Η «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΓΟΧ ΓΕΝΕΥΗΣ» ΚΑΙ Ο «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ».

Η «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΓΟΧ ΓΕΝΕΥΗΣ» ΚΑΙ Ο «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ». "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ" ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣ: ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΥ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 19400, ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, Τ.Θ. 54, ΤΗΛ. 210 6020176, 210. 6021467 ΤΟΜΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 158 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2007 Η «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΓΟΧ ΓΕΝΕΥΗΣ» ΚΑΙ Ο «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ» Ἀπό τήν ἐλαχίστην ἐνασχόλησίν μου μέ τά ἐλάχιστα κείμενα πού ἔχω εἰς χεῖράς μου ἀπό τό Ἀρχεῖον τοῦ Ἀγῶνος, καί δή μετά τήν «ἕνωσίν» μας μέ τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς, διεπίστωσα ὅτι διά τήν εἴσοδον, ἔστω καί ὑποχθονίως, εἰς τόν χῶρόν μας, τοῦ κινήματος τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μεγάλως «εἰργάσθη» ἀπό τό 1973 ὁ τότε Πρεσβύτερος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς κ. Βασίλειος Σακκᾶς, διά τῆς δημιουργίας ὑπ’ αὐτοῦ τῆς «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος ΓΟΧ Γενεύης», ἡ ὁποία καθ’ ἡμᾶς, ὅπως καί ἄλλοτε ἔγραψα, ἐδημιουργήθη διά τήν παράλληλον πρός τόν «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν» οἰκουμενιστικήν δρᾶσιν τῶν παλαιοημερολογιτῶν. Εἰς τό παρόν τεῦχος παραθέτομεν μικρόν ἀπόσπασμα ἀπό ἐπιστολήν τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ σταλεῖσαν πρός τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν Ἀνδρέαν μέσω τοῦ τότε Μητροπολίτου Κορινθίας Καλλίστου, εἰς τήν ὁποίαν ἀναφέρει τήν ἐκκλησιολογικά θεμέλια τῆς Ὁμολογίας τῆς «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος». Ἰδού τί γράφει εἰς τήν ἐν λόγω ἐπιστολήν του: «Ἡ ἡμετέρα ἀδελφότης ἐπιθυμοῦσα διά τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ ν’ ἀποφύγη τόν ἐπαπειλοῦντα τίς παραεκκλησιαστικές ὀργανώσεις λαϊκισμόν δέν ἀποσκοπεῖ νά ἐπηρεάζη τήν ποιμαντορίαν τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων, ἀλλά τουναντίον νά διευκολύνη τό ἔργον αὐτῶν διά τῆς κατηχήσεως τῶν πιστῶν κατά τάς αὐστηράς ἀπαιτήσεις τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως. Διά τόν λόγον αὐτόν καί πρός ἀποφυγήν παντός ἐκφυλισμοῦ τῆς ἡμετέρας προσπαθείας, ἡ ἡμετέρα ἀδελφότης δέν πρόκειται ν’ ἀσχοληθῆ μέ ἐνδεχομένας διαφοράς μεταξύ ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν τῶν γνησίων ὀρθοδόξων χριστιανῶν, οὐδέ μέ πᾶν ὅ,τι ἀναφέρεται εἰς τήν ἁρμοδιότητα τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ ἡμετέρα ἀδελφότης ἀπαιτεῖ ἀπό τά μέλη αὐτῆς, ἁπλῶς νά ὑπάγωνται ὑπό τήν κανονικήν ἐξάρτησιν ἀρχιερέων διατελούντων ὑπό Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον, καί οὐχί ἀκεφάλων, περιορίζεται δέ εἰς τήν ἀπαίτησιν καθαρᾶς καί κοινῆς ὁμολογίας Πίστεως, πεποιθυῖα ὅτι τό καθαρόν τῆς Ὁμολογίας δύναται διά τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, διά τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ὑπομονῆς, νά διευθετήση καί πᾶν ἄλλο πρόβλημα ἐκ τῆς ἀνθρωπίνης ἀτελείας προεχρόμενον. Ὅθεν εὐσεβάστως ὑποβάλλομεν Ὑμῖν, τόν σκοπόν,, τόν βασικόν κανονισμόν καί τήν Ὁμολογίαν Πίστεως τῆς ἡμετέρας Ἀδελφότητος, ταπεινῶς ἐξαιτούμενοι τάς Ὑμετέρας κρίσεις καί Εὐλογίαν, εὐγνώμονες ὄντες διά πᾶσαν ἐκ μέρους Ὑμῶν ἠθικήν καί πνευματικήν ὑποστήριξιν καί βοήθειαν». Ἐπίσης εἰς τήν «Ὁμολογίαν Πίστεως καί Αἴτησιν ἀποδοχῆς καί ἐγγραφῆς ὡς Κανονικοῦ μέουθς Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἰς τήν Διεθνῆ ἀδελφότητα τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἡ παραδοθεῖσα Πίστις» τήν ὁποίαν ὑπέγραψαν ‘Αρχιερεῖς, Ἱερεῖς, λαϊκοί καί ἐκπρόσωποι Μονῶν, καί εἰς τήν παράγραφον 8 γράφει: «Λαβόντες ὑπ’ ὄψιν ... δ) Τήν ἐπανειλημμένην ἀναγνώρισιν ἐν ἔτει 1969 καί 1971 τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ὑπερορίου Ὀρθοδόξου Λευκορωσικῆς Ἐκκλησίας ...» Αὕτη ἡ Ὁμολογία ἐγένετο ἀποδεκτή ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ‘Ανδρέου, ὡς ἐμφαίνεται ἀπό ἰδιόχειρον πρωτότυπον σημείωσιν τῆς ἡμερομηνίας 9 ἱουλίου 1973 καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι μεταβάς εἰς Γενεύην προσυπέγραψε καί τό Καταστατικόν καί ἐπευλόγησε τό ἔργον τῆς «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος». Εἰς ἐμπιστευτικόν σημείωμα τῆς «Διεθνοῦς Ἀδελφότητος ΓΟΧ Γενεύης Η ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΑ ΠΙΣΤΙΣ», τό ὁποῖον ἀπευθύνεται «Ἀποκλειστικῶς εἰς: Μακ. ‘Αρχιεπίσκοπον, Ἅγιον Κορινθίας, Ἅγιον Κιτίου, Ἅγιον Ἀττικῆς, Ἅγιον Πειραιῶς, π. Καλλίνικον καί Γερ. Εὐγενίαν», σημειώνονται τά ἑξῆς, εἰς τά ὁποῖα πρέπει νά δοθῆ ἰδιαιτέρα προσοχή: «Κατωτέρω ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς ἑνός πνευματικοῦ τέκνου τοῦ π. Ἀμβροσίου ὀνόματι Ἀθανασίου Διονυσίου Φραντώ, ὅστις μᾶς ζητεῖ ἐξηγήσεις ὅσον ἀφορᾶ τήν ... «ἀμφίβολον Ἱεραρχίαν τῆς ὁποίας τινές τῶν Ἐπισκόπων ἀναχειροτονηθέντες ὑπό τῆς Συνόδου δέν ἀναχειροτόνησαν ἀκολούθως τούς λοιπούς ἐπιχωρίους ἐπισκόπους οὔτε τούς ὑπ’ αὐτῶν κληρικούς» δεδομένου ὅτι ἀπό διάφορα μέρη τῆς Εὐρώπης μᾶς καταφθάνουν παρόμοιαι φῆμαι καί αἱ ἐξηγήσεις τῆς καθ’ ἡμᾶς ‘Αδελφότητος δέν ἔχουν τό δέον κῦρος ἕνεκα τῶν νῦν περιστάσεων, ἡ καθ’ ἡμᾶς ‘Αδελφότης ταπεινῶς ἐκφέρει τήν ἑξῆς γνώμην: 1ον. Θά ἦτο εὔλογον, ὅπως ἐκ μέρους τῶν ἑλλήνων αἰτηθῆ ἀπό τούς Ρώσους ἀπερίφραστος καί ἀνεπίδεκτος παρερμηνείας ὁμολογία Πίστεως, καθ’ ἥν οἱ νεοημερολογῖται τυγχάνουν σχισματικοί καί οὐδεμία μετ’ αὐτῶν συμπροσευχή ἐπιτρέπεται. Ἐάν τύχωμεν τοιαύτης ὁμολογίας ὀφείλομεν νά μήν χωρίσωμεν τῶν Ρώσων, καθ’ ὅτι πρόκειται περί παγκοσμίου κατόπιν προωθήσεως τοῦ Ἀγῶνος μέ τεραστίας συνεπείας. Ὕστερα ὅλαι αἱ ἄλλαι διατυπώσεις θά ἔλθουν πλέον ὡς φυσικόν ἐπακόλουθον. 2ον. Ἄν καί τοῦτο δέν δώσουν οἱ Ρῶσοι, περαιτέρω μετ’ αὐτῶν κοινωνία δέν εἶναι πλέον δυνατή. Πλήν ἄν καί τοῦτο ἀρνηθοῦν, ἠθικῶς δυνάμεθα νά τούς ἀπαντήσωμεν ὅτι διατελοῦν ἐν συγχύσει καί ὅτι εἰσελθόντες εἰς κοινωνίαν μετά τῶν Ἐλλήνων, οἵτινες τούς παρέθεσαν ἀπερίφραστον πιστεύω ἐκ τῶν πραγμάτων συνεμερίσθησαν τό πιστελυωτῶν Ἐλλήνων, καθ’ ὅτι ἐν τῆ Ἐκκλησία διπλοῦν πιστεύωκαί διπλῆ Ἱεραρχία οὐχ ὑπάρχουσι. Καίτοι μή δώσαντες ἔγγραφον τό πιστεύω των οἱ Ρῶσοι ἔδωσαν ὅμως τοῦτο ντέ φάκτο διά τῆς ἐπισήμου κοινωνίας. Ὅθεν ἐάν τώρα πού ἐπισήμως τούς αἰτεῖται καί ἡ ἔγγραφος κατοχύρωσις τοῦ πιστεύω των, ἀρνοῦνται ταύτην, τό τοιοῦτον ἀρνήσεως ἴδιον καί χωρισμοῦ αἴτιον καί ὁ χωρισμός ἐπιβαλλόμενος. 3ον. Τό ὅτι οἱ Ἕλληνες δέχονται τήν χειροθεσίαν τῶν Ρώσων ἐπί ἐμπράκτου καί προφορικῆς ὁμολογίας πίστεως ἀνεπαρκές μέν πλήν οὐχί ἀντικανονικόν. «Χείλη ἱερέως δέν ψεύδονται»καί οὐχί «γραφίς ἱερέως», ὅθεν καί ἡ προφορική ὁμολογία εἶναι ὡς καί ἡ προφορική Παράδοσις. Ἀρνουμένων τῶν Ρώσων νά ὑπογράψουν αὐτήν δυνατόν οἱ Ἕλληνες ν’ ἀποχωρήσουν, νῦν δέ καί ἐπιβαλλόμενον. Ἡ ληφθεῖσα δέ χειροθεσία δέν ἀκυροῦται, διότι ἔγινεν ἐπί βάσει ὁμολογίας πίστεως, καίτοι δέ ἡ Συνοδική πρᾶξιςτῆς χειροθεσίας ἐκ μέρους τῶν Ρώσων καί ὁ τρόπος τῆς χειροθεσίας παρουσιάζουν σοβαρά τινά τρωτά σημεῖα, ἀφ’ ἑνός μέν τήν χειροθεσίαν οὐ μετατρέπουσι εἰς χειροτονίαν, ἀφ’ ἑτέρου δέ, δέν γεννᾶται τό θέμα εἰς τό «περί ἑνός» πλέον καί τά τρωτά σημεῖα τῆς χειροθεσίας δύνανται εὐχερῶς νά διευθετηθοῦν ἐκ μέρους τῆς ἑλληνικῆς ἱεραρχίας ὡρισμένα μέν δι’ ἁπλῆς ἀθετήσεως, ὡρισμένα δέ καί δι’ ὁμολογίας τῆς Ἱεραρχίας ὅτι ἔσφαλεν αὕτη. 4ον. Ἐπειδή ἡ χειροθεσία ἔγινεν ἐπί προφορικῆς ὁμολογίας πίστεωςὀφείλει τις διπλῆν προσοχήν εἰς τόν χειρισμόν τοῦ ὅλου θέματος. Ναί μέν οἱ ἕλληνες εἶχον γεγραμμένην τήν Ἔκθεσιν τήν ὁποίαν ὑπέβαλον εἰς τούς Ρώσους, διαθέτομεν δέ ἆραγε ἀπόδειξιν ὅτι οἱ Ρῶσοι παρέλαβον ἔγγραφον ἔκθεσιν ἐκ μέρους τῶν Ἑλλήνων, ἤ μήπως δυνατόν νά μᾶς εἴπη τις ὅτι μετά ἑορτῆς οἱ Ἕλληνες συνέγραψαν τήν /Εκθεσίν των; Διαφορετικά θ’ ἀπαντήση τις: ‘Εσύ τό εἶπες ἔτσι, ἐγώ τό κατάλαβα ἔτσι, ἀπάντησα ἔτσι καί τά κατάλαβες ἀλλοιῶς. 