάριο», τήν ἴδια θεολογική ἀλήθεια διατυπώνουμε ὑμνολογικῶς: «Φῶς ἀναλλοίωτον Λόγε, φωτός Πατρός ἀγεννήτου ἐν τῷ φανέντι φωτί σου, σήμερον ἐν Θαβωρίῳ, φῶς εἴδομεν τόν Πατέρα, φῶς καί τό Πνεῦμα, φωταγωγοῦν πᾶσαν κτίσιν». Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι «φῶς ἐκ φωτός», καθώς ὁμολογοῦμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως. Εἶναι τό «σεσαρκωμένον φῶς», μέσῳ τοῦ ὁποίου θεᾶται ὁ ἀθέατος Πατήρ, τό ἀγέννητον φῶς. Στό σημεῖο αὐτό θά κάνουμε κάποιες διευκρινήσεις περί τοῦ δόγματος τῆς Χριστολογίας, πού συνεπάγεται γιά μᾶς τήν σωτηρία. Καί τοῦτο διότι οἱ μεγάλοι καί τιτάνειοι ἀγῶνες τῆς Ὀρθοδοξίας γιά τήν κατοχύρωση καί ἑρμηνεία τοῦ χριστολογικοῦ δόγματος, ἐξηγοῦνται ἀπό τό γεγονός ὅτι στήν πίστη μας μας ἡ χριστολογία ἐπέχει θέση σωτηριολογίας, φανερώνοντας τήν ἐξύψωση, ἐκλάμπρυνση καί θέωση τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στό ἑνιαῖο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, μέσα ἀπό τήν ἄφραστη ἕνωσή της μέ τή θεία φύση. Συνδέοντας τώρα τή χριστολογία μέ τό φῶς, μποροῦμε νά ποῦμε πώς τό μυστήριο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγκειται στό γεγονός ὅτι λαμβάνει χώρα γιά πρώτη φορά στόν κόσμο ἡ φανέρωση τοῦ φωτός, δηλαδή τῆς Χάριτος, ὅπως ἐκχέεται ἀπό τόν Πατέρα διά τοῦ Υἱοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὁ Υἱός διά τοῦ Πνεύματος ἐκχέει αὐτή τήν Χάρη πάνω στήν ἀνθρώπινη φύση Του. Ἔτσι, ὁλόκληρη ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, ἐμφανίζεται στήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ πού θεώνεται «ἐξ ἄκρας συλλήψεως» ὅπως διατυπώνεται θεολογικά. Μέ αὐτό τό γεγονός, ὁλόκληρη ἡ κτίση, σύμπασα ἡ δημιουργία, ἑνώνεται μέ τόν Θεό καί μετέχει στή ζωή τοῦ Θεοῦ! Καί τοῦτο διότι αὐτή ἡ Χάρις εἶναι ἡ «Δόξα» τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία περιβάλλει τήν οὐσία Του. Αὐτή ἡ αἰώνια ἀκτινοβολία δόξης, ἁγιότητος, ἀπείρων δωρεῶν καί μεγάλων χαρίτων, εἶναι φῶς γνώσεως καί ζωῆς καί θεία ἔλαμψη, καθώς φῶς τό ὁποῖο δέν φωτίζει μόνο ἀλλά τρέφει καί ζωοποιεῖ καί ἀνακαινίζει, ἀφοῦ ὡς ζωντανή Χάρις καί ζωή τοῦ Θεοῦ πού ἐκδηλώνεται «πρός τά ἔξω», μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Συνεπῶς, ἀφοῦ ὁ Θεός Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος, ἔχουμε αὐτήν τήν ὑπερφυῆ ἕνωση κτιστοῦ καί ἀκτίστου διά τοῦ Λόγου, διότι ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἡ πηγή τῆς ἀκτίστου Δόξης καί Χάριτος. Μέχρι τότε, στήν πρό τῆς Σαρκώσεως ἐποχή, πολλοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, κυρίως προφῆτες καί δίκαιοι, ἀλλά ἀκόμη καί Ἕλληνες φιλόσοφοι διά τοῦ λεγομένου σπερματικοῦ λόγου24, ἔχουν μιά αἴσθηση τῆς Χάριτος καί τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ. Ὅμως, τότε, ἦταν ἐντελῶς ἀνέφικτη ἡ ἕνωση τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ζωή τοῦ Θεοῦ. Δέν ἦταν δυνατόν ὁλόκληρος ὁ Θεός νά ἐγκατοικήσει μέσα στόν ἄνθρωπο καί ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό. Αὐτό ἔγινε μέ τήν πρόσληψη τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀπό τόν Χριστό. Ἐκεῖ ἔχουμε τήν λεγομένη «ἀντίδοση τῶν ἰδιωμάτων» τῆς καθεμιᾶς φύσεως πού ἑνώθηκαν στό Πρόσωπο τοῦ Λόγου, μέ ἄλλα λόγια τό μυστήριο τῆς συνεργίας τῶν δύο φύσεων, ὅπως διεκήρυξε θεολογικά ἡ Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνας. Τό μέγα αὐτό μυστήριο φανερώνεται στόν κόσμο διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γιά τό λόγο αὐτό θά πρέπει νά κατανοοῦμε ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, σώζει τόν κόσμο, ὄχι μέ αὐτά πού κάνει, ἀλλά μέ αὐτό πού εἶναι. Ἑπομένως, αὐτά πού ἐνεργεῖ ὁ Χριστός, δηλαδή θαύματα, ἰάσεις ἀσθενῶν κλπ., μᾶς βοηθοῦν νά καταλάβουμε αὐτό πού εἶναι, διότι αὐτό συνιστᾶ τήν σωτηρία μας! Καί αὐτό εἶναι ἡ ἀπόλυτη κοινωνία τῆς Χάριτος, τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, μέ τίς ἐνέργειες τοῦ ἀνθρώπου, πού πραγματοποιεῖται στό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἔχουμε καί ἐμεῖς πλέον τόν τρόπο νά μετάσχουμε χαρισματικά στή θεία φύση μέσῳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ, νά γίνουμε «θείας φύσεως κοινωνοί» ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος25. Ὅταν λ.