Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΙΣ



ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ, ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΙΔΗ,

 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ’
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΚΑΙ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΙΣ

 μολογουμένως ποστολική Πίστις καί ποστολική Διαδοχή εναι δύο βασικώτατα δογματικά στοιχεα τς κκλησίας καί μάλιστα ες τοιοτον βαθμόν στε λλείψει ατν νά μήν νοται κκλησία, προσβαλλομένου το νός νά μένη νενέργητον καί τό λλο! Τί εναι μως ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΙΣ καί τί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ;

  μετά τήν γίαν Πεντηκοστήν μετάδοσις τς Χάριτος το Παναγίου Πνεύματος διά τς πιθέσεως τν χειρν τν ποστόλων πί τν Διαδόχων ατν πισκόπων καί Πρεσβυτέρων συνιστ τήν ποστολικήν Διαδοχήν. διάκοπος ατη μετάδοσις το ποστολικο ξιώματος διά το Μυστηρίου τς χειροτονίας, νομάζεται ποστολική Διαδοχή καί εναι τό ν κ τν βασικν οσιαστικν γνωρισμάτων-προϋποθέσεων τς κκλησίας το Χριστο. Διά τς ποστολικς Διαδοχς ο πίσκοποι καί Πρεσβύτεροι νάγονται διαδοχικς ες τούς γίους ποστόλους καί δι' Ατν ες τόν Χριστόν. πό τήν ννοιαν ταύτην, κκλησία εναι ποστολική.

 Τό δεύτερον, τό ποον τονίσαμεν, εναι ποστολική Πίστις! Δι' Ατς ννοομεν τήν γνησίαν καί νόθευτον διδασκαλίαν τς κκλησίας, ς ατη πεκαλύφθη πό το Κυρίου, παρεδόθη ες τούς γίους ποστόλους, ρμηνεύθη δέ καί διεφυλάχθη πό τν γίων Πατέρων διά τν Οκουμενικν Συνόδων λλά καί ν τ ρθοδόξω διδασκαλία τν γ. Πατέρων, τοι, ν τ «Consensus Patrum».

  παρουσία τν στοιχείων ατν εναι οσιωδεστάτη, πώλεια δέ παραχάραξις το νός χει πιπτώσεις καί πί το τέρου. Δηλαδή παραχάραξις τς ποστολικς Πίστεως χει ς συνέπειαν τήν πώλειαν καί τς ποστολικς Διαδοχς. Καί πάλιν νευ τς Κανονικς καί διακόπου ποστολικς Διαδοχς Κληρικός, σον καί ν εναι φύλαξ τς παραδοθείσης Πίστεως, ν δέν εναι καί διάδοχος τν γίων ποστόλων, τά π' ατο τελούμενα «μυστήρια» εναι κενά καί παντελς μοιρα τς θείας χάριτος.

ποστολική Διαδοχή πρέπει νά εναι διάκοπος, νόθευτος καί Κανονική, δηλαδή ες πίσκοπος προκειμένου νά χειροτονήση παραιτήτως δέον νά χη ντως ατήν τήν διάκοπον ποστολικήν Διαδοχήν παρά κανονικο καί ρθοδόξου πισκόπου, διότι ποστολική Διαδοχή πώλυται ες Κληρικόν τινά Κληρικούς, φ' ς στιγμς, οτοι χουν παραχαράξει καί νοθεύσει τήν ποστολικήν Πίστιν. Διό λέγομεν, τι ο αρετικοί δέν χουν ποστολικήν Διαδοχήν, λλά καί ο Σχισματικοί, διασπάσαντες τήν νότητα καί κοινωνίαν των, μετά τς Καθολικς κκλησίας, παυσαν νά ρύωνται τήν χάριν κ τς Κεφαλς τς κκλησίας καί δέν εναι πομένως οκονόμοι τς θείας Χάριτος. Διά τοτο κκλησία τά μέν λεγόμενα «μυστήρια» τν αρετικν οδόλως ναγνωρίζει, διό καί τελε τατα ξ π' ρχς, τά δέ τοιατα τν σχισματικν ντιμετωπίζει οκονομικς κατά τόν Α΄ κανόνα το Μεγ. Βασιλείου διαγορεύοντα:

 «...λλ' δοξε τος ρχαίοις, τος περί Κυπριανόν λέγω, καί Φιρμιλιανόν τόν μέτερον, τούτοις πάντας μι ψήφω ποβαλλεν,Καθαρούς καί γκρατίτας καί δροπαραστάτας καί ποτακτίτας, διότι μέν ρχήτο χωρισμο διά σχίσματος γέγονεν, οδέ τς κκλησίας ποστάντες, οκ τι σχον τήν χάριν το γίου Πνεύματος φ' αυτούς, πέλιπε γάρ μετάδοσις τ διακοπναι τήν κολουθίαν. Ο μέν γάρ πρτοι ναχωρήσαντες, παρά τν Πατέρων σχον τάς χειροτονίας, καί διά τς πιθέσεως τν χειρν ατν, εχον τό χάρισμα τό πνευματικόν, ο δέ πορραγέντες, λαϊκοί γενόμενοι, οτε το βαπτίζειν, οτε το χειροτονεν εχον ξουσίαν, οτε δύναντο χάριν Πνεύματος γίου τέροις παρέχειν, ς ατοί κπεπτώκασι. δι' ς παρά λαϊκν βαπτιζομένους τούς παρ' ατν κέλευσαν, ρχομένους πί τήν κκλησίαν, τ ληθιν βαπτίσματι τ τς κκλησίας νακαθαίρεσθαι. πειδή δέ λως δοξέ τισι τν κατά τήν σίαν, οκονομίας νεκα τν πολλν, δεχθναι ατν τό βάπτισμα, στω δεκτόν. Τό δέ τν γκρατιτν κακούργημα νοσαι μς δε, τι, να ατούς προσδέκτους ποιήσωσι τ κκλησία, πεχείρησαν λοιπόν, δίω προκαταλαμβάνειν βαπτίσματι, θεν καί τήν συνήθειαν τήν αυτν παρεχάραξαν. Νομίζω τοίνυν, τι πειδή οδέν στι περί ατν φανερς διηγορευμένων, μς προσκεν θετεν ατν τό βάπτισμα, κν τις παρ' ατν εληφώς, προσιόντα τ κκλησία βαπτίζειν. άν μέντοι μέλλη τ καθόλου οκονομία μπόδιον σεσθαι τοτο, πάλιν τ θει χρηστέον καί τος οκονομήσασι τά καθ' μς Πατράσιν κολουθητέον. φορμαι γάρ μήποτε, ς βουλόμεθα κνηρούς ατούς περί τό βαπτίζειν ποισαι, μποδίσωμεν τος σωζομένοις διά τό τς προτάσεως αστηρόν. Ε δέ κενοι φυλάττουσι τό μέτερον βάπτισμα, τοτο μς δυσωπείτω. ο γάρ ντιδιδόναι ατος πεύθυνοι χάριν σμέν, λλά δουλεύειν κριβεία Κανόνων. Παντί δέ λόγω τυπωθήτω, τούς πί τόν βαπτισμόν κείνων προσερ­χο­μένους χρίεσθαι πό πιστν δηλαδή, καί οτω προσιέναι τος Μυστηρίοις...».