5ον. Τό ὀρθώτερον εἶναι νά θεωρήση τις ὅτι ἡ χειροθεσία ἔλαβε χώραν ἐπί προφορικῆς ὁμολογίας πίστεως οὐχί μόνον δέ ὀρθώτερον, ἀλλά καί ἀσφαλέστερον. Διότι πρό παντός ἄλλου οἱ Ἕλληνες ὀφείλουνμ νά μήν δώσουν ποτέ ἀφορμήν νά εἰπωθῆ κἄν τε σήμερον κἄν τε αὔριον, ὅτι ἐχωρίσθησαν τῶν Ρώσων ἐσπευσμένως, ἄνευ τῆς ἀπαιτουμένης διαδικασίας, ἄνευ τῆς ἀπαιτουμένης ὑπομονῆς, ἄνευ τῆς ἀπαιτουμένης μακροθυμίας. ‘Εάν εἶναι ἐκ Θεοῦ νά χωρισθῶμεν τῶν Ρώσων ὀφείλομεν νά ἀπαντήσωμεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν Ἱιστορίαν ὅτι ὄντως δέν ἦτο δυνατόν νά γίνη διαφορετικῶς, ἀλλά καί ἡμεῖς νά ἔχωμεν καλήν καί ἀναπαυμένην συνείδησιν ὅτι ὄντως ἐπράξαμεν πᾶν ὅτι ἦτο δυνατόν διά τήν εἰρήνην καί ἐνότητα τῆς Ἐκκλησίας πλήν ἄνευ ἀποτελέσματος. 6ον. Ὑπάρχουν δύο τρόποι διά νά αἰτηθῆ ἐκ μέρους τῶν Ρ΄σωων ἕν καί τό αὐτό πράγμα. Ὁ εἶς τρόπος εἶναι ΗΠΙΟΣ καί ὁ ἄλλος ΑΥΣΤΗΡΟΣ. Ὁ ἤπιος τρόπος εἶναι τό νά εἴπωμεν ὅτι «οἱ νεοημερολογῖται εἶναι σχισματικοί καί ὅτι οὐδεμία μετ’ αὐτῶν συμπροσευχή εἶναι δυνατή ἤ ἐπιτετραμένη». Ὁ δεύτερος τρόπος ὁ αὐστηρῶς τό νά εἴπωμεν:»Τά μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν τυχγάνουν ἄκυρα καί .αμοιρα τῆς θείας Χάριτος». Εἴτε μέ τόν ἕνα τρόπον εἴτε μέ τόν ἄλλον ἡ στάσις μας ἔναντι τῶν νεοημερολογιτῶν παραμένει ἡ αὐτή, καί τά ὁροθέσια τῆς Ἐκκλησίας ποσῶς μετακινοῦνται. Ἡ δέσμευσις τῶν Ρώσων καί ἡ Κανονική κατοχύρωσις τοῦ πράγματος παραμένουν ἐπίσης αἱ αὐταί. Διότι καί τήν ἤπῖον ὁμολογίαν νά μᾶς ὑπογράψουν οἱ Ρῶσοι, ὕστερον μέν δεσμεύονται ἔναντι ὅλου τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὅταν κάμουν παρεκτροπάς δυνάμεθα νά ὑψώσωμεν φωνήν καί νά εἴπωμεν, σχισματικός ὤν ὁ δεῖνα καί οὐδεμία μ,ετ’ αὐτοῦ προσευχή ἐπιτρέπεται, πῶς τόν κοινωνᾶς, πῶς τόν παντρεύεις, πῶς τόν ἀρραβωνιάζεις;κλπ. 7ον. Ἐάν λοιπόν αἰτήσωμεν τήν ὁμολογίαν Πίστεως κατ’ αὐστηρόν τρόπον, δυνατόν νά μᾶς μεμφθῆ τις, ἀλλά καί ἡ ἰδία ἡμῶν συνείδησις, ὅτι ἐάν υἱοθετούσαμε τόν ἤπιον τρόπον, δυνατόν νά εἴχαμε φθάσει εἰς τό αὐτό ἀποτέλεσμα, τό ὁποῖον ἀποτέλεσμα καταστρέψαμε ἕνεκα τῆς αὐστηρότητός μας. Ἐνῶ, ἐάν αἰτήσωμεν κατά τόν ἡπιώτερον δυνατόν τρόπον χωρίς νά παραβλάψωμεν τό ἀποτέλεσμα τότε καί ὁ ἐνδεχόμενος χωρισμός μας ἐπιτελεῖται ἐν δυνάμει καί πρός οἰκοδομήν. Δυνάμεθα ὕστερον νά εἴπωμεν ὅτι καί εἰς τό στόμα τούς τό βάλαμε, ἀλλά δέν θέλησαν νά τό κρατήσουν ἄλλά τό ἔφτυσαν. Οὕτως οὔτε ἡ Ἐκκλησία, οὔτε ἡ Ἱστορία πρόκειται νά μᾶς μεμφθοῦν. 8ον. Πρέπει λοιπόν ἡ αἴτησις νά εἶναι συντεταγμένη κατά τρόπον ἤπιον καί ἀνεπίδεκτον θεολογουμένων συζητήσεων. Διότι ἐάν ὑπάρχη πτυχή πρός «συζήτησιν» τοῦ πράγματος, τότε ὡς φησίν καί ὁ Ἀπόστολος οἱ θέλοντες ἀφορμήν εὑρίσκουν ἀφορμήν καί ἐκφυλίζεται τό θέμα εἰς ἀπεραντολογίαν. Ἐνῶ ἐάν οἱ Ρῶσοι ὑπογράψουν ἀπεριφράστως ἡπίαν ὁμολογίαν, μεγάλη μάχη ἐκερδήθη καί ἐνεφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα. ‘Ανοίγεται δέ πλέον οὐχί ὁδός ἀλλά ΛΕΩΦΟΡΟΣ διά τήν διόρθωσιν καί θεραπείαν τῶν διαφόρων δεινῶν, ὕστερον δέ ἐάν δέν ὀρθοποδήσωσι, τότε καί ὁ χωρισμός μας τυγχάνει οὐχί πλέον δικαιολογημένος, ἀλλ’ ἐξωφθάλμως ἐπιβεβλημένος. 9ον. Τήν ἡπίαν ὁμολογίαν πίστεως οἱ Ρῶσοι δέν δύνανται νά τήν ἀρνηθοῦν ἀναμαρτήτως καί ἄνευ συνεπείας. Ἔχομεν δέ δικαίωμα νά ἀπαιτήσωμεν ταύτην. Διότι ὡς μέν περί τῆς ἀπωλείας τῆς Χάριτος διδασκαλίαν δυνατόν νά ἐπέλθη συζήτησις καί νά εἴπουν ναί μέν σᾶς ἐδέχθημεν μέ τήν γνώμην σας αὐτήν, ἀλλά ἐθεωρήσαμεν ταύτην ὡς θεολογουμένην γνώμην ἐκ μέρους σα, δέν ἕπεται ὅμως ὅτι καί τήν συμμεριζόμεθα. Ἐνῶ τό ὅτι οἱ νεοημερολογῖται εἶναι σχισματικοί ἐκ τῶν πραγμάτων ἐδέχθησαν χειροθετήσαντες ἡμᾶς καί εὐλογήσαντες τό πεπηγμένον δεύτερον θυσιαστήριον. Ἡ ἠπία αἴτησις τῆς ὁμολογίας των οὐδέν περισσότερον ἀπαιτεῖ τῶν ὅσων ἐμπράκτως ὡμολόγησαν. 10ον. Ἐνῶ ἐάν αὐστηρῶς αἰτήσωμεν τοῦτο, θά κατηγορηθῶμεν ὅτι ἠθέλαμε ὁπωσδήποτε νά χωρίσωμεν μετ’ αὐτῶν, διό καί δέν ἐζητήσαμεν ἐξ’ αὐτῶν κατά τά μέτρα τῆς πνευματικῆς των ὠιμότητος, καί ἐμπειρίας, ἀλλά ἐπίτηδες ἐφάνημεν αὐστηροί διά νά τούς ὑποχρεώσωμεν νά δώσουν ἀρνητικήν ἀπάντησιν. 11ον. Δέον δέ ὅπως ὁμολογήσουν ἐπί τοῦ ἡμερολογίου καί μόνον, χωρίς νά τεθῆ θέμα οἰκουμενισμοῦ καί ἄλλων, διότι ἐάν ἀνακατευθῆ τό θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεγάλη ὕστερα ἐπέρχεται σύγχυσις. Πρέπει ἐκ τῆς ἀποφάσεως νά ἐξάγεται ὅτι ἕνεκα τοῦ ἑορτολογίου καί μόνον ἐχωρίσθημε, τά ἄλλα ἐξετάζονται κατόπιν καί ἐν ἰδιαιτέρω κεφαλαίῳ. Προσοχή δέ ἐπιβάλλεται εἰς τούς ὅρους καθ’ ὅτι διάκρισις δυνατόν νά ἐπέλθη μεταξύ τοῦ ὅρου «συλλειτουργία» καί τοῦ «συμπροσευχή» καθ’ ὅτι συμπροσευχή ἐνταῦθα τυγχάνει δυνατωτέρα. Διάκρισις ἐπίσης μεταξύ τῶν ὄρων: «Τό ἡμερολόγιο προυξένησεν σχίσμα» ὅρος λίαν ἀσθενής, καί τοῦ ὅρου «οἱ νεοημερολογῖται εἶναι σχισματικοί» ὅπερ ἀνεπίδεκτον παρερμηνείας. 12ον. Καλόν θά ἦτο νά μή θιχθῆ ἐπί τοῦ παρόντος τό θέμα τῆς χειροθεσίας, ἀλλά μόνον τό τῆς ὁμολογίας Πϊστεως περί τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ καί μόνου. ‘Εάν μέν δώσουν καλήν ὁμολογίαν τότε κατόπιν ἔχομεν ὅλον τόν καιρόν νά τούς ζητήσωμεν νά δώσουν καλυτέρας ἐξηγήσεις ἐπί τῆς σημασίας τῆς χειροθεσίας καί νά διορθώσουν τά τρωτά των. ‘Αλλ’ οὐδέ περί Αὐξεντίου εἰ δυνατόν νά γίνη λόγος τό νῦν. Διότι ἐάν περί τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ ὀρθῶς ἀπαντήσουν οἱ Ρῶσοι, τά ἄλλα θέματα βρίσκουν τήν φυσικήν των συνέπειαν, ἐάν ὅμως ἐπί τούτου δέν ἀπαντήσουν ὀρθοδόξως τότε καί αἱ λοιπαί των ἀπαντήσεις ἐπί πλάνης βασιζόμεναι τί τό ὀρθόν περιέχουν, μᾶλλον δέ ἐπιδεινώνεται ἡ κατάστασις, ἐ΄λαν τούς θ΄’εσωμεν ὅλα τά ἐρωτήματα ἐν τῶ ἅμα. ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ» Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου, προκύπτει ὅτι τήν περίοδον πρό τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐπεχειρήθη παρά τοῦ Βασιλείου Σακκᾶ μέσω τῆς ἐπί τούτῳ δημιουργηθείσης «Διεθνοῦς ‘Αδελφότητος ΓΟΧ Γενεύης» νά μή διακόψωμεν κοινωνίαν μετά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἀλλά νά παραμείνωμεν εἰς τόν ἐκ τῆς ἑνώσεως μετ’ αὐτῶν προκύψαντα Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν, εἰς τόν ὁποῖον εἰσῆλθον οἱ δύο Ἀρχιερεῖς Κάλλιστος καί Έπιφάνιος καί οἱ ὁποῖοι ἠθέλησαν νά παρασύρουν ἀνεπιτυχῶς βεβαίως καί τούς ὑπολοίπους Ἀρχιερεῖς. Καί ὁ Παλαιοημερολογιτικός οὗτος Οἰκουμενισμός προἐκυψε ἀπό τήν οἰκουμενιστικήν ἕνωσιν μετά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ἔλαβεν ἀρχήν ἀπό τήν ἀποδοχήν τῆς ἀποφάσεως τῶν Ρώσων περί χειροθεσίας, τήν ὁποίαν ὅμως οἱ δύο Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐξαρχίας τήν ἀπέκρυψαν, ὅταν ἐπέστρεψαν ἐξ’ Ἀμερικῆς, τήν ἐδημοσίευσαν ὅμως οἱ Φλωρινικοί διά τούς ἰδικούς των λόγους. Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω κειμένου προκύπτει ἐπίσης καί ἡ συναφής προσπάθεια νά ἐμφανίσουν τήν λεγομένην χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν γενομένην (μέχρι καί ὡς ἀναχειροτονίαν τήν ἐχαρακτήρισαν) διά τήν ὀποίαν, ὡς προκύπτει καί ἀπό τήν ἐπιστολή τοῦ πνευματικοῦ τέκνου τοῦ π. Ἀμβροσίου, ἤτοι τοῦ Ἀθανασίου, ὑπῆρχε διάχυτος ἡ ἀντίληψις ὅτι ἐγένετο μόνον ἐν Ἀμερικῆ, οὐχί δέ ἐν Ἑλλάδι. Ἐν Ἑλλάδι ἀνεγνώσθη μόνον μία συγχωρητική εὐχή, καί οὐδαμῶς ἐφηρμόσθη ἡ Ἀπόφασις τῶν Ρώσων, ἀφοῦ ἀπεκρύβη ὑπό τῆς Ἐξαρχίας, ἀλλά καί ὅταν ἀπεκαλύφθη ὑπό τῶν Φλωρινικῶν καί ἐξ’ ἀνάγκης ἐδημοσιεύθη καί ὑπό τοῦ π. Εὐγενίου, τότε ἀπερρίφθη ὁριστικῶς καί κετεκρίθη ὑπό παντός τοῦ Κλήρου καί τοῦ λαοῦ.

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΠΕΡΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ «ΕΥΣΤΑΘΙΑΝΩΝ» ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΝ ΑΥΤΗ.