χ. μεταλαβάνουμε «Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ», παρόλο πού τά θεῖα Δώρα εἶναι ὑλικά, κοινωνοῦμε μέ τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ὁποῖα εἶναι ἑνωμένη ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Μέσῳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε κατά Χάριν αὐτό τό ὁποῖο Ἐκεῖνος ἔχει κατά φύσιν. Αὐτῆς τῆς δωρεᾶς ἀξιώνεται ὁ ἄνθρωπος, ὅταν «πιστεύει στό φῶς». Ὑπάρχει ἀκριβῶς σχετική προτροπή τοῦ Κυρίου μας στό ἱερό Εὐαγγέλιο, γιά ὅλους τούς Χριστιανούς: «Ἕως τό φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τό φῶς, ἵνα υἱοί φωτός γέννησθε».26 Ἕως ὅτου ἔχετε μεταξύ σας ἐμένα ἀνάμεσά σας, λέγει ὁ Θεάνθρωπος, πού εἶμαι τό φῶς, νά πιστεύετε στό φῶς καί νά ἀναγνωρίσετε ὅτι ἐγώ εἶμαι τό φῶς, ὥστε να γίνεται καί σεῖς παιδιά τοῦ φωτός, δηλαδή νά φωτισθεῖτε ἀπό τό δικό μου φῶς τῆς ἀληθείας καί τῆς ἁγιότητος. Δέν πρόκειται γιά ποιητική μεταφορά, σχῆμα λόγου, ἤ ἄλλη φράση, ἀλλά γιά πρόταση ἡ ὁποία ἐνέχει μέγα βάθος θεολογικό. Ὁμιλώντας στό συγκεκριμένο χωρίο ὁ Κύριος γιά τό φῶς, ἐννοεῖ τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἀναπαύεται σ᾿ Αὐτόν, στήν ἀνθρώπινη φύση Του. Συνεπῶς, εἶναι εὔκολο νά κατανοηθεῖ τί ἐννοεῖ ὁ Χριστός λέγοντας «πιστεύετε εἰς τό φῶς», ἐννοώντας ὅτι πρέπει νά πιστεύουμε ὑπαρξιακῶς στήν θεότητά Του, ἐκ τῆς ὁποίας λάβαμε τήν σωτηρία καί γίναμε «καινή κτίσις»27. Καί τοῦτο διότι ὁ Γλυκύτατος Σωτῆρας μας Ἰησοῦς Χριστός εἶναι δρόσος, ὕδωρ καί ποταμός. Ἔτσι τόν προσαγορεύει ἕνας μεγάλος Πατήρ καί βαθυστόχαστος, ὁ ὁποῖος μέ ἕναν μοναδικό θά λέγαμε τρόπο εἰσέδυσε στό μυστήριο τοῦ Θεοῦ, ὁ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: «Ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, καί δρόσος λέγεται καί ἐστίν· καί ὕδωρ καί πηγή καί ποταμός ὡς γέγραπται· κατά τήν ὑποκειμένην δηλονότι τῶν δεχομένων δύναμιν, ταῦτα καί ὤν καί γενόμενος».28 _________________________________________________________________________ 1 Δ. Τσάμη, Εἰσαγωγή στή σκέψη τῶν Πατέρων τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, σελ. 294. 2 Βλ. Γ. Μαρτζέλου, Κατάφαση καί ἀπόφαση κατά τήν ὀρθόδοξη Πατερική Παράδοση (ἄρθρο). 3 MPG. 94, 848 Β. 4 Βλ. Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως 1, 4, MPG. 94, 800 Β. 5 Π. Χρήστου, Τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ, ἐκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 35. 6 Περί Μυστικῆς Θεολογίας, 5, MPG. 3, 1045 D. 7 Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, Εἰς τόν βίον τοῦ Μωυσέως, Εἰσαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια, ἀρχιμ. Παγκράτιος Μπρούσαλης, ἐκδ, Ἀποστολικῆς Διακονίας, σελ. 176. 8 Βλ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όπ. παρ., 2, PG 3, 1025 ΑΒ. Μαξίμου Ομολογητού, Πρός Θαλάσσιον, Περί διαφόρων ἀπόρων τῆς Θείας Γραφῆς 25, PG 90, 333 CD . 9 ὅπου π. Γ. Μαρτζέλου, Κατάφαση… 10 Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, Περί Μυστικῆς Θεολογίας, 5, MPG. 3, 1045 D. 11 Εὐσεβίου, Εἰς Κωνσταντῖνον βασιλέα τριακονταετηρικός 12, MPG. 20, 1385 B. 12 Βλ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί μυστικής Θεολογίας, Πρός Τιμόθεον, 1, 2, PG 3, 1000 B. 3, PG 3, 1033 C. Μαξίμου Ομολογητού, Μυσταγωγία, Προοίμ., PG 91, 664 Β . 13 Ν. Ματσούκα, Δογματική Γ΄, σελ. 137 14 Βλ. Μυσταγωγία, Προοίμ., MPG 91, 664 Α. 15 Βλ. Μ. Βασιλείου Ἐπιστολή 234, 1, PG 32, 869 ΑΒ. Ὁ δέ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τίς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ ὀνομάζει «δυνάμεις». Ἄλλοι Ἅγιοι τίς ὀνομάζουν «προόδους» κλπ., στοιχούμενοι βεβαίως στήν ἴδια ὀρθόδοξο Διδασκαλία. Αὐτήν τήν πατερική Παράδοση περί τοῦ θέματος αὐτοῦ ἀνέπτυξε διεξοδικῶς τόν 140ο αἰώνα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἔχοντας ἐνώπιόν του τίς προκλήσεις τῆς δυτικῆς θεολογίας στό πρόσωπο τοῦ Βαρλαάμ Καλαβροῦ, ὁ ὁποίος κύρηττε ἕναν ἀμέθεκτο Θεό, ἀποκλείοντας τό ἄκτιστο τῆς θείας ἐνεργείας καί τό μεθεκτόν τοῦ Θεοῦ. Οὐσιαστικά ὁ Βαρλαάμ ἀπέκλειε τήν δυνατότητα τῆς σωτηρίας, ἀφοῦ γκρέμιζε τή «γέφυρα» (τό «συνδοῦν», κατά τή φράση τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ), πού ἑνώνει τό κτιστό μέ τό ἄκτιστο. 16 Πρ. ιδ΄, 17 17 Βλ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Κατά Ἀκινδύνου: «Ὅτι φῶς ὁ Θεός οὐ κατ᾿ οὐσίαν, ἀλλά κατ᾿ ἐνέργειαν λέγεται». MPG. 150, 823. 18 Βλ. Vladimir Lossky, Ἡ Μυστική Θεολογία τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, σελ. 264. 19 Ὁμιλία ΛΔ΄, Εἰς τήν Σεπτήν Μεταμόρφωσιν…, ΕΠΕ, 10, 374. 20 Π. Χρήστου, Τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ, σελ. 35. 21 Πράξ. 22, 7. 22 ὅπου π. 23 Π. Χρήστου, Θεολογικά μελετήματα, Νηπτικά και Ἠσυχαστικά, σελ. 217 24 Τήν ὕπαρξη τοῦ σπερματικοῦ λόγου ὡς μιᾶς προπαιδείας τῆς ἐν Χριστῷ Ἀαποκαλύψεως, δέχονται πολλοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως λ.χ. ὁ Μ. Ἀθανασιος, οἱ Καππαδόκες, ὁ ἱερός Χρυσόστομος, γράφοντας μάλιστα ὅτι «ὡς ἐν αἰνίγματι ὑπάρχει μέρος τῆς ἀληθείας» (MPG. 55, 498. 62, 20) κ.ἄ. (Βλ. Σπ. Τσιτσίγκου, περί σπερματικοῦ λόγου, ἄρθρο). 25 Β΄Πέτρ. 1, 14. 26 Ἰω. 12, 36. 27 Β΄ Κορ. 5, 17. 28 Περί θεολογίας καί τῆς ἐνσάρκου οίκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, MPG. 90, 1153BC