 ρμηνεία

 «...Περί δέ τν Σχισματικν δύο γνμαι στάθησαν. μέν γάρ γιος Κυπρια­νός καί α περί ατόν ν φρικ γενόμεναι δύο Σύνοδοι (ρα τόν Κανόνα ατο) . λλά καί Σύνοδος που γινεν ν κονίω πό το γίου Φιρμιλιανο (τόν ποον δικόν του νομάζει Βασίλειος, ς χρηματίσαντα Καισαρείας πίσκοπον), φυλάττοντες τήν κρίβειαν πρόσταξαν, τι ο Καθαροί οτοι, περί ν λόγος, ο γκρατται καί ποτακτται (ρα ποσημείωσιν το ε΄ τς ς΄) καί ο δροπαραστάται (ρα ποσημ. το λβ΄ τς ς΄) καί πλς λοι ο Σχισματικοί, ρχόμενοι ες τήν καθολικήν κκλησίαν, νά βαπτίζωνται, πειδή ο πρτοι ερωμένοι τν Σχισματικν εχον μέ τό χάρισμα το νά χειροτονον καί το νά βαπτίζουν πό τήν κκλησίαν. φ' ο δέ μίαν φοράν σχίσθησαν πό τό λον σμα τς κκλησίας, χασαν ατό καί δέν μπορον πλέον νά βαπτίσουν λλους νά χειροτονήσουν, καί πλς νά δώσουν χάριν, τήν ποίαν διά το σχίσματος στερήθησαν. θεν καί ο παρ' ατν βαπτιζόμενοι λογίζονται τι πό λαϊκούς βαπτίσθησαν, διό καί χρειάζονται νά βαπτισθον. Μερικοί δέ πίσκοποι κατά τήν σίαν δέχθησαν τό βάπτισμα ατν, χάριν οκονομίας καί συγκαταβάσεως, καί οχί κριβείας, σάν που ο σχισματικοί εναι κόμη μέλη κ τς κκλησίας. θεν κατά τήν γνώμην ατν ς εναι δεκτόν. ο σχισματικοί γκρατται μως διαίτερον πρέπει νά βαπτίζωνται πιστρέφοντες, κατά τήν κρίβειαν τν Κανόνων, καί διά τί διον πενόησαν βάπτισμα, παραχαράξαντες τήν ν τ βαπτίσματι παράδοσιν, καί διά τί περί τούτων ξεχωριστή καί φανερά ψφος δέν γινε πς πρέπει νά δέχωνται. ν δέ ατοί δέν ναβαπτίζουσι τούς κ τν ρθοδόξων μν προσερχομένους ες ατούς, τοτο δέν πρέπει νά μς δυσωπήση, ες τό νά μή βαπτίζωμεν μοιβαίως καί μες τούς ξ ατν ες μς προσερχομένους. Πλήν νίσως καί τοτο τό, νά βαπτίζωμεν ατούς πιστρέφοντας, χη νά γένη μπόδιον ες τήν κοινήν συγκατάβασιν καί οκονομίαν, πο περί πάντων τν σχισματικν καμαν ο Πατέρες, ς κολουθομεν καί μες ες ατήν, μήπως διά τήν αστηρότητα τς προσταγς ταύτης τούς κάμνωμεν μελες ες τό νά βαπτίζωνται, ασχυνομένους τάχα, τι σάν πιστοι τελείως βαπτίζονται καί κολούθως μποδίσωμεν τήν σωτηρίαν τους. Καί συντόμως επεν, σοι βαπτισθον ες τό κείνων βάπτισμα, οτοι πιστρέφοντες ες τήν ρθόδοξον πίστιν, ξάπαντος τρόπου πρέπει νά χρίωνται πό τούς πιστούς μέ τό γιον Μρον, καί οτω νά μεταλαμβάνουν...».

  Γνησία ρθόδοξος κκλησία, διά καθαρς Ποιμαντικούς λόγους, ς νωτέρω ναφέρεται, δέν ναγνωρίζει τά «μυστήρια» τν Νεοημερολογιτν ς σχισματικν, καίτοι πρόκειται περί ντως ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΩΝ, πλήν μως, κατ' κραν οκονομίαν, τούς πιστρέφοντας κ το Νεοημερολογιτισμο ες τήν κκλησίαν, τούς μέν λαϊκούς δέχεται διά λιβέλλου κατά το Νεοημερολο­γιτισμο, μολογίας Πίστεως καί χρίσεως δι' γίου Μύρου, τούς δέ κληρικούς καί διά χειροθεσίας. Ατό δέν πρέπει νά θίγη οδέναν, λλ' φείλομεν πάντες νά ξετάσωμεν μόνον ν Νεοημερολογιτισμός εναι σχίσμα, ποος εσήχθη ς δθεν «πλ καινοτομία», ν ξ ρχς σαφέστατα εσήχθη-πεβλήθη ς Οκουμενισμός καί νεξελέγκτως ξελίσσεται ες ντίχριστον κκλησιολογικήν Παναίρεσιν.

 Δέν εναι θέμα καλς θελήσεως μή ναγνώρισις, τν «μυστηρίων» το Νεοημερολογιτισμο, λλά τί διδάσκει δισχιλιετής Κανονική τάξις, συνείδησις καί πρξις τς κκλησίας καί τί προκύπτει κ τς οσίας το προβλήματος το Νεοημερολογιτισμο ς πολύτως Οκουμενισμο. πομένως, Γνησία ρθόδοξος κκλησία, μή ναγνωρίζουσα τά «μυστήρια» το Νεοημερολογιτισμο, δέν δηγεται, ς κάκιστα σχυρίζεται διδάκτωρ Χριστόδουλος Παρασκευαδης, ες αρεσιν, λλά πατάσσει τήν αρεσιν. κτός ν οτος ννοε καί θέλει νά φαρμόζη Γνησία ρθόδοξος κκλησία τήν τς δικς του «κκλησίας» τήν οκουμενιστικήν «οκονομίαν», πρός τά σχίσματα καί τάς αρέσεις, μεθ' ν συμπορεύεται, διό δέν γείρει θέμα «μυστηρίων», λλά συμπροσεύχεται, κοινωνε καί συμπορεύεται μετ' ατν, ς μετ' «δελφν κκλησιν, συγκληρονόμων τς χάριτος»!