Η ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΥΠΕΓΡΑΦΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΩΠΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΗΝ 15ην 1ΟΥΛΙΟΥ 2024 (Ε.Η.) ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΗΡΥΚΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ ΠΕΡΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ «ΕΥΣΤΑΘΙΑΝΩΝ» ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΝ ΑΥΤΗ. Τὴν 15ην Ἰανουαρίου 2024 ἐ.ἑ., ἡμεῖς, οἱ ὑπογράφοντες τὴν παροῦσαν ἐπίσκοποι, ἐξεδώσαμεν τὴν ἀπόφασίν μας μὲ Α.Π. 1028, ἡ ὁποία ἐκοινοποιήθη εἰς ἄπαντας τοὺς ἐνδιαφερομένους καὶ διελάμβανε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἀκόλουθα: «Α. Ἀνακαλοῦμεν τὰς ὑπογραφὰς μας ἐκ τῶν κάτωθι ἐγγράφων καὶ ἀπορρίπτομεν: τὸ «ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ» τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τῆς 24ης Νοεμβρίου 2018• τὸ «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΔΙΑΛΟΓΟΥ» τῆς 10ης Ἰανουαρίου 2019, ὑπογραφὲν εἰς τά Ἐξαμίλια Κορινθίας• καὶ, τὸν «ΤΟΜΟΝ ΕΝΩΣΕΩΣ» τῆς 27ης Ἰανουαρίου 2019, τὸν συγγραφέντα ὑπό τοῦ ἐπ. Εὐσταθίου, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς εἰς αὐτόν συνημμένης «ΚΟΙΝΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς 26ης Ἰανουαρίου 2019. Β. Περαιτέρω, ἀποδεχόμεθα, συνομολογοῦμεν, συνυπογράφομεν καὶ διατρανοῦμεν ἐπὶ μέρους καὶ καθ’ ὁλοκληρίαν: τήν ἀπό Μαΐου 2004 καὶ ὑπ. Ἀ.Π. 357, ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Κηρύκου• τήν ἀπό 21 Σεπτεμβρίου 2006 ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ τῆς Μητροπολιτικῆς τότε Ἱερᾶς Συνόδου ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, ἡ ὁποῖα περιλαμβάνει καὶ τὴν Ὁμολογίαν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ• τὰς κάτωθι καθαιρετικὰς ἀποφάσεις τῶν Συνοδικῶν Δικαστηρίων: α) ὑπ. Ἀ.Π. 532, ἡμ. 28/10/2009, περὶ καθαιρέσεως τοῦ πρώην Μητροπολίτη Πειραιῶς Νικολάου Μεσσιακάρη, ἐπὶ τοῦ ὑπ’ Ἀ.Π. 492/2/15.1.2009 κατηγορητηρίου, β) ἀπόφασιν, ἡμ. 18/02/2011 ἐ.ἑ., περὶ καθαιρέσεως τοῦ Σεβαστιανοῦ Σταύρου, εἰς τὴν ὑπόθεσιν ὑπ᾽ ἀριθμὸν 1, τοῦ Πρωτοβαθμίου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, συγκροτηθέντος εἰς Λεμεσὸν τῆς Κύπρου τὴν 18/02/2011, μεταξὺ Μητροπολίτου Κιτίου Παρθενίου -καταγγέλλοντος- και Σεβαστιανοῦ Σταύρου -κατηγορουμένου, ἐπὶ τοῦ ὑπ’ Ἀ.Π. 575/26.11.2010 κατηγορητηρίου, ὡς ἀείποτε ἰσχυούσας καὶ ὡς πραγματευομένας εἰς βάθος ἅπαντα τὰ σοβαρὰ θέματα πίστεως, ὁμολογίας καὶ ἀποστολικῆς διαδοχῆς, που ὡδήγησαν εἰς τὰ σχίσματα τοῦ 2005 καὶ 2007 ἀντιστοίχως καὶ ὡς διατυπωσασας τὰς ὀρθοδόξους θέσεις καὶ τὴν διαχρονικὴν μας ὁμολογίαν πίστεως, ἡ ὁποῖα ἦτο, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ ἀναλλοίωτος, καὶ ἡ ὁποῖα ἀντικατοπτρίζει τὸν διαχρονικόν ἀγῶνα καὶ ὁμολογίαν τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ 1924, 1937, 1948, 1997, 2005, 2007 καὶ ἐντεῦθεν. τὴν ἀπὸ 15 Ἰουνίου 2014 καὶ Ἀ.Π. 673 ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Ἐνδημούσης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἀπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. […]» Πέραν τῶν ἀνωτέρω, εἰς μίαν προσπάθειαν θεραπείας καὶ ἐπιλύσεως τοῦ τότε καὶ νῦν ὑφισταμένου σχίσματος ἐζητήσαμεν ἐγγράφως καὶ ἐπισήμως τὰ ἐξῆς: «Γ. Καλοῦμεν ἅπαντας τοὺς ἐπισκόπους καὶ κληρικοὺς, πρὸς θεραπείαν τοῦ ὑφισταμένου σχίσματος καὶ πρὸς ἀποφυγὴν παγιώσεως αὐτοῦ: νὰ ἀποδεχθῶσι καὶ συνυπογράψωσι μεθ᾽ ἡμῶν ἅπαντα τὰ ἀνωτέρω που ἀποδεχόμεθα, συνομολογοῦμεν, συνυπογράφομεν καὶ διατρανοῦμεν, ἐπὶ μέρους καὶ καθ’ ὁλοκληρίαν• καὶ δὴ, τὰς καθαιρετικὰς ἀποφάσεις που ἀναφέρονται ὺπὸ Β3, α) καὶ β) ἀνωτέρω. εἰς περίπτωσιν που διαφωνῶσι μὲ οἱονδήποτε ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀποδεχομένων, συνομολογουμένων, συνυπογραφομένων καὶ διατρανουμένων ὑφ᾽ ἡμῶν, ἐπὶ μέρους ἤ καθ᾽ ὁλοκληρίαν, νὰ καταθέσωσιν εἰς ἡμᾶς, γραπτῶς, ἐντὸς προθεσμίας 20 ἡμερῶν ἀπὸ τὴν ἡμερομηνίαν λήψεως ὑπ᾽ αὐτῶν τῆς παροῦσης ἀποφάσεώς μας, τὴν συγκεκριμένην καὶ τεκμηριωμένην διαφωνίαν των καὶ νὰ ὑποβάλωσιν γραπτῶς ἐξειδικευμένας εἰσηγήσεις πρὸς διόρθωσιν τῶν ὅσων θεωροῦσιν ὅτι χρήζουσι διορθώσεως, τὰ ὁποία ἀφοῦ ἐξετασθώσιν, θὰ ληφθῶσιν ἐπ᾽ αὐτῶν αἱ προσήκουσαι ἀποφάσεις καὶ θά ἐνημερωθώσι δεόντως• νὰ δώσωσι γραπτῶς καὶ δημοσίως, τόσον εἰς ἡμᾶς ὅσον καὶ εἰς τὸ εὐσεβὲς ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα, ἰκανοποιητικὰς ἐξηγήσεις διὰ τὸ πῶς, τὸ γιατί, ἐπὶ τῇ βάσει τίνος ἤ τίνων Ἱεροῦ Κανόνος ἤ Ἱερῶν Κανόνων, ἤ ἐπὶ ποίας ἐκκλησιαστικῆς ἤ ἄλλης βάσεως, ἐτέλεσαν τὴν κηδείαν ἐνὸς ἐκτὸς κοινωνίας αἱρετικοῦ «ἐπισκόπου» ἤτοι τοῦ Φιλοθέου Τουρτούνη καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τίνος ἤ τίνων Ἱεροῦ Κανόνος ἤ Ἱερῶν Κανόνων, ἤ ἐπὶ ποίας ἐκκλησιαστικῆς ἤ ἄλλης βάσεως τελοῦσιν εἰς αὐτὸν μνημόσυνα• νὰ δηλώσωσι γραπτῶς καί ἐνυπογράφως ὅτι τόσον οἱ ἴδιοι ὅσον καί ὁ ὑφ᾽ αὐτοῖς κλῆρος δὲν ἀναγνωρίζουσιν οὔτε τιμῶσιν ὡς «ἁγίους» οὔτε καὶ ἔχουσιν πρὸς προσκύνησιν εἰκόνες ἤ λείψανα κανενὸς προσώπου ποὺ ἐτελεύτησεν ἐκτὸς Ἐκκλησίας καἰ ἐκτὸς κοινωνίας, εἴτε διὰ προσωπικοὺς εἴτε διὰ ὀποιουσδήποτε ἄλλους λόγους, ὅσον «ἐπαρκείς» καὶ ἐὰν θεωροῦσιν αὐτοὺς, περιλαμβανομένων ὀνομαστικῶς καὶ συγκεκριμένως τῶν Γλυκερίου καὶ Ἰωάννου Μαξίμοβιτς• νὰ ἀνακαλέσωσι πάσας τὰς ληφθεῖσας, εἴτε συλλογικῶς εἴτε μεμονωμένως, ἀποφάσεις ἀπὸ τὴν 6ην Μαΐου 2023 μέχρι τῆς σήμερον ἡμέρας, περιλαμβανομένου καὶ τοῦ παρανόμου «διορισμοῦ» τοῦ ἐπ. Ἄργους Γερασίμου εἰς δῆθεν «ἐπίσκοπον Τριμυθοῦντος»• νὰ ἀποδοκιμάσωσιν ἀπεριφράστως καὶ ἐμπράκτως, ἄνευ οὐδεμίας ὑπεκφυγῆς, τὰς ἐκδήλως παρανόμους καὶ ἀντικανονικὰς ἐνεργεὶας τοῦ ἐπ. Κιτίου Παρθενίου, περιλαμβανομένης καὶ τῆς μονίμου ἐγκαταλείψεως τῆς ἐπισκοπικῆς τοῦ ἕδρας καὶ τῆς αὐτοβούλου ἐγκαταστάσεως καὶ ἐπιβάσεως αὐτοῦ εἰς Ῥουμανίαν καὶ εἰς τὴν ἐκεῖ τοπικὴν Ἐκκλησίαν καὶ παύσωσι νὰ παρέχωσιν εἰς αὐτὸν κάλυψιν καί ἀμνήστευσιν εἰς τὴν σωρεὶαν κανονικῶν παραπτωμάτων αὐτοῦ.» Μὲ τὴν ὡς ἄνω ρηθεῖσαν ἡμετέραν ἀπόφασιν ἐδίδετο, περαιτέρω, περιθώριον 20 ἡμερῶν πρὸς ἀνταπόκρισιν, συμμόρφωσιν καὶ διόρθωσιν τῶν κακῶς κειμένων. Παρὰ ταύτα, ἐντούτοις, οὐδεμίαν οὐσιαστικὴν ἤ σοβαρὴν ἀπάντησιν ἤ ἐξήγησιν ἐλάβομεν, παρὰ μόνον εἰσεπράξαμεν τὴν περιφρόνησιν, τὴν χλεύην καὶ τὴν ἀπαξίωσιν, τὰ ὁποία εἰσπράττομεν μέχρι τῆς σήμερον, ἔξι καὶ πλέον μήνας μετά. Τούτα καταδεικνείασιν ὅτι, εἴτε οἱ παραλήπτες τῆς ὡς ἄνω ἡμετέρας ἀποφάσεως δὲν ἀντελήφθησαν τὴν σοβαρότηταν καὶ κρισιμότηταν αὐτῆς, εἴτε ὅτι ἀντελήφθησαν αὐτὰ ἀλλὰ τὰ ὑποτιμούσι, ὄπερ χεῖρον. Τὸ χείριστον, ὄμως, εἶναι ὅτι οἱ παραλήπται ἐξακολουθοῦσι νὰ φρονοῦσιν τὰ ὅσα κακόδοξα τοὺς κατελογίσθησαν, ὄχι μόνον ἄνευ οὐδεμίας διαθέσεως πρὸς διόρθωσιν, ἀλλὰ μᾶλλον διολισθαίνοντες ἔτι περαιτέρω εἰς ἀντορθοδόξους και ἀντικανονικὰς πράξεις καὶ ἐπιδιώξεις, περιλαμβανομένων τῆς ἐκπεφρασμένης ἐπιθυμίας των νὰ ἀποκαταστήσωσιν τὸν ἤδη καθαιρεθέντα ποτὲ Κορινθίας Κάλλιστον καὶ τῆς ἐπιμονῆς των νὰ ὑποστηρίζωσιν ποικιλοτρόπως καὶ γενναιοδώρως, λόγῳ καὶ ἔργῳ, τὰς σχιστικὰς καὶ ἀποσχιστικὰς ἐνεργείας εἰς τὰς τοπικὰς ἐκκλησίας, Κύπρου, Ρουμανίας, Ἑλλάδος καὶ Βρεταννικῶν Νήσων. Σημειώνομεν διὰ ἄλλην μίαν φορὰν ὅτι, οὐδέποτε ἀφέστημεν ἐκ τῶν θέσεων καὶ ἀποφάσεων που ἐλήφθησαν ἀπὸ τὴν Πανορθόδοξον Σύνοδον πρὸ τῆς «ἐνώσεως» του 2019 καὶ ὅτι προεχωρήσαμεν νὰ δεχθῶμεν εἰς κοινωνίαν τὸν ἤδη κεκμηκότα γέροντα Παχώμιον καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, ἐπί τῇ βάσει τῶν διαβεβαιώσεων ποὐ ἐδόθησαν ὅτι τὰ ὅσα θέματα πίστεως καὶ ὁμολογίας ἐθέσαμεν κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ διαλόγου, ἔγιναν ἀποδεκτά. Δυστυχῶς, οἱ γενναιοδώρως καὶ ἐπιεικῶς δεχθέντες ὑπανεχώρησαν, ἀκολουθοῦσιν πλέον μίαν παντελώς ἀντορθόδοξον, ἀντικανονικόν, ἀντεκκλησιαστικόν καὶ, τολμῶμεν εἰπεῖν, ἐκκλησιομάχον πορείαν, μὴ βουλόμενοι συνιέναι. Ἐπαναλαμβάνομεν, λοιπόν, τὰ λεχθέντα εἰς τὴν ὡς ἄνω ἡμετέραν ἐπιστολὴν: «ἡ ἐπισκοπικὴ μας συνείδησις δὲν μας ἐπιτρέπει τὴν συνέχισιν τῆς κοινωνίας μετὰ τῶν μὴ ὀρθοδόξως καὶ ὀρθῶς φρονούντων καἰ δὴ μετὰ τῶν κοινωνούντων τοῖς ἀκοινωνήτοις, ὅπερ παντελῶς ἀπαράδεκτον (βλ. καν. Ι᾽, ΙΑ᾽ Ἁγ. Ἀποστόλων, Β᾽ Ἀντιοχείας κ.ἄ.)». Διό, στοιχοῦντες εἰς τὰ ὅσα ἐγράψαμεν καὶ ἀπεφασίσαμεν εἰς τὴν προηγηθεῖσαν ἡμετέραν ἐπιστολήν καὶ εἰς τὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς» (Β᾽ Κορ., 6, 17), ἀποφασίζομεν ὡς ἀκολούθως: Α. Ἐπαναλαμβάνομεν καἰ ἐπιβεβαιοῦμεν ὅλα ὅσα ἐγράψαμεν, ὑπεγράψαμεν καὶ ἀπεφασίσαμεν μὲ τὴν ἀπὸ 15 Ἰανουαρίου 2024 ε.ε., Α.Π.1028 ἡμετέραν ἐπιστολήν. Β. Ἀποκηρύττομεν, ἀκυρώνομεν καὶ καταδικάζομεν τὴν ἔνωσιν ποὺ ἐπετεύχθη τὴν 27η Ἰανουαρίου 2019 καὶ ἐπαναφέρομεν τὸ πρὸ αὐτῆς ἰσχῦον ἐκκλησιαστικὸν καθεστῶς. Γ. Διακόπτομεν κάθε ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν καὶ διαγράφομεν ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Ἐκκλησίας τοὺς δεχθέντας εἰς κοινωνίαν τὴν 27ην Ἰανουαρίου 2019. Επονται αι υπογραφαι των τριων παροντων Αρχιερεων Μεσογαιας Κηρυκου, Κενυας Ματθαιου και Μπανκαου Ναθαναηλ, καθως και η διαδικτυακη ομοφωνος γνωμη των Αρχιερεων Κιεβου Σεραφειμ και Μερκιας Σωζομενου. Δια την ακριβειαν Ο Μητροπολιτης Μεσογαιας Λαυρεωτικης καί Αχαρνων Κηρυκος

ΠΩΣ ΟΔΗΓΗΘΗΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΝ ΕΞΑΜΙΛΙΟΙΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΝΕΩΝ «ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΩΝ» ΩΣ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗΣΑΝ ...

ΠΩΣ ΟΔΗΓΗΘΗΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΝ ΕΞΑΜΙΛΙΟΙΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΝΕΩΝ «ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΩΝ» ΩΣ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗΣΑΝ ... Απο τοτε που επαυσα να λαμβανω μερος εις τας συνεδριασεις της Συνοδου των Εξαμιλιων, ερωτωμενος δια την αιτιαν, απαντουσα παντοτε με το ψαλμικον λογιον: “Πως άσομαι την ωδήν Κυρίου επί γης αλλοτρίας; δηλαδη της εμπαθειας, κατα τον αγιο Ιωαννη της Κλιμακος (πρβλ. Ψαλμ. 136, 4). Οπερ εστι μεθερμηνευομενον: Δεν συμμετεχω πλεον εις τας συνεδριασεις της μετα το 2019 προκυψασης Συνοδου δια τους κατωθι λογους: Πρωτον: Δια την παραβιασιν της Κανονικης ταξεως και του Συνοδικου θεσμου υπο της πλειοψηφιας των μελων αυτης δια της επι σειρα 4 ετων συγκαλυψεως των παρανομιων του Επισκοπου Κιτιου Παρθενιου (οπως εισπηδησις εις ξενας επισκοπας, εγκαταλειψις του ποιμνιου του, δημιουργια φατριας τυρειας και σχισματος εις Ρουμανιαν, επιμονη ανευ ορων και οριων εις το επαρατον μεταθετον, δημιουργια σχισματων εις Κυπρον και Ελλαδα κλπ). Δευτερον: Δια της αρνησεως υπο των εν Εξαμιλιοις, ειτε ευθεως ειτε πλαγιως, και της παντελους περιφρονησεως της Ομολογιας Εκκλησιολογιας της ακαινοτομητου Γνησιας Ορθοδοξου Εκκλησιας, οπως αυτη διετυπωθη κατα τας τελευταιας δεκαετιας ευθεως και πεπαρρησιασμενως απο την Μητροπολιτικην Ιεραν Συνοδον του 2003, του 2004, του 2006 και 2007 και οπως και εις την συνεχειαν μετα το 2008 ωμολογηθη υπο της Πανορθοδοξου Ιερας Συνοδου, και Τριτον: Δια της αρνησεως εν τη πραξει υπο των ιδιων οτι η ενωσις του 2019 εγενετο υπο προυποθεσεις, οτι δηλαδη εδεσμευθημεν να διαφυλαξωμεν την ορθοδοξον ομολογιαν Εκκλησιολογιαν, ως την παρελάβομεν υπό του Αγιου Πατρος Ματθαιου, καί οπως διετυπωνετο αυτη "ακαινοτομητως και αμειωτως" (Πρακτικα Ζ Οικουμενικης Συνοδου) απο το 2008 μεχρι το 2018 υπο της Πανορθοδοξου Ιερας Συνοδου. Δυστυχως αυτη η δεσμευσις απεδειχθη ψευδης και ματαια, αφου επι τεσσερα ετη απο εκεινην την αποφραδα "ενωσιν" κανενα απο τα θεματα που ειχαμε θεσει εις τον διαλογον δεν αντιμετωπισθη ορθοδοξως, τουναντιον απεκαλυφθησαν και πολλα αλλα τα οποια ησαν αγνωστα. Πως ασωμεν λοιπον την ωδην Κυριου (την γνησιαν ακαινοτομητον πιστιν) "επι γης αλλοτριας", ητοι εκει οπου κυριαρχει η πλανη του παλαιοημερολογιτικου νικολαιτικου καί ευρυτερου οικουμενισμου; Αυτην την εννοιαν ειχε και η απαντησις την οποιαν εδωσα εις την προσκλησιν προς συνεργασιαν, η οποια εχει ουτω: "Οπως εχουν εξελιχθη τα εκκλησιαστικα - ιεροσυνοδικα μας πραγματα, δεν μου επιτρεπει πλεον η συνειδησις μου να συνεχισω να λαμβανω μερος εις συνεδριασεις εις τας οποιας κυριαρχει η αλαζονεια της εξουσιας, ο αυταρχισμος περι την διοικησιν και εν πολλοις η διαστρεβλωσις της αληθειας ... Περαν αυτων με εμποδίζει να προχωρησω την συνεργασια μου μαζι σας σε Συνοδικο επιπεδο και η παρατηρουμένη ανευ ορων και οριων απο 4ετιας υποστηριξίς του επαρατού μεταθετου... Δυστυχως η επιμονη είς τας παρανομίας των μονον απαγοητευσιν μου προεκαλεσαν και ωδηγησαν καί ημας καί αλλους Αρχιερεις της Πανορθοδοξου εις τήν διακοπην πασης κοινωνιας μετ αυτων κατα την προτροπην των αγιων "Φευγετε αυτους ως φευγει τις απο οφεως".

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

Άγ. Μάρκος Ευγενικός Ο ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ Εφέτος κλείνουν 560 έτη από την κοίμηση του εν αγίοις πατρός ημών και ομολογητού Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού . Ο άγιος Μάρκος (κατά κόσμο Εμμανουήλ), εγεννήθη από ευσεβείς γονείς το 1392 εις την βασιλίδα των πόλεων, Κωνσταντινούπολιν. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και ήτο αρχιδικαστής, σακελλίων και διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, η μητέρα του ωνομάζετο Μαρία και ήτο θυγατέρα του ευσεβούς ιατρού Λουκά. Αμφότεροι οι γονείς προσπάθησαν και επέτυχαν να αναθρέψουν τον μικρό Εμμανουήλ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Αλλά ο θάνατος του πατρός του άφησε αυτόν και τον μικρότερό του αδελφό Ιωάννη ορφανούς εις νεαρά ηλικία. Τα πρώτα γράμματα ο άγιός μας τα εδιδάχθη από τον πατέρα του Γεώργιο, ο οποίος είχε μία ονομαστή ιδιωτική σχολή. Μετά τον θάνατον του πατρός του η μητέρα του τον έστειλε να μαθητεύεση εις τους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικόν και φιλόσοφον Γεώργιον Γεμιστόν Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήτο και ο μετ έπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων ο καρδινάλιος. ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ Όταν ο νεαρός Εμμανουήλ τελείωσε τας σπουδάς του, ανέλαβε την διεύθυνση της πατρικής σχολής και εις σύντομο χρονικό διάστημα ανεγνωρίσθει ως ένας από τους πλέον λαμπρούς διδασκάλους της ψυχορραγούσης πόλεως. Μεταξύ των μαθητών του, που διέπρεψαν αργότερον, ήσαν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος,-ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης-, ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός. Αλλά ο θείος έρως δεν άφησε τον Εμμανουήλ να παρασυρθεί από την γεμάτη υποσχέσεις λαμπρά καριέρα του διδασκάλου, ούτε οι λίαν φιλικές σχέσεις του με τον αυτοκράτορα τον εμπόδισαν να απαρνηθεί τον κόσμο και να καταφύγει εις την νήσον των Πριγκιποννήσων Αντιγόνη, πλησίον του φημισμένου ασκητού Συμεώνος. Εκεί έμεινε αγωνιζόμενος πνευματικώς επί δύο έτη και μετά, κατόπιν των τουρκικών επιδρομών εις τας νήσους, ήλθε με τον γέροντά του εις την περίφημο τότε Μονή του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, εις την Κωνσταντινούπολιν. Ο μοναχός Μάρκος συνέχισε και εις την νέαν μετάνοιά του την σκληράν ασκητικήν ζωήν. Εις την μονήν των Μαγγάνων, ο άγιος Μάρκος συνέθεσε σχεδόν τα περισσότερα από τα 100 έργα του που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερον. Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα έργα που έγραψε εναντίων των λατινοφίλων αντιπάλων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, τον οποίον εσέβετο πολύ και τον είχε ως πρότυπο του. Εις την Μονήν αυτήν ο Μάρκος έλαβε και το χρίσμα της ιεροσύνης, κατόπιν πιέσεως, διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο δια τέτοιον υψηλόν λειτούργημα. Σύντομα δε απέκτησε και φήμη καλού πνευματικού, δι,αυτό πολλοί κληρικοί και λαϊκοί έγραφον εις τον άγιον ζητώντες την γνώμη του επί διαφόρων ζητημάτων. ΕΙΣ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΦΕΡΡΑΡΑΣ Το 1436 και ενώ ακόμη ήτο ιερομόναχος ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διορίζει ως αντιπρόσωπο του εις την συγκληθείσαν σύνοδον δια ένωσιν των εκκλησιών. Το ίδιον έτος ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης ο Παλαιολόγος τον αναγκάζει να δεχθεί τον Μητροπολιτικόν θρόνον της Εφέσου που είχε χηρεύσει εκείνον τον καιρόν. Ο αυτοκράτωρ δείχνει την μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε εις τον άγιον Μάρκον διορίζοντάς τον γενικόν έξαρχον της συνόδου. Ούτως ο άγιος ηναγκάσθη να ακολουθήσει τον Πατριάρχη και την λοιπήν αντιπροσωπία εις την Ιταλία. Ο άγιος Μάρκος πήγε στην σύνοδον με τας καλυτέρας προθέσεις και έδειξε την διαλλακτικότητά του με τον λόγο που συνέθεσε δια τον πάπαν, προτού ακόμη αρχίσουν αι εργασίαι της συνόδου εις την Φερράραν. Μερικοί μάλιστα Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι παρεξήγησαν τον Μάρκον δια την διαλλακτικότητα του ύφους του εις τον διάλογο με τον καρδινάλιο Κεσσαρίνι, και απήτησαν όπως εις το εξής ομιλεί ο Βησσαρίων, Μητροπολίτης Νικαίας. Το πρώτο θέμα των συζητήσεων ήτο το καθαρτήριο πυρ. Του Βησσαρίωνος αδυνατούντος - λόγω ανεπαρκούς θεολογικής καταρτίσεως - να ομιλήσει, ομίλησε δια τους Ορθοδόξους ο άγιος Μάρκος, εκφωνήσας επί του θέματος τέσσαρες αντιρρητικούς λόγους. Αι κρυστάλλιναι ορθόδοξοι απόψεις, ως επαρουσιάσθησαν από τον άγιο μας, ενθουσίασαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος προσέβλεπε εις τον Μάρκον ως τον μόνον Ορθόδοξο θεολόγο που ηδύνατο να απαντά ευχερώς εις τους λόγους των παπικών. Αλλά ο περί τα θεία άσχετος βυζαντινός αυτοκράτωρ ήλπιζε ότι αι ορθόδοξοι απόψεις θα επεκράτουν, μη γνωρίζων ότι οι παπικοί θα επέμεναν αμετακίνητοι εις τας πλάνας των. Δι΄αύτόν τον λόγο, όταν είδε ότι η παράλογος επιμονή των λατίνων θα ναυαγούσε τον πολιτικό του σκοπό - ήτοι την ένωση των δύο εκκλησιών και την εξ αυτής αναμενόμενη παπική βοήθεια δι αντιμετώπισιν των Τούρκων - άρχισε να πιέζει τους Ορθοδόξους να ακολουθήσουν μία ηπιότερη η καλύτερα ενδοτική γραμμή. Η ΨΕΥΔΟΕΝΩΣΙΣ Οι λατίνοι άρχισαν να εφαρμόζουν την γνωστή τακτική των ψιθύρων, ψευδών και εκβιασμών, και ούτω κατ εκείνη την εποχή διένειμαν εις την Φερράραν εκατοντάδας φυλλαδίων, τα οποία περιείχαν 54 αιρετικές δοξασίας των Ορθοδόξων!!! Βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει εις βάρος των Ορθοδόξων, δύο εκ των εγκρίτων μελών της Βυζαντινής αντιπροσωπείας, ο Μητροπολίτης Ηρακλείας Αντώνιος, πρώτος τη τάξει Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου και ο αδελφός του Μάρκου Ιωάννης, προσπάθησαν να αποδράσουν από την Φερράραν, αλλά ημποδίσθησαν από τον αυτοκράτορα. Και επειδή ο Ιωάννης συνοδευόταν μέχρι τον λιμένα από τον αδελφό του, ο αυτοκράτωρ και ο Πατριάρχης φοβούμενοι τυχόν άλλας απόπειρας αποδράσεως - εν συνεννοήσει μετά των παπικών - μετακίνησαν τις εργασίες της συνόδου από την Φερράραν, που ήτο πλησίον της θαλάσσης, εις την Φλωρεντία. Όταν δε επανήρχισαν αι εργασίαι της συνόδου ο Εφέσου ήτο ο κύριος ομιλητής των Ορθοδόξων. Αι σαφείς όμως απαντήσεις του και αι ανατροπαί των λατινικών κακοδοξιών προκάλεσαν το μένος των λατινοφρόνων Ορθοδόξων, οι οποίοι με την σιωπηρά συγκατάθεση και ανοχή του αυτοκράτορος προσπάθησαν να διαβάλουν τον άγιο Μάρκο, κυκλοφορούντες μάλιστα και την είδηση ότι ο Εφέσου είχε τρελαθεί. Εις μίαν δε συνεδρίαση της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας, όταν ο Μητροπολίτης Εφέσου απεκάλεσε τους παπικούς «αιρετικούς» οι Μητροπολίτες Λακεδαίμονος και Μυτιλήνης ύβρισαν τον άγιο και προσπάθησαν να τον κτυπήσουν. Ο ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ Διαπιστώνων ο άγιος ότι όλες οι προσπάθειές του να πείσει τους Ορθόδοξους να μην προχωρήσουν εις την ένωση - γενόμενοι θύματα των παπικών - ήσαν μάταιοι, απεσύρθη από του να συμμετέχει ενεργώς εις τας εργασίας της συνόδου. Τελικώς την 5 Ιουλίου 1439 υπεγράφη η ένωση και ως αναφέρει ο Συρόπουλος οι περισσότεροι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι υπέγραψαν χωρίς την θέληση των και φοβούμενοι τον αυτοκράτορα. Όταν δε ο πάπας ηρώτησεν εάν υπέγραψε ο Μάρκος και έλαβε απάντηση αρνητική είπε προφορικώς «λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν».Ο υπερόπτης και δεσποτικός πάπας ζήτησε ανερυθριάστως από τον άβουλο βυζαντινό αυτοκράτορα, όπως στείλει τον Μάρκον εις αυτόν δια να τον δικάσει ενώπιον συνοδικού δικαστηρίου, αλλ' ευτυχώς ο αυτοκράτωρ ηρνήθη. Αργότερα όμως παρεκάλεσε τον Μάρκον, αφού είχε πάρει προφορικές διαβεβαιώσεις δια την ασφάλειάν του από τον πάπα, να εμφανισθεί ενώπιον του ποντίφικα και να εξηγήσει την στάση του. Ο Μάρκος υπακούοντας εις το αυτοκρατορικό πρόσταγμα επήγε εις τον πάπαν. Μάταια όμως προσπάθησε ο αρχιαιρεσιάρχης της δύσεως να τον πείσει να δεχθεί την εκτρωματική ένωση. Όταν δε είδε ότι ο Μάρκος έμεινε αμετακίνητος εις τας απόψεις του, κατέφυγε εις εκβιασμούς και απείλησε ότι θα καταδίκαζε τον άγιό μας ως αιρετικό. Αλλ΄ ο άγιος Μάρκος μη πτοηθείς απήντησε μετά παρρησίας λέγων. «Αι σύνοδοι κατεδίκαζον τους μη πειθωμένους τη Εκκλησία, αλλ' εις δόξαν τινά εναντίον αυτής ενισταμένους και ταύτη κηρύττοντας και υπέρ αυτής αγωνιζόμενους, διό και αιρετικούς εκάλουν αυτούς...Εγώ δε ου κηρύττω ιδίαν μου δόξαν ουδέ τι εκαινοτόμησα, ουδέ υπέρ αλλοτρίου τινός δόγματος και νόμου ενίσταμαι, αλλ' εις την ακραιφνή δόξαν, τηρώ εμαυτόν». Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟΝ Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας - Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλίαν δια την επιστροφήν των εις την πολιορκουμένην Πόλιν. Ο αυτοκράτωρ παρέλαβε τον άγιον Μάρκον εις το αυτοκρατορικόν πλοίον. Ύστερα από ταξίδι τριών και ήμισυ μηνών έφθασαν τελικώς εις την Κωνσταντινούπολιν. Εκεί οι κάτοικοι εδέχθησαν με αισθήματα εχθρικά και απεδοκίμασαν τους υπογράψαντας την ένωση, αλλ' επεδοκίμασαν και ετίμησαν τον άγιόν μας και ως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ «ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι παθάπερ Μωϋσεί και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν»( PG 159, 992). Ο απλός λαός του Θεού προσέβλεπε εις τον άγιον Μάρκον ως τον μόνον ιεράρχη που είχε το θάρρος και την ικανότητα να υπερασπίσει την Ορθόδοξον πίστη του. Εγνώριζεν ήδη ότι αρκετοί που υπέγραψαν την ένωση είχαν δωροδοκηθεί από τον πάπα, ενώ τα χέρια του Μάρκου ήταν καθαρά. Όταν ο αυτοκράτωρ απεφάσισε να πληρώσει τον πατριαρχικό θρόνο, έστειλε αντιπροσώπους του εις τον άγιον Μάρκον παρακαλών αυτόν να δεχθεί το υψηλόν αξίωμα του Πατριάρχου, αλλ' ο άγιός μας ηρνήθη. Η ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΗΜΝΟΝ Την 4ην Μαΐου 1440 ο άγιος Μάρκος ηναγκάσθη να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσαν, διότι εκινδύνευε η ζωή του, και να πάει εις την μητροπολιτική του περιφέρεια, την Έφεσον που ήτο κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού εποίμανεν έπ' ολίγον το λογικόν του ποίμνιον ηναγκάσθη πάλιν, τώρα υπό των Τούρκων και των ενωτικών, να εγκαταλείψει την Έφεσον και εμπήκεν εις πλοίον που επήγαινεν εις το Άγιον Όρος, όπου απεφάσισε να διέλθει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίον έκαμε σταθμό εις την Λήμνο ο άγιος ανεγνωρίσθει και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και εφυλακίσθη εκεί επί διετία. Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά ως έγραψε εις τον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμης ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευοδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλιτηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως...». Από την Λήμνο ο άγιος εξαπέλυσε την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που απεδέχθησαν την ένωσιν και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και δι' αυτό λέγει : «ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι». ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΗ ΜΑΓΓΑΝΩΝ Μετά την αποφυλάκισίν του άγιος Μάρκος πιεζόμενος υπό της ασθενείας του δεν ηδυνήθη να αποσυρθεί εις το Άγιον Όρος, αλλ' επέστρεψεν εις την εν Κωνσταντινουπόλει μονήν του, όπου εγένετο δεκτός μετά τιμών ως άγιος και ομολογητής υπό του πιστού λαού. Από το μοναστήριον του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφων επιστολάς εις μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνων αυτούς να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται μετά των ενωτικών. Οι διωγμοί, αι εξουδενώσεις και αι πιέσεις επεδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του οσίου πατρός, και ούτω την 23ην Ιουνίου τω 1444, αφού είχε καλέσει πλησίον του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε εις τον Γεώργιον Σχολάριον την αρχηγίαν του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήτο δε τότε 52 ετών. ΤΙΜΑΙ ΑΓΙΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ Ο πιστός λαός του Κυρίου απορφανισθείς, εθρήνησε πολύ δια την απώλειαν του πνευματικού του πατέρα. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, εξεφώνησεν επικήδειον λόγον εις τον οποίον ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν...νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι». Πνευματικός καρπός του αγίου είναι οι δύο άγιοι μαθηταί του Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως Γεννάδιος και Διονύσιος. Αμέσως μετά την οσίαν κοίμησίν του ο Μάρκος ετιμήθη ως άγιος και ομολογητής. Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ' άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357) Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του αγίου συνέθεσε ο αδελφός αυτού Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ' αρχάς η μνήμη του εορτάζετο την 23ην Ιουνίου, αλλά βραδύτερον ωρίσθη η 19η Ιανουαρίου - ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου και ταφής αυτού εις την μονήν του Λαζάρου εις τον Γαλατά. Οι αγώνες του Μάρκου όσον και του μαθητού αυτού Γενναδίου ανεγνωρίσθησαν και εδικαιώθησαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 και κατέγραψε τα ονόματα αυτών, ως πατέρων αγίων, εις το Συνοδικό της Ορθοδοξίας. ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΜΕΛΕΤΩΝ «Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ», ΜΕΘΩΝΗ - ΠΙΕΡΙΑΣ

ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΠΗΓΗ: kirykos July 26 2024 ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ Εις την παρουσαν σελίδα KIRYKOS LIVEJOYRNAL θα δημοσιευσω κειμενα τα οποια αναφερονται εις τους τους λογους δια τους οποιους ηναγκασθην εν ετει 2005 να διακοψω εκκλησιαστικην κοινωνιαν μετα των Νικολαιτων, οι οποιοι ειναι οι ιδιοι λογοι δια τους οποιους ηναγκασθημεν ημεις οι πεντε Αρχιερεις, κανονικα μελη της Πανορθοδοξου Ιερας Συνοδου (Μεσογαιας Κηρυκος, Κενυας Ματθαιος, Κιεβου Σεραφειμ, Μερκιας Σωζομενος καί Μπανκαου Ναθαναηλ) να διακοψωμεν κοινωνιαν μετα των Ευσταθιανων των Εξαμηλιων. + Ο ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Δ/ΝΣΙΣ: ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟΝ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΚΟΡΩΠΙ Τ.Κ.19400 Τ.Θ. 54 ΤΗΛ. 210.6020176, 210.2466057 Ἀριθμ. Πρωτ. 39 Ἐν Κορωπίῳ τῆ 1.9.2006(Ε.Η.) ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ ΠΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΝ[1] ΘΕΜΑ: ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ Τέκνον ἐν Κυρίῳ ἀγαπητόν Σχετικά μέ τούς λόγους τούς ὁποίους ἐπικαλοῦνται οἱ περί τόν ψευδαρχιεπίσκοπον κ. Νικόλαον Ἀρχιερεῖς, διά τήν ἐναντίον μου «προετοιμαζομένην ψευδοκαθαίρεσιν» σᾶς γνωρίζω τά ἑξῆς: 1) Κατ’ ἀρχάς οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα ἔχουν νά πράξουν τι ἐναντίον μου καί ἐναντίον τῶν περί ἡμᾶς Κληρικῶν, διότι ἤδη μέ τό ὑπ’ ἀριθμ. 390/16.6.2005 τούς ἔχομεν ἀποκηρύξει διά σοβαρούς λόγους Πίστεως, ἤτοι διά τά αἱρετικά των φρονήματα καί διά τάς βλασφημίας των κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλαδή ἔχομεν διακόψει πᾶσαν κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν καί ἔχομεν διαγράψει τά ὀνόματά των ἀπό τά Δίπτυχα τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 2) Ἤδη αὐτοί μέ τάς πράξεις των (Κατάλυσις τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ἐμμονή εἰς τά αἱρετικά φρονήματα – παραχαράξεις Ἁγιοσυνοδικῶν κειμένων τοῦ πρώτου ἐξ’ αὐτῶν, εἰς τά ὁποῖα τό καλύπτουν οἱ ὑπόλοιποι, βλασφημίαι κατά τῆς Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς, τά ὁποῖα ἀπεκορυφώθησαν εἰς τήν ἱερόσυλον συμπαιγνίαν παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ἡ ὁποία ἐγένετο οὐχί διά λόγους ὑγείας ὡς ψευδῶς καί συμπαικτικῶς ἰσχυρίσθησαν, ἀλλά διά τήν προώθησιν τῶν σχεδίων τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί ἄρνησις νά δεχθοῦν καί νά συνομολογήσουν τήν καθαράν Ὁμολογίαν τῆς ‘Ορθόδοξου Πίστεως, τήν ὁποίαν τούς καλέσαμεν πολλάκις νά συνομολογήσουν) αὐτοαπεκόπησαν καί ἐξῆλθον τῆς Ἐκκλησίας, καί ἑπομένως αὐτοί οἱ ἤδη καθηρημένοι, εἶναι ὑπόδικοι ..., καί οὐχί ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἐμμένομεν εἰς τήν καθαράν Ὁμολογίαν τῆς Πίστεως, καί τήν ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον ‘Αποστολικήν Διαδοχήν, ὅπως τήν παρελάβομεν διά τῶν εὐλογημένων χειροτονιῶν τοῦ 1935, 1948 καί 1995. 3) Διευκρινίζομεν, ὅτι ἐνῶ αὐτοί εἶναι ἤδη καθηρημένοι, διότι διά τῆς ἀθωώσεως τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν (2003) ἐνεργοποίησαν διά τούς ἑαυτούς των τάς καθαιρετικάς ἀποφάσεις κατ’ αὐτῶν, καί ἐνῶ ἤδη τά αἱρετικά των φρονήματα καί αἱ παρανομίαι των ἔχουν καταδικασθεῖ πολλάκις ὑφ’ ἡμῶν, ὅμως ἀπαιτεῖται καί ἠ ἐκ μέρους τῆς ‘Εκκλησίας καταδίκη καί ἀναθεματισμός αὐτῶν τῶν ἰδίων, καί τοῦτο διά ποιμαντικούς λόγους, ὅπως προβλέπει ἡ Κανονική Τάξις τῆς ‘Εκκλησίας. 4) Τήν καταδίκην καί ἀναθεματισμόν αὐτῶν δύναται νά πραγματοποιήση καί εἷς μόνος Ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος παραμένει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, διότι εἰς τήν ‘Εκκλησίαν προηγεῖται ἡ Ὀρθή Πίστις (ἡ Ὁμολογία) καί ἔπεται ἡ πλειοψηφία, τήν ὁποίαν τόσον ἐπικαλοῦνται καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται καί οἱ συνεχισταί αὐτῶν τοῦ κ. Νικολάου. 5) Ἀλλά καί οἱ λόγοι διά τούς ὁποίους μέ ἀποκαλοῦν «σχισματοαιρετικόν» καί βάσει τῶν ὁποίων θά στηρίξουν, ὡς λέγουν τήν δῆθεν καθαίρεσίν μου ἀποβαίνουν ΕΝΑΝΤΙΟΝ των, διότι καί ὁ ἄκρω δακτύλου ἀψάμενος τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί θεολογικῶν ζητημάτων, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔπαθαν ὅ,τι ἔπαθαν οἱ ἀπ’ αἰώνων αἱρετικοί, ἤτοι ἄνοιξαν λάκκον διά τούς ἄλλους, ἀλλά ἔπεσαν μέσα οἱ ἴδιοι. Δηλαδή ἐνῶ ἐπεχείρησαν νά μᾶς ἀποδείξουν αἱρετικούς, διότι δῆθεν ὑπερασπιζόμεθα καινοτομίας καί αἱρέσεις (ὅπως τήν περί ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου Ἐκκλησίας τῶν τριῶν θείων προσώπων» διατύπωσιν), ἀπέβησαν οἱ ἴδιοι αἱρετικοί, διότι τά ἐπιχειρήματά των ἦσαν καί εἶναι τά περί ‘Εκκλησίας αἱρετικά φρονήματα καί αἱρέσεις τῶν ἀπ’ ἀρχῆς αἱρετικῶν, τῶν Προτεσταντῶν καί τῶν σημερινῶν οἰκουμενιστῶν, νεοημερολογιτῶν καί παλαιοημερολογιτῶν. Καί ἰδού τοῦ λόγου τό ἀληθές: Τά περί «ἀγράφων» καί «ἀμαρτύρων» ἐπιχειρήματά των εἶναι παλαιά μέθοδος τῶν αἱρετικῶν ‘Αρειανῶν. Είς τήν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν ἐγένετο «διαμάχη» ὅσον ἀφορᾶ τό «ἄγραφον», ἤ ὅπως λέγουν σήμερον τό «ἀμάρτυρον», ἤτοι τήν χρῆσιν λέξεων ἤ ὅρων μή ἀπαντωμένων εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, πρός ἀπόδοσιν μιᾶς ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο βεβαίως τό γεγονός ἀποδεικνύει τήν σημασίαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὡς καθοριστικοῦ παράγοντος τῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο βλέπομεν σαφέστερον εἰς τό ἔργον τῶν Συνόδων. Π.