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016

ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΟΧ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ο Α΄ (ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ) ΕΔΡΑ ΙΕΡΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓ. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ Τ. ΣΤΑΥΡΟΥ 4ο ΧΙΛ. ΛΕΩΦ. ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ Τ.Κ. 194 00 Τ.Θ. 54. βΤΗΛ. 210.6020176) ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ ΕΞΩΔΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΔΗΛΩΣΗ Του Μητροπολίτη Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας - Λαυρεωτικής Κήρυκου, κατά κόσμον Μηνά Κοντογιάννη του Θωμά, κατοίκου Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης, 4ο χιλιόμετρο Λεωφόρου Κορωπίου – Μαρκοπούλου Αττικής, Κορωπί με την ιδιότητά του ως Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του σωματείου με την επωνυμία «ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Γ.Ο.Χ.) ΜΑΤΘΑΙΟΣ ὁ Α΄», που ιδρύθηκε στην Αθήνα και εδρεύει στο Κορωπί Αττικής, στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης, και δη στο 4ο χιλιόμετρο της Λεωφόρου Κορωπίου – Μαρκοπούλου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα. ΠΡΟΣ Τον Ιερομόναχο Φίλιππο Σελητσανιώτη, κάτοικο Περιστερίου Αττικής, οδός Μπότσαρη αρ. 8. Με έκπληξη έλαβα γνώση της 25-11-2016 εξώδικης δήλωσής σας προς εμένα, η οποία μου κοινοποιήθηκε στις 28-11-2016, η οποία βρίθει ανακριβειών αλλά και απύθμενου θράσους. Ειδικότερα, και προς αποκατάσταση της αλήθειας, επάγομαι τα ακόλουθα : 1. Όπως καλά γνωρίζετε, είμαι Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του σωματείου με την επωνυμία «ΙΕΡΟΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Γ.Ο.Χ.) ΜΑΤΘΑΙΟΣ ὁ Α΄», που ιδρύθηκε στην Αθήνα και εδρεύει στο Κορωπί Αττικής, στην Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης, και δη στο 4ο χιλιόμετρο της Λεωφόρου Κορωπίου – Μαρκοπούλου. Εσείς αντίθετα δεν είσθε Γενικός Γραμματέας του ειρημμένου Συνδέσμου, όπως ψευδώς δηλώνετε, αλλά ούτε και απλό μέλος αυτού. Με περισσή λοιπόν θρασύτητα επικαλείσθε την «ιδιότητά» σας αυτή, με την οποία μάλιστα μου απευθύνεσθε ως προς απλό ιδιώτη. Προς ενημέρωσή σας απλώς σας αναφέρω ότι υπάρχει εκκρεμοδικία στα αρμόδια Δικαστήρια μεταξύ του Συνδέσμου μας κατά σφετεριστών της Διοίκησης αυτού, μεταξύ των οποίων προφανώς φιλοδοξείτε να είσθε και εσείς, η οποία ακόμη δεν έχει περατωθεί. 2. Ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία του Συνδέσμου μας, με τον οποίο εσείς δεν έχετε καμία σχέση, ευρίσκεται και το αναφερόμενο στην εξώδικη δήλωσή σας οροφοδιαμέρισμα το οποίο βρίκεται στην Ηλιούπολη Αττικής, επί της οδού Ορφέως αρ. 40 και στον πρώτο όροφο της εκεί ευρισκομένης πολυκατοικίας – Στέγης Φιλοξενίας Κληρικών, για το οποίο εσείς και οι συνεργοί σας δεν νομιμοποιείσθε να έχετε την παραμικρή αξίωση. 3. Πέρα όμως από τα νομικώς ισχύοντα, οφείλω να σας υπομνήσω και την ηθική διάσταση του θέματος. Όπως ήδη πολύ καλά γνωρίζετε, η όλη πολυκατοικία στην οποία εσείς αναφέρεσθε, ανεγέρθη πρωτίστως με χρήματα, προσωπικό κόπο και θυσίες της οικογένειας Κοντογιάννη, και δη του αειμνήστου πατρός μου ιερέως Θωμά Κοντογιάννη και της ευρύτερης οικογένειάς μας. Δεν τιμά το πρόσωπό σας η θρασεία αξίωσή σας να παραδώσουμε σε εσάς τα κλειδιά αυτού του χώρου που για εμάς είναι ιερός, μιας και στέγασε επί έτη τον πατέρα μας που γαλούχησε όχι μόνο εμάς αλλά και πλήθος πιστών με τα νάματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 4. Ως εκ των ανωτέρω, Σας δηλώνω ότι δεν προτίθεμαι να παραδώσω τα κλειδιά του ως άνω οροφοδιαμερίσματος ούτε σε εσάς, ούτε σε κανένα άλλο πρόσωπο που επιβουλεύεται την ως άνω περιουσία. Με τη ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου, αρμόδιος δικαστικός επιμελητής να επιδόσει νόμιμα την παρούσα προς τον καθ΄ ού αυτή απευθύνεται, προς γνώση του και για τις νόμιμες συνέπειες, αντιγράφοντας αυτήν στην επιδοτήρια έκθεσή του. Κορωπί 30 Νοεμβρίου 2016 Ο εξωδίκως δηλών + Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Κήρυκος Πρόεδρος Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ.