 φο μφισβήτησεν τόν Δογματικόν χαρακτρα τς Νεοημερολογι­τικς-Οκουμενιστικς του Καινοτομίας, πεκάλεσε δέ τοτον τόν Νεοημερο­λογιτισμόν καί «συμφυές γνώρισμα τς κκλησίας»(!), φο μς επεν τόσα αθαίρετα, φο μφισβήτησεν τήν Μασονικήν διότητα το Μελετίου Μεταξάκη κ.λπ., κατά τήν τοιαύτην παράλογον κολουθίαν, μφισβήτησεν καί τήν ποστολικήν Διαδοχήν τν πισκόπων καί Πρεσβυτέρων τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας! Ετυχς μως, διότι καί τοτο δέν ξαρτται πό τόν κ. Παρασκευαδην. ν δέ σιγήση ταπεινς καί κούση τήν φωνήν τς ΑΛΗΘΕΙΑΣ καί χι ατήν τς δικς του σκοπιμότητος, θα δη, τι δέν τίθεται κν θέμα ποστολικς Διαδοχς διά τούς πισκόπους καί Πρεσβυτέρους τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, διότι Ατη τήν ποστολικήν Διαδοχήν κέκτηται γνησίαν καί διάκοπον παρά ρθοδόξων πισκόπων, λλά καί τήν ποστο­λικήν Πίστιν, μοίως κέκτηται, διακρατε καί διαφυλάσσει καινοτόμητον. Οτος μως προσωπικς καί γενικώτερον «κκλησία» του, χουν τήν ποστολικήν Πίστιν καί τήν ποστολικήν Διαδοχήν;

διδάκτωρ Παρασκευαδης καί «κκλησία» του γείρουν θέμα ποστολικς Διαδοχς διά τόν ερόν Κλρον τς Γνησίας ρθοδόξου κκλη­σίας, διότι δέν δύνανται νά διαλεχθον πί τς μολογίας-κκλησιολογίας τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας καί πρό πάντων δέν τολμον νά διαλεχθον πί το θέματος τί εναι καί πς πεβλήθη Παπικός Νεοημερολογιτισμός των! ποκριτικς στόσον, οτος καί «κκλησία» του, πιχειρον νά μφισβητή­σουν τήν πόστασιν τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, κατόπιν τς ν τει 1935 χειροτονίας πισκόπων πό τν κατ' ατό τό τος πιστρεψάντων ες τήν πρό το 1924 ρθόδοξον κκλησίαν, τριν Μητροπολιτν, τοι, τν Δημητριά­δος Γερμανο, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου. Οτοι μως πιστρέψαντες, ες τήν κκλησίαν, κανονικήν καί ρθόδοξον χοντες τήν ποστολικήν Διαδοχήν, προέβησαν κανονικς ες κλογήν καί χειροτονίαν τεσσάρων λλων ρχιερέων, τοι τν: Κυκλάδων Γερμανο Βαρυκοπούλου, Μεγαρίδος Χριστοφόρου Χατζ, Διαυλείας Πολυκάρπου Λιόση καί Βρεσθένης Ματθαίου Καρπαθάκη.

  Χρυσόστομος Παπαδόπουλος δών τότε, τι διαιτέρως πί τς παρου­σίας πισκόπων ες τήν Γνησίαν ρθόδοξον κκλησίαν προσκρούει τό Οκου­μενιστικόν ργον το Παπικο Νεοημερολογιτισμο, κ τν στέρων καί πάντως πολύτως ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί χωρίς νά χη τοιοτον δικαίωμα, πρίν παντήση τολάχιστον λάβη π' ψιν τούς λόγους δι' ος ο τρες πεκήρυξαν καί τόν διον καί τήν εραρχίαν του, προέβη ες καθαίρεσιν τν τριν κείνων τν πιστρεψάντων ες τήν Γνησίαν ρθόδοξον κκλησίαν, καί κατόπιν καί τν π' ατν χειροτονηθέντων. Φρονον (μλλον σχυρίζονται), τι κ τς ατίας ατς, ο κ τν ρχιερέων τούτων λαβόντες τήν ποστολικήν Διαδοχήν Κληρικοί, ς καί ο διοι, στερονται τς ερωσύνης!

 Δεύτερον λόγον, τόν ποον πικαλονται διά νά στηρίξουν καί παρουσιάσουν ς ληθοφαν τόν σχυρισμόν των, εναι, κατ' ατούς, φ' νός πισκόπου -το Βρεσθένης Ματθαίου,- χειροτονία πισκόπου κατά τό 1948. Τατα χων π' ψιν του κ. Παρασκευαδης ποφαίνεται: «Κατά συνέπειαν α πό το Ματθαίου, καθηρημένου ντος καί μόνου, γενόμεναι χειροτονίαι τυγχάνουν ντικανονικαί καί νίσχυροι κατ' κρίβειαν κανονικήν, δυνάμεναι νδεχομένως, πό αστηράς προϋποθέσεις, νά ντιμετωπισθσι κατ' Οκονομίαν τς κκλησίας, ψέποτε α συνθκαι θά πέτρεπον τήν τοιαύτην φιλάνθρωπον κδήλωσιν ναντι ελικρινς μετανοούντων καί πιστρεφόντων τ κκλησία» (Ατόθι σελ. 338). ς δωμεν καί τάς δύο περιπτώσεις.
  Η «ΚΑΘΑΙΡΕΤΙΚΗ» ΠΡΑΞΙΣ
 ΚΑΤΑ ΤΡΙΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

 Κατά τήν πρώτην περίπτωσιν, γείρεται τό σοβαρόν θέμα, τοι, ποον κρος κέκτηται καθαιρετική πόφασις το Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου(43), κατά τν τριν Μητροπολιτν, τοι τν Δημητριάδος Γερμανο, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου.

 Ο τρες Μητροπολται, κατά τήν ρητήν μολογίαν των, τό 1935 καί μετά 11 τν καταγγελίας καί παραστάσεις ν πάσαις τας Συνόδοις το Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ξλθον το Νεοημερολογιτισμο διά λόγους Πίστεως, ς εδομεν καί ν τος μπροσθεν. Τοτο σαφς καί καλς τό γνώριζεν κ. Παρασκευαδης, πως βεβαίως τό γνώριζεν καί Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, καί πομένως πέκλειεν κάθε κατ' ατν νέργειά του τό 1935, πρίν ξετάση τούς λόγους πίστεως διά τούς ποίους πεκηρύχθη κ.λπ. τέρωθεν, φ' ς συνθήκας γένοντο α «καθαιρέσεις», εσίν κυροι καί στερονται πολύτως πάσης σημασίας, φο πρόκειται περί πολύτως ληστρικς πράξεως σκοπιμότητος.