χ. οἱ Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐχρησιμοποιήθησαν τόν ὅρον «ὁμοούσιος», ὁ ὁποῖος δέν συναντᾶται ὡς λέξις, οὔτε εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν, οὔτε εἰς τούς προηγουμένους Πατέρας, ἀπαντᾶται ὅμως ὡς περιεχόμενον. Δηλαδή οἱ Πατέρες ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν ἁγιογραφικά χωρία, ὅπως «πάντα ὅσα ἔχει ὁ Πατήρ ἐμά ἐστί» ((Ἰω. 16,15), «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμέν» (‘Ιω. 10,30) «ὁ ἐμέ ἑωρακώς ἑώρακε τόν Πατέρα» (‘Ιω 14,9) καί ταῦτα νοήσαντες ὀρθοδόξως τά ἀπέδωσαν διά τοῦ ὅρου «ὁμοούσιος». Καί ὁ Ἅγιος ‘Αθανάσιος ἀντιμετώπισε καί κατ’ ἰδίαν τό γεγονός, ἀναφέρει μάλιστα ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Α’ Οἱκουμενικῆς Συνόδου ἀντελήφθησαν τήν πανουργίαν τῶν αἱρετικῶν, ὅσον ἀφορᾶ τό θέμα τοῦτο, καί ἀπήντησαν καταλλήλως. Ὁ ἴδιος ἑρμηνεύει τό γεγονός ὡς ἑξῆς: «Γινωσκέτω δέ ὅμως, εἴ τις ἐστι φιλομαθής, ὅτι εἰ καί μή οὕτως ἐν ταῖς γραφαῖς εἰσίν αἱ λέξεις, ἀλλά καθάπερ εἴρηται πρότερον, τήν ἐκ τῶν γραφῶν διάνοιαν (σ.σ. τό πνεῦμα, τό νόημα) ἔχουσι καί ταύτην ἐκφωνούμεναι σημαίνουσι τοῖς ἔχουσιν εἰς εὐσέβειαν τήν ἀκοήν ὁλόκληρον» (Βλ. Μ. ‘Αθανασίου ΒΕΠΕΣ 31, 162, PG 25,453 AB, Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ ΒΕΠΕΣ 59, 277, καί Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ pg 94, 1333 BC). ‘Αλλά καί οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου εἰς τόν ἀγῶνά των νά ἀντιμετωπίσουν τούς τότε ἐμφανισθέντας ἤ καί τούς προηγουμένους αἱρετικούς συνήντησαν πάλιν τοιοῦτόν θέμα. Π.χ. ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός εἶχε νά ἀντιπαλαίση πρός ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπεκαλοῦντο τό «ἄγραφον» ὡρισμένων λέξεων, τάς ὁποίας ἐχρησιμοποίει ὁ πατήρ πρός βεβαίωσιν δογματικῆς τινός ἀληθείας, ὅπως π.χ. διά τήν θεότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει εἰς μίαν ὁμιλίαν του: «Πάλιν καί πολλάκις ἀνακυκλεῖς ἡμῖν τό ἄγραφον. Ὅτι μέν οὖν οὐ ξένον τοῦτο (ἡ θεότης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), οὐδέ παρείσακτον, ἀλλά καί τοῖς πάλαι καί νῦν γνωριζόμενον καί παραγυμνούμενον, δέδεικται μέν ἤδη πολλοῖς τῶν περί τούτου διειληφότων, ὅσοι μή ραθύμως μηδέ παρέργως ταῖς θείαις γραφαῖς ἐντυχόντες, ἀλλά διασχόντες τό γράμμα καί εἴσω παρακύψαντες τό ἀπόθετον κάλλος ἰδεῖν ἠξιώθησαν καί τῶ φωτισμῶ τῆς γνώσεως κατηυγάσθησαν. Δηλώσωμεν δέ καί ἡμεῖς ἐξ ἐπιδρομῆς, ὅσον ἐνδέχεται, τοῦ μή δοκεῖν εἶναι περιττοί τινές μηδέ φιλοτιμότεροι τοῦ δέοντος ἐποικοδομοῦντες ἐπί θεμέλιον ἀλλότριον» (ΒΕΠΕΣ 59, 276) . Εἰδικώτερον ἐπί τῆς δῆθεν «καινοτομίας» καί «πατερικῶς ἀμαρτύρου» τῆς διατυπώσεως «περί τῆς πρώτης, ἀνάρχου, αἰωνίας καί ἀοράτου ‘Εκκλησίας». Ἀπό τούς ἁγίους Πατέρας μανθάνομεν, ὅτι Ἐκκλησία σημαίνει ἑνότητα καί κοινωνίαν. Καί ἀκόμη ὅτι τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς ‘Εκκλησίας εἶναι τό πρῶτον καί βασικόν δόγμα τῆς Πίστεώς μας. Εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας ὁμολογοῦμεν: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». ‘Εμάθομεν ἐπίσης ὅτι ἡ ‘Εκκλησία εἶναι πάντοτε ἡνωμένη καί οὐδέποτε διαιρεῖται. Ὅτι οἱ σχισματικοί καί οἱ αἱρετικοί δέν διαιροῦν τήν Ἐκκλησίαν, ὅπως λέγουν σήμερον οἱ οἰκουμενισταί (νεοημερολογῖται καί παλαιοημερολογῖται), ἀλλά αὐτοί ἀποσχίζονται καί ἀποκόπτονται ἐξ’ αὐτῆς, ἡ δέ ‘Εκκλησία παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, δηλαδή καί μετά τήν ἀπόσχισίν των ὁσοιδήποτε καί ἄν εἶναι αὐτοί, ἡ Ἐκκλησία δέν βλάπτεται, δέν διαιρεῖται, παραμένει πάντοτε ἑνωμένη, ΜΙΑ καί ἀδιαίρετος. Ἡ ‘Εκκλησία καί «ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ἐστίν ὁριζομένη», ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες. Ὅπως δέν ἐβλάφθη, δέν διηρέθη ὅταν ἔμειναν μόνοι των οἱ ἅγιοι πρόμαχοί της Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, Μάρκος Εὐγενικός, καί κατά τόν προηγούμενον αἰῶνα ὁ νέος Ὁμολογητής Ματθαῖος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁμιλῶν περί Ἐκκλησίας λέγει: «... Ἐκκλησίαν δέ Θεοῦ καλεί (= ὁ Παῦλος), δεικνύς ὅτι ἡνῶσθαι αὐτήν χρῆ. Εί γάρ Θεοῦ ἐστίν, ἥνωται καί μία ἐστίν, οὐκ ἐν Κορίνθω μόνον ἀλλά καί ἐν πάση τῆ οἰκουμένη. Τό γάρ τῆς Ἐκκλησίας όνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλά ἑνώσεώς ἐστι, καί συμφωνίας ὄνομα. ...Εἰ δέ ὁ τόπος χωρίζει (=τούς πιστούς), ἀλλ' ὁ Κύριος αύτούς συνάπτει κοινός ὤν» (PG 61,13). Κατά τούς Ἁγίους Πατέρας ἡ ἑνότης ἐν τῆ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐκφράζεται εἰς τήν κοινωνίαν τῶν μελῶν μετά τοῦ Χριστοῦ, ἀντικατοπτρίζει δέ αὕτη ἡ κοινωνία τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Κατό ἴδιον ἅγιον: «Καθάπερ ἐν σώματι πνεῦμα ἐστίν τά πάντα συνέχον, καίτοι γε ἐν διαφόροις μέλεσιν΄ οὕτω καί ἐνταῦθα. Διά γάρ τοῦτο τό Πνεῦμα ἐδόθη, ἵνα τούς γένει καί τρόποις διαφόροις διεστηκότας ἑνώση. Ὁ γάρ γέρον καί νέος, ὁ πένης καί ὁ πλούσιος, ὁ παῖς καί ὁ ἔφηβος, ἡ γυνή καί ὁ ἀνήρ, καί πᾶσα ψυχή ἕν τι γίνεται, καί μᾶλλον ἤ εἰ σῶμα ἕν ἦν. Ταύτης γάρ τῆς συγγενείας πολλῶ μεῖζων ἐκείνη, καί πλείων ἡ ἀκρίβεια αὕτη τῆς ἑνώσεως. Ἡ γάρ τῆς ψυχῆς συνάφεια ἀκριβεστέρα ἐστίν, ὅσω καί ἁπλῆ καί μονοειδής ἐστι» (PG 62,72). Καί πάλιν λέγει: «Εἰ μή πνεῦμα παρῆν, οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία΄ εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστι» (PG 50, 459). Κατά τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡ ‘Εκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Χαρακτηριστικώτερος ὅλων εἶναι ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει ἀφ’ ἑνός μέν τό ἐνιαῖον, ἀφ’ ἑτέρου τόν ἐκ διαφόρων μελῶν ἀπαρτισμόν τῆς Ἐκκλησίας, λέγων: «Εἰκών ἐστι τοῦ Θεοῦ ἡ ἁγία Ἐκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῶ Θεῶ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασι καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ’ αὐτήν διά τῆς πίστεως ἐνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες» (PG 91,668). Καί πάλιν: "Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ᾿Εκκλησία, τά αὐτά τῷ Θεῷ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται ... πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένων, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν ..." (Αὐτόθι σελ. 665 Γ καί 667 Α). Καί πάλιν: "Ὡς τήν αὐτήν αὐτῷ καί ἔνωσιν καί διάκρισιν ἐπιδεχομένην..." (Αὐτόθι Κεφ. Β σελ. 667 Γ). Χαρακτηριστικωτέρα ὅμως εἶναι ἡ διατύπωσις τοῦ Ἁγίου Φωτίου: «...Τί δ᾿ οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέν οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἠνέσχετ᾿ ἄν ἠδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό "ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ᾿ ὁμοίωσιν" ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται· τῷ ἐνιαίῳ τῆς γνώμης βουλήματι, τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος". ῞Οπως βλέπομεν, λοιπόν, ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, μαρτυρεῖται πλειστάκις ὑπό τῶν Πατέρων, οὐχί μόνον κατά τό πνεῦμα, καί τό νόημα, ἀλλά καί κατά τό γράμμα. Μήν ἐπιμείνουν δέν νά μᾶς λέγουν ὅτι ἄλλο ΕΚΚΛΗΣΙΑ καί ἄλλο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, διότι κινδυνεύουν νά χαρακτηρισθοῦν, ὡς ἀνεπανορθώτως φρενοβλαβεῖς. Ἡ Ἀληθής ‘Εκκλησία παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, οὐδέποτε ἦτο χωρισμένη καί οὐδέποτε εἰς τό μέλλον πρόκειται νά χωρισθῆ, ὅπως φρονεῖ οἰκουμενιστικῶς ὁ ψευδαρχιεπίσκοπος Νικόλαος Καί ὅταν ὁμιλῶμεν διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐννοοῦμεν καί κατανοοῦμεν ταύτην καθώς τήν διατύπωσεν ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος εἰς τό Θ’ Ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἤτοι «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», καί καθώς τήν ἡρμήνευσε καί τήν ἐβίωσεν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Οὐχί οἰκουμενιστικῶς, ὅπως δηλαδή τήν ἑρμηνεύει ὁ σύγχρονος Οἱκουμενισμός, καί ὅπως συμπεπλασμένως καί δολίως καί ἀνοήτως προσπαθοῦν νά ἑρμηνεύσουν τήν διατύπωσιν οἱ ἐνδυθέντες τήν πλάνην, τό ψεῦδος καί τήν ὑποκρισίαν «κατάραν ὡς ἱμάτιον», ἤτοι οἱ ὁπαδοί τοῦ κ. Νικολάου καί ὁ ἴδιος. Τό γραφέν καί ὑποστηριζόμενον ὑπό τοῦ ψευδαρχιεπισκόπου Νικολάου καί τῶν ὁπαδῶν του καί τῶν ὑποτακτικῶν του ‘Αρχιερέων, ὅτι ἡ διατύπωσις «ἄναρχος, αἰωνία καί ἀόρατος ἐκκλησία», ἀποδιδομένη «εἰς τήν κοινωνίαν τῶν τριῶν θείων προσώπων», ἤτοι εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν, διαιρεῖ τήν Ἀγίαν Τριάδα, διότι «ἡ ‘Εκκλησία ἐξ’ ὁρισμοῦ σημαίνει ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων, δηλαδή ἡ ‘Εκκλησία ἦτο κάποτε χωρισμένη καί ὑπάρχει ἡ δυνατότης κάποτε νά χωρισθῆ» εἶναι φρικτόν καί ἀκουόμενον, διότι εἶναι ἡ μεγίστη τῶν αἱρέσεων. Θά τολμοῦσα νά εἴπω ὅτι εἶναι ἡ ἐσχάτη αἵρεσις τοῦ ἀντιχρίστου, διότι ἐπί τῆς δῆθεν «διηρημένης ἐκκλησίας», ἤτοι ἐπί τῶν ψευδοεκκλησιῶν τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» θά ἔλθη νά ἐπικαθήση ὁ Ἀντίχριστος, καί θά κυριαρχήση ὡς «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», «ἐν τόπῳ ἁγίῳ». Δέν εἶναι ὀλιγώτερον φρικτόν καί δόλιον καί τό προπαγανδιζόμενον ὑπό τῶν πρακτόρων τοῦ οἰκουμενισμοῦ (διά τῶν Κάτσουρα, Τσακίρογλου κλπ) ὅτι μέ αὐτήν τήν διατύπωσιν ὁ θεολόγος κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης ἐννοεῖ τήν ἑνότητα τῆς ‘Εκκλησίας οἰκουμενιστικῶς. Ταῦτα πάντα ἡμεῖς τά ἔχομεν καταδικάσει δημοσίως, καί διεκηρύξαμεν τήν Ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, καθ’ ἥν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πάντοτε παραμένει ἡνωμένη ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική ‘Εκκλησία, παρά τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα, τά ὁποῖα ἐπολέμησαν αὐτήν τήν ἑνότητα. Καί ὄχι μόνον διά τά ἀπ’ ἀρχῆς αἱρέσεις καί σχίσματα, ἀλλά καί διά τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις αἱ ὁποῖαι ἐνεφανίσθησαν ὡς συνέχεια καί κατ’ ἐφαρμογήν τοῦ μεγάλου ἡμερολογιακοῦ οἰκουμενιστικοῦ σχίσματος τοῦ 1924. Δηλαδή εἰς τήν διακήρυξιν τῆς ὀρθοδόξου Ὁμολογίας συμπεριλάβαμεν καί τά ἑξῆς: «Ἡ Ἀληθής ‘Εκκλησία οὐδέποτε παρεξέκκλινε αὐτῆς τῆς δογματικῆς ἀληθείας, οὔτε κατά τό 1924, ὅτε εἰσήχθη ὡς πρῶτον βῆμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό νέον καταδεδικασμένον «Καλλενδάριον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα», οὔτε τό 1931 ὅτε τινές τῶν ‘Ορθοδόξων παρεσύρθησαν ὑπό τοῦ ψεύδους τοῦ καινοτόμου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ὅτι δῆθεν δέν κατεδικάσθη