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2016

ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1971 ΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΗΝ

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016 ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ: ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ἐκδίδεται εἰς τά πλαίσια τῶν ἐνημερωτικῶν ἀπογευματινῶν συνάξεων - ὁμιλιῶν εἰς Μητροπολιτικόν Ναό Ἁγ. Δημητρίου Ἀχαρνῶν, (κάθε Κυριακή ) Ἁγίου Σπυρίδωνος Καρέα (κάθε Δευτέρα) καί Παναγίας Σουμελᾶ - Ἀθηνιωτίσση;ς Ἀχαρνῶν (κάθε Τετάρτη). Τηλ. 210.6020176, 210.2466057 καί 210. 7643909. Δύναταί τις νά παρακολουθήση τήν σειράν τῶν τευχῶν τῆς Ἐνημερώσεως καί εἰς τήν Ἰστοσελίδα: churchgoc.org ἤ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 291 ΜΑΙΟΣ 2009 ΡΩΣΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΙ Εἰς τόν "Κήρυκα ᾿Εκκλησίας ᾿Ορθοδόξων", μηνός ᾿Ιανουαρίου, ἔτους 1971, ἐδημοσιεύθη ᾿Εγκύκλιος τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἀναφερομένη κυρίως εἰς τό θέμα τῆς ἑνώσεως μετά τῶν Φλωρινικῶν (Αὐξεντιανῶν τότε), εἰς τήν ὁποίαν ἀφοῦ ὁμιλεῖ διά τήν μεγάλην σημασίαν τῆς ἑνώσεως καί τήν μεγάλην ἀπαξίαν τοῦ διχασμοῦ, εἰς τήν συνέχειαν γράφει διά τήν ἐνέργειαν κάποιων λαϊκῶν οἱ ὁποῖοι εἰς μίαν ἐπίσκεψιν εἰς τά Γραφεῖα τῶν Αὐξεντιανῶν ἐπέδειξαν προδοτικήν ἔναντι τῆς Ὁμολογίας στάσιν, στραφέντες ἐναντίον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διά τόν τρόπον, μέ τόν ὁποῖον χειρίζονται τά θέματα, "αὐτογνωμόνως συνεφώνησαν καί ἔψαλλαν τήν φήμην τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου των Αὐξεντίου" καί ἅλλα τινά. Γράφει περί αὐτῶν ἡ ᾿Εγκύκλιος: "Διεπράξατε σωρείτην σφαλμάτων περί τήν Πίστιν τήν ἀκριβῆ ᾿Ορθοδοξίαν, τό Δόγμα, καί τήν ᾿Ηθικήν Δεοντολογίαν τῶν ὑποχρεώσεων πνευματικῶν τέκνων πρός τούς ἑαυτῶν Γονεῖς καί Ποιμένας. Εἶναι δέ ἀπορίας ἄξιον πῶς δέν ἐπῆλθεν εἰς ῾Υμᾶς Κρίσις Συνειδήσεως, ἱκανή νά ἐπαναστρέψῃ ῾Υμᾶς εἰς τήν Κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, τό βάπτισμα τῆς ῾Οποίας, χωρίς ἴσως νά τό ἐννοήσητε, ἀπεποιήθητε καί ἀπεσκορακίσατε. Οὐ μόνον δέ ταῦτα πάντα, ἀλλά καί προέβητε περαιτέρω εἰς σειράν Παλινωδιῶν καί σφαλμάτων ἁλυσιδωτῆς ἀντιδράσεως, γράφοντες ὅτι ... ἐδοκιμάσατε ἀπαγοητεύσεις καί πικρίας καί ὄτι ἡ Ματθαιϊκή ῾Ηγεσία σᾶς ... ἔφερε δυσκολίας!!! ῾Ενός κακοῦ μύρια ἕπονται! ῾Η πτῶσις ῾Υμῶν εἶναι αὐτοφανής, ὀδυνηρά καί βεβοημένη. ῾Ο ἠθικός διατάκτης ὁ ἐν ῾Υμῖν δέν σᾶς εἰδοποίησε, τέκνα ῾Ημῶν ἀγαπητά; ῾Η Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ πάντα νοῦν ὑπερέχουσα, δέν σᾶς ἐπεσκίασεν ἆραγε, καί δέν σᾶς ἔκρουσε τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὅτι ἄγεσθε ἀπό ρυτῆρος εἰς κρημνόν καί καταστροφήν; Δεινόν, φρικτόν, ἄηθες καί κραυγαλέον τό πολλαπλοῦν ἀτόπημα ῾Υμῶν, καί δσχερεστάτη ἡ ψυχική ῾Υμῶν περιπέτεια, ἀλλά καί ἐπίμοχθος καί ἐπίπονος ἡ ἐξ᾿ αὐτῆς ἔξοδος ἐν μετανοίᾳ, προσευχῇ καί ἀποπτύσσει τοῦ ἐγκλήματος, νά δρασκελίσητε ἀπερισκέπτως τόν θριγγόν (ὅριον) τοῦ Δόγματος, τῆς ἀκριβοῦς ᾿Ορθοδοξίας καί τῆς Χριστιανικῆς ᾿Ηθικῆς Δεοντολογίας. Εἶναι, προσέτι, καταπληκτικόν, ὅτι ῾Υμεῖς διενοήθητε ποτέ, ὅτι ἡ ῾Ιερά ῾Ημῶν Σύνοδος, θά ἔστεργε καί θά ηὐλόγει τά ἄφρονα διαβήματά σας καί θά ἐπροχώρει εἰς ἀλογίστους διαβουλεύσεις καί ἐνεργείας, ἐπί τρώσει καί ζημίᾳ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἠμῶν ἀπάντων, ὡς χριιστιανῶν, κηδομένων τῆς σωτηρίας τῆς ἀθανάτου ῾Ημῶν ψυχῆς. Διότι «οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τά τῆς Πίστεως», ἡ δέ ἀκριβής ᾿Ορθοδοξία οὐ φαλκιδεύετα, οὐκ ἐκμειοῦται, οὐκ ἐξαλάσσητε καί οὐκ ἀμαυροῦται!.. Κατά τάς ῾Υμετέρας, τέκνα ῾Ημῶν ἀγαπητά, ἐνεργείας καί ὑποδείξεις, θά ἔδει νά μιμηθῶμεν τά ἀνόσια καί ἀνούσια πρότυπα τοῦ Πατριάρχου ᾿Αθηναγόρου καί τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ', χωρούντων κακοδόξως καί αἱρετικῶς, ἐπί περιφρονήσει καί παραθεωρήσει θείων καί ῾Ιερῶν Κανόνων, ῾Ηθικῆς Δεοντολογίας καί ᾿Εκκλησιαστικῆς, παγίας, ἀρραγοῦς καί ἐπί τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου ῾Ημῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τεθεμελιωμένης ῾Ιερᾶς Παραδόσεως. Τοιαῦτα ἅλματα, ὅμως, δέν προάγουν πρός ἠθικήν ἐντελείωσιν, οὔτε ᾿Εκκλησίας (σ.