Παρά τατα δέ καί άν τις θελεν δεχθε ς κανονικήν καί γκυρον τήν «καθαίρεσιν» τν Μητροπολιτν, περ πάντη διανόητον, καί πάλιν λέγομεν τι: « καθαίρεσις, δέν φαιρε πό τόν καθαιρούμενον Κληρικόν τήν ερωσύνην, ν φέρει οτος καί μετά τήν καθαίρεσιν κεραίαν, λλά καθιστ ταύτην δραν καί νενέργητον, καί γίνεται, ς ξεφράσθησαν ο Πατέρες τς κκλησίας, πίσχεσις τς χάριτος τς ερωσύνης. Δέν πιτρέπεται ες τόν καθηρημένον τέλεσις ερατικν πράξεων, ατινες μως, τελούμεναι τυχόν, π' ατο, εσίν γκυροι, διότι, ς ρθς οτος λέγει, πηγάζουν κ το Μυστηρίου τς ερωσύνης, περ φέρει οτος κέραιον» (ρχεον κκλησιαστικο καί Κανον. Δικαίου, τος ΣΤ΄ Τεχ. Α΄ σελ. 8-9).

 Πέραν τν νωτέρω, ρωτται κ. Παρασκευαδης, πς «κκλησία» του λλους παλαιοημερολογίτας Κληρικούς, τούς ποίους πέσπασεν κ τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, νεχειροτόνησεν, λλους δέ λκοντας παραλλήλως τήν ποστολικήν Διαδοχήν, τούς δέχθη πολύτως ς Κανο­νικούς; Πς λλας βαπτίσεις δέχθη, λλας πανέλαβεν, λλους γάμους ατομάτως διέλυσεν, λλους νεγνώρισεν κ.λπ.; Οδέν πολύτως πρόβλημα δύναται νά γερθ κ τς «Καθαιρετικς Πράξεως» το Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου το 1935, διότι πρξις ατη εναι κυρος καί ς μή γεγενημένη λογίζεται, διότι τοιαται εναι λαι α π' ρχς κατά τν ρθοδόξων πράξεις τν σχισματικν καί αρετικν. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος φειλεν πρτον νά ξετάση τάς κατ' ατο κατηγορίας Πίστεως τν τριν καί ν τ ντι δέν φίσταντο, τότε θά δικαιοτο, μλλον θά πεβάλετο ες ατόν, νά ντιμετωπίση κανονικς ατούς, ς στασιαστάς καί προξένους σχίσματος. Δέν πραξεν μως τοτο, διότι διος το στασιαστής κατά τς κκλησίας καί σχισματοαιρετικός.
Η ΥΦ’ ΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

 τερον πιχείρημα, πί το ποίου στηρίζει Νεοημερολογιτισμός καί κ. Παρασκευαδης τήν μφισβήτησιν τς ποστολικς Διαδοχς το ερο Κλήρου τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, εναι φ' νός πισκόπου χειροτονία πισκόπου κατά τό 1948.

 κ τν πτά πισκόπων τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, κατά τό 1935, μέν Δημητριάδος εχεν ποθάνει τό 1943 (κηδεύθη πό το Νεοημερο­λογιτισμο ς κανονικός πίσκοπος!), δέ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, ρνήθη τήν μολογίαν το 1935 καί νεγνώρισεν τόν Νεοημερολογιτισμόν ς κκλησίαν, εχεν δέ δηλώσει τι δέν θά προβ ες οδεμίαν χειροτονίαν (καί δέν προέβη μέχρι τέλους τς ζως του), διά νά μή διευρύνη τό χάσμα μεταξύ Νεοημερολογιτισμο καί Παλαιοημερολογιτν. Κυκλάδων πίσης ποκοπείς δέν συνέπραττεν μετά το Βρεσθένης, τό δέ 1949 προσεχώρησεν ες τό σχίσμα το πρώην Φλωρίνης. Ο λοιποί δέ, Ζακύνθου Χρυσόστομος, Μεγαρίδος Χριστόφορος καί Διαυλείας Πολύκαρπος εχον προσχωρήσει ες τόν Νεοημερο­λογιτισμόν, εθύς ξ ρχς.

  πίσκοπος Βρεσθένης Ματθαος παραμείνας μόνος πίσκοπος τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας, καί διαισθανόμενος τό τέλος το βίου του, να μή περιέλθη ες νέαν δοκιμασίαν κκλησία, κ τς μή παρουσίας πισκόπων, λλά καί διά λόγους κκλησιαστικς Συνειδήσεως καί συνεπείας πρός τήν μολογίαν-κκλησιολογίαν, προέβη τό 1948, παρά τόν Α΄ ποστολικόν Κανόνα, ες χειροτονίαν πισκόπου μόνος του, χων ν προκειμένω τό σύμψηφον το σώματος το ερο Κλήρου καί το πιστο Λαο. νέργεια το πισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, νά χειροτονήση μόνος του πίσκοπον, το πρξις οχί στασιαστική κατά τς κκλησίας, οτε πί καταφρονήσει τν θείων καί ερν Κανόνων, λλά πρξις παγορευσθεσα πό κατεπειγούσης καί πιτακτικς καί δηρίτου κκλησιαστικς νάγκης.

Ο εροί Κανόνας Α΄ ποστολικός, Δ΄ τς Α΄ Οκουμενικς Συνόδου, Γ΄ τς βδόμης Οκουμενικς, ΙΘ΄ τς ν ντιοχεία, Α΄ τς ν Κων/λει, ΙΓ΄ καί ΝΗ΄ τς ν Καρθαγένη προβλέπουν τήν πό δύο τριν πισκόπων χειροτονίαν πισκόπων καί διαιτέρως διά τήν κλογήν προβλέπουν νά κλέγη λόκληρον τό Σμα τν πισκόπων! Ο ν λόγω εροί Κανόνες προβλέπουν τά νωτέρω, ες περίοδον σφαλς ερήνης καί δεύτερον δέν λέγουσι ρητς τάς συνεπείας κ τς παραβιάσεως τν Κανόνων ατν. Ατονόητον βεβαίως, τι παραβίασις τν ερν Κανόνων διά στασιαστικούς λόγους εναι διανόητος πό ρθοδόξου πόψεως, α δέ συνέπειαι εναι σοβαραί. ν προκειμένω τό 1948 τότε Βρεσθένης Ματθαος δέν κατέλυσεν τήν Κανονικήν τάξιν, λλά τήν περέβη, πρός μετάδοσιν τς ποστολικς Διαδοχς καί ψίστην διακονίαν Ατς τς κκλησίας.