τό καλλενδάριον, ἀλλά μόνον τό Πασχάλιον, διό καί ἐζήτησαν ἱερεῖς νεοημερολογίτας πρός ἐξυπηρέτησίν των, δίκην δεκατριμεριτῶν οὐνιτῶν, οὔτε τό 1937, ὅτε ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἐπικαλούμενος καί τό ψεῦδος τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, εἰσήγαγε τήν θεωρίαν του περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος», οὔτε τό 1971 ὅτε αἱ δυνάμεις τοῦ σκότους ἐπέπεσαν ληστρικῶς κατά τῆς γνησίας ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί τῆς ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, οὔτε ὅταν οἱ τῆς ‘Εξαρχίας τοῦ 1971 ἐπέστρεψαν εἰς τήν Ἑλλάδα καί εἶπαν «μάταια καί ψευδῆ», καί ἀπέκρυψαν τήν ἀπόφασιν τῶν Ρώσων, οὔτε ὅταν ὁ Κορινθίας Κάλλιστος ὑπανεχώρησε καί εἶπεν ὅτι «ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν», οὔτε ὅταν ὁ Βασίλειος Σακκᾶς μετά τοῦ Κιτίου ‘Επιφανίου ἐκήρυξαν τόν παλαιοημερολογιτικόν τους Οἱκουμενισμόν, οὔτε ὅταν ὁ Πειραιῶς Νικόλαος δειλιάσας «ὡμολόγησε» τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 ὡς κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γενομένην, κλπ., οὔτε ὅταν ὁ Ἱερομόναχος Εὐθύμιος ἐκήρυξε τήν ‘Εκκλησίαν ὡς «περιρρεομένην ἀπό τήν ἀνομίαν τῆς χειροθεσίας καί ἐκφυγοῦσαν ἐκ τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ἁγίου Πατρός Ματθαίου» βλασφημίαν τήν ὁποίαν υἱοθἐτησαν καί ἐκήρυξαν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί οἱ πέντε, 1991-1995, ἀλλά καί οἱ τοῦ ‘Ανδρέου καί Νικολάου ὅταν τό 2002 καί 2003 ἐδήλωναν ὅτι τό κίνημα τῶν πέντε δέν ἔχει σχέσιν μέ τήν ‘Εκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, οὔτε ὅταν ὁμαδικῶς ὡς φατρία ἐν ἔτει 2003 ἐκήρυξαν ὅτι τό 1971 «ἐδέχθησαν τήν χειροθεσίαν ἰλέω ὄμματι καί ἀγαλλομένῳ ποδί», καί ὅτι «καί εἰς Ἀμερικήν καί εἰς Ἑλλάδα ἀνεγνώσθησαν εὐχές χειροτονίας», καί «ὅλοι οἱ ‘Αρχιερεῖς ἔχομεν χειροτονηθεῖ ἀπό ἤδη χειροθετημένους», οὔτε καί ὅταν ἀκόμη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας συμπαικτικῶς, ἱεροσύλως καί πρός οἰκουμενιστικήν σκοπιμότητα παρητεῖτο ὑπέρ τοῦ ἀναγνωριζομένου ὑπό τῶν δικαστηρίων βάσει τοῦ βλασφήμου 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Πλημελειοδικείου Πειραιῶς καί ταῦτα πάντα διά νά μήν ἀπωλέσωμεν τήν «ἀναγνώρισίν μας» ἀπό τούς Φλωρινικούς καί τόν κ. Χριστόδουλον». Ἡ ‘Εκκλησία δέν πλανᾶται οἱ ἄνθρωποι πλανῶνται Ἐν ἄλλοις λόγοις, ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ καί ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΜΕΝ, ὅτι ἡ ἑνότης τῆς ‘Εκκλησίας διεφυλάχθη ἐν τῶ μικρῶ ποιμνίῳ, διά τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Διότι τήν ἐν τῶ θεανθρωπίνω σώματι τοῦ Χριστοῦ ΕΝΩΣΙΝ ἐνεργεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἀφοῦ, ὅπως ἔχει ὑπογραμμισθεῖ «ἐν τελικῆ ἀναλύσει ἡ ὅλη θεαρχική Τριάς εἶναι ἡ κατευθύνουσα καί χειραγωγοῦσα τήν Ἐκκλησίαν διά τήν ὀρθήν καί ἀλάθητον ἑρμηνείαν καί κατανόησιν τῆς ἀποκεκαλυμμένης θείας ἀληθείας». (Βλ. Νικολάου Ξεξάκη, Λέκτορος Πανεπιστημίου ‘Αθηνῶν, Προλεγόμενα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Δογματικήν, ‘Αθῆναι 1987). ‘Αλλά καί ὁ Ἱεροσολύμων Δοσίθεος, ἐπισημαίνων τήν σημασίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τό ἀπλανές καί ἀλάθητον τῆς Ἐκκλησίας παρατηρεῖ: «Ἀληθές καί βέβαιον ὀμολογοῦμεν, ὅτι τήν Καθολικήν ‘Εκκλησίαν ἀδύνατον ἁμαρτῆσαι ἤ ὅλως πλανηθῆναι ἤ ποτέ τό ψεῦδος ἀντί τῆς ἀληθείας ἐκλέξαι. Τό γάρ Πανάγιον Πνεῦμα, ἀείποτε ἐνεργοῦν διά τῶν πιστῶς διακονούντων ἁγίων Πατέρων καί καθηγουμένων, πάσης ὁποιανοῦν πλάνης τήν Ἐκκλησίαν ἀπαλλάττει». Ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, παραμένει πάντοτε ἡνωμένη, ἀβλαβής καί ἄτρωτος ἀπό τάς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ. «Πόσοι ἐπολέμησαν τήν Ἐκκλησίαν καί οἱ πολεμοῦντες ἀπώλοντο, αὕτη δέ ὑπέρ τόν οὐρανόν ἀναβέβηκεν». Μέλη τῆς ‘Εκκλησίας γνήσια παραμένουν ὅσοι «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» φυλάττουν πάντα τά τῆς Ἐκκλησίας, καί τήν «Καλήν Ὁμολογίαν» καί τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ὅσοι τήν ἀθετοῦν, ὅσοι δέν ταπεινώνονται ἐνώπιον τῆς Ἀληθείας, καί ἀκολουθοῦν τήν ὁδόν τοῦ ψεύδους, ἀπομακρύνονται. «Φεύγουν εἰς χώραν μακράν». Οἱ πρώην ἀδελφοί μας καί συνεπίσκοποί μας ἠθέτησαν τήν καλήν Ὁμολογίαν, ἐνόθευσαν καί τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν. Ἔφυγον μακράν τῆς Ἀληθείας, διά τοῦτο ἠναγκάσθημεν καί ἡμεῖς νά φύγωμεν μακράν αὐτῶν, διά νά μείνωμεν ἐν τῆ Ἀληθεία, ἤτοι ἐν τῆ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἐφύγομεν ἡμεῖς ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλ’ οἱ πρώην ἀδελφοί μας καί συνεπίσκοποί μας ἔφυγον ἀπό τήν καλήν Ὁμολογίαν καί διά τοῦτο ἀπεμακρύνθησαν ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Καί δέν ἔφυγον ὡς Ἐκκλησία, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, ἀλλά ἔφυγον καί ἀπεμακρύνθησαν ὡς ἄτομα, ἀπό τήν ἀλήθειαν καί ἐπομένως ἀπό τήν Ἐκκλησίαν. Ἡ Ἐκκλησία δέν «ἔφυγε», ὅπως ἄλλοι ἀθεολογήτως λέγουν. Παρέμεινε ἐκεῖ πού ἦτο. Εἰς τόν Γολγοθᾶν τῆς Ἀληθείας, εἰς τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον τόν Χριστόν, «πορευομένη» διά τοῦ Γολγοθᾶ πρός τήν Ἀνάστασιν. «Ὅστις βούλεται σωθῆναι» Σήμερον, ‘Αρχήν τῆς ‘Ινδίκτου, ἑορτάζομεν τήν πρώτην τοῦ νέου ‘Εκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἀς ἀποτελέση δι’ ἡμᾶς τοῦτο τό γεγονός καί τά ὅσα σᾶς γράφομεν εἰς τήν παροῦσαν «ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΠΕΡΙ ΚΑΘΑΡΑΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΩΣ», ἀφετηρίαν νέων ὁμολογιακῶν ἀγώνων. Καί ἀς γίνη ἡ ἀρχή αὐτή, διά τήν συνομολόγησιν ὑφ’ ὅλων μας, καί τῶν πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν μας, τῆς καλῆς ὁμολογίας καί τῆς ὑποσχέσεως νά διαφυλάξωμεν μέχρι τέλους τήν «καθολικήν πίστιν», ἄνευ τῆς ὁποίας δέν θά ἴδωμεν πρόσωπον Θεοῦ. Ὅπως λέγει τό «Σύμβολον Πίστεως» τοῦ Ἁγίου ‘Αθανασίου, «Ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῶ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται». Ποία δέ εἶναι ἡ ἀληθής, καθολική Πίστις κατά τόν ἅγιον Ἀθανάσιον; ‘Ιδού αὕτη: «Πίστις δέ καθολική αὕτη ἐστίν, ἵνα ἕνα Θεόν ἐν Τριάδι, καί Τριάδα ἐν μονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τάς ὑποστάσεις, μήτε τήν οὐσίαν μερίζοντες. Ἄλλη γάρ ἡ τοῦ Πατρός ὑπόστασις, ἄλλη τοῦ Υἱοῦ καί ἄλλη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος΄ ἀλλά Πατρός καί υἱοῦ καί Ἁγίου Πνεύματος μία ἐστί θεότης, ἴση δόξα, συναϊδιος ἡ μεγαλειότης. Οἷος ὁ Πατήρ, τοιοῦτος καί ὁ Υἱό, τοιοῦτο καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον. Ἄκτιστος ὁ Πατήρ, ἄκτιστος ὁ Υἱός, ἄκτιστον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. ‘Ακατάληπτος ὁ Πατήρ, ἀκατάληπτος ὁ Υἱός, ἀκατάληπτον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Αἰώνιος ὁ Πατήρ, αἰώνιος ὁ Υἱός, αἰώνιον καί τό Ἅγιον Πνεῦμα΄ πλήν οὐ τρεῖς αἰώνιοι, ἀλλ’ εἷς αἰώνιος΄ ὥσπερ οὐδέ τρεῖς ἄκτιστοι, οὐδέ τρεῖς ἀκατάληπτοι, ἀλλά εἷς ἄκτιστος καί εἶς ἀκατάληπτος. Ὁμοίως παντοκράτωρ ὁ Πατήρ, παντοκράτωρ ὁ Υἱός, παντοκράτορ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς παντοκράτορες, ἀλλ’ εἷς παντοκράτωρ. Οὕτω Θεός ὁ Πατήρ, Θεός ὁ Υἱός, Θεός καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς Θεός, ἀλλά εἷς Θεός. Ὡσαύτως Κύριος ὁ Πατήρ, Κύριος ὁ Υἱός, Κύριον καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον΄ πλήν οὐ τρεῖς Κύριοι, ἀλλ’ εἷς ἐστί Κύριος. Ὅτι ὥσπερ μοναδικῶς ἑκάστην ὑπόστασιν Θεόν καί Κύριον ὁμολογεῖν χριστιανικῆ ἀληθεία ἀναγκαζόμεθα, οὕτω τρεῖς Θεούς ἤ τρεῖς Κυρίους λέγειν καθολικῆ εὐσεβείᾳ κωλυόμεθα. Ὁ Πατήρ ὑπ’ οὐδενός ἐστίν πεποιημένος, οὔτε δεδημιουργημένος, οὔτε γεγεννημένος. Ὁ Υἱός ἀπό μόνου τοῦ Πατρός ἐστίν, οὐ πεποιημένος, οὐδέ δεδημιουργημένος, ἀλλά γεγενημμένος. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἀπό τοῦ Πατρός, οὐ πεποιημένον, οὐδέ δεδημιουργημένον, οὔτε γεγεννημένον, ἀλλά ἐκπορευτόν. Εἷς οὖν ἐστι Πατήρ, οὐ τρεῖς Πατέρες΄ εἷς Υἱός, οὐ τρεῖς Υἱοί΄ ἕν Πνεῦμα ἅγιον, οὐ τρία Πνεύματα ἅγια. Καί ἐν ταύτῃ τῆ Τριάδι οὐδέν πρῶτον ἤ ὕστερον, οὐδέν μεῖζον ἤ ἔλαττον΄ ἀλλ’ ὅμως αἱ τρεῖς ὑποστάσεις συνδιαιζωνίζουσαι ἑαυταῖς εἰσίν καί ἴσαι. Ὥστε κατά πάντα, ὡς εἴρηται, καί Τριάς ἐν μονάδι, καί μονάς ἐν Τριάδι λατρεύεται. Ὁ θέλων οὖν σωθῆναι, οὕτω περί τῆς Τριάδος φρονείτω. Πλήν ἀναγκαῖον ἔτι ἐστί πρός αἰωνίαν σωτηρίαν, ὅπως καί τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὀρθῶς πιστεύῃ. Ἔστιν οὖν πίστις ὀρθή, ἵνα πιστεύωμεν καί ὁμολογῶμεν, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱός, καί Θεός καί ἄνθρωπος ἐστίν. Θεός ἐστίν ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός πρό αἰώνων γεννηθείς, καί ἄνθρωπος ἐστίν ἐκ τῆς οὐσίας τῆς μητρός ἐν χρόνῳ γεννηθείς. Τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ἐκ ψυχῆς λογικῆς καί ἀνθρωπίνης σαρκός ὑποστάς. Ἰσως τῶ Πατρί κατά τήν θεότητα, ἐλάττων τοῦ Πατρός κατά τήν ἀνθρωπότητα. Ὅς, εἰ καί Θεός ὑπάρχει καί ἄνθρωπος, ὅμως οὐ δύο, ἀλλ’ εἷς ἐστί Χριστός. Εἰ δέ, οὐ τροπῆ τῆς θεότητος εἰς τήν σάρκα, ἀλλά προσλήψει τῆς ἀνθρωπότητος εἰς τόν Θεόν. Εἷς πάντως, οὐ συγχύσει τῶν φύσεων, ἀλλ’ ἑνότητι τῆς ὑποστάσεως. Ὥσπερ γάρ ψυχή λογική καί σάρξ εἷς ἐστίν ἄνθρωπος, οὕτω Θεός καί ἄνθρωπος εἷς ἐστί Χριστός, ὁ παθών διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν, καί κατελθών εἰς τόν ἅδην, καί τῆ τρίτη ἡμέρα ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, καί ἀνελθών εἰς τούς οὐρανούς, καί καθήμενος ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ καί Πατρός τοῦ Παντοκράτορος΄ ὅθεν ἐλεύσεται κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, οὗ τῆ παρουσία πάντες ἄνθρωποι ἀναστήσονται σύν τοῖς ἑαυτῶν σώμασιν, ἀποδώσοντες περί τῶν ἰδίων ἔργων λόγον΄ καί οἱ μέν τά ἀγαθά πράξαντες, πορεύσονται εἰς ζωήν αἰώνιον, οἱ δέ τά φαῦλα, εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον. Αὕτη ἐστίν ἡ καθολική πίστις, ἥν εἰ μή τις πιστῶς τε καί βεβαίως πιστεύση, σωθῆναι οὐ δυνήσεται» (Παρά ‘Ιωάννου Καρμίρη, Δογματικά καί Συμβολικά Μνημεῖα, τ.1, σελ. 101-104). «Βούλει θεολόγος γενέσθαι καί τῆς θεότητος ἄξιος;» Τό δεύτερον τό ὀποῖον πρέπει νά προσέξωμεν εἶναι νά ρυθμισθῆ ἡ ζωή μας, ὄχι κατά τό ἰδικό μας ἁμαρτωλόν θέλημα, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Διότι, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός «οὐ παντός τό περί Θεοῦ φιλοσοφεῖν, οὐ παντός» (ΒΕΠΕΣ 59,214), δηλαδή δέν μποροῦμε νά ὁμιλῶμεν περί Θεοῦ, περί δογμάτων, περί Πίστεως, περί Ἀληθείας, ἄνευ πνευματικῆς καθάρσεως, τό ὁποῖον εἶναι ἔργον πάντων. Διά τοῦτο εἰς τόν βουλόμενον νά θεολογήση, ἤτοι νά ὁμιλήση περί Θεοῦ, συνιστᾶ ὁ ἅγιος πνευματικήν ἄσκησιν καί κάθαρσιν: «Διά πολιτείας ἄνελθε΄ διά καθάρσεως κτῆσαι τό καθαρόν». Ἀπαραίτητος προϋπόθεσις τοῦ θεολογεῖν εἶναι ἡ κατανίκησις, ἡ ἀπαλλαγή καί ἡ ὑπέρβασις τῆς ὕλης, τοῦ ὑλιστικοῦ καί κοσμικοῦ φρονήματος, ἡ κάθαρσις τῆς ἀκοῆς καί τῆς διανοίας. «Βούλει θεολόγος γενέσθαι ποτέ καί τῆς θεότητος ἄξιος; τάς ἐντολάς φύλασσε΄ διά τῶν προσταγμάτων ὅδευσον΄ πρᾶξις γάρ θεωρίας ἐπίβασις» (ΒΕΠΕΣ 59, 147). Εἶναι ἕνα ἔργον ὑψηλόν καί ἐξαίρετον, δυσχερές ὅμως καί ἐπίπονον. Προκαλεῖ ἀφ’ ἑνός προθυμίαν, νοσταλγίαν καί ἐλπίδα, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀγωνίαν, λόγω τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καί ἀσθενείας. Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί μας ἐνισχύων ἡμᾶς εἰς τοῦτον τόν ἀνηφορικόν καί ἐπίπονον ἀγῶνα. ΑΜΗΝ. Πρός Κύριον εὐχέτης +Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ [1] Δίδεται ἀπάντησις εἰς ἐρωτήματα καί ἀπορίας ὀρθοδόξων, διενεμήθη δέ εἰς τούς ἐκκλησιαζομένους εἰς τόν ‘Επισκοπικόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Αἰκατερίνης, τήν 1ην Σεπτ. 2006, ἐπί τῆ ‘Ινδίκτῳ καί ἐπί τῆ συμπληρώσει 10 ἐτῶν ἀπό τήν τέλεσιν τῶν ‘Εγκαινίων τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τότε (1996) εἶναι «Κέντρον γνησίας ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς, ἐκκλησιαστικῆς διακονίας καί ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος» τῆς ἀκαινοτομήτου Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ Η ΑΦΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΑΣΕΒΕΙΑ

ΑΠΟΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΥ Είναι φοβερή η διήγηση από τα βιβλία της Εκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία ένας παλαιός Πατριάρχης για να εξευτελίσει ένα Μοναχό που αμάρτησε, φόρεσε το σχήμα του σε ένα χοίρο. Τότε εμφανίστηκε ο Τίμιος Πρόδρομος και Βαπτιστής και του είπε ότι δεν θα του συγχωρήσει αυτή την αμαρτία, ούτε στη Δεύτερη Παρουσία. Και δεν του τη συγχώρησε, ούτε όταν ο Πατριάρχης αυτός έκτισε ένα Ναό προς τιμή του Τιμίου Προδρόμου, διότι ο Τίμιος Πρόδρομος εμφανίστηκε στον Πατριάρχη και του είπε πάλι, ότι όσους Ναούς και αν κτίσει, δεν θα του συγχωρήσει την αμαρτία αυτή, με την οποία προσβλήθηκε το Μοναχικό Σχήμα, του οποίου ο Βαπτιστής είναι Αρχηγός. Ο Τίμιος Πρόδρομος, άγγελος της ερήμου και προστάτης του αγγελικού σχήματος «Έγινε κάποτε Πατριάρχης της αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ κάποιος με το όνομα Αμώς, ο οποίος από ενέργεια δαιμονική ήταν μισομόναχος, παρά το ότι προηγουμένως ήταν Μοναχός, αν και ανάξιος. Κατά παραχώρησιν Θεού, κάποιος Μοναχός έπεσε σε αμαρτία· ο Αμώς, αντί να τον συμβουλεύση για να τον φέρη σε μετάνοια και να μη κολασθή, τον συνέλαβε, του έβγαλε το Αγγελικό Σχήμα, έπιασε έναν χοίρο, του φόρεσε το Σχήμα και τον απέλυσε μέσα στην Πόλι, πράγμα το οποίο ελύπησε πολύ τον Κύριό μας. Λοιπόν, την νύκτα εκείνη φαίνεται στον Πατριάρχη ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, φοβερίζοντας αυτόν και λέγοντας: ”Επειδή ούτως εποίησας, ατιμάσας το Σχήμα ῾μου᾿, μέλλω δίκην ποιείν εν τη Ημέρα της Κρίσεως επί του φοβερού βήματος του Χριστού! ”. Ο Πατριάρχης εξύπνησε με φόβο και τρόμο και άρχισε να κτίζη Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου έξω από την Πόλι απέναντι του Αγίου Στεφάνου ανατολικά. Αφού τελείωσε τον Ναό και πλούσια τον εκόσμησε, προσευχόταν ολόψυχα, νηστεύοντας και αγρυπνώντας, να του συγχωρηθή η αμαρτία που έκανε, να ατιμάση δηλαδή το άγιο Σχήμα. Αλλά τι συνέβη; Φαίνεται πάλι σε αυτόν για δεύτερη φορά ο Άγιος Ιωάννης και του λέγει: ” Αλήθειαν λέγω σοι, ότι ει και άλλους πέντε Ναούς κτίσεις μοι, μείζονας και ωραιοτέρους, ου συγχωρηθής διά την αμαρτίαν, ην εποίησας, αλλά δίκην ποιήσω μετά σού, εν τη φοβερά Ημέρα της Κρίσεως!”. Μετά από ολίγο χρόνο απέθανε ο Αμώς και το όνομά του εξαλείφθηκε αοράτως από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Αγίας του Χριστού και Θεού μας Αναστάσεως! ». Από χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων Την παραπανω αναρτησιν την εβαλα καί την ξαναεβαλα,. Διαμαρτυρηθηκα καί ξαναδιαμαρτυθηκα Πλήν απηυθυνθηκα εις ωτα μή ακουόντων. Καί επιμενω να διαμαρτυρωμαι. Οχι δι αλλον λόγον η δια να δικαιωσω τον εαυτόν μου. Αλλα δια να αποδοθη τό δικαιον καί να αποκατασταθη η αλήθεια. Καί κυριως δια να υπενθυμίσω σε οσους υπέγραψαν τας εναντιον μου αδικους καί ανυποστατους καθαιρεσεις καί τους ανοητους αφορισμους καί τις προσφωνησεις μου με τό κοσμικόν μου ονομα (αυτό ειναι ο αποσχηματισμός από την μοναχικην μου ιδιοτητα) οπως εγινε το 2009 (από την ψευδοσυνοδο του Νικολαου), καί το 2017 η 2018 (δεν ενθυμουμαι καλως) από εναν μεμονωμενο Επίσκοπο). Το χειροτερο ειναι οτι ενω ωφειλαν για το καλό το ιδικόν τους καί την ειρηνη της Εκκλησιας να απεφευγαν τοιαυτας ανοητους ακροτητας ουτοι επιμενουν καί χρησιμοποιουν τις ανοητες αυτες αποφασεις καί εις τα πολιτικα Δικαστηρια, δια να κερδισουν τον ΟΔΑΠΙΕΓΟΧ, δηλαδη τα κτηρια. Καί το χειροτερον ολων οτι αυτων των ναων θελουν να εχουν την κυριαρχια δια να τα παραδωσουν ανενοχλητοι εις τον νεοημερολογιτισμό, καθ α "συνεφωνησαν" με τόν Χριστοδουλον. Δεν εχει σημασιαν αν ειναι πολλοι Αρχιερεις, η ειναι ενας. Σημασια εχει οτι με την παρανομία τους αυτην υπηρετουν το ψευδος καί τον πατερα του ψευδους τόν Διαβολον. Καί διωκουν την αλήθεια. Καί αυτη η παρανομια τους ειναι πού θα τους εκδικειται, ενοσω παραμενουν αμετανοητοι, καί εις τήν παρουσαν καί εις τήν μελλουσαν ζωην. Καί θα καμη δικην μετ αυτων ο Αγιος Ιωαννης ο Προδρομος ο προστατης του μοναχικου σχηματος....

ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΗΣ

Ο ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Ζ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ ΣΥΝΕΛΘΟΥΣΗΣ at April 16, 2024 Sann PaoloΕπίσκοπος Κηρυκος Εκκλησίας Κατακομβων 1 ώρ. · Στὴν εἰκόνα τοῦ Συνθρόνου τῆς ἀγίας Τριάδος εἰκονίζονται πρόσωπα ἀνθρώπινα, μὲ ἀνθρωπίνη μορφή, καὶ ἄρα περιγραπτὰ μὲ ἀρχὴ καὶ τέλος ὡς κτίσματα. Ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Πατρὸς, ἐνανθρωπίσας ἔλαβεν ὄντως σάρκα ἐκ τῆς ἀγίας Θεοτόκου, ὁ Χριστὸς, καὶ ὡς ἄνθρωπος περιγράφεται μὲ εἰκόνα, ὃπως λέγει καὶ ὁ δογματικὸς ὃρος τῆς ἁγίας ἑβδόμης οἰκουμενικῆς συνόδου. ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝ (Ζ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ) Mansi, 13, 377CE, Μήλια, Τὰ Πρακτικὰ τῶν Συνόδων, Παρίσιοι 1761, ἐπανέκδοσις ὑπὸ τῆς Ιερᾶς Καλύβης Τιμίου Προδρόμου, Ιερά Σκήτη Αγίας Άννης 2008, σ.874 (374), Καρμίρη, Τὰ Δογματικὰ καὶ Συμβολικὰ Μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Α´, Ἀθῆναι 1960, σ. 240. Ἡ ἐν Νικαίᾳ τῷ δεύτερον ἀγία καὶ οἰκουμενικὴ ἑβδόμη σύνοδος, Πρᾶξις Ζ´, Ὅρος τῆς Ἁγίας μεγάλης καὶ οἰκουμενικῆς ἐν Νικαίᾳ συνόδου τὸ δεύτερον. «καὶ συνελόντες φαμὲν, ἁπάσας τὰς ἐκκλησιαστικὰς ἐγγράφως ἤ ἀγράφως τεθεσπισμένας ἡμῖν παραδόσεις ἀκαινοτομήτως φυλάττομεν· ὧν μία ἐστὶ καὶ ἡ τῆς εἰκονικῆς ἀναζωγραφήσεως ἐκτύπωσις, ὡς τῇ ἱστορίᾳ τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος συνᾴδουσα, πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθινῆς καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν τοῦ Θεοῦ λόγου ἐνανθρωπήσεως, καὶ εἰς ὁμοίαν λυσιτέλειαν ἡμῖν χρησιμεύουσα. Τὰ γὰρ ἀλλήλων δηλωτικά, ἀναμφιβόλως καὶ τάς ἀλλήλων ἔχουσιν ἐμφάσεις. τούτων οὕτως ἐχόντων, τὴν βασιλικὴν ὥσπερ ἐρχόμενοι τρίβον, ἐπακολουθοῦντες τῇ θεηγόρῳ διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν, καὶ τῇ παραδόσει τῆς καθολικῆς· τοῦ ἐν αὐτῇ οἰκήσαντος ἁγίου πνεύματος εἶναι ταύτην γινώσκομεν· ὁρίζομεν σὺν ἀκριβείᾳ πάσῃ καὶ ἐμμελείᾳ παραπλησίως τῷ τύπῳ τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ σταυροῦ ἀνατίθεσθαι τὰς σεπτὰς καὶ ἁγίας εἰκόνας, τὰς ἐκ χρωμάτων καὶ ψηφῖδος καὶ ἑτέρας ὕλης ἐπιτηδείως ἐχούσης ἐν ταῖς ἁγίαις τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαις, ἐν ἱερεῖς σκεύεσι καὶ ἐσθῆσι, τοίχοις τε καὶ σανίσιν, οἴκοις τε καὶ ὁδοῖς· ΤΗΣ ΤΕ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΚΟΝΟΣ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΧΡΑΝΤΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ΤΙΜΙΩΝ ΤΕ ΑΓΓΕΛΩΝ, ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΟΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ.» Ὁ ὅρος τῆς ἁγίας ἑβδόμης οἰκουμενικῆς συνόδου δὲν ἀναφέρεται οὔτε σὲ εἰκόνα τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς οὔτε σὲ εἰκόνα τοῦ Συνθρόνου τῆς ἀγίας Τριάδος, διότι λέγει ὅτι ἡ « τῆς εἰκονικῆς ἀναζωγραφήσεως ἐκτύπωσις» ἐκφράζει καὶ ὁμολογεῖ ὅτι ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ εἶναι «πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθινῆς καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν τοῦ Θεοῦ λόγου ἐνανθρωπήσεως». Τὸ δογματικὸν θεμέλιον τῆς ὀρθοδόξου εἰκονογραφίας, συμφώνως πρὸς τὴν ἐβδόμην οἰκουμενιὴν σύνοδον, εἶναι ἡ τοῦ Θεοῦ Λόγου ἐνανθρώπισις. Ὁ ἄναρχος Πατὴρ δὲν ἐνηνθρώπισεν καὶ διὰ τοῦτον τὸν λόγον δὲν εἰκονίζεται, διότι εἶναι ἀόρατος καὶ ἀπερίγραπτος, ὅπως τοῦτο ἀναφέρεται καὶ στὴν ἐπιστολὴν τοῦ Γρηγορίου Πάπα Ῥώμης, Mansi 12, 963DE, Μήλια σ.713 (211), Ἡ ἐν Νικαίᾳ τῷ δεύτερον ἀγία καὶ οἰκουμενικὴ ἑβδόμη σύνοδος, Γρηγορίου Πάπα Ῥώμης ἐπιστολὴ πρώτη πρός Λέοντα βασιλέα τὸν Ἴσαυρον, «Διατὶ τὸν πατέρα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ οὐχ ἱστοροῦμεν καὶ ζωγραφοῦμεν; ἐπειδὴ οὐκ οἴδαμεν τίς ἐστι, καὶ Θεοῦ φύσιν ἀδύνατον ἱστορῆσαι καὶ ζωγραφῆσαι. Καὶ εἰ ἐθεασάμεθα καί ἐγνωρίσαμεν, καθὼς τὸν υἱόν αὐτοῦ, κἀκεῖνον ἄν εἴχομεν καὶ ἱστορῆσαι καὶ ζωγραφῆσαι.» Δηλαδὴ, δὲν εἰκονίζωμεν τὸν πατέρα τοῦ κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ διότι δὲν τὸν ἔχουμε γνωρίσει καὶ οὔτε τὸν εἴδαμε ὅπως τὸν Υἱόν του. Στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ παρουσιάζεται ἡ μορφή Του, ἡ ὁποία εἶναι ἀνθρωπίνη καὶ ἄρα περιγραπτή. Στὰς εἰκόνας παρουσιάεται ἡ μορφὴ τοῦ εἰκονιζομένου, ἡ ὁποία εἶναι ἰδιότης ἀναποσπάτως συνδεδεμένη μέ τὴν φύσιν ἑνός ἑκάστου ὄντος καὶ ἄρα ἡ εἰκὼν τοῦ ἀνὰρχου Πατρός εἰκονίζει τὴν ἄναρχον καὶ ἀπερίγραπτον φύσιν τοῦ Θεοῦ. Ἡ εἰκὼν ἤ ἀπεικόνισις τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς παρουσιάζει ἕνα πρόσωπον ἀνθρώπινον καὶ ἄρα περιγραπτὸν ὅπως λέγει καὶ ὁ ἅγιος Θεόδωρου ὁ Στουδίτης, MPG 99, 420C, «Εἰ δὲ περιγραπτὸς, ἔχει ἄρα καὶ εἰκόνα ταὐτεμφερῆ αὑτῷ εἰς ἔνδειξιν ὁμοιότητος» καὶ ἄρα δημιούργημα καὶ κτίσμα. Ἀλλαχοῦ λέγει ὁ αὐτὸς ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, MPG 99, 420CD, «Ἐκ πολλῆς ἀβελτηρίας τὰ ἄμικτα μιγνύντες οἱ Εἰκονομάχοι, οὐ συνιοῦσι ἑκάστῃ γεννήσει ἀποδίδειν τὰ οἰκεῖα· ἐξ ὧν ὁ Χριστὸς καὶ ἀπερίγραπτός ἐστι καὶ περιγεγραμμένος. Κατὰ μὲν γὰρ τὸ ἐξ ἀπεριγράπτου Πατρὸς προελθεῖν, ἀπερίγραπτος ὤν, οὐκ ἄν σχοίη εἰκόναν τεχνητὴν· τίνι γὰρ ὁμοιώματι ὁμοιωθήσεται τὸ θεῖον, ἐφ’ ᾧ πᾶσα ἀπόφασις ἰνδάλματος παρὰ τῇ θεοπνεύστῳ Γραφῇ ; Κατὰ δὲ τὸ ἐκ περιγεγραμμένης Μητρὸς τεχθῆναι, εἰκότως ἄν ἔχει εἰκόνα, ἐφάμιλλον τῇ μητρῴᾳ εἰκονουργίᾳ. Εἰ δὲ μὴ ἔχοι, οὐκ ἄν ἐκ περιγεγραμμένης Μητρὸς, καὶ ἐστὶν ἐκ μιᾶς γεννήσεως μόνης, τῆς πατρικῆς δηλαδὴ· ὅπερ ἐστὶν ἀναιρετικὸν τῆς αὐτοῦ οἰκονομίας.», δηλαδὴ λέει ὅ,τι καὶ ὁ Γρηγόριος Πάπας Ῥώμης στὴν ἐπιστολὴ πρός Λέοντα βασιλέα τὸν Ἴσαυρον.