σ. ὑπό τήν τοπικήν ἔννοιαν), οὔτε ἄτομα, οὔτε Κοινωνίας, ἀλλά ἄγουν εὐθέως εἰς τήν καταστροφήν καί τήν ἀπώλειαν τοῦ ἀτιμήτου θησαυροῦ τῆς ψυχῆς. ῎Ηθέλατε μήπως νά ρίψωμεν τούς εὐσεβεῖς, νομοταγεῖς καί ἐν ὑπακοῇ ἀκολουθοῦντας ῾Ημᾶς, ᾿Ορθοδόξους Χριστιανούς, είς τόν Καιάδα τῆς κακοδοξίας, τοῦ συμφυρμοῦ, τοῦ φυρμοῦ, τοῦ αἱρετισμοῦ καί τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀπωλείας; ῏Ητο ποτέ δυνατόν νά ἐνστερνισθῶμεν ῾Ημεῖς τοιαύτας προτάσεις καί νά προέλθωμεν εἰς ἐνεργείας καί συνεννοήσεις μέ ἀνευθύνους ἀνευθύνως καί ἀνεξουσιοδότως ἐνεργοῦντας λαϊκούς ἤ κληρικούς, ἐν ἀταξίᾳ Κανονικῇ, Δογματικῇ καί ᾿Εκκλησιαστικῆ, διατελοῦντας; Δέν θά ἤμεθα τότε ἄξιοι τοῦ ὀνόματος καί τῆς ἀποστολῆς μας, ἀλλά καί τῆς εὐθύνης ῾Ημῶν ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Ποιμνίου ῾Ημῶν, ἐάν ἐρρυμουλκούμεθα καί ἐσυρόμεθα οὕτω τῷ τρόπῳ, καταπροδίδοντες φρικτούς ᾿Επισκοπικούς ῞Ορκους καί τρομεράς εὐθύνας ἀπέναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Θά ἤμεθα ἀσφαλῶς, τότε, ἀναξία, βδελυρά καί καιροσκοπική παρασυναγωγή, ἀναφανδὀν προτεσταντίζουσα καί οὐχί ᾿Ορθοδοξωτάτη ῾Αγία καί ῾Ιερά Σύνοδος, ἀξία τοῦ ὀνόματος τούτου, ὡς εἴμεθα νῦν καί θά εἴμεθα, Θεοῦ εὐλογοῦντος, εἰς τόν αιῶνα τόν "ἅπαντα". ᾿Ιδού, διατί, τέκνα ῾Ημῶν ἀγαπητά, σφάλλετε καί ὀφλισκάνετε ἀγνωσίαν καί διαπράττετε βαρείαν ἁμαρτίαν, κατηγοροῦντες ῾Ημᾶς, ᾿Αρχιερεῖς καί ῾Ιερεῖς ὅτι, δῆθεν, δέν ἐπιθυμοῦμεν τἠν ἕνωσιν! Καίτοι θά ἔδει νά ἀντιπαρέλθωμεν ἐν ἀποσιωπήσει τάς "κατηγορίας", ἐν τούτοις κηδόμενοι τῆς ψυχῆς καί τῆς σωτηρίας ῾Υμῶν, ἐπιτονίζομεν, ὅτι οὐδέν ἀναληθέστερον τῆς προσαπτομένης, πρός ῾Ημᾶς, κατηγορίας" Εἰς τήν συνέχειαν καί μέ ὑπότιτλον: "ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΒΟΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΜΑΡΤΥΡΟΥΝ", γράφει ἡ ῾Ιερά Σύνοδος: "Κατά ᾿Ιανουάριον τοῦ 1970, ἐγγράφως καί νομοτύπως, διά τοῦ Γραμματέως τῆς ῾Ιερᾶς ῾Ημῶν Συνόδου, Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου, ἀπεστείλαμεν ἐπιστολήν πρός τήν ἑτέραν Παράταξιν (σ.σ. κακῶς ὁ π. Εὐγένιος ἐχρησιμοποείει τοιαύτην ὁρολογίαν, καί ἐκάναμεν κριτικήν ἐπ’ αὐτοῦ ἤδη ἀπό τό ἔτος 1976. Δέν εἶναι «ἄλλη παράταξις», ἀλλά «ἡ παράταξις τοῦ κ. Αὐξεντίου», διότι ἡ Ἱερά Σύνοδος δέν ἐξεπροσώπει καμμίαν παράταξιν, ἀλλά τήν Ἐκκλησίαν, ἠ ὁποία εἶναι Μία. Βεβαίως γίνεται σαφής διαχωρισμός καί διευκρίνισς περί «παρατάξεως Κυρίου» καί «ψευδοπαλαιοημερολογιτικῆς παρατάξεως», ἀλλά ἡ διατύπωσις «ἄλλη παράταξις» εἶναι ἀδόκιμος καί διά τοῦτο ὑπό τήν ἔννοιαν αὐτήν κατακριτέα) καί, συγκεκριμένως πρός τόν ᾿Αρχ/πόν των Αὐξέντιον, θέσαντες ὅρον, νά συναντηθῶμεν, ἀφοῦ προηγουμένως, θά εἴχομεν ἔγγραφον διαβεβαίωσίν του, ὅτι δέν θά συνεζητεῖτο τό θέμα τῶν χειροτονιῶν ἀμφοτέρων τῶν Παρατάξεων, ἵνα μή ἀποτελῇ τοῦτο πρόσκομμα εἰς τήν συζήτησιν τῶν ἄλλων φλεγόντων ζητημάτων καί καταστῇ, οὕτω, ἐφικτή ἡ συνεννόησις διά τήν παρά πάντων ποθητήν ἕνωσιν, ἐφ᾿ ὅσον, βέβαια, ἠθέλομεν συμφωνήσει εἰς οὐσιώδη ζητήματα Πίστεως, Δόγματος, Δεοντολογίας καί ᾿Ηθικῆς Εὐταξίας. Τοῦτο, πολύ μᾶλλον καί διότι, οὐδείς ἐξ᾿ ῾Ημῶν καί ἐκείνων, ἦτο ἁρμόδιος νά ἐξετάσῃ καί ἀποφανθῆ, αὐθεντικῶς, περί τοῦ κύρους τῶν χειροτονιῶν ἀμφοτέρων τῶν Παρατάξεων, τοῦ τοιούτου ζητήματος ἀναγομένου εἰς ὑπερεχούσας, Πανορθοδόξου κύρους Συνόδους. Αὐτοφανής, λοιπόν, πασίδηλος καί ἡλίου φαεινοτέρα ἡ διάθεσις, ἠ πρόθεσις καί ἡ ἀπόφασις ῾Ημῶν, νά ἐπιτύχωμεν, ᾿Ορθοδόξως καί Κανονικῶς, τήν παρά πάντων ποθητήν καί εὐλογημένην ῞Ενωσιν. ῾Η ἀπάντησις τῆς Παρατάξεως τῶν τοῦ πρ. Φλωρίνης, εὐτυχῶς, γραπτή, ἦτο ΑΡΝΗΤΙΚΗ!!! ᾿Επακαλουθεῖ μετά ταῦτα, κατά Μάϊον - ᾿Ιούνιον, δημοσίευμα τοῦ "᾿Ορθοδόξου Παρατηρητοῦ", ἐπισημαίνοντος τάς πολλάς κακοδοξίας τῶν Ρώσων ᾿Επισκόπων, εἶτα δέ, τοῦ "᾿Εκκλησιαστικοῦ ᾿Αγῶνος", ἀποδεικνύοντος, ὅτι ὁ ᾿Επίσκοπος τούτων Θεόφιλος, εἶναι Νεοημερολογίτης καί ἐμνημόνευσε τοῦ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ'!!! ᾿Αλλά καί ὁ ᾿Επίσκοπος τῆς ῾Ημετέρας Παρατάξεως ῞Αγιος Κορινθίας κ. Κάλλιστος, προσφάτως ἐπανελθών ἐξ᾿ ᾿Αμερικῆς ἐβεβαίωσεν, ὅτι οὐδόλως ὑπῆρξε διακοπή ἐπικοινωνίας τῶν Ρώσων ᾿Επισκόπων ἐν ᾿Αμερικῇ μετά τῆς Νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας, ὡς ἤκουσε παρά τῶν ἰδίων ὁμολογούμενον! Εἶναι δέ τοιαύτη ἡ σύγχυσις, τό ἀλλοπρὀσαλλον καί ἀσταθές τῶν κινήσεων ἐν ταῖς παρατάξεσι ταύταις, Ρώσων ᾿Επισκόπων καί Φλωριναίων, ὥστε συνέχεται ὑπό ἀγωνίας ὁ ᾿Ορθόδοξος Χριστιανός, διαπορῶν περί τῆς πορείας αὐτῶν, ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν ἀκριβῆ ᾿Ορθοδοξίαν, τούς ῾Ιερούς Κανόνας, τό Δόγμα, τήν Παράδοσιν καί τήν Δεοντολογίαν, καί τήν εὐθεῖαν καί ἐμπρεπῆ ἐμπολίτευσιν, κατά τά προηρημένα. Μέ ποίους λοιπόν ᾿Επισκόπους, καί τίνας Παρατάξεις, θά συνεννοηθῶμεν, χωρίς νά μειώσωμεν, βλάψωμεν καί στιγματίσωμεν τήν ᾿Ορθόδοξον Πίστιν μας, τό παρελθόν, τό παρόν καί τό μέλλον ῾Ημῶν;" Εἰς τήν συνέχεια γράφει ἠ ᾿Εγκύκλιος: "῞Οστις θέλει, λοιπόν, δύναται ἐκκλίνων, ἐκτρεπόμενος, νά ἀκολουθήση τήν ὁδόν τήν σκολιάν καί πεπλανημένην