  κκλησία, παραλλήλως πρός τήν Κανονικήν κρίβειαν, χρησιμο­ποίησεν καί χρησιμοποιε καί τήν οκονομίαν(44) ες εδικάς περιπτώσεις. Καί πί το θέματος τούτου τς «φ' νός» χειροτονίας, κκλησία ν τ πράξει φήρμοσεν πάντοτε τήν κρίβειαν τν ερν Κανόνων, λλ' νίοτε χρησι­μοποίησεν καί τήν Οκονομίαν, τε τό πήτησαν α νάγκαι τς κκλησίας. στόσον κκλησία λλοτε ξέλεξεν καί χειροτόνησεν τούς πισκόπους της Κανονικς φ' λων τν πισκόπων, λλοτε πό τν περισσοτέρων, λλοτε πό τριν, λλοτε πό δύο καί λλοτε οκονομικς φ' νός, λόγω πολύτου κατεπειγούσης νάγκης τς κκλησίας καί ες περιόδους κυρίως διωγμο, ς ρίζουν α ποστολικαί Διαταγαί. «πίσκοπος πό τριν δύο πισκόπων χειροτονείσθω. άν δέ τις πό νός χειροτονηθ πισκόπου, καθαιρείσθω καί ατός καί χειροτονήσας ατόν. άν δέ νάγκη καταλάβη πό νός χειροτονηθναι, διά τό μή δύνασθαι πλείονας παραγενέσθαι, διωγμο ντος λλης τοιαύτης νάγκης, ψήφισμα κομιζέσθω τς πιτροπς πλειόνων». (Βιβλίον η΄ κεφ. κζ΄). ρμηνεία ερο Νικοδήμου: «Α δέ τν ποστόλων Διαταγαί προστάζουν, τι κενος που χειρο­τονηθ πό να πίσκοπον, νά καθαίρεται μο μέ τόν χειροτονήσαντα, ξω μόνον ν κατά νάγκην διωγμο λλην τινα ατίαν, δέν μπορον πολλοί νά συναχθον, καί μέ τήν ψφον τούτων χειροτονηθ πό να. Καθώς Σιδήριος χειροτονήθη πίσκοπος Παλαιβίσκης κατά τόν Συνέσιον, χι πό τριν, λλά πό νός πισκόπου, το Φίλωνος, διά τό παρρησίαστον τν πισκόπων ν τος καιρος κείνοις». (Ες τήν ρμ. καί Συμφ. το Α΄ ποστολικο). περικοπή ατη τν ποστολικν Διαταγν, καί ρμηνεία τούτου ες τό ερόν Πηδάλιον τς κκλησίας, εναι τό σχυρότερον καί μφαντικώτερον πιχείρημα το κανονικο κύρους τς χειροτονίας πισκόπου φ' νός πισκόπου, τς γινομένης λόγω κατεπειγούσης νάγκης, «διωγμο ντος λλης τοιαύτης νάγκης».

πί το θέματος ατο, δηλαδή τς φ' νός χειροτονίας πισκόπου κατά τό 1948, δέον πως ληφθσιν π' ψιν καί τατα:

α) πίσκοπος Βρεσθένης το Κανονικός καί ρθόδοξος πίσκοπος τς Γνησίας ρθοδόξου κκλησίας καί οδείς τερος πίσκοπος πρχεν.

β) κκλησία ερίσκετο ες περίοδον μεγίστου καί πολυμόρφου διωγμο.

 γ) πρχεν ντως πιτακτική καί δήριτος κκλησιαστική νάγκη, νά χειροτονήση μόνος του ες, λλά Κανονικός καί ρθόδοξος ρχιερεύς, να μή κλείψη ποστολική Διαδοχή ς πεδίωκεν Νεοημερολογιτισμός, διά νά χειμασθ κκλησία!...

δ) πρξις βασίσθη καί ες ατούς τούτους τούς παγορευτικούς Κανόνας, ξ ν ξάγεται, τι ες περίοδον διωγμο καί νάγκης τς κκλησίας δυνατόν νά σημειωθ ΥΠΕΡΒΑΣΙΣ των, λλά καί ες τάς ποστολικάς Διδαχάς καί τήν πρξιν τς κκλησίας.

 ε) Βρεσθένης χειροτονν εχεν τό σύμψηφον το Σώματος το ερο Κλήρου καί τήν ψφον καί μαρτυρίαν το ρθοδόξου καί πιστο λαο, δέν δύνατο δέ νά φαρμόση τήν Κανονικήν κρίβειαν.

στ) Διά τς συγκεκριμένης νεργείας του δέν στασίασεν κατά τς κκλησίας, λλ' νήργησεν διά τό συμφέρον τς κκλησίας γενικς.

ς κ τούτου οκονομική πρξις το Βρεσθένης Ματθαίου δέν φέρει καθ' αυτήν τό βάρος τς ντικανονικότητος, λλά σαφς χαρακτηρίζεται καί ς πρξις συνεπείας, διότι πίσκοπος Βρεσθένης νήργησεν ς βαθύτατα συνειδητός πίσκοπος τς κκλησίας καί εναι μεγάλης τιμς καί παίνων ξιος δι' ατό.

σφαλς δέν συμφωνον ο Καινοτόμοι, χι διότι τά νωτέρω δέν εναι πολύτως ληθ, λλά διότι διά τς χειροτονίας κείνης Γνησία ρθόδοξος κκλησία δέν χειμάσθη καί δέν διελύθη, ς ατοί πίστευον. οίδιμος κενος μολογητής πίσκοπος προέβη μόνος του ες χειροτονίαν πισκόπου, κατόπιν τν ρητν δηλώσεων(45) το πρώην Φλωρίνης, τι δέν θά πράξη καί πάλιν τό «γκλημα» νά χειροτονήση πισκόπους, πως τό 1935»!...

Πέραν μως το ντικανονικο μή, τίθεται τό θέμα ν φ' νός χειροτονία στερε ς μυστήριον χι, ταν μάλιστα ατη λαμβάνει χώραν χι πραξικοπηματικς, λλά διά νά θεραπεύση δήριτον κκλησιαστικήν νάγκην, «διωγμο ντος».

Τόσον Νεοημερολογιτική εραρχία, σον καί τινες Παρασυνάγωγοι Παλαιοημερολογται καί τελευταος κ. Παρασκευαδης, μφισβήτησαν τήν κεραιότητα το Μυστηρίου τς χειροτονίας καί οτω βλασφήμησαν καί ερόσυλοι κατεστάθησαν. Τοτο, καθ' μς, εναι θελημένη, ς προείπομεν, ησουϊτική διαστροφή, διότι εναι δεδομένον, τι πέρβασις το Κανόνος, νεκα τς μή παρουσίας τέρων πισκόπων, οδόλως πηρεάζει τό τελούμενον Μυστήριον, διότι:

 α) σκοπιμότης τν ερν Κανόνων τν προβλεπόντων, να πλείονες το νός πισκόπου παρίστανται ες τήν χειροτονίαν πισκόπου, εναι οχί διά νά πιτελέσουν τό Μυστήριον νά τό κάμουσιν σχυρότερον, λλά κυρίως διά τήν καλήν κλογήν το μέλλοντος νά χειροτονηθ «καί τήν βεβαιοτέραν καί σφαλεστέραν μαρτυρίαν» ατν.

 β) Πρός ποφυγήν περορίων χειροτονιν καί διά τήν διασφάλισιν τς νότητος τς κκλησίας.

γ) διαιτέραν σημασίαν χει κλογή τν ποψηφίων, ποία προβλέπεται νά γίνεται φ' λοκλήρου το σώματος τν πισκόπων.

 Τό μυστήριον τς χειροτονίας τελε, ες πίσκοπος, ετε δέ ες παρίσταται ετε χίλιοι, τό ατό Μυστήριον τελεται καί ατή Θεία Χάρις πισκιάζει. Δέν χει πομένως οδεμίαν πολύτως σχέσιν μέ τήν τέλεσιν το Μυστηρίου καί τήν πιφοίτησιν τς Χάριτος πί το χειροτονουμένου. ν προκειμένω πό το Βρεσθένης χειροτονία το ρχ/του Σπυρίδωνος Πάσιου ες πίσκοπον Τριμυθοντος καί κατόπιν μετ' Ατο καί τέρων, δέν δύναται νά θεωρηθ κν ντικανονική, δι' ος λόγος προεγράψαμεν, δέ πέρβασις το σχετικο Κανόνος πεβλήθη καί πάλιν, δι' ος λόγους προδιετυπώσαμεν καί πάντοτε ν τ πνεύματι τι «τό Σάββατον γένετο διά τόν νθρωπον καί οχί νθρωπος διά τό Σάββατον», καί νον νοείτω.

λλά καί ες περίπτωσιν, καθ' ν πίσκοπός τις ρθόδοξος καί χων κανονικήν τήν ποστολικήν Διαδοχήν, προβ ες χειροτονίας πισκόπων μόνος του, τοι πραξικοπηματικς καί πί καταφρονήσει τν ερν Κανόνων, οτοι πάλιν εσίν πίσκοποι, πλήν πόκεινται ες τήν καθαίρεσιν, τε χειροτονήσας καί χειροτονηθείς.

παράδεκτος λοιπόν κατάσπαρτος ες τήν μελέτην το κ. Παρα­σκευαδη διαστροφή καί ες τό θέμα τς ποστολικς Διαδοχς, τήν ποίαν γνησίαν καί διάκοπον κέκτηται Γνησία ρθόδοξος κκλησία. ρώτησεν μως αυτόν κ. Παρασκευαδης, ν διά τάς λλεπαλλήλους ντικανο­νικότητας ες τήν κκλησίαν του (δέν λέγομεν διά τό σχίσμα, τήν αρεσιν το Νεοημερολογιτισμοκουμενισμο), χει διος ναμφισβήτητον τήν «πο­στολικήν Διαδοχήν»; κκλησία σαφς λέγει χι!
ΑΛΛΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
ΥΦ’ΕΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

 Πλεσται λλαι τοιαται χειροτονίαι λαβον χώραν κατά διαφόρους περιόδους καί σάκις νάγκη τς κκλησίας πέβαλεν τοτο. Οδέποτε δέ σκέφθη τις νά κατηγορήση τήν χειροτονίαν πισκόπου φ' νός πισκόπου, ες περίπτωσιν καθ' ν δέν πρχον τεροι ρθόδοξοι πίσκοποι δέ κκλησια­στική δεοντολογία πέβαλλεν τήν φ' νός πισκόπου χειροτονίαν λλου πισκόπου. Οτω πως χειροτονήθη περί τό τος 243, διά τήν τότε νάγκην τς κκλησίας, γιος Γρηγόριος πίσκοπος Νεοκαισαρείας, θαυματουργός πό μόνου το πισκόπου Φαιδίμου το μασείας, χωρίς οδέποτε νά κατηγορη­θσι διά τοτο. Κατ' ατόν τόν τρόπον χειροτονήθη καί Μέγας Φώτιος, μολογητής. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλως πό μόνου το πισκόπου Συρακουσν Γρηγορίου το σβεστ ν τει 857-858, τελοντος μάλιστα ν πιτιμίω. (Βλέπε κκλησιαστικήν στορίαν το Μελετίου, Τμ. Β΄ σελ. 274). δέ γιος ερομάρτυς λιόδωρος πίσκοπος Περσίας χειροτόνησε μόνος του πίσκοπον τόν πίσης γιον ερομάρτυρα Δησάν.

 ν τ ρχαία κκλησία παντσι παραδείγματα χειροτονίας πισκό­που φ' νός καί μόνου πισκόπου. Μελήτιος Μελέτιος Λυκοπόλεως πί­σκοπος (ρχαί Δ΄ κατονταετηρίδος), κατά τούς διωγμούς καταδικασθείς ες ξορίαν, κατά τήν δοιπορίαν, «καθ' κάστην χώραν καί καθ' καστον τόπον διερχόμενος καθίστα Κληρικούς πισκόπους τε καί πρεσβυτέρους». δέ Α΄ Οκουμενική Σύνοδος «φιλανθρωπότερον κινουμένη» πέτρεψεν τήν μετ' ατν κοινωνίαν καί λειτουργίαν, δηλαδή νεγνώρισεν τήν χειροτονίαν τν πισκό­πων. λλως τε παρανομία τν χειροτονιν το Μελετίου κατά τήν Α΄ Οκουμενικήν Σύνοδον, ς τοτο καταφαίνεται κ τς πρός τήν λεξανδρέων κκλησίαν πιστολς τς Συνόδου ταύτης, δέν συνίστατο ες τήν χειροτονίαν πισκόπων ς γενομένην πό μόνου τς Μελετίου, λλ' ς γενομένην παρ' νορίαν.

 ν τος πρακτικος τς Δ΄ Οκουμενικς Συνόδου γίνεται λόγος περί χειροτονίας πισκόπων τελεσθείσης πό το γκύρας Εσεβίου, «χειροτόνησα ατόν (τόν Γαγγρν Καλλίνικον)... πλθον ες Γάγγραν νεθρόνισα τόν πίσκοπον». Καταφαίνεται θεν κ τούτου τι Δ΄ Οκουμενική Σύνοδος δέν σχολεται οδόλως μέ τό ζήτημα τς φ' νός πισκόπου χειροτονίας πισκόπου, λλά περί χειροτονίας πισκόπου, το ποίου χειροτονία νκεν ες τόν ρχιεπί­σκοπον Κωνσταντινουπόλεως. ν τούτοις φαίνεται τι ες καί μόνον το χειροτονήσας πίσκοπον ρχιερεύς.