καί νά ἐμπέση εἰς τόν βόθυνον τῆς ἁμαρτίας, ἐπισωρεύων ἐπ᾿ αὐτοῦ τάς ἀράς τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῶν ῾Επτά Οἰκουμενικῶν καί τῶν Τοπικῶν ῾Αγίων Συνόδων. Χαρακτήρ καί διάδημα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, εἶναι ἡ Εἰλικρίνεια καί ἡ ᾿Ελευθερία, καθοδηγούμεναι καί ἐμπνεόμεναι ὑπό τοῦ Παναγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος. ῾Ο Χαρακτήρ δέ τῆς αἱρέσεως, εἶναι ἡ λεοντῆ καί ἡ ἀλωπεκῆ, ἡ βία, ὁ σοφισμός, ἡ δολιότης καί ὁ ἀποκρυφισμός .... ῾Η ᾿Ορθοδοξία δέν προβαίνει εἰς ὑποχωρήσεις καί συγκαταβάσεις εἰς τήν Πίστιν, κατά τό ἅγιον στόμα Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Οὐδεμίαν ποτέ συγκατάβασιν, ὑπαναχώρησιν, ἀπεμπόλησιν, διέπραξε τό νέφος τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων καί ῾Οσίων, οἵτινες ἤχθησαν εἰς τό μαρτύριον, στερρῶς περιθριγγωμένοι ἐν τῇ ῾Αγίᾳ, ἀστέκτῳ καί ἀκηράτῳ ᾿Ορθοδοξίᾳ. Οἱ ποιήσαντες συγκαταβάσεις καί μή μετά δακρύων μετανοήσαντες, κατέστησαν ΑΡΝΗΤΑΙ καί ΠΡΟΔΟΤΑΙ τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ". Ταῦτα ὑπογράφουν ὁ τότε Πατρῶν ᾿Ανδρέας ὡς Πρόεδρος, καί οἱ Θεσσαλονίκης Δημήτριος, Κορινθίας Κάλλιστος, Τρίκκης καί Σταγῶν Βησσαρίων καί Μεσσηνίας Γρηγόριος, ὡς Μέλη, καί ὁ Γραμματεύς Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος. Γεννᾶται ὅμως ἡ ἀπορία. Διατί τά μέλη τῆς Ἐξαρχίας κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971, δέν ἔλαβαν καθόλου ὑπ’ ὄψιν τά ἀνωτέρω, τά ὁποῖα οἱ ἴδιοι ὑπέγραψαν, ἀλλ’ ἀπεδέχθησαν ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐνστάσεως τήν ἐν Ἀμερικῆ ληστρικήν, ὡς ἀπεδείχθησαν, καί ἀντιφατικήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ὑπηγορεύθη ὑπό τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ; Καί διατί εἰς τήν συνέχειαν ἐπιστρέψαντες εἰς Ἑλλάδα, δέν εἶπον τήν ἀλήθειαν, ἀλλά παρουσίασαν τήν προδοσίαν των ὡς θρίαμβον τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀπέκρυψαν καί τήν ἐν λόγω ληστρικήν ἀντιφατικήν ἀπόφασιν; Δέν ἀντελήφθησαν τί ἔγινε, λόγω τοῦ ὅτι δέν ἐγνώριζον τήν γλῶσσαν, ὡς ἠθέλησαν τινές νά τούς δικαιολογήσουν, ἤ παρεσύρθησαν καί ἐνήργησαν ὡς συνειδητά ὄργανα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Πάντως ὅ,τι καί ἄν συνέβη, ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἀπεδέχθη τήν ἀποκρυβεῖσαν ληστρικήν πράξιν τῆς Ἀμερικῆς, ἀλλά καί ὅταν ἀπεκαλύφθη καί ἐδημοσιεύθη ὑπό τῶν Φλωρινικῶν τήν κατεδίκασεν. Ὁ Κύριος «ἀντελάβετο ἡμῶν» καί συνέτριψε τήν προδοσίαν. «Δόξα τῶ Θεῶ πάντων ἕνεκεν». Καί ἐτέρα ἀπορία. Ἐάν ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπισήμως τουλάχιστον, οὐδέποτε παρεξέκκλινεν ἀπ’ αὐτῆς τῆς ἀπαρεγκλίτου γραμμῆς πλεύσεως, (αἱ παρεκκλίσεις εἰς θέματα Πίστεως πάντοτε μέχρι τό 1998 τουλάχιστον ἦσαν μεμονωμέναι, ὡς τοῦ Καλλίστου καί τῶν πέντε, αἱ ὁποῖα ἀντιμετωπίζοντο ὀρθοδόξως), τί ἦτο ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἠνάγκασεν τούς περί τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν κατ’ ἀρχάς καί τούς περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον Νικόλαον εἰς τήν συνέχειαν, νά προδώσουν τήν καλήν των Ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν ὡς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐπισήμως τουλάχιστον διεφύλαξαν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Θά ἐπανέλθωμεν.

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ, ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ, ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΧΑΡΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 4ο ΧΙΛΙΟΜ. ΛΕΩΦ. ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ 194.00 ΚΟΡΩΠΙ Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210 6020176, 6977290326 Α.Π. 795 Εν Κορωπίω τη 30η Σεπτεμβριου 2016 (Ε.Η.) ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΗΤΟΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΚΑΙ ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΥ ΠΑΛΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ (ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ) Εν Λονδίνω σήμερον την 30ήν Σεπτεμβριου (Ε.Η.) ημέραν Πέμπτην, ημεις ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, Λαυρεωτικης και Αχαρνών Κηρυκος, Τοποτηρητης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, εκκλησιαστικής επαρχίας του πάλαι Ορθοδόξου Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της απανταχού Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας του Ιερού Φιλανθρωπικου Συνδέσμου Κληρικων της Ακαινοτομήτου Εκκλησίας (ΓΟΧ) Ελλάδος και ο Ιερομόναχος π. Σωζομενός, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντινου και Ελένης, εις Μπέρμιγχαμ Μεγάλης Βρεττανίας, επαρχίας επίσης του πάλαι ορθοδόξου οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, συσκεφθέντες, μετά την επιστροφην και ολοκλήρωσιν του Ιεραποστολικού ποιμαντικού ταξειδίου των εις Φλώριδα και Αριζόνα Αμερικής, και συζητήσαντες επί του θέματος της συνεχίσεως και προωθήσεως της Ιεραποστολής και εις την Ευρώπην, Αγγλίαν και Αμερικήν, αξιολογησαντες δε την εν τη διασπορα κατάστασιν του εργου της Ιεραποστολής, λαβόντες δε υπ’ οψιν και τά αμεσα και τα εμμεσα προβλήματα και τις πρατματικές δυσκολίες της ιεραποστολής σήμερον, λαβόντες επίσης υπ’ οψιν μεγάλην ανάγκην συνεχίσεως της γνησίας Ορθοδόξου Ιεραποστολής εις τάς ως ανω εκκλησιαστικάς Επαρχίας του πάλαι Ορθοδόξου Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και γενικώτερον «εις πάντα τά εθνη», καθώς ενετείλατο και ο Χριστός εις τους αγίους Αυτού μαθητάς και Αποστόλους, ειπων «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά Εθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το ονομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα οσα ενετειλάμην υμίν», λαβόντες υπ οψιν και την γνώμην των Ιερέων μας εις το Εξωτερικόν, ητοι του αιδες.. Ιερέως π. Μάρκου του από δεκαετίας δραστηριοποιουμένου κυρίως εις Καναδα, του Ιερομ. Π. Παντελεήμονος του εκ Κροατίας και εκεί και εν Ελλάδι δραστηριοποιουμένου, και του μόλις προσελθόντος εις την Γνησίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν υπό το ωμοφόριον του Μητροπολίτου Κηρύκου και Εφημερίου του εν Φλώριδι Αμερικής Ιερού Ναού Αγίου Νεκταρίου και Αγίων Αναργύρων και επειδή πανταχόθεν, ητοι από ολην την οικουμένην, ερχονται μηνύματα και προσκλήσεις, ωσάν εκείνην προς τον Απόστολον Παύλος «διαβάντες εις Μακεδονίαν (εις τάς ημετέρας χώρας) βοηθήσατε ημίν» , και τέλος επειδή είναι χρέος και καθήκον διά πάντα Χριστιανόν το εργον της Ιεραποστολής πολλω μάλλον των Κληρικων, και υποχρέωσις και εντολή Αποστολική, κατά το «μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου εκαστος», ΑΠΕΦΑΣΙΣΑΜΕΝ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΙΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΚΑΙ ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΤΟΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ (ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗ), ΕΙΣ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΤΟΥ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΠΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝ ΚΟΡΩΠΙΩ (ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ) «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΓΟΧ) ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄ Ειδικώτερον απεφασίσαμεν την ιδρυσιν Γραφείων Συντονισμού της εσωτερικής και εξωτερικής Ιεραποστολής, ως κατωθι:: 1) Παρά τη Στέγη Φιλόξενίας Κληρικων εις Κάτω Ηλιούπολιν (Ιπποκράτους 25 ξκαί Ορφέως 40), η οποία ειχεν υπό της Ιεράς Συνόδου Ελλάδος και Κϋπρου επί Αρχιεπισκοπείας Αρχιεπισκόπου Αθηνων Ανδρεου, εν ετει 1991, και της οποίας υπεύθυνος διά την ανέγερσιν, οργάνωσιν και λειτουργίαν είναι αποφάσει της Ιερας Συνόδου από τότε και μέχρι σήμερον ο τότε Ιερομόναχος Κήρυκος και νυν Μητροπολίτης Μεσογαίας Λαυρεωτικής και Αχαρνών Κήρυκος και 2) Εις τον Ιερόν Ναόν Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης εις Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, του οποίου Εφημέριος είναι ο Ιερομόναχος π. Σωζόμενος, Αρχιερατικός εκπρόσωπος διά μέν την Αγγλίαν του Τοποτηρητού των Βρεττανικών Νήσων Σεβασμιωτάτου Κιτίου της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου, διά δε την Δυτικήν Ευρώπην και Αμερικήν του Μητροπολιτου Μεσογαάις Λαυρεωτικής και Αχαρνών Κηρύκου, ο οποίος (Μητροπολίτης Κήρυκος) εκπροσωπεί ως Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της απανταχού Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και το πάλαι Ορθόδοξον Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Επίσης απεφασίσαμεν όπως Γραφεία Συντονιστικής Επιτροπής διά την εσωτερικήν και εξωτερικήν Ιεραποστολήν συστησωμεν επικουρικως και εις τους Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεως Μεσογαίας Λαυρεωτικής και Αχαρνών, ητοι: 1) Μετοχιακόν Αγιου Σπυρίδωνος Καρέα, 2) Επισκοπικόν Μοναστηριακόν Αγίας Αιακτερινης και Τιμίου Σταυρού Κορωπίου, 3) Μητροπολιτικόν Ιερόν Ναόν Αγίου Δημητρίου και Αγίας Σοφίας Αχαρνών, και 4) Σταυροπηγιακήν Ιεράν Μονήν Ναόν Παναγίας Παραμυθίας – Αθηνιωτισσηςν - Σουμελά, οπου μερίμνη του Μητροπολίτου Κηρύκου θα συσταθούν Επιτροπαί Αρωγων Μελών του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ Ματθαίος ο Α΄προς ενίσχυσιν της εσωτερικής και εξωτερικής Ιεραποστολής εν συνεργασία πάντοτε μετά των Εκκλησιαστικων Επιτροπών και των Μητροπολιτικων Φιλοπτωχων Ταμείων του ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ. Την παρουσαν απόφασιν, την οποίαν κοινοποιούμεν και εις τους Ιερείς μας: 1) Ιερέα π. Μάρκον Σμίθ εις Βανκούβερ του Καναδα, 2) Ιερομόναχοιν π. Παντελεήμονα Βίλιτσιζ εις Κροατίαν και Ελλάδα και 3).Ιερέα π. Χρυσόστομον Γκουσσαιδην εις Φλωριδαν Αμερικης, υπογράφομεν ως κάτωθι: 1) Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας , Λαυρεωτικής και Αχαρνων Κήρυκος Τοποτηρητης Αμερικής και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας και 2) Ο Ιερομόναχος π. Σωζόμενος Εφημέριος του εν Μπέρμιγχαμ Αγγλίας Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγιων Κων/νου και Ελένης και Αρχιερατικός Εκπρόσωπος Δυτικής Ευρώπης, Αγγλίας , Βορείου Αμερικής (ΗΠΑ και Καναδα) και Καραβαικών Νήσων (Μπαχάμες). Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ + ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ π. ΣΩΖΟΜΕΝΟΣ ΠΟΛΥΒΙΟΥ

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ, ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ

Επισκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης 7 Νοεμβρίου στις 10:26 π.μ. · Η ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Η ΕΝ ΕΤΕΙ 1991 ΩΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ", ΥΠΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο Α΄" ΕΝ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΙ, ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ "ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο Ε΄", ΗΤΟΙ ΤΟ ΕΝ ΔΙΩΓΜΩ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ". ΤΟ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΗΡΞΑΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΑΤΥΠΩΣ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ, ΛΗΦΘΕΙΣΗΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1991, ΩΣ "ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο Ε΄ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ", ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΝ, ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΩΔΗΓΗΣΑΝ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΩΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ (ΚΑΤΑΛΗΨΙΝ) ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΔΙΩΞΙΝ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΚΤΗΤΟΡΟΣ ΙΕΡΕΩΣ ΘΩΜΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ (ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ)... Η ΣΤΕΓΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ, ΗΤΟΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΚΑΤΩ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟΥ 2005 (ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ) ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΩΣ ΕΝ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕΤΟΧΙΑΚΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ) ΚΑΡΕΑ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ (ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ), ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑΧΟΥ ...ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΕΧΡΙ ΟΤΟΥ ΕΥΔΟΚΗΣΗ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ Γ΄ ΟΡΟΦΟΝ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ, ΝΑ ΕΛΘΗ ΤΟ "ΠΟΘΟΥΜΕΝΟΝ" ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΤΗΣ "ΒΑΡΒΑΡΙΚΗΣ (ΑΥΤΗΣ) ΑΛΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΛΗΣ ΟΡΓΗΣ" ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΗΜΩΝ ΥΦΙΣΤΑΜΕΘΑ ... ... 1 σχόλιο 5 Οι παυλος λιαροπουλος, Maria Constandi και 3 ακόμη Μου αρέσει! ΣχολιάστεΚοινοποιήστε Σχόλια Επισκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης Επισκοπος Κήρυκος Κοντογιάννης Τελικά μελετώντας κανείς τά κείμενα της εποχης 1990 - 2005 διαπιστώνει ἀβιάστως ὅτι ὁ βασικός καί πρωτεύων λόγος διά τόν ὁποῖον ἐδιώχθη ὁ 'Αρχιεπίσκοπος 'Ανδρέας καί ωδηγήθη εἰς τήν παράνομον παραίτησίν του, ἡ ὁποία τόσα δεινά επέφερεν εις τήν Εκκλησίαν, ἦτο ἡ βούλησίς του νά ἀνασυγκροτήση, καί ἀνασυστήση τήν Ἱεράν Σύνοδον τοῦ πάλαι (ἀπό 1920) Ορθοδόξου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί ἡ σύστασις τοῦ Πανορθοδόξου Πατριαρχικοῦ Κέντρου της απανταχοῦ Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας ... Ὅλοι οἱ ἄλλοι λόγοι ειναι δευτερεύοντες.... Επομένως καί τοῦτο τό θέμα πρέπει νά συζητηθῆ εις τόν επιδιωκόμενον ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία Διάλογον ..