Σιδήριος πίσκοπος Παλαιβίσκης χειροτονήθη πίσκοπος πό το πισκόπου Φίλωνος. Τούτου το Σιδηρίου χειροτονηθέντος φ' νός μόνου πισκόπου οδόλως μφισβητήθη χειροτονία ς κυρος ντικανονική, λλά τοναντίον πεσφραγίσθη διά το κύρους το Μεγάλου θανασίου ς τελείως νόμιμος καί κανονική, ποος καί προήγαγεν τοτον ες Μητροπολίτην Πτολεμαδος «Διά τό εναι ατόν (τόν Σιδήριον) μείζονι πράγμασιν πιτήδειον» (ν Συνεσίω πιστολ ξζ΄). Καί περαιτέρω φιλόσοφος Συνέσιος δικαιολογν λέγει: «...νάγκη δή ν καιρος παρουσιάστοις τήν κρίβειαν παρα­βαίνεσθαι», λλά καί παινε τόν Μέγαν θανάσιον, ποος λόγω το πλήθους τν αρετικν, ναν πίσκοπον δόκιμον καί νάρετον, ντα κεχειροτονημένον φ' νός μόνου πισκόπου, τόν δέχθη, τόν νεγνώρισεν καί τόν προήγαγεν. (Βλέπε «Ταμεον ρθοδοξίας» Σάββα ερομονάχου γιορείτου βηρίτου σελ. 229 κδ. 1939. πίσης τά ατά παναλαμβάνονται καί ες τήν κδοσιν ωάννου Μουστακοπούλου «Ταμεον ρθοδοξίας» κδοσις 1908). ταν Μέγας θανάσιος, Τριαδικός θεολόγος, ρως γωνιστής, τς ρθοδοξίας δέξατο τήν συγκατάβασιν τς χειροτονίας φ' νός πισκόπου, τίνα τά πνευματικά καί θικά ναστήματα τά κοάζοντα καί τολμντα νά ψωθσιν πέρ τόν Γίγαντα;

Εάγριος χειροτονήθη πίσκοπος ντιοχείας πό το πισκόπου Παυλίνου μόνου, τς χειροτονίας ταύτης οδόλως μφισβητηθείσης. Τατα βεβαιο Θεοδώρητος ν τ κκλησιαστικ στορία (Ε΄, κγ΄).

  ερός ωάννης Χρυσόστομος κατά τήν ξορίαν του ες Κουκουσόν τς ρμενίας θεράπευσεν σθενοντα εδωλολάτρην προσελθόντα καί ζητήσαντα θεραπείαν καί μολογήσαντα πίστιν ες Χριστόν. Το γεγονότος τούτου νεκα, πολλοί μολόγησαν Χριστόν καί βαπτίσθησαν πό ωάννου Χρυσοστόμου. Καί κε ες τήν ξορίαν χειροτόνησεν ερες καί πισκόπους μόνος καί νευ συμψήφου. Ο θελημένως μετανόητοι, ο μφανιζόμενοι ς «ρακλες» τς ρθοδοξίας φρονο­σιν ραγε τι ερός Χρυσόστομος περιεφρόνησε τόν ποστολικόν Κανόνα καί τι α τοιαται χειροτονίαι σαν ντικανονικαί κυρώθησαν; (Βλέπε Συναξάριον Δουκάκη).

γκύρας Εσέβιος χειροτόνησε μόνος ατός τόν Γαγγρν Καλλίνικον, σχοληθείσης περί τούτου τς Δ΄ Οκουμενικς Συνόδου. Μονεμβα­σίας ρσένιος χειροτονήθη πό μόνου το πισκόπου λους καί δύο ερέων. Παυλνος, χειροτονήθη πίσκοπος ντιοχείας πό μόνου το Λούτσιφερ.

Μέγας Φώτιος, ς προείπομεν, μολογητής Πατριάρχης Κωνσταν­τινουπόλεως χειροτονήθη πό μόνου το πισκόπου Συρακουσν Γρηγορίου το σβεστ, τελοντος μάλιστα ν πιτιμίω κατά τό τος 857-858. (Βλέπε κκλησιαστική στορία Μελετίου Τόμ. Β΄ σελ. 274 καί Συναξάριον 6 Φεβρουαρίου). Τί λέγουσιν ο ναφανέντες κατά τάς σχάτους μέρας «ΡΗΤΟΡΕΣ» τς κκλησιαστικς στορίας; Μή εναι κυρος χειροτονία το Μεγάλου Φωτίου καί κατ' κολουθίαν λόκληρον τό παμμέγιστον στορικόν καί κκλησιαστικόν οκοδόμημα τό πό το μεγαλεπηβόλου καί σοφο νδρός θεμελιωθέν;

Κατά τήν λληνικήν πανάστασιν τν Γιγάντων το 1821, πίσκοπος Ζαρνάτας Γαβριήλ χειροτόνησε μόνος τρες πισκόπους, τόν Μηλέας, τόν Μα?νης καί τόν Πλάτζης, λόγω νάγκης μαινομένου το πολέμου. Μετά τήν δημιουργίαν το λευθέρου κυράρχου λληνικο Κράτους καί τήν φιξιν το πρώτου Βασιλέως τν λλήνων θωνος, ξητάσθη πό τς κκλησίας πόθεσις ατη καί νεγνωρίσθη χι μόνον τό γκυρον τν χειροτονιν, περί το ποίου οδέ μφισβήτησις κν γέρθη, λλά καί δικαιώθησαν ο πί το πολέμου χειροτονηθέντες φ' νός πισκόπου διά τς π' ριθμ. 257/176 τς 10ης Φεβρουαρίου 1834 Συνοδικς ποφάσεως, πιβληθείσης μόνον πειθαρχικς ποινς ργίας κκλησιαστικς πί τρες μνας καί προστίμου 480 δραχμν ες τούς τρες πισκόπους (διά τυπικάς παραλείψεις).

λλ' πίσκοπος Ζαρνάτας Γαβριήλ καί μετά τόν πόλεμον, μή πάρχοντος το παραιτήτου κανονικο στοιχείου τς νάγκης, κατά τό τος 1832 αθαιρέτως χειροτόνησε τόν νδρουβίστης Προκόπιον. χειροτόνησεν μή παρχούσης τς κ το πολέμου νάγκης, λλά καί παρχόντων τέρων πισκόπων οδόλως ζήτησεν τήν γνώμην ατν. ν προκειμένω πρχον πράγματι κανονικαί, διοικητικαί πειθαρχικαί νομίαι καί νωμαλίαι καί ελογώτατα ο παίτιοι κατε­δικάσθησαν. Καί μως μετά διετίαν ερά Σύνοδος καί τόν χειροτονήσαντα Γαβριήλ συνεχώρησεν καί τόν νόμως καί ντικανονικς χειροτονηθέντα Προκόπιον ποκατέστησεν, περ σημαίνει τι χειροτονία το Προκοπίου φ' νός πισκόπου, καί νευ συμψήφου, το γκυροτάτη, καθ' σον λλως δέν χώρει ποκατάστασις, διότι εναι ναμφισβήτητος κανών ν τ Δικαίω «τό π' ρχς κυρον δέν κυροται διά τς παρελεύσεως το χρόνου». δέ πιβληθεσα ποινή το πειθαρχική λόγω δικαιολογήτων καί καταφώρων παρανομιν. (Βλέπε Δ. Πετρακάκου, Καθηγητο Πανεπιστημίου θηνν, Νομοκανονικαί νασχολήσεις, σελ. 101).

 σον φορ τάς ήθεις κφράσεις, τάς ποίας σταχυολογε καί κρίτως παραθέτει περί το Βρεσθένης Ματθαίου(46) κ. Παρασκευαδης, παντμεν, τι ο πολέμιοι το πισκόπου Βρεσθένης δύναμοι νά τόν πολεμήσουν εθέως, διότι οτος ερίσκετο ν τ ληθεία, ξετρέποντο ες λως ήθεις συκοφαντίας καί βρεις διά νά μειώσουν τήν μείωτον προσωπικότητά του καί βλάψουν τήν Γνησίαν ρθόδοξον κκλησίαν! οίδιμος Ματθαος ν μόνον το, μολο­γητής καί σιος, τινα στεροντο ο δικται του καί τά ποα φρονομεν τι στερεται καί κ. Παρασκευαδης. θέλησαν νά φονεύσουν θικς τόν νδρα, λλ' οτος μεινεν παράτρωτος(47), δέ δε μνήμη του αωνία. Μετά δέ 33 περίπου τη, (σήμερον 2011 61 τη) πό τς σίας κοιμήσεώς του, μνήμη του παραμένει φωτεινόν μετέωρον σιότητος καί μολογίας τς ρθοδοξίας! Α λασπολογίαι το κ. Παρασκευαδη, α ποαι προέρχονται κ τν π' ρχς δίων μηχανισμν, δέν πικολλον ες τό πρόσωπον το νδρός, λλ' πιστρέφουν ες τούς δίους, οτινες, πως καί διος γράφει, προκύπτουν καί «πονηροί» καί «μαθες» καί «συνείδητοι» καί «ναιδες». Κατά τόν κ. Παρασκευαδην «τοτος Ματθαος» «δέν δίστασεν, παρά πάντα νόμον καί κανόνα νά χειροτονήση μόνος ατός νέους πισκόπους καί νά σχηματίση νέαν ψευδοσύνοδον» (ατόθι). Δι' να Νεοημερολογίτην-Οκουμενιστήν, δι' ναν πολέμιον τς ρθοδοξίας οτως χει τό πργμα. Μήπως Πάπας δέν λέγει, τι ρθοδοξία εναι αρεσις; Τί λλο δύναται νά επη μυνομένη καί Καινοτόμος «κκλησία» καί κ. Παρασκευαδης; Δυστυχς μως δι' ατούς, ο διοι προκύπτουν ψευδεπίσκοποι καί ψευδοσύνοδος, διότι σέβησαν κατά τς ρθοδοξίας, πανεστάτησαν κατ' ατς καί ξακολουθητικς ρνονται ατήν καί συμπορεύονται μετά το Οκουμενισμο.

 (Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (43) Καί ν κόμη εναι γκυρος καθαιρετική πόφασις, ατη δέν ξαλείφει τήν ποστολικήν Διαδοχήν, πόσω μλλον ν εναι κυρος.

  (44) Εναι δέ οκονομία οχί νατροπή τν Κανόνων, λλά συγκατάβασις πρός ξυπηρέτησιν το λαο καί τς σωτηρίας τν ψυχν, πως ΙΒ΄ Κανών τς ν Τρούλλω γίας Συνόδου, ρίζει: «...Τοτο δέ φαμέν οκ π' θετήσει νατροπ τν ποστολικς νομοθετημένων, λλά τς σωτηρίας καί τς πί τό κρεττον προκοπς τν λαν προμηθούμενοι καί το μή δονται μμόν τινα κατά τς ερατικς καταστάσεως».

 (45) Ες τό πρός τό πουργεον παιδείας γγραφόν των ο πρώην Φλωρίνης καί Δημητριάδος Γερμανός δήλουν ρητς: «...θά ποφύγωμεν πσαν νέαν χειροτονίαν καί κκλησιαστικήν πρξιν δυναμένην νά θίξη τό κρος τς πισήμου κκλησίας» καί τι «δέν θά προβ ες τοιαύτας κνόμους πράξεις» (φημερίς «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», 14.11.1947). Περί δέ το Κυκλάδων Γερμανο, ρα Κ.Γ.Ο. Φεβρουάριος 1983, σελ. 62-66, καί «Πραγματικήν λήθειαν», σελ. 23 καί Κ.Ε.Ο., 1957, σελ. 5).

 (46) ρα π.χ. ες σελ. 294: «ταραξίας», «περιβόητος», «μαθής καί φανατικός καί πόπτου βίου», «ναιδέστερος καί πονηρότερος» κ.λπ. κ τν ποίων βρίθει τό βιβλίον του ες πάσας τάς σελίδας!!! Καί μόνον διά τό τοιοτον περιεχόμενον δέν θά δει νά εχεν πορριφθε Διατριβή του;
(47) ναφέρομεν μόνον, τι διά νά διαλύσουν τήν εράν Μονήν Παναγίας ες Κερατέαν ττικς, ο σκοτεινοί μηχανισμοί νέδυον κοινάς γυνακας ες Μοναχάς και τάς παρουσίαζον, ες ποπτα κέντρα μέ τό νομα δθεν Μαριάμ!... Ατάς τάς νη­κούστους μεθόδους χρήσαντο τό 1950 διά νά διαλύσουν τήν εράν Μονήν καί νά φονεύσουν θικς τούς δρυτάς ατς, πίσκοπον Ματθαον καί μολο­γήτριαν καί σίαν Καθηγουμένην Μαριάμ!!! Σατανικά ντως